Opinions

Aziatische Horror/misdaad drieluik met:

uit Hong Kong "Dumplings": Aardige film met een lekker luguber onderwerp. Deze was voor mij niet nieuw aangezien ik ook de lange versie had gezien: Gaau Ji (2004) Als short overtuigd hij wel iets meer.

uit Korea "Cut": Van Chan-wook Park komt het meest absurde filmpje. Het filmpje had wat weg van, het eveneens uit 2004 komende Saw. Maar laat zich veel lastiger bekijken en ontrafelen. Was het werkelijkheid of was het alleen maar in zijn hoofd? Ik denk zelf het laatste. Er was bloed, maar dat was van verder van ondergeschikt belang. De decors zijn trouwens erg mooi.

uit Japan "Box" : Van een heel ander kaliber is deze Takashi Miike. Op een zeer artistieke bijna art-house-achtige manier vormgeven. Mysterieus, sensueel, fascinerend, en met een einde dat aankomt als een vuistslag. Hiermee is de film ook een zeer waardige afsluiter van de drie zeer diverse shorts uit Azië.

Deze televisie-film over een prehistorische killer maakt elke verwachting waar! Matig acteerwerk. Twijfelachtige dialogen en verschillende onlogische handelingen van de diverse personages. De ruzietjes, meningsverschillen en niet uit de verf komende amoureuze perikelen van de personages om film maar gaande te houden. Totaal geen effectiviteit van de her en der ingebouwde schrikmomenten en CGI-effecten van de sabeltandtijger (Smilodon Fatalis) zijn kwalitatief domweg gewoon slecht. En toch.... kan ik hier best van genieten. Waar in de jaren '50 er vele monsterfilms geproduceerd werden met uit de kluit gewassen insecten. Die mede door de koude oorlog, de angst voor atoomwapens benadrukte, heeft dit in de zero's plaatsgemaakt voor DNA-technologie en celbiologie. Niet dat van deze film nu gelijk een betere film binnen het genre maakt,zeker niet! Daarvoor is zo'n beetje alles in de film van twijfelachtige allure maar zo op zijn tijd is dit knullige werk wel eens leuk.

Film die duidelijk handelt over sekteleider James Warren (Jim) Jones. Regisseur Ti West is ervaren genoeg om te weten dat deze film het met alleen found-footage-beelden niet had gered. Daardoor is af en toe wel een bewegende camerabeeld te zien maar is het veel meer in een documentaire-stijl gegoten. Zo wordt er een sfeer gecreëerd alsof we er ook daadwerkelijk bij zijn. Hoewel namen zijn veranderd, zijn er overduidelijk overeenkomsten met Jones. Zo speelt alles zich af in een oerwoud, (Guyana) is de reden van ... grotendeels hetzelfde, zo ook hoe het afloop met Jim Jones.Misschien dat de beweegreden van de commune iets meer in beeld hadden komen en/of dat er meerdere dagen voor het gebueren had moeten zitten. Echter is de film (zoals het hoort in een goede horror) maar op één ding uit en dat is het shockeffect! En dat doet deze film zeker! Sterker door deze opzet komt het allemaal vrij goed aan. Pluspunten voor Ti West!

Sekten en een Schots eiland waar hebben we dat eerder gezien? Niet zo heel slecht, noch ook niet het beste...er hangt in de film het gevoel en uiterlijk van een detectivefilm gemaakt voor de tv. Waar dan de Amerikaanse gynaecoloog Tora Hamilton een mysterie rond heidense praktijken op de Shetland-eilanden probeert op te lossen. Helaas is het gegeven van procedurele misdaad, rituelen en duistere samenzweringen, zo voor de hand liggend, dat van echt mysterie geen sprak was. Het plot voelt, alsof ze een aflevering van Silent Witness proberen te combineren met een vleugje The Wicker Man. Gewoon een typische detectivefilm die met weinig pretenties wel leuk wegkijkt.

