Pandora and the Flying Dutchman (1951)

Visueel ziet de film er prima uit. De kleuren zijn een lust voor het oog. Maar niet alleen de kleuren strelen de ogen van de kijker, ook de prachtige verschijning van Ava Gardner. Wat een uitstraling en charisma. Het verhaal zelf kon me weinig of niet boeien, maar een pluspunt is wel de chemie tussen Mason en Gardner. 6/10

Tja, bizar en kitscherig, maar voor mij persoonlijk is het onmogelijk om deze film onsympathiek te vinden, gezien de eigenzinnigheid van de auteur (jazeker, op z'n Frans) en zijn unieke vastberadenheid om een film te maken waarvan hij ongetwijfeld wel kon vermoeden dat de cynici er hun pijlen op zouden gaan richten. De film ziet er prachtig uit, James Mason heeft natuurlijk meer dan genoeg mysterieus charisma, en Ava Gardner ("unspeakably luscious" volgens filmcriticus Pauline Kael) is zowel fysiek als qua spel perfect als de eigenlijk doodgewone femme fatale, geenszins van kwade wil maar met talloze bewonderaars die ze niet helemaal serieus kan nemen aanzien en daarom als speelgoed behandelt – wie kent zo iemand niet? Zo blijft de film eigenlijk tot het einde toe boeiend, en ondanks de theatraliteit van het concept en de voorspelbaarheid van de plot (nog versterkt doordat de allereerste scène de kijker al voorbereidt op wat feitelijk een suicide à deux is) is dit toch een film die ik niet echt goed maar wel bijzonder intrigerend vind.         Grappig trouwens dat de cast van deze film als een kleine reünie van de "troupe" van Michael Powell en Emeric Pressburger leest, want Sheila Sim (de nicht van de verteller), John Laurie (de mecanicien van Nigel Patrick), Marius Goring (de gedoemde minnaar uit het begin) en Abraham Sofaer (de zeventiende-eeuwse rechter) hebben allemaal in films van The Archers gespeeld (respectievelijk in A Canterbury tale, I know where I'm going! en de laatste twee allebei in A matter of life and death, waarin Sofaer zelfs wederom een rechter speelde [èn een chirurg, maar dat was in een andere dimensie, zal ik maar zeggen]), en cameraman Jack Cardiff won in 1947 een Oscar voor zijn werk aan hun Black Narcissus.

een vreemd verhaal met een vreemde sfeer die op een of andere manier toch weet te fascineren , Pandorra is een vrouw ( prima gespeeld door Ava gardner ) die iedere man om haar vinger kan winden , verschillende gegadigden dingen naar haar hand maar ze heeft geen gevoelens voor geen van hen . Toch belooft ze met 1 van hen te trouwen , maar dan leert ze hendrick kennen , een misterieus iemand , ze voelt zich onweerstaanbaar tot hem aangetrokken maar weet niet waarom . Ava gardner is wellicht wat minder indrukwekkend dan in East side west side , maar ze blijft een prachtige vrouw om te zien , het verhaal is als het ware een soort moderne versie van een oud mytisch verhaal . Opnieuw is Mason haar tegenspeler .