Opinions

Dit is het debuut van Patrick Magee als schrijver/regisseur/producer dan, want hij is zeker geen vreemde; hij was namelijk hiervoor vooral bekend om zijn make-up en special effects in films als Spider-Man (2001), Beyond Re-Animator (2003) en Zombie Strippers (2008) enz. En daar blinkt dit redelijke sterke debuut dan ook het meeste in uit! Het scoort namelijk voldoende punten op special effects.

Primal Rage neemt het verhaal van de Bigfoot-legende en geef er een leuke wrede eigen draai aan. Hier dan omschreven als 'Oh-mah' en met een uiterlijk dat rechtstreeks komt uit de gelijknamige videogame uit 1994 van Atari. En deze Sasquatch is niet zomaar de eerste de beste! Nee hij draagt ​kleding en een masker van schors, maakt gebruik van wapens en gereedschappen en in de modus operandi doet hij je sterk aan 'Predator' denken (Magee heeft ook meegewerkt aan AVP: Alien vs. Predator)

In de film zien we de blonde Ashley (Casey Gagliardi) op weg naar Max die net is vrijgelaten uit de gevangenis. Op de terugweg slaat het noodlot toe en beide eindigen halfnaakt in het bos tussen een stel rednecks -jagers annex slachtvee. Er was voor actrice Casey Gagliardi, zelfs een Fay Wray-momentje als ze aan een paal gevangen wordt gehouden. Al veinst de film ook iets meer... Op datzelfde moment start de plaatselijke politieagent, een Native American die meer weet over het monster, een onderzoek naar de vermissing. Deze agent werd gespeeld door acteur Eloy Casados (Walker, Texas Ranger) Het zal zijn laatste rol worden en daarom is de film ook aan hem opgedragen.

De enige aanmerking die ik had bij deze film, was dat het gedeelte met de "Whispering Woman" de film iets te lang maakt. Echter dat neemt niet weg dat deze film een must-see is voor Die-hard horror fans want dit is een zeer goede monsterfilm! Fraai geschoten in de bossen van Noord-Californië en met genoeg praktische speciale effecten en (bijna) geen CGI.

Ook al verzint de film niet echt iets nieuws (herinner u zich Cujo nog?) de aap veroorzaakt genoeg rommel om voor honderd procent vermakelijk te zijn. Hoewel de Primaat er soms misschien iets te menselijk uitziet, draagt het ook bij aan het gevaar wat er van hem uitgaat. En uiteraard maakt het bloederige geweld ook veel goed. Had geen reden tot klagen met deze moderne dierenhorror!

“How would you compare this snowman with the Hollywood versions?”

Als je bij het kijken van deze film, misschien denk wat is dit voor iets ouderwets...dan kan dat kloppen! Deze film kent namelijk een lange ontstaansgeschiedenis. Daarover zo meer! Maar eerst even wie is David Allen..? Hij is een visuele effectenwizard en stop-motion-animator. Misschien nu niet meer zo voor te stellen maar voordat dat er visuele effecten (CGI) uit de computer kwamen waren mensen als Ray Harryhausen en deze David Allen verantwoordelijk voor effecten. Alhoewel stop-motion ook nooit helemaal is verdwenen! Bijvoorbeeld het unieke Mad God (2021) van Phil Tippett of het werk van Robert Morgan.

En de visuele effecten van David Allen zijn beroemd uit films als Flesh Gordon (1974), The Howling (1981, die een Oscarnominatie opleverde) The Hunger (1983), Twilight Zone: The Movie (1983), Dolls (1986) Puppet Master (1989), Subspecies (1991) Zijn eerste film, een no-budget monsterfilm genaamd Equinox (1970), kreeg genoeg cultstatus om in de Criterion Collection terecht te komen. En voor degenen die niet geïnteresseerd zijn in genrefilms kennen zijn werk van het meer familievriendelijke werk zoals Honey I Shrunk the Kids (1989), Ghostbusters II (1989), of *Batteries Not Included (1987)

Terug naar zijn begin dagen, toen hij nog werkzaam was bij een Claymation-serie. David Allen maakte een korte presentatiefilm Raiders of the Stone Ring (Short 1968) - IMDb om als showcase voor een lange stop-motionfilm te dienen. Hij ondervond echter verschillende problemen om een langere versie te produceren totdat hij ging samenwerken met mede-FX-man Randall William Cook (The Gate (1987) en The Lord of the Rings-trilogie) en die een script schreef.

Producer Charles Band van Full Moon Features (veel horrorproductie) zag hierna wel heil in de film en in 1978 ging Allen dan ook aan de slag. Helaas gooide gebrek aan voldoende budget weer roet in het eten Ook gedurende de jaren tachtig en negentig kwam er niet veel van het project, pas in 1994 kwamen ze in een financiële positie om de film te maken. Er volgde er nog meer financiële tegenslag en nog erger de 54-jarige Allen werd ziek en stierf (1999) en de onafgemaakte film werd op de plank gelegd. Om vervolgens uiteindelijk pas in 2018 door een fundraiser en oud Allen-medewerker Chris Endicott (Spider-Man: Homecoming) er weer vanaf te komen waarna eind 2022 de film werd voltooid.

Wat het verhaal betreft, is is het gewoon een pulpavontuur! De film is ook meer een herinnering aan een andere tijd, een terugkeer naar escapistische verhalenfilms in de trant van H.G. Wells, Edgar Rice Burroughs of Jules Verne (in het bijzonder Journey to the Center of the Earth) die eigenlijk niet meer worden gemaakt. Het verhaal gaat over een yeti die opduikt en wordt gedood, waarna de beroemde antropoloog Dr. Claire Collier iets vreemds ontdekt…bij deze sneeuwman is er doelbewust genetisch aan zijn hersenen geknutseld, maar door wie... of wat … is onbekend. Het wordt dus tijd om vijfkoppige wetenschappelijk team de Himalaya's in te laten trekken!

Hoe sympathiek de cast ook is (en dat zijn ze ook), niemand komt deze film binnen met de wens om de menselijke acteurs te zien. Tja en het is best gek omdat volkomen ouderwets effectwerk te zien! Nu door de technologische vooruitgang kan het alleen worden gezien als nostalgie! Maar het plot beweegt zich wel in een snel tempo (de oudjes zijn vaak maar negentig minuten) en bevat elementen van sciencefiction, avontuur en horror. Ook blij dat er geen romantisch subplot was!

De film heeft een charme die je tegenwoordig nog maar zelden tegenkomt. Al zullen sommige ook denken; Dat is maar goed ook! Maar wil je stop-motionmonsters, geeft deze film wat je wil. Kortom dit is "the real deal", een echte B-film met A+ speciale effecten en een ongedwongen charme. Waarschijnlijk was dit één van de beste dingen die Dave Allen ooit zal doen! En het is een geweldige beleving voor stop-motionfans zoals ik!

Je moet wennen aan het middelmatige acteerwerk en de dialogen en het leunt zwaar op de clichés van de Vietnamoorlog. Yuo...er zijn hier gespierde soldaten, sigarettenrook en snorren terwijl er oneindig veel kogels worden afschoten op bijna kogelvrije dinosaurussen en uiteraard begeleidt door een Vietnamrocksoundtrack. Het plot is flinterdun, meer een aaneenschakeling van actiescènes dan een iets van een verhaal. Een verkenningseenheid die een reddingsmissie uitvoert en dino's. tegen het lijf loopt. De special effecten zijn solide voor een film die duidelijk geen budget had maar visueel voelt het algauw repetitief aan. De film neemt zichzelf veel te serieus met meer een focus op personages en dan is er nog het einde: vlak, ongeïnspireerd en je meer verbaasd dan tevreden achterlatend. "Vietnam meets Jurassic Park", is op zijn best een aardige wegkijker maar 135 minuten kom op zeg...? Wat dit "onzinnige" verhaal nog minder leuk maakt! Een halve punt meer voor de fantastische CGI-dinosaurussen.

De stichtingsmythe van Rome ging als volgt; koning Numitor regeerde over het stadje Alba Longa. Zijn jongere broeder Amulius kwam in opstand tegen hem en joeg hem van de troon. Echter had hij een dochter, Rhea Silvia, priesteres die het eeuwig brandde heilige vuur moest onderhouden, in de tempel ter ere van de godin Yesta. Stiekem kreeg zij twee zonen; de tweeling Romulus en Remus. Na ontdekking moesten ze in de rivier de Tiber verdronken worden. Echter werden ze in een trog geplaatst en weggevoerd door de rivier. Na verloop van tijd spoelde ze weer aan, waar ze werden gevonden door een moederwolf,(Lupa wat ook slechte vrouw of prostituee kan zijn) die ze grootbracht. Uiteindelijk stichten zij de stad aan de Tiber maar naar een broedertwist over de naam, laat één van hen het leven.

Nu is dat natuurlijk niets meer dan een legende en zodoende heeft regisseur Matteo Rovere geprobeerd om een natuurgetrouwere hervertelling te verfilmen. Een verhaal over twee broers die alles voor elkaar over hebben, maar uiteindelijk toch tegenover elkaar komen te staan met een tragisch gevolg. Het meest uitgewerkte personage is dat van Remus. Romulus is haast de hele film buiten bewustzijn. Laat staan dat de stad Rome is te zien.

De film bezit twee bijzondere aspecten ten eerste spreken de personages Latijn. Geen klassiek, maar archaïsch Latijn, zoals taalkundigen van de universiteit ‘La Sapienza’ dat hebben gereconstrueerd. Ten tweede is er bij de opnames gebruik gemaakt natuurlijk licht. Ook was er nog min of meer een derde positief aspect en dat was, dat er zo goed als nergens CGI werd gebruikt.

Jammer genoeg weet dit ambitieuze project niet erg goed te overtuigen. Oké het is misschien een interessant taalexperiment maar het verhaal komt niet veel verder dan een gevaarlijk maar enigszins saai tochtje door het moeras van een stel gevangenen. Waarbij ze veel woedend tegen elkaar staan te schreeuwen in een compleet vreemde taal of bloederige gevechten leveren. Daarnaast was er net voor het eerste uur eindigt een flinke plot-hole en ook de ruzie tussen de twee broers kwam te weinig uit de verf.

Ondanks dat de film dus probeert meer waarheidsgetrouw te zijn, ging ik toch meer en meer de spannende mythische stichting van Rome missen. Kortom de werkelijkheid blijkt toch een stuk saaier te zijn.

Prince Valiant is een Amerikaanse film gebaseerd op de gelijknamige strip van Hal Foster. Maar afgezien van het begin ontleent de film eigenlijk alleen maar elementen aan de strip, en geeft er eigen draai aan. Er is geen Zwarte Ridder en evenmin zijn er Vikingen(tenminste niet in deze omvang) in de strip. Enfin, voor de film maakt dat allemaal niet zoveel uit want die wil maar één ding vermaken en dat doet hij dan ook. Het was zelfs een succes in de bioscopen. Verder is het natuurlijk gewoon pulp. Alleen al de helmen met gigantische horens van de Vikingen waren hilarisch of neem de speciaal gemaakt pruik van Robert Wagner? Hij droeg de pruik omdat hij dan precies leek op Prince Valiant uit de strips maar ziet er belachelijk uit. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de enorme zwaarden bij het eind-gevecht die in één hand werden gedragen. Echter hoort dat ook wel bij de tijd waarin de film werd gemaakt en is er duidelijk niet op kosten of moeite bezuinigt. Ook de kleuren in Cinemascope en Technicolor zijn nu nog steeds prachtig om te zien. Debra Paget en Janet Leigh spelen de mooie jonkvrouwen en er zijn prachtige actiescènes. Maar het is vooral fun fun en nog eens fun.

Standaard- Hollywood filmpje.Netjes volgens het boekje. Door de aanwezigheid van bekende acteurs op de titelrol krijg deze film net iets meer aandacht. Het "verhaal" combineert ongeveer Taken en The Raid. Alleen haalt deze prent het qua kwaliteit niet bij de genoemde.

Ik zelf vond deze wel beter dan de hieronder genoemde John Wick. In die film was het wraak voor een hondje.Bij deze is het verhaal tenminste nog dat ie zijn dochter wil redden.

Zelden zal een film je zo verkeerd op het been zetten als deze film. Net zoals het zieke jongetje in bed dat voorgelezen wordt door zijn opa (Peter Falk) denkt je aan het begin dat de film meer voor meisjes is. Toch is de film net als het stopwoordje van het personage Vizzini (Wallace Shawn) zeg: “Inconceivable!” Niet briljant, al krijg de film zeer hoge waarderingen maar is zeker charmant en bij tijd en wijlen ook echt hilarisch. “The Princess Bride” doet dus maar weinig echt verkeerd, alhoewel het tegelijkertijd ook niet op enige gebied echt uitblinkt. Ook is de romantiek effectief op een oppervlakkige, sprookjesachtige manier, maar over het algemeen is de film toch vrij nietszeggend. Het verhaal wordt zoals al gezegd voorgelezen door een opa aan zijn kleinkind. En gaat over de mooie boerendochter Buttercup (Robin Wright) die heimelijk verliefd is op haar knecht Westley (Cary Elwes). “Buttercup” komt erachter dat Westley met zijn woorden “as you wish” eigenlijk wil zeggen “I love you” en de romance is geboren. Natuurlijk moeten er wat perikelen worden overwonnen en ontmoeten onze helden vele vrienden en vijanden. En die personages zijn precies waarom de film nu juist zo amusant is. Zij zorgen voor leuke momenten, dialogen, of one-liners en zijn soms geestig of ad rem. Mijn persoonlijk favoriet is “Miracle Max” gespeeld door een praktisch onherkenbare Billy Crystal. Een pluspunt is dat op momenten dat het stelletje te klef wordt, het jongetje ingrijpt en meestal precies verwoordt wat wij denken. Ik vind het een zeer knappe prestatie dat ondanks er nogal weinig gebeurd en het verhaal niet heel veel meer is als dan zoete romantiek gecombineerd met grappige humor en er meerdere “neutrale” momenten in voorkomen, die op zich niet slecht zijn, maar ook weinig meerwaarde hebben, er toch zo`n vermakelijke film te zien is!

OMG waarom keek ik dit nou weer...? Met praktische of CGI-effecten overtuigende fantasie-beesten creëren, is lastig! Daarom is dit zeker bewonderenswaardig en moedig! Helaas was dat in deze film erg wisselvallig. Er is een schattige klein draakje wat best goed was maar de kobolden zien er niet uit! En de manier waarop de computer-gegenereerde beelden in de film waren geplaatst was vreselijk. De acteurs tegen een greenscreen is op zijn zachtst gezegd ook dubieus. Desondanks zijn er wel enkele leuke en spannende momenten die het onderhoudend houden. Daarnaast is de cast ook niet vervelend of heel slecht. De visuele tekortkomingen zorgen dat dit helaas niet al te best was.

Verfilming van een novelle van de Franse 17e -eeuwse schrijfster Madame de la Fayette. Een typische Franse kostuumfilm. De film speelt zich af aan de vooravond van de bloederige Bartholomeüsnacht in Frankrijk (nacht van 23 naar 24 augustus 1572) Echter is de rivaliteit tussen katholieken en protestanten slechts maar achtergrond voor een tamelijk klassiek liefdesdrama. Het object van affectie is de (fictief) gefortuneerde Marie de Mezieres en zij staat gedurende de film in de belangstelling van verschillende mannen. Als jong meisje al hartstochtelijk verliefd op haar neef Henri de Guise (verantwoordelijkheid voor de (Parijse) bloedbruiloft) maar uitgehuwelijkt voor gunstigere vooruitzichten aan Philippe, Prins de Montpensier. En dan zijn er nog de oudere leermeester, de graaf de Chabannes en de hertog van Anjou die om haar gunst streven.

De film ziet er prachtig uit, de cinematografie en de kostuums (won daarvoor een César) zijn zeer mooi. Actrice Melanie Thierry is een heerlijke prachtige rondborstige 'damsels in distress' Tja technisch en visueel gezien is de film een plaatje, maar het verhaal kabbelt onberispelijke manier voort, zonder echt pittige of sterke scènes die in je hoofd blijven hangen. Nu had ik zeer kort ervoor de film La Reine Margot (Film, 1994) van Patrice Chéreau gezien en misschien werpt die nogal een schaduw over deze film. Beide films spelen zich namelijk af tijdens dezelfde tijdsperiode maar de uitwerking is echter geheel verschillend. Regisseur Tavernier en de cast kunnen helaas niet tegen die sterkere film op!

Conventionele John Ford film. Waarbij het gemakshalve ervan uit ging dat Dr. Samuel A. Mudd een onschuldige, liefhebbende echtgenoot en vader was, die "toevallig" op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was, toen John Wilkes Booth, de moordenaar van Abraham Lincoln aan zijn deur klopte. Als ze dit in het midden hadden gelaten was er sowieso meer spanning geweest en anno nu...tja is de film gewoon gedateerd. Dat blijk ook nog eens naar voren te komen in hoe ze zwarte mensen portretteren. In de film is Mudd een slaveneigenaar, maar een oh, oh zo'n aardige slaveneigenaar, dat als er iemand spreekt over anti-slavernij ze liever voor slavernij kiezen...? Zwarte soldaten in de gevangenis worden ook voorgesteld als kinderlijk, met grote ogen van onwetende angst en niet in staat om te helpen. Het jaartal is 1936 dus geen van de acteurs die de slaven spelen, was het waard om vermeld te worden in de aftiteling. Het lijkt erop alsof de film 'Hoera voor de Confederatie!' schreeuwt, maar ik denk niet dat dat de bedoeling was...Visueel is het niet slecht, tijdens de buitenopnamen van de gevangenis zijn er zeker een paar spannende momenten maar voor het grootste gedeelte gebruikt het, het verhaal voor dramatische doeleinden maar echt medeleven voor de persoon is er niet.

In de kern is het verhaal simpel: een bankovervaller (Nicolas Cage ) wordt vrijgelaten uit de gevangenis door tirannieke gouverneur (Bill Moseley) met de opdracht om de kleindochter Bernice (Sofia Boutella), op te sporen die is weggelopen. Ware het niet dat dit de filmische waanzin van regisseur Sion Sono is! En de gehele film wordt gepresenteerd zonder context of logica. Wat dat betreft stelt de film zeker niet teleur!

Tja tientallen verschillende genres en invloeden botsen met elkaar en maken de film onlogisch, absurd, misschien zelfs soms belachelijk, maar tegelijkertijd ook waanzinnig vermakelijk. Een cowboydorpje waar moderne auto's rondrijden in feodale Japan, vol samurai's en geisha's wordt het gerund door een soort Amerikaanse dictator met grote cowboy hoed en laarzen. De Western Bank die er aan de buitenkant historisch uitziet maar van binnen klinisch en futuristisch is. Cage in een leren pak dat zijn testikels en meer kan laten ontploffen, ratmensen, mensen die proberen de tijd te stoppen door de wijzers van een gigantische klok tegen te houden en meisjes die poppen worden. Personages zingen, dansen en krijsen, giechelen of zijn cryptisch.

Het is zo belachelijk als het klinkt, en regisseur Sion Sono probeert dit nooit in een tastbare realiteit te verankeren. In feite is de grootste kracht van de film de over-the-top theatrale benadering. Tja géén groot wonder dat er mensen afhaken bij deze onsamenhangende verbluffende maffe en bizarre reis met een langzaam tempo en een eersteklas Nicolas Cage en Tak Sakaguchi (Versus (2000),Tokyo Gore Police(2008),Crazy Samurai Musashi (2020) De film bouwt een originele wereld en heeft plezier door verschillende elementen op onverwachte manieren te combineren. Niet het beste werk van Sono (en ook niet dat van Cage), maar het is absoluut een schot in de roos als je in de stemming bent voor iets hypnotiserends geks.

De film heeft een aantal geweldige effecten en ze geven de film een ​​spannend begin. De opnames ervan in de ruimte en vervolgens de vernieling van de stad zijn uitstekend. Echter het grootste deel van de film speelt zich af op de grond en in de nasleep van de crash en zijn zonder verdere grote effecten. Er ontstaat niets anders dan een driehoek relatie tussen de drie hoofdpersonages. Naast het liefdesverhaal is er de gebruikelijke gewapende menigte om de aliens te pakken te krijgen. En een race tegen de klok om hun schip operationeel en van de aarde te krijgen voordat een zelfvernietigingsmechanisme in werking treedt, enz Er is niet veel dat we nog niet eerder hebben gezien. Maar het is goed genoeg gedaan en best plezierig, zij het misschien ook iets te lang. Het deed me op één of andere manier een beetje denken aan The Day The Earth Stood Still Maar zo te zien is regisseur Bondarchuk een ervaren filmmaker die in staat was om er visueel en technisch een prima film van te maken.

Angst of Schrik zal je in deze film niet tegenkomen! Dit is een tienerhorror. Maar een beetje spanning was er nog wel te vinden! Duidelijk ook gemaakt voor wie nieuw is, in horror want wie bekend is heeft het allemaal weleens eerder gezien! Dat wil niet zeggen dat het niet goed is om naar te kijken, en evenmin om te zeggen dat deze film niet een paar kleine leuke ideetjes heeft De cast doet het goed, de film ziet er prima uit en de visuele effecten voldoen aan de vereiste kwaliteit. Er zijn wat jump-scares en wat bloederige semi-enge dingen. Na elke sequenties met wat horror glijdt de film terug naar de veilige wateren van zijn formulewerk. Slechts één keer viel er een scene uit de toon; er is een liefdesdriehoek tussen Finn en zijn lesbische vriend Lena die allebei houden van Samira, maar aan het einde als ze op de vlucht zijn; is daar opeens seksscène (niet naakt maar toch) voor een tienerfilm was die best bizar! Solide film maar vooral voor tieners!

Nog een regisseur die terugkeerde voor een aflevering van het tweede seizoen van de TV-serie Masters of Horror; John Carpenter. Want ‘Cigarette Burns’, Carpenters bijdrage aan het eerste seizoen was zelfs een klein meesterwerkje te noemen. Het is dan ook best gek dat Carpenter ondanks hij wederom met dezelfde scenaristen Scott Swan en Drew McWeeny werkt is deze niet zo verbijsterend sterk!

In deze aflevering speelt de regisseur vooral op veilig en grijpt meer terug op zijn eigen werk uit het verleden. Echter is het de aanwezige thematiek die de film minder maakt. Daarbij neemt hij dan wel geen nadrukkelijk standpunt in maar kan uit de sub-tekst toch worden opgemaakt dat hij duidelijk een mening heeft. Wat betreft bloederigheid blijft Pro-Life ook redelijk ingetogen. De gruwelijkste scène spelen zich grotendeels buiten het blikveld van de kijker af. Het zijn dan ook de spanning, voldoende actie, de aanwezigheid van Ron Perlman en een fraai computer-geanimeerd monster, die de film weten te redden. De film behoort niet tot de allerbeste afleveringen uit deze serie maar het blijft een onderhoudende, redelijke Carpenter.

Deze film in het subgenre 'creepy kid' steunt vrijwel op alle clichés uit het horror-genre en weet daarbij niet te verrassen en nergens kan de kijker ook echt schrikken. De film leunt volledig op een aantal schrikmomenten die de ervaren filmliefhebber van mijlenver ziet aankomen. En dan de spanning, die moet komen van het jochie, dat probleem dient zich al aan in de allereerste scène van de film. Het is overduidelijk, ook voor niet geoefende horror/mysterie-liefhebber, hoe de vork in de steel zit. (de regisseur toont het ook bijna beeld voor beeld. Daarnaast ziet de kijker ook het verhaal telkens een paar stappen vooruit. Veel verrassingen of choqueren kan je dan ook niet verwachten. Hoogtepunt is een hypnose-sessie tussen Jacobson en de dolgedraaide Miles. 'The Prodigy' klonk best veelbelovend maar verzandt in clichés en weet zelfs daar geen vermakelijk verhaal van te maken.

Dit is een biografische film over Professor William Marston. Mocht je eigen afvragen; "wat heeft hij dan gedaan zodat er een film over zijn leven wordt gemaakt?" Nou deze man gaf in de jaren twintig van de twintigste eeuw lessen in psychologie aan de Havard-universiteit. Ook werkte hij aan de DISC-theorie, een beoordelingsinstrument voor menselijk gedrag en samen met zijn vrouw Elizabeth werkte hij aan een prototype van de leugendetector. Daarnaast was hij de bedenker van superheldin Wonder Woman. In deze strip verwerkte hij veel elementen uit zijn persoonlijke leven. Echter bezat Professor Marston een nogal onconventionele levenswijze, zeker voor de jaren veertig van de twintigste eeuw. De film toont dan ook hoe de polyamoureuze relatie tussen de Marstons en Olive aan de wieg ligt van Wonder Woman en hoe professor Marston zijn theorieën en fascinaties in zijn stripverhaal verwerkt.

Regisseuze Angela Robinson (door het bekijken van de film is mijn vermoeden dat zij lesbische is) schrikt hierbij niet terug om die liefdesrelatie (tussen vooral de twee vrouwen) en fascinaties (sadomasochisme) te tonen. De actrices Rebecca Hall en Bella Heathcote schitteren als respectievelijk Elisabeth Marston en Olive Byrne. Zij vormen de spil waarrond het verhaal draait. Dit drama roept verder heel wat vragen op over het menselijk gedrag, de nood aan zelf-verkenning en de machtsverhoudingen in liefdesrelaties. Conservatief Amerika zat natuurlijk niet te wachten op een vrouwelijke heldenfiguur waarvan zowel de strip als ook de bedenker onconventionele onderwerpen ten toon spreiden. Het huishouden van twee vrouwen, een man en enkele kinderen krijgt dan ook met heel wat tegenkanting te maken.

Zoveel jaar later blijkt er nog niet veel veranderd te zijn in VS want de film werd er maar lauw onthaald. Waar anders dit soort biografische films er toch in gaan als zoete koek bij de bekende filmprijzen. Geheel onterecht! ‘Professor Marston & the Wonder Woman’ bevat gevatte humor en scherpe dialogen. Het verhaal is meeslepend en prachtig in beeld gebracht. Daarnaast is dit drama een heerlijk ontdekkingstocht in het bijzondere universum van Wonder Woman.

'Horny Extraterrestrials'

Vrij magere film met een scenario gebaseerd op een verhaal van Stuart Gordon (ook Co-producer), en geregisseerd door Brian Yuzna. Horror gemixt met Aliens die zo zijn weggelopen uit The X-Files. Helaas laten nu juist die E.T.'s het afweten. Ze hebben een hoog aaibaarheidsfactor. Speciale effecten worden te spaarzaam ingezet en slechts een paar bezitten maar een schok-effect. Alhoewel veel van de tijd op gaat aan het psychologische thriller gedeelte van buitenaardse impregnatie of waanzin komt het niet heel goed uit de verf. De cast deed het daarentegen prima. Jillian McWhirter (ze mocht ook terugkomen in The Dentist 2) speelde de ongelukkige vrouw in kwestie en ook Brad Dourif (Chucky) en Wilford Brimley (The Thing 1982) zijn van de partij. Arnold Vosloo (Imhotep in The Mummy 1 &2) speelt de echtgenoot en eerste-hulp arts maar is niet het type dokter dat je aan je bed wilt zien wanneer er slecht nieuws te vertellen valt, gelukkig blijft wel hij overeind. De film is niet een totale fiasco maar van de twee heren die hierbij betrokken waren verwacht je dat het allemaal wat beter was geweest.

MTV- variant van back to the future en butterfly effect. De hele film is hip!!Daarom is er gekozen voor de o zo hippe hand-held camera's. Ook de acteurs en actrice`s zijn van het soort dat je kunt zien langs komen in tiener- films. Misschien dat de doelgroep er iets meer mee kan? Ikzelf vond het allemaal te middelmatig. De film Time Lapse is uit hetzelfde jaar en is een stuk leuker om te zien!

Er was wel een goede basis want tjonge de fabriek en de toegangstunnels eronder vormen een effectieve locatie! Helaas hadden ze niet het budget om er goed gebruik van te maken of de creativiteit om een ​​oplossing te bedenken voor dat gebrek. Het script is slap; Gevaarlijke kunstmatige intelligentie maar geen omheind en bewaakt terrein. En voor de politie verboden, maar de overheid weet schijnbaar van niets? Waarom was er überhaupt stroom in het gebouw? De stem van de AI is overigens van "scream queen" Danielle Harris (Halloween 4 en 5; de twee Halloween-remakes, Urban Legend enz.) Verder is het vooral eentonig want beelden van de twee criminelen die ronddwalen in het gebouw en af en toe een shot van een rood computerhoofd of het bekijken vanuit het oogpunt van een zelfrijdende vorkheftruck zijn niet bepaald iets wat spanning opbouwt. Ja je lees het goed...de dreiging kom van intimiderende vorkheftrucks. Killer-heftrucks het is weer eens wat anders... Helaas zijn die niet per definitie eng, zelfs niet met grommende geluiden...

Dit was één van de laatste films van en mijn tweede kennismaking met regisseur William Castle. De regisseur staat bekent voor zijn opmerkelijk kwalitatieve B-films. En natuurlijk als producent van Rosemary’s Baby. Misschien dat het verhaal van de film iets te complex is maar dat neemt niet weg dat er genoeg te genieten valt. Het jaar is 2118, geneticus en historicus Hagan Arnold (Christopher George) heeft een missie gekregen om het Sino-Azië undercover binnen te dringen. Er zijn vermoedens dat zij een aanval op het westen plannen. Bij terug keer stort zijn vliegtuigje neer en wordt hij in hyperslaap gehouden. Omdat ze toch willen achterhalen wat hij heeft ontdekt herprogrammeren ze zijn hersenen. En doen hem zo geloven dat het de jaren '60 zijn. Zeer slim om zo kosten te kunnen besparen. Ondertussen hopen ze tijdens zijn slaap meer te weten te komen. En die droomsequenties zijn erg mooi! B-films hebben geen groot budget maar Castle weet dit met de special effects ook slim te omzeilen doordat hij tekenfilmstudio Hanna-Barbera heeft ingeschakeld. Deze getekende delen zijn zeer mooi om te zien. Een waarschuwing is ook wel op zijn plaats want een ander voorkomend iets bij een voor een laag budget gemaakte film zijn de dialogen. Deze zijn hier ook aanwezig. Veel wordt aan de hand van die dialogen uitgelegd. Dit kan voor sommige een struikelblok zijn. Toch kon ik het bij deze film goed hebben, vooral omdat de cast het erg leuk bracht. Henry Jones als Dr Crowther had zichtbaar veel lol erin en was soms best grappig. Het is en blijft een B-film met al zijn fouten maar door het horrorachtige einde, de getekende sfx en vooral veel charme weet de film mij goed te vermaken!

Oké dit is niet bepaald het grootste juweeltje van de B-film. Het is soms nog wel aardig maar verder vooral een standaard monsterfilm uit de jaren negentig. Het combineert zeg maar de weerwolf-films uit de vroege jaren 1980 met Cyborg of RoboCop. Zeker, de mix van wetenschap en lycantropie was nog niet geprobeerd, behalve misschien voor The Werewolf (1956) Het begint ook nog best goed, maar alle clichés komen uiteindelijk voorbij. De goedkope effecten van John Carl Buechler zijn tenminste wel zo geschoten dat ze er niet al te aftands uitzien. Echter de cyborg-weerwolf is nu ook niet super vaak in beeld! De hoofdrol was technisch gezien voor de leuke Kim Delaney, die het jaar daarop in de politie-serie NYPB Blue zal gaan spelen. En zoals elke vrouw in de jaren '90 hadden ook deze een bazooka in hun handtas om hun zilveren munitie af te schieten. De film heeft weerwolven en genetische experimenten maar door de waardeloze verhaalstructuur wordt dit nooit echt goede film!

Alhoewel het een jaren '60 Britse sciencefiction-horrorfilm is, roept het meer het Amerikaans B-filmgevoel uit de jaren '50 op. Verder lijkt het ook duidelijk een Britse variant op de The Fly (1958). Al duurt het ruim 35 minuten voordat de horroractie begint. In begintijd voert wetenschappelijke chit-chat over een apparaat dat voorwerpen en levende materie door de ruimte te projecteren, de boventoon. De personages kunnen zowel hun relaties en motivaties duidelijk maken maar het haalt een beetje het tempo uit de film. Het acteerwerk is prima voor films van dit type en de speciale effecten van de onontkoombare metamorfose zijn uitstekend, zeker gezien de beperkingen van het budget Helaas zijn er geen moorden in beeld. Bepaalde aspecten van het verhaal zijn niet heel logisch of duidelijk maar over het algemeen was dit best leuk, en er zijn veel ergere tijd-verspillers.

Nogal tegenvallende slasher… Ik zie niet waarom dit zo vaak genoemd wordt als een goede slasher-film? Is dat omdat Jamie Lee Curtis erin zit? Hoe dan ook, dit is een vrij ongeïnspireerde slasher-film die redelijk verstoken is van verbeeldingskracht of iets heel opvallends. Het plot gaat over een groep kinderen die een jong meisje pesten en haar per ongeluk uit een raam laten vallen en haar dood veroorzaken. Hierna volgt je een groep tieners (die eruit zien als 20-plussers ) aan de vooravond van op ​​hun schoolbal. Wat volgt is een slappe slasher-film De paar moorden die we krijgen, beginnen pas na het uur en de meeste zijn ronduit tam (één onthoofding is niet voldoende!), zelfs volgens de normen van de jaren 80. En om nu naar een uur tienerdrama en grappen op de middelbare school die niet erg interessant zijn, te kijken.? Het meest angstaanjagende van alles; de Saturday Night Fever-achtige scène! Oké het is niet de slechtste slasher ooit gemaakt, maar de traagheid en het gebrek aan sfeer maken wel dat het een levenloze bedoeling werd! Om onverklaarbare reden kwamen er van deze film ook 3 vervolgen.

Geen typische western. Oké op verschillende fronten volgt het wel de paden van de Amerikaanse (of Italiaanse) tegenhangers. Maar de setting is hier de uitgestrekte Australische outback van de negentiende eeuw en er is geen zwart-wit schets van de held die tegen de slechterik vecht. Eerder is ergens in de achtergrond het verhaal van de blanke man die het land van de Aboriginals probeert te ‘civiliseren’ met verregaande discriminatie. De film begint, met een vuurgevecht dat resulteert in de gevangenneming van twee van de Burns -broers, Charlie en de 14-jarige Mikey door Captain Stanley. Charlie krijg een voorstel; (de titel) vermoord Arthur de oudere meest brute derde broer en het leven van het jongere broertje zal gespaard blijven. Dat plot is tamelijk eenvoudig en rechttoe-rechtaan, maar er is hier niet iemand waar je omgeef, er is ook geen echte reden waarom de personages iets doen, en de personage zijn zoals gezegd, niet echt goed of helemaal slecht. De personages zijn meer ontheemd of niet op hun plaats (net zoals rozentuin met wit tuinhekje voor het huis van Stanley en zijn vrouw Martha middenin een ruige woestijn) Die "gebreken" vind ik juist de kracht van deze film! De film is nu beschouwend en het grove geweld komt voort uit wie ze zijn... Bepaalde scènes zijn dus best schokkend te noemen, vooral door de abruptheid ervan en ze deden me ook wel wat aan Sam Peckinpah denken! Al met al een aparte maar prachtfilm! En dan heb ik het nog niets eens over de muziek van Nick Cave (die ook het script schreef) en mede-Bad Seeds-lid en Dirty Three-violist Warren Ellis.

Dit is een geweldig Sciencefiction, met een vrij eenvoudig verhaal over overleven op een buitenlandse planeet. Langzaam maar opwindend. De hele sfeer is geweldig, van de kleurfilters tot de praktische effecten en de decors. Alles ziet er ongelooflijk goed uit.Het gaf me ook nergens het gevoel dat het met een laag budget was gemaakt. Ik kreeg van deze film vaak een beetje hetzelfde gevoel als bv; The City of Lost Children, Twelve Monkeys, Star Wars(1977) of Alien, klassiekers in het genre. Een soort Retro maar in de beste zin van het woord! Gemaakt met eenvoudige middelen en met liefde voor details. Alhoewel het budget nog een stuk lager moet zijn geweest, als de voorbeelden. En eens te meer blijkt dat; met een goed idee en sterk acteerwerk, budgetbeperkingen nauwelijks van belang hoeven te zijn (zelfs voor Sci-Fi.)

Echter deze film speelt zich dan wel af in een interstellaire wereld, maar heeft ook veel gemeen met westerns. Vuurgevechten met geweren (hier heten ze 'werpers'), de tenten die de native huisvesten, gewelddadigheden om ​​natuurlijke bronnen te delven, (weliswaar edelstenen en geen goud) en het gevoel dat iedereen op het randje leeft van beschaving . En in dat op zich is het dan ook meer dan logisch dat er geen moordende aliens in het giftig bos leven. Zeg; 'True grit' maar dan op een buitenaardse maan.

Er zijn geen ruimtegevechten, explosies of erg flitsende visuele effecten. In plaats daarvan is het een goed verteld verhaal over mensen in een interplanetaire context. Met een geweldige stijlvolle interessante mix van futuristisch en retro design. Ik heb hiervan zwaar genoten!

Film met wat oudbakken ideeën. Een jong meisje wordt gered en groeit uit tot internationale huurmoordenaar. Zagen we dat niet al eerder in in de serie Nikita (2010-13)? Het kan dan ook bijna geen toeval zijn dat Maggie Q in deze film de hoofdrol speelt! Net zoals ik ook niet echt kan geloven dat de locatie van Vietnam, waar he meeste gefilmd is, geheel toevallig was! Hier voegde men nog een soort halfbakken romance alla "Mr. & Mrs. Smith' aan toe! Werkelijk seksuele spanning tussen Anna en Rembrandt? Oké het is misschien vleiend voor een 69-jarige man maar filmisch nogal ongeloofwaardig. Het flirterige geklets aan tafel in een restaurant, was zo'n beetje het meeste geforceerde en een echt dieptepunt! Gelukkig waren de filmmakers nog wel bedreven in cool, professioneel geweld. Maggie Q was aangenaam om te zien en deed haar vechtscènes zoals je van haar kan verwachten goed! Ondanks dus romantisch misplaats, hebben ze Keaton in ieder geval wel behoorlijk wat te doen gegeven in termen van actie. Samuel L. Jackson was oké met zijn gebruikelijke routine, maar Robert Patrick, als hoofdman van een motorbende, was helaas compleet verspild. Tja verdere lof gaat er naar regisseur Martin Campbell die zo goed mogelijk heeft geprobeerd om een ​​middelmatig script om te zetten in iets om naar te kijken.

Ik weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen met deze film en wat misschien ook passend is aangezien de film dat zelf ook niet echt weet. Het begint met wat lijkt op een after-the-fact- scene, maar het komt nooit meer terug? Hierna zie je groepje mensen aan boord gaan, praten over een drugsdeal die slecht is verlopen en wegvaren. Maar niet voordat er plots verschijnt er man in een zwart pak die meld dat het doelwit aan boord is. De Opening credits en BOOM de boot is ontploft....Maar goed uiteindelijk bereiken de mensen het verlaten booreiland. We hadden in de tussentijd deze mensen kunnen leren kennen of iets over hen te weten te komen maar dat lukt niet...behalve dan dat het drugssmokkelaars zijn! Wat dan weer handig was omdat het wezen een heroïneverslaving had??

Wat de de film dus had kunnen redden was als er een uitstekend monster creatie aanwezig was! Ja en als achter de camera Bob Keen staat, die voorheen supervisor was bij de Britse make-up-effectenstudio Image Animation. Hij was verantwoordelijk voor de make-up voor films als The Empire Strikes Back , Hellraiser , Candyman en Dog Soldiers en hij heeft special effecten gedaan voor Alien , The Dark Crystal , Return of the Jedi , The Neverending Story , Highlander en Nightbreed. Opzienbarende werk dus...! Helaas is dat hier niet het geval en het enige wat je te zien krijgt is een teleurstellend ….tja euh...ding? En alleen tijdens de ontknoping?

Daarnaast regisseert Bob Keen slecht! De film heeft door de verlichting of soms juist ontbreken daarvan een goedkope uitstraling en Keen overdrijft met de point-of-view-shots. De camera vliegt in het rond, is schokkerig en zoomt met enige regelmaat in op gezicht of hoofd. De regie en camerawerk in dit ding zijn gewoon niet goed! Het scenario is daarnaast een totale puinhoop, wat eigenlijk best indrukwekkend is als je bedenkt hoe eenvoudig de plot is. Oh en Doug Bradley verschijnt ook in een cameo maar hij is bijna onherkenbaar in beeld en zijn schermtijd duurt toch maar liefst 10 minuten. Helaas...

The Prowler is voor een groot gedeelte niet heel veel nieuws onder de zon. Alle clichés zijn aanwezig. De film heeft verder geen bijzonder goed plot, het acteerwerk is niet overdreven goed en heel eng is het ook allemaal niet. Toch zijn er drie of nee...vier dingen waardoor deze film meer dan goed te kijken is. Ten eerste: het begin. Wat iets anders is dan doorgaans. Het start met een liefdes-afscheidsbrief aan een soldaat in de tweede wereldoorlog. Bij terugkeer vermoord hij zijn ex-geliefde en haar vriendje. Direct heerlijk bloederig in beeld gebracht. En wekt ook enige sympathie op voor de killer. Ten tweede is daar Vicky Dawson zij is de final girl en komt heel geloofwaardig over. Zij bezit voor die tijd toch al wat girlpower. Ten derde is de killer erg gaaf om te zien. Zijn kostuum is meesterlijk bedacht. En als vierde is er dan nog iemand die eigenlijk niet in beeld is maar wel de grootste bijdrage aan de film levert! Tom Savini! Zijn special effects maken deze film. Hij begrijp als geen ander dat je een slasher kijk voor maar één ding en dat is bloed. En die krijg je dan ook ruimschoots in beeld te zien. Slasher-films kende in de jaren'80 zijn hoogtijdagen en deze hoorde zeker bij de betere uit zijn tijd!

Slecht, slecht en nog eens slecht!! Totaal niet eng. Rommelig! Een seriemoordenaar, geestverschijning en een labiele vrouw. Teveel in een film en dan wordt het een allegaartje.