Wow...Barbara Crampton en H.P. Lovecraft...mijn horrorhart ging sneller kloppen! Alleen is dit geïnspireerd door een kort verhaal genaamd "Men of the Cloth' van Paul Kane. Niet de wereldberoemde schrijver dus maar het speelt zich wel af in zijn Cthulhu-universum...(was misschien een rechtendingetjes ofzo?)

Enfin het vertelt het verhaal van de Amerikaanse Isaac die, na de dood van zijn moeder, samen met zijn zwangere vrouw Emma terugkeert naar zijn Noorse geboortedorp op een afgelegen eiland om de ​​erfenis, de verkoop van het ouderlijke huis te regelen. Echter belanden ze in een nachtmerrie als het eeuwenoude kwaad zijn recht op eis.

De film doet ergens een beetje denken aan Lovecrafts The Shadow Over Innsmouth (1936) en ook heeft het een beetje weg van The Wicker Man. Het verhaal van deze film had dus een geweldig uitgangspunt, echter had ik wel wat meer actie van het kwaadaardige Lovecraft-geïnspireerde zeemonster met tentakels willen zien.

De special effecten die er minimaal zijn,, lijken praktisch en zijn zeker solide uitgevoerd. Het verhaal is niet superorigineel maar wel goed verteld en bevat gelukkig dat Lovecraft-achtig tintje. De gebeurtenissen liggen erg voor de hand, menig horrorfan heeft dit waarschijnlijk al vaker gezien. Tja het is een vermakelijke film maar over het algemeen voelt het alsof de film creatiever had kunnen worden gemaakt om zo meer impact te bereiken.

De nieuwste van regisseur Jenn Wexler is een erg leuke vlot uitgevoerde kersthorror die geen nieuwe wegen inslaat, maar relatief vermakelijk is.

Wanneer de film begint, is het bijna Kerstmis op het Blackvale internaat voor meisjes maar helaas kunnen niet al deze studenten naar huis. Het stille buitenbeentje Clara blijf altijd en dit jaar is Samantha ook gedwongen om te blijven. Lerares Rose, die ook blijf, probeert ze op te vrolijken door op kerstavond het zo gezellig mogelijk te maken.

Het begin van een ontluikende vriendschap tussen twee jonge meisjes! Ondertussen moorden de ‘Christmas Killers’ een kwartet van Manson-achtige schurken, onschuldige bewoners in hun huis. Uiteraard komen al deze spelers samen en breekt de hel los! De film speelt leuk met de verwachtingen van het publiek. Hoewel het ook niet altijd als een totale verrassing kwam. Daar was de ontwikkeling net iets te eenvoudig voor. (of ik kijk gewoon teveel horror)

De praktische effecten en bloedige moorden zorgen voor enkele goede memorabele momenten. Helaas soms ook wat vulling (een dansje) maar het entertainment wint en maakt van deze film gewoon een leuke, ontspannende goede tijd!

Low-budget indie-sciencefiction-romcom over de paranoïde Kenneth (Duplass) die via een advertentie op zoek gaat naar een metgezel voor zijn tijdreismissie. Hij vindt die in Darius (Aubrey Plaza), een wereldvreemde stagiaire journalistiek die eigenlijk uit is op een sappig artikel voor de krant. De film moet vooral hebben van een aantal stereotiepe karakters, die gelukkig wel door een getalenteerde cast en met nodige chemie en goede timing worden gespeeld. Anders was dit een draak van een film geweest. Het verhaal blijft je tot het einde toe aan het denken zetten over gemiste kansen en hoe het verleden invloed kan hebben op het heden. Origineel is dit nergens. noch in beeldvoering en muziek, noch in de sfeersetting, maar dat neemt niet weg dat het wel goed wordt gedaan. Het geheel is niet zo sterk als ik had gehoopt maar redt het vooral op charme.

Bloody Moon is een slasher die een jaar na Friday the 13th uitkwam en gemaakt is door regisseur Jess Franco. Deze boekte faam met erotiek,daarom bevat de film een aardige hoeveelheid borsten. Nu is dit een horror daar draait het natuurlijk om de moorden en die zijn buitengewoon vermakelijk, maar knullig in uitwerking. Al krijgen woorden als: Puntborsten, kip zonder kop en rondhangen wel een nieuwe betekenis.Tel daarbij op de ingrediënten; disco, incest en dierenleed (onthoofde slang) En de Trash-waarde van de film stijgt omhoog! Saai is hij niet, want er gebeurt altijd wel iets ongeloofwaardig. De dialogen zijn werkelijk tenenkrommend. En aangezien de meeste acteurs afkomstig zijn uit Duitsland is het jammer dat er een Engelstalig geluidsspoor aanwezig is, met gebruik van matige stemacteurs. Ach de algehele stupiditeit weet me nog best te vermaken.

De debuutfilm van Pascal Laugier (Martyrs,The Tall Man, Ghostland) is visueel er mooi! Erg sfeervol en met een haast droomachtige atmosfeer. Helaas mist de film een goed uitgewerkt verhaal. Anna (Virginie Ledoyen) arriveert als schoonmaakster bij het weeshuis Saint Ange. Waarom iemand zal willen gaan schoonmaken in een weeshuis dat wegens veroudering en de dood van een kind de deuren sluit, was mij een raadsel. Ook de meerwaarde waarom Anna nu getraumatiseerd moest zijn werd me niet duidelijk. Net voordat de kinderen vertrekken krijg Anna van een meisje de melding; "Beware of the scary children." om vervolgens maar heel marginaal deze kinderen in te zetten. Helaas zijn er door de hele film heen van die details die teveel vragen oproepen. Gelukkig weet de regisseur wel, mede doordat je niet weet waar het heen gaat, op de juiste momenten met prachtige en spannende scenes uit te pakken. De spannende scene met de lift luidt ook het begin van de bijzonder mooie eindscène in. Verder is film vooral klein want naast Anna is het verhaal gebouwd rond drie andere personen te weten; directrice (Catriona MacColl), de inwonende psychiatrisch patiënte Judith (Lou Doillon) en kokkin Helenka (Dorina Lazar) De film over de troebele historie van Saint Ange is een mooi en goed debuut van een regisseur die hierna alleen maar beter is geworden.

Hm, zal de film zelf ook zo opgezet zijn als een soort van hel? Want moet zeggen dat ik aan het begin aardig in de war raakte van de verhaallijn. Dingen ontvouwen zich op een manier die nogal onsamenhangend zijn. De film is zo chaotisch dat ik me afvroeg wat er aan de hand was. Nu had ik nog niets over de film gehoord of gelezen. Daardoor realiseerden ik me pas tot bijna halverwege dat het een bloemlezing van losse verhalen was...Sterker het is een horroranthologie van vier reeds bestaande shorts.

De wrap-around is van Gonzalo Mellid en gaat over het meisje Ellie die naar het Sint-Catharina klooster wordt gebracht nadat ze is gered van een seriemoordenaar. Het klooster heeft een kast met vervloekte voorwerpen uit satanische rituelen die de nonnetjes voor één of andere reden moeten aanraken, waarna je doormiddel van de shorts enkele verhalen van deze totems ziet, Uiteraard rond het ook de aard van Ellies eigen problemen af.

Een non heeft interactie met een spiegel; Segment 1 "Midnight Talk" van Raffael Oliveri Een jonge vrouw krijgt van haar grootmoeder te horen dat ze een demon in haar lijf heeft en vertelt haar over een ritueel om ervan af te komen. Dit loopt natuurlijk mis door een plotwending. Het iet er mooi uit maar geen idee, wat de bedoeling was.

Een non heeft interactie met een paar foto's; Segment 2 "665" van de Spaanse regisseur Juan de Dios Garduño Een zwangere vrouw vastgebonden aan het bed, een strijd om het ongeboren kind, een kindermoord, en er is een demon. Best grof en bloederig. De demon zag er goed uit maar bij deze blijft het wat vaag.

Een non heeft interactie met een autosleutel; Segment 3 "Makr" van (volgens mij) Amerikaanse Hana Kazim maