Opinions

In de kern is het verhaal simpel: een bankovervaller (Nicolas Cage ) wordt vrijgelaten uit de gevangenis door tirannieke gouverneur (Bill Moseley) met de opdracht om de kleindochter Bernice (Sofia Boutella), op te sporen die is weggelopen. Ware het niet dat dit de filmische waanzin van regisseur Sion Sono is! En de gehele film wordt gepresenteerd zonder context of logica. Wat dat betreft stelt de film zeker niet teleur!

Tja tientallen verschillende genres en invloeden botsen met elkaar en maken de film onlogisch, absurd, misschien zelfs soms belachelijk, maar tegelijkertijd ook waanzinnig vermakelijk. Een cowboydorpje waar moderne auto's rondrijden in feodale Japan, vol samurai's en geisha's wordt het gerund door een soort Amerikaanse dictator met grote cowboy hoed en laarzen. De Western Bank die er aan de buitenkant historisch uitziet maar van binnen klinisch en futuristisch is. Cage in een leren pak dat zijn testikels en meer kan laten ontploffen, ratmensen, mensen die proberen de tijd te stoppen door de wijzers van een gigantische klok tegen te houden en meisjes die poppen worden. Personages zingen, dansen en krijsen, giechelen of zijn cryptisch.

Het is zo belachelijk als het klinkt, en regisseur Sion Sono probeert dit nooit in een tastbare realiteit te verankeren. In feite is de grootste kracht van de film de over-the-top theatrale benadering. Tja géén groot wonder dat er mensen afhaken bij deze onsamenhangende verbluffende maffe en bizarre reis met een langzaam tempo en een eersteklas Nicolas Cage en Tak Sakaguchi (Versus (2000),Tokyo Gore Police(2008),Crazy Samurai Musashi (2020) De film bouwt een originele wereld en heeft plezier door verschillende elementen op onverwachte manieren te combineren. Niet het beste werk van Sono (en ook niet dat van Cage), maar het is absoluut een schot in de roos als je in de stemming bent voor iets hypnotiserends geks.

De film heeft een aantal geweldige effecten en ze geven de film een ​​spannend begin. De opnames ervan in de ruimte en vervolgens de vernieling van de stad zijn uitstekend. Echter het grootste deel van de film speelt zich af op de grond en in de nasleep van de crash en zijn zonder verdere grote effecten. Er ontstaat niets anders dan een driehoek relatie tussen de drie hoofdpersonages. Naast het liefdesverhaal is er de gebruikelijke gewapende menigte om de aliens te pakken te krijgen. En een race tegen de klok om hun schip operationeel en van de aarde te krijgen voordat een zelfvernietigingsmechanisme in werking treedt, enz Er is niet veel dat we nog niet eerder hebben gezien. Maar het is goed genoeg gedaan en best plezierig, zij het misschien ook iets te lang. Het deed me op één of andere manier een beetje denken aan The Day The Earth Stood Still Maar zo te zien is regisseur Bondarchuk een ervaren filmmaker die in staat was om er visueel en technisch een prima film van te maken.

Angst of Schrik zal je in deze film niet tegenkomen! Dit is een tienerhorror. Maar een beetje spanning was er nog wel te vinden! Duidelijk ook gemaakt voor wie nieuw is, in horror want wie bekend is heeft het allemaal weleens eerder gezien! Dat wil niet zeggen dat het niet goed is om naar te kijken, en evenmin om te zeggen dat deze film niet een paar kleine leuke ideetjes heeft De cast doet het goed, de film ziet er prima uit en de visuele effecten voldoen aan de vereiste kwaliteit. Er zijn wat jump-scares en wat bloederige semi-enge dingen. Na elke sequenties met wat horror glijdt de film terug naar de veilige wateren van zijn formulewerk. Slechts één keer viel er een scene uit de toon; er is een liefdesdriehoek tussen Finn en zijn lesbische vriend Lena die allebei houden van Samira, maar aan het einde als ze op de vlucht zijn; is daar opeens seksscène (niet naakt maar toch) voor een tienerfilm was die best bizar! Solide film maar vooral voor tieners!

Nog een regisseur die terugkeerde voor een aflevering van het tweede seizoen van de TV-serie Masters of Horror; John Carpenter. Want ‘Cigarette Burns’, Carpenters bijdrage aan het eerste seizoen was zelfs een klein meesterwerkje te noemen. Het is dan ook best gek dat Carpenter ondanks hij wederom met dezelfde scenaristen Scott Swan en Drew McWeeny werkt is deze niet zo verbijsterend sterk!

In deze aflevering speelt de regisseur vooral op veilig en grijpt meer terug op zijn eigen werk uit het verleden. Echter is het de aanwezige thematiek die de film minder maakt. Daarbij neemt hij dan wel geen nadrukkelijk standpunt in maar kan uit de sub-tekst toch worden opgemaakt dat hij duidelijk een mening heeft. Wat betreft bloederigheid blijft Pro-Life ook redelijk ingetogen. De gruwelijkste scène spelen zich grotendeels buiten het blikveld van de kijker af. Het zijn dan ook de spanning, voldoende actie, de aanwezigheid van Ron Perlman en een fraai computer-geanimeerd monster, die de film weten te redden. De film behoort niet tot de allerbeste afleveringen uit deze serie maar het blijft een onderhoudende, redelijke Carpenter.

Deze film in het subgenre 'creepy kid' steunt vrijwel op alle clichés uit het horror-genre en weet daarbij niet te verrassen en nergens kan de kijker ook echt schrikken. De film leunt volledig op een aantal schrikmomenten die de ervaren filmliefhebber van mijlenver ziet aankomen. En dan de spanning, die moet komen van het jochie, dat probleem dient zich al aan in de allereerste scène van de film. Het is overduidelijk, ook voor niet geoefende horror/mysterie-liefhebber, hoe de vork in de steel zit. (de regisseur toont het ook bijna beeld voor beeld. Daarnaast ziet de kijker ook het verhaal telkens een paar stappen vooruit. Veel verrassingen of choqueren kan je dan ook niet verwachten. Hoogtepunt is een hypnose-sessie tussen Jacobson en de dolgedraaide Miles. 'The Prodigy' klonk best veelbelovend maar verzandt in clichés en weet zelfs daar geen vermakelijk verhaal van te maken.

Dit is een biografische film over Professor William Marston. Mocht je eigen afvragen; "wat heeft hij dan gedaan zodat er een film over zijn leven wordt gemaakt?" Nou deze man gaf in de jaren twintig van de twintigste eeuw lessen in psychologie aan de Havard-universiteit. Ook werkte hij aan de DISC-theorie, een beoordelingsinstrument voor menselijk gedrag en samen met zijn vrouw Elizabeth werkte hij aan een prototype van de leugendetector. Daarnaast was hij de bedenker van superheldin Wonder Woman. In deze strip verwerkte hij veel elementen uit zijn persoonlijke leven. Echter bezat Professor Marston een nogal onconventionele levenswijze, zeker voor de jaren veertig van de twintigste eeuw. De film toont dan ook hoe de polyamoureuze relatie tussen de Marstons en Olive aan de wieg ligt van Wonder Woman en hoe professor Marston zijn theorieën en fascinaties in zijn stripverhaal verwerkt.

Regisseuze Angela Robinson (door het bekijken van de film is mijn vermoeden dat zij lesbische is) schrikt hierbij niet terug om die liefdesrelatie (tussen vooral de twee vrouwen) en fascinaties (sadomasochisme) te tonen. De actrices Rebecca Hall en Bella Heathcote schitteren als respectievelijk Elisabeth Marston en Olive Byrne. Zij vormen de spil waarrond het verhaal draait. Dit drama roept verder heel wat vragen op over het menselijk gedrag, de nood aan zelf-verkenning en de machtsverhoudingen in liefdesrelaties. Conservatief Amerika zat natuurlijk niet te wachten op een vrouwelijke heldenfiguur waarvan zowel de strip als ook de bedenker onconventionele onderwerpen ten toon spreiden. Het huishouden van twee vrouwen, een man en enkele kinderen krijgt dan ook met heel wat tegenkanting te maken.

Zoveel jaar later blijkt er nog niet veel veranderd te zijn in VS want de film werd er maar lauw onthaald. Waar anders dit soort biografische films er toch in gaan als zoete koek bij de bekende filmprijzen. Geheel onterecht! ‘Professor Marston & the Wonder Woman’ bevat gevatte humor en scherpe dialogen. Het verhaal is meeslepend en prachtig in beeld gebracht. Daarnaast is dit drama een heerlijk ontdekkingstocht in het bijzondere universum van Wonder Woman.

'Horny Extraterrestrials'

Vrij magere film met een scenario gebaseerd op een verhaal van Stuart Gordon (ook Co-producer), en geregisseerd door Brian Yuzna. Horror gemixt met Aliens die zo zijn weggelopen uit The X-Files. Helaas laten nu juist die E.T.'s het afweten. Ze hebben een hoog aaibaarheidsfactor. Speciale effecten worden te spaarzaam ingezet en slechts een paar bezitten maar een schok-effect. Alhoewel veel van de tijd op gaat aan het psychologische thriller gedeelte van buitenaardse impregnatie of waanzin komt het niet heel goed uit de verf. De cast deed het daarentegen prima. Jillian McWhirter (ze mocht ook terugkomen in The Dentist 2) speelde de ongelukkige vrouw in kwestie en ook Brad Dourif (Chucky) en Wilford Brimley (The Thing 1982) zijn van de partij. Arnold Vosloo (Imhotep in The Mummy 1 &2) speelt de echtgenoot en eerste-hulp arts maar is niet het type dokter dat je aan je bed wilt zien wanneer er slecht nieuws te vertellen valt, gelukkig blijft wel hij overeind. De film is niet een totale fiasco maar van de twee heren die hierbij betrokken waren verwacht je dat het allemaal wat beter was geweest.

MTV- variant van back to the future en butterfly effect. De hele film is hip!!Daarom is er gekozen voor de o zo hippe hand-held camera's. Ook de acteurs en actrice`s zijn van het soort dat je kunt zien langs komen in tiener- films. Misschien dat de doelgroep er iets meer mee kan? Ikzelf vond het allemaal te middelmatig. De film Time Lapse is uit hetzelfde jaar en is een stuk leuker om te zien!

Er was wel een goede basis want tjonge de fabriek en de toegangstunnels eronder vormen een effectieve locatie! Helaas hadden ze niet het budget om er goed gebruik van te maken of de creativiteit om een ​​oplossing te bedenken voor dat gebrek. Het script is slap; Gevaarlijke kunstmatige intelligentie maar geen omheind en bewaakt terrein. En voor de politie verboden, maar de overheid weet schijnbaar van niets? Waarom was er überhaupt stroom in het gebouw? De stem van de AI is overigens van "scream queen" Danielle Harris (Halloween 4 en 5; de twee Halloween-remakes, Urban Legend enz.) Verder is het vooral eentonig want beelden van de twee criminelen die ronddwalen in het gebouw en af en toe een shot van een rood computerhoofd of het bekijken vanuit het oogpunt van een zelfrijdende vorkheftruck zijn niet bepaald iets wat spanning opbouwt. Ja je lees het goed...de dreiging kom van intimiderende vorkheftrucks. Killer-heftrucks het is weer eens wat anders... Helaas zijn die niet per definitie eng, zelfs niet met grommende geluiden...

Dit was één van de laatste films van en mijn tweede kennismaking met regisseur William Castle. De regisseur staat bekent voor zijn opmerkelijk kwalitatieve B-films. En natuurlijk als producent van Rosemary’s Baby. Misschien dat het verhaal van de film iets te complex is maar dat neemt niet weg dat er genoeg te genieten valt. Het jaar is 2118, geneticus en historicus Hagan Arnold (Christopher George) heeft een missie gekregen om het Sino-Azië undercover binnen te dringen. Er zijn vermoedens dat zij een aanval op het westen plannen. Bij terug keer stort zijn vliegtuigje neer en wordt hij in hyperslaap gehouden. Omdat ze toch willen achterhalen wat hij heeft ontdekt herprogrammeren ze zijn hersenen. En doen hem zo geloven dat het de jaren '60 zijn. Zeer slim om zo kosten te kunnen besparen. Ondertussen hopen ze tijdens zijn slaap meer te weten te komen. En die droomsequenties zijn erg mooi! B-films hebben geen groot budget maar Castle weet dit met de special effects ook slim te omzeilen doordat hij tekenfilmstudio Hanna-Barbera heeft ingeschakeld. Deze getekende delen zijn zeer mooi om te zien. Een waarschuwing is ook wel op zijn plaats want een ander voorkomend iets bij een voor een laag budget gemaakte film zijn de dialogen. Deze zijn hier ook aanwezig. Veel wordt aan de hand van die dialogen uitgelegd. Dit kan voor sommige een struikelblok zijn. Toch kon ik het bij deze film goed hebben, vooral omdat de cast het erg leuk bracht. Henry Jones als Dr Crowther had zichtbaar veel lol erin en was soms best grappig. Het is en blijft een B-film met al zijn fouten maar door het horrorachtige einde, de getekende sfx en vooral veel charme weet de film mij goed te vermaken!

Oké dit is niet bepaald het grootste juweeltje van de B-film. Het is soms nog wel aardig maar verder vooral een standaard monsterfilm uit de jaren negentig. Het combineert zeg maar de weerwolf-films uit de vroege jaren 1980 met Cyborg of RoboCop. Zeker, de mix van wetenschap en lycantropie was nog niet geprobeerd, behalve misschien voor The Werewolf (1956) Het begint ook nog best goed, maar alle clichés komen uiteindelijk voorbij. De goedkope effecten van John Carl Buechler zijn tenminste wel zo geschoten dat ze er niet al te aftands uitzien. Echter de cyborg-weerwolf is nu ook niet super vaak in beeld! De hoofdrol was technisch gezien voor de leuke Kim Delaney, die het jaar daarop in de politie-serie NYPB Blue zal gaan spelen. En zoals elke vrouw in de jaren '90 hadden ook deze een bazooka in hun handtas om hun zilveren munitie af te schieten. De film heeft weerwolven en genetische experimenten maar door de waardeloze verhaalstructuur wordt dit nooit echt goede film!

Alhoewel het een jaren '60 Britse sciencefiction-horrorfilm is, roept het meer het Amerikaans B-filmgevoel uit de jaren '50 op. Verder lijkt het ook duidelijk een Britse variant op de The Fly (1958). Al duurt het ruim 35 minuten voordat de horroractie begint. In begintijd voert wetenschappelijke chit-chat over een apparaat dat voorwerpen en levende materie door de ruimte te projecteren, de boventoon. De personages kunnen zowel hun relaties en motivaties duidelijk maken maar het haalt een beetje het tempo uit de film. Het acteerwerk is prima voor films van dit type en de speciale effecten van de onontkoombare metamorfose zijn uitstekend, zeker gezien de beperkingen van het budget Helaas zijn er geen moorden in beeld. Bepaalde aspecten van het verhaal zijn niet heel logisch of duidelijk maar over het algemeen was dit best leuk, en er zijn veel ergere tijd-verspillers.

Nogal tegenvallende slasher… Ik zie niet waarom dit zo vaak genoemd wordt als een goede slasher-film? Is dat omdat Jamie Lee Curtis erin zit? Hoe dan ook, dit is een vrij ongeïnspireerde slasher-film die redelijk verstoken is van verbeeldingskracht of iets heel opvallends. Het plot gaat over een groep kinderen die een jong meisje pesten en haar per ongeluk uit een raam laten vallen en haar dood veroorzaken. Hierna volgt je een groep tieners (die eruit zien als 20-plussers ) aan de vooravond van op ​​hun schoolbal. Wat volgt is een slappe slasher-film De paar moorden die we krijgen, beginnen pas na het uur en de meeste zijn ronduit tam (één onthoofding is niet voldoende!), zelfs volgens de normen van de jaren 80. En om nu naar een uur tienerdrama en grappen op de middelbare school die niet erg interessant zijn, te kijken.? Het meest angstaanjagende van alles; de Saturday Night Fever-achtige scène! Oké het is niet de slechtste slasher ooit gemaakt, maar de traagheid en het gebrek aan sfeer maken wel dat het een levenloze bedoeling werd! Om onverklaarbare reden kwamen er van deze film ook 3 vervolgen.

Geen typische western. Oké op verschillende fronten volgt het wel de paden van de Amerikaanse (of Italiaanse) tegenhangers. Maar de setting is hier de uitgestrekte Australische outback van de negentiende eeuw en er is geen zwart-wit schets van de held die tegen de slechterik vecht. Eerder is ergens in de achtergrond het verhaal van de blanke man die het land van de Aboriginals probeert te ‘civiliseren’ met verregaande discriminatie. De film begint, met een vuurgevecht dat resulteert in de gevangenneming van twee van de Burns -broers, Charlie en de 14-jarige Mikey door Captain Stanley. Charlie krijg een voorstel; (de titel) vermoord Arthur de oudere meest brute derde broer en het leven van het jongere broertje zal gespaard blijven. Dat plot is tamelijk eenvoudig en rechttoe-rechtaan, maar er is hier niet iemand waar je omgeef, er is ook geen echte reden waarom de personages iets doen, en de personage zijn zoals gezegd, niet echt goed of helemaal slecht. De personages zijn meer ontheemd of niet op hun plaats (net zoals rozentuin met wit tuinhekje voor het huis van Stanley en zijn vrouw Martha middenin een ruige woestijn) Die "gebreken" vind ik juist de kracht van deze film! De film is nu beschouwend en het grove geweld komt voort uit wie ze zijn... Bepaalde scènes zijn dus best schokkend te noemen, vooral door de abruptheid ervan en ze deden me ook wel wat aan Sam Peckinpah denken! Al met al een aparte maar prachtfilm! En dan heb ik het nog niets eens over de muziek van Nick Cave (die ook het script schreef) en mede-Bad Seeds-lid en Dirty Three-violist Warren Ellis.

Dit is een geweldig Sciencefiction, met een vrij eenvoudig verhaal over overleven op een buitenlandse planeet. Langzaam maar opwindend. De hele sfeer is geweldig, van de kleurfilters tot de praktische effecten en de decors. Alles ziet er ongelooflijk goed uit.Het gaf me ook nergens het gevoel dat het met een laag budget was gemaakt. Ik kreeg van deze film vaak een beetje hetzelfde gevoel als bv; The City of Lost Children, Twelve Monkeys, Star Wars(1977) of Alien, klassiekers in het genre. Een soort Retro maar in de beste zin van het woord! Gemaakt met eenvoudige middelen en met liefde voor details. Alhoewel het budget nog een stuk lager moet zijn geweest, als de voorbeelden. En eens te meer blijkt dat; met een goed idee en sterk acteerwerk, budgetbeperkingen nauwelijks van belang hoeven te zijn (zelfs voor Sci-Fi.)

Echter deze film speelt zich dan wel af in een interstellaire wereld, maar heeft ook veel gemeen met westerns. Vuurgevechten met geweren (hier heten ze 'werpers'), de tenten die de native huisvesten, gewelddadigheden om ​​natuurlijke bronnen te delven, (weliswaar edelstenen en geen goud) en het gevoel dat iedereen op het randje leeft van beschaving . En in dat op zich is het dan ook meer dan logisch dat er geen moordende aliens in het giftig bos leven. Zeg; 'True grit' maar dan op een buitenaardse maan.

Er zijn geen ruimtegevechten, explosies of erg flitsende visuele effecten. In plaats daarvan is het een goed verteld verhaal over mensen in een interplanetaire context. Met een geweldige stijlvolle interessante mix van futuristisch en retro design. Ik heb hiervan zwaar genoten!

Film met wat oudbakken ideeën. Een jong meisje wordt gered en groeit uit tot internationale huurmoordenaar. Zagen we dat niet al eerder in in de serie Nikita (2010-13)? Het kan dan ook bijna geen toeval zijn dat Maggie Q in deze film de hoofdrol speelt! Net zoals ik ook niet echt kan geloven dat de locatie van Vietnam, waar he meeste gefilmd is, geheel toevallig was! Hier voegde men nog een soort halfbakken romance alla "Mr. & Mrs. Smith' aan toe! Werkelijk seksuele spanning tussen Anna en Rembrandt? Oké het is misschien vleiend voor een 69-jarige man maar filmisch nogal ongeloofwaardig. Het flirterige geklets aan tafel in een restaurant, was zo'n beetje het meeste geforceerde en een echt dieptepunt! Gelukkig waren de filmmakers nog wel bedreven in cool, professioneel geweld. Maggie Q was aangenaam om te zien en deed haar vechtscènes zoals je van haar kan verwachten goed! Ondanks dus romantisch misplaats, hebben ze Keaton in ieder geval wel behoorlijk wat te doen gegeven in termen van actie. Samuel L. Jackson was oké met zijn gebruikelijke routine, maar Robert Patrick, als hoofdman van een motorbende, was helaas compleet verspild. Tja verdere lof gaat er naar regisseur Martin Campbell die zo goed mogelijk heeft geprobeerd om een ​​middelmatig script om te zetten in iets om naar te kijken.

Ik weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen met deze film en wat misschien ook passend is aangezien de film dat zelf ook niet echt weet. Het begint met wat lijkt op een after-the-fact- scene, maar het komt nooit meer terug? Hierna zie je groepje mensen aan boord gaan, praten over een drugsdeal die slecht is verlopen en wegvaren. Maar niet voordat er plots verschijnt er man in een zwart pak die meld dat het doelwit aan boord is. De Opening credits en BOOM de boot is ontploft....Maar goed uiteindelijk bereiken de mensen het verlaten booreiland. We hadden in de tussentijd deze mensen kunnen leren kennen of iets over hen te weten te komen maar dat lukt niet...behalve dan dat het drugssmokkelaars zijn! Wat dan weer handig was omdat het wezen een heroïneverslaving had??

Wat de de film dus had kunnen redden was als er een uitstekend monster creatie aanwezig was! Ja en als achter de camera Bob Keen staat, die voorheen supervisor was bij de Britse make-up-effectenstudio Image Animation. Hij was verantwoordelijk voor de make-up voor films als The Empire Strikes Back , Hellraiser , Candyman en Dog Soldiers en hij heeft special effecten gedaan voor Alien , The Dark Crystal , Return of the Jedi , The Neverending Story , Highlander en Nightbreed. Opzienbarende werk dus...! Helaas is dat hier niet het geval en het enige wat je te zien krijgt is een teleurstellend ….tja euh...ding? En alleen tijdens de ontknoping?

Daarnaast regisseert Bob Keen slecht! De film heeft door de verlichting of soms juist ontbreken daarvan een goedkope uitstraling en Keen overdrijft met de point-of-view-shots. De camera vliegt in het rond, is schokkerig en zoomt met enige regelmaat in op gezicht of hoofd. De regie en camerawerk in dit ding zijn gewoon niet goed! Het scenario is daarnaast een totale puinhoop, wat eigenlijk best indrukwekkend is als je bedenkt hoe eenvoudig de plot is. Oh en Doug Bradley verschijnt ook in een cameo maar hij is bijna onherkenbaar in beeld en zijn schermtijd duurt toch maar liefst 10 minuten. Helaas...

The Prowler is voor een groot gedeelte niet heel veel nieuws onder de zon. Alle clichés zijn aanwezig. De film heeft verder geen bijzonder goed plot, het acteerwerk is niet overdreven goed en heel eng is het ook allemaal niet. Toch zijn er drie of nee...vier dingen waardoor deze film meer dan goed te kijken is. Ten eerste: het begin. Wat iets anders is dan doorgaans. Het start met een liefdes-afscheidsbrief aan een soldaat in de tweede wereldoorlog. Bij terugkeer vermoord hij zijn ex-geliefde en haar vriendje. Direct heerlijk bloederig in beeld gebracht. En wekt ook enige sympathie op voor de killer. Ten tweede is daar Vicky Dawson zij is de final girl en komt heel geloofwaardig over. Zij bezit voor die tijd toch al wat girlpower. Ten derde is de killer erg gaaf om te zien. Zijn kostuum is meesterlijk bedacht. En als vierde is er dan nog iemand die eigenlijk niet in beeld is maar wel de grootste bijdrage aan de film levert! Tom Savini! Zijn special effects maken deze film. Hij begrijp als geen ander dat je een slasher kijk voor maar één ding en dat is bloed. En die krijg je dan ook ruimschoots in beeld te zien. Slasher-films kende in de jaren'80 zijn hoogtijdagen en deze hoorde zeker bij de betere uit zijn tijd!

Slecht, slecht en nog eens slecht!! Totaal niet eng. Rommelig! Een seriemoordenaar, geestverschijning en een labiele vrouw. Teveel in een film en dan wordt het een allegaartje.

Fijne Pulp met de hoofdletter "P" Bij deze film is het bijna een must om een voorliefde voor B- en in het bijzonder SF en horrorfilms te hebben! Steven Kostanski's nieuwste film weet in ieder geval heel wat onzin op het scherm te brengen. Door verschillende genres te mixen en een gevoel van plezier, is dit Super B-SF-horror en schlock van de bovenste plank! De film laat de liefhebber van oor tot oor grijnzen. De film trekt zijn publiek ook in een mum van tijd naar de onzinwereld en toont veel grafisch bloed! Vreemd wnt het neemt de elementen van een familiefilm maar bezit tevens een ‘R’ -beoordeling! Niet bepaald een gemakkelijke film om te slijten lijkt mij dan? Who cares? Zeker als de film wordt bevolkt door; een intergalactische opperheer, egoïstische kinderen en luie volwassenen?! Ja dit was me toch een grappige mix van fantasie-escapisme rechtuit de kindertijd en vol met gevechten en waanzinnige bloedvergieten. Voor fans van het eerdere werk van Kostanski en zijn Astron-6 vrienden zullen er ook verschillende bekende gezichten en stemmen van het voormalige filmcollectief zien en horen te zijn. Mensen die een te goede smaak hebben komen hier niet aan hun trekken want dit was campy, belachelijk, inventief bloederig en low-budget. Kortom; dit is het soort genrefilm waar een horror-fan toch van zou moeten smullen!

Heerlijke misdaadhorrorthriller die je onontkoombaar aan Psycho (1960) laat denken. En niet in alleen omdat deze film is geschreven door Robert Bloch. Ook in deze film draait het om een ongezonde een moeder- en zoonrelatie Maar regisseur Freddie Francis voegt slim een paar andere elementen aan de film toe. Die van de whodunit en de Italiaanse giallo! Een moordenaar met zwarte handschoenen die elk slachtoffer op best bijzondere wijze vermoord. Helaas vinden de meeste moorden wel buiten het scherm plaats. Patrick Wymark stapt in inspecteur Holloway's schoenen en voelt vanaf het begin al overtuigend en comfortabel. Verder biedt de film een paar opvallende geestige scenes (de inspecteur en eigenaar van het autokerkhof en het beklag van de speelgoedwinkeleigenaar) De themamuziek komt van Elisabeth Lutyens en lijkt op het griezelige geluid uit een muziekdoos. En dan zijn er nog de griezelige obsessie voor een verzameling poppen ... en een kat-en-muis-scène in een bootmagazijn die bijna niet anders dan een eerbetoon aan Mark Robson’s Ghost Ship zijn. Het levert een waar kijkgenot op.

Aardig goed uitgevoerd rauw drama met enkele expliciete scènes, gebaseerd op een boek van schrijfster Sofi Oksanen (een Finse vader en een Estische moeder, de reden dat dit een Finse film over Estland was!). De film begint als een jonge vrouw bij een afgelegen boerderij van een oude dame aankomt. Via een flashback-structuur richt de film zich op de Estse geschiedenis onder de Sovjetbezetting en de verschrikkingen van de seks-handel. Het verhaal van de oude vrouw vertelt over twee zussen die na de tweede wereldoorlog onder de communisme leven, met de liefde voor dezelfde man, wat uiteindelijk leidt tot terreur en teleurstelling. Het verhaal van de jonge vrouw speelt zich af in de kringen van de de Russische maffia waar ze wordt gedwongen tot prostitutie. De (vier) vrouwelijke acteurs doen het uitstekend in sterke rollen. De cinematografie is goed. Prachtig geschoten decors contrasteren met brute scènes in de martelkamers en seksclubs. De weergave van seks-handel deed met sterk denken aan dat de film Lilya 4-ever. De film bezit nogal verontrustende beelden maar is zowel ontroerend als hard.

Mooie film met een zeer goed hedendaags verhaal! Niet voor mensen die toch al bang zijn voor alle straling (WI-Fi en telefoon) die in de lucht hangt. Vanaf het begin is het spannend. Ook al de zelfmoorden die op de achtergrond worden getoond waren heerlijk! Meestal weet ik dat het om een verfilming gaat van een Aziatisch origineel. Bij deze wist ik absoluut niet! Maar zeker dat ik die ook ga bekijken. Vind het orignieel altijd net iets beter! Denk aan: Låt den Rätte Komma In, Nattevagten, Spoorloos of Ringu. Stuk voor stuk zijn die net beter dan de verfilming.

Tjonge, wat een goedkoop vervolg op de eerste. Aan het begin met de man in rood dacht ik dat het allemaal wel mee zal vallen. Maar dus niet! Er zaten zelfs scene`s in die gewoon uit deel 1 waren geplukt. Begreep direct dat mama degene was die digi- geest was Weet niet of het nu aan mij lag of lagen de acteurs nu op het beeld?
Aan de andere kant slaagt de film wel op het vlak van camp. De verhaallijn is op zich nog wel pakkend.En de scene met ome Peter en die dooie kat was zelf hilarisch!

Derde en gelukkig laatste deel! Wederom een zeer goedkoop in elkaar gedraaid! Er zit een halve punt bij voor de actrice Brittany Renee Finamore. Door haar aanwezigheid is de film nog te doen! De scene dat ze vast zit geketend aan de kachel is bijna rechtstreeks uit Black Snake Moan Verder vond ik de verhaallijn niet helemaal lopen. Een geest die opeens weer mens was. Ze waren opeens vriendelijk?? En kreeg ook af en toe een beetje het gevoel dat het een promotie filmpje was voor de Amisch

Wat krijg je als Alien kruist met de Gremlins? Pumpkinhead? Maar wat is dit een fijne B-film. Er wordt heerlijk de tijd genomen om één en ander uit een te zetten en als Ed Harley ,gespeeld door Lance Henriksen, dan uiteindelijk naar de heks gaat zien we prachtige maar subtiele special effects van de heks en haar huisje. Verderop in de film komen we dan bij het monster en die mag er wezen! Zeer mooi gecreëerd. En er werd zelfs wat humor met hem meegegeven! Standaard verhaaltje,tieners worden gekilld, Gore is er niet, maar wel sfeer en liefde voor monsterfilms wel. En daardoor is dit alles behalve slecht.

Saillant Detail: De helaas overleden regisseur Stan Winston was ook visuele effectenspecialist. Wat dus goed te zien was in de film. Hij werkte aan onder meer de Terminator- en Jurassic Park-films, Aliens, de Predator-films en Edward Scissorhands. Gedurende zijn carrière won hij vier Oscars.

"Bolted doors and windows barred... guard dogs barking in the yard.. won't protect you in your bed, nothing will... from Pumpkinhead."

De eerste Pumpkinhead had zijn fouten, maar was over het algemeen een sfeervolle en griezelige B-horrorfilm die enige diepgang had. Tja en deze...is een typische wraak-filmpje uit de jaren '90. (iemand moet 'I Know What You Did Last Summer' hebben gelezen?)

De film begint met zwart-wit flashback-opnames uit de jaren 1950, wanneer de misvormde Tommy wordt gekweld en vermoordt. Jaren later slagen tieners op onverklaarbare manier erin om niet alleen een spreuk op te lezen, maar ook met succes een vervloekt ritueel uit te voeren. En tadada… Pumpkinhead is back!

Dit tweede deel is maar een matig vervolg die af en toe zo zijn momenten had. Het script is belachelijk slecht, de mythologie inconsistent (helemaal met de eerste film) De climax met Andrew Robinson (Hellraiser) die probeert een bloeddorstige demon te overtuigen om zijn dochter te laten gaan, is een huiveringwekkend slecht einde. Nee de film moet het hebben van Pumpkinhead (die er minder goed uit zag, more -is--less), wat knipoogjes naar het horrorgenre, zoals de Necronomicon uit de Evil Dead- serie die in het huis van Miss Osie verschijnt en bekende genre-acteurs zoals Kane Hodder (Friday the 13th- serie / Hatchet- serie), RA Mihailoff (Leatherface: The Texas Chainsaw Massacre III/ Hatchet II ) en Linnea Quigley ( Return of the Living Dead )

In 1988 introduceerde men de eerste film Pumpkinhead over een monsterlijk wezen dat opgeroepen werd door iemand die wraak wilde. Het betekende filmgenot voor horrorfilmliefhebber. Het vervolg uit 1994, Pumpkinhead II: Blood Wings slaagde er met een heel ander verhaal, niet in om dat op te volgen, maar het was nog wel vermakelijk. Tja... en toen in 2006 kwam de derde film in de reeks, een film gemaakt voor Sci-Fi-channel.

Nu is de opzet van deze film niet eens zo slecht, eigenlijk best goed. Scrupuleuze arts handelt in organen op de zwarte markt. Een paar dorpsbewoners roepen de wraakdemon op. Pumpkinhead slaat aan het moorden op iedereen die iets te maken heeft met deze organenhandel. Maar de dokter ontdekt hoe de vork in de steel zit en besluit eveneens te moorden zodat hij vrijuit gaat.

Een uitgangspunt dat erg in overeenstemming is met de eerste film, niet verkeerd maar er zijn enkele zeer ernstige problemen. Veel van de ondersteunende acteurs en actrices zijn van Roemeense afkomst en zijn ze slecht nagesynchroniseerd. Het praktische effect van Pumpkinhead komt overeen met het originele monsterontwerp en het heeft nog steeds een schijn van bedreiging. Dat verdwijnt echter wanneer de goedkope CGI -effecten het overnemen. Die zijn echt slecht. Niet eens middelmatig, maar echt slecht. Nu had ik dat nog wel door de vingers willen zien als spannend of interessant was, maar dit is niets anders dan een standaard slasher met personages waar je niets om geeft.

De vierde en laatste in de Pumpkinhead-serie is direct met het derde deel opgenomen, waardoor ook Lance Henriksen nog van de partij was als 'geest'. En het begint op bijna exact dezelfde manier als de vorige film met een achtervolging. Ook nu zijn het weer gewoon slasher-perikelen met het Pumpkinhead-monster maar voor de rest is het een ander verhaal. Ditmaal heeft men inspiratie gezocht in werkelijk bestaande Hatfield-McCoy-vete, een burenruzie die uitmonden in een bloedige oorlog. En wonderbaarlijk genoeg was dit iets aangenamer dan de vorige film. Het was fijn dat me niet nog meer waardeloze CGI gebruikte. Hier is Pumpkinhead gewoon weer een kostuum en dat ziet er toch zoveel beter uit. Zelfs de gore-effecten leken wat beter. En Amy Manson (het 'Brave' personage merida in Once Upon a Time) is een verrassend goede actrice voor dit soort low budget-kwaliteit productie. Ja dit was standaard-horror maar nog wel de moeite waard!

“Metaphysically speaking, I killed myself.”

Toen in 1988 de studio Empire Pictures (bekend van cultpareltjes Tourist Trap, Re-Animator en Dolls) failliet ging richtte Charles Band in 1989 de nieuwe studio Full Moon Features op. Een kenmerk van de studio moest zijn om met weinig geld vooral horror en Science-fiction films voor de ‘home video’ markt te gaan maken die in eerste instantie niet onder hoeven te doen voor de ‘grote’ films.

De eerste film werd 'Puppetmaster' Als regisseur is de keus op de redelijk bekwame David Schmoeller gevallen, waarmee Charles Band al films als Tourist Trap en Crawlspace had gemaakt. De naam voor de film werd gevonden in een andere B-film waar Charles Band bij betrokken was namelijk: Dungeonmaster. Maar het 'geheime wapen' was toch wel David Allen, een stop motion effecten kunstenaar die al heel wat naam had gemaakt met o.a. eerder genoemde Dolls. Overigens heeft deze film, afgezien dat ook hier de levende poppen een creatie van David Allen waren, er verder niets mee van doen! Elke vergelijking loop dus een beetje mank. In de poppenmeester zit zelf een seks-scène en is ook niet zo sprookjesachtige.

De film is vooral vermakelijke cheesy camp! De interacties en personages zijn vrij cliché en niet eens heel interessant. Dat de film een echte B-cultklassieker is geworden is te danken aan de geweldige poppen! Daar lig de kracht en de fun van de film. Elke pop is vakkundig ontworpen en heeft genoeg persoonlijkheid zodat iedereen die kijkt zijn eigen favoriet zal hebben. Er zijn vijf poppen; misschien de meest iconische is Blade met uiteraard een mes, maar ook een haak. Daarnaast is daar de oersterke Pinhead met een heel klein eierhoofdje, Tunneler met een drilboor op zijn hoofd, Jester, met een hoofd dat bestaat uit drie schijven en mijn persoonlijk favoriet; Leech Woman die bloedzuigers kan uitkotsen.

Door beperkte middelen wordt lang niet alles uit de poppen gehaald maar ondanks het beetje duffe plot, maar met de aanwezigheid van schitterende poppen en verrassend goede special effecten, zeker gezien het lage budget van de film, stelt de film zeker niet enkel teleur. De studio zal erna deze film zelfs om bekend komen te staan! Met deze eerste film heeft de horror-filmwereld er een paar vermaarde horrorfiguren bij! En dat is een onomstotelijk feit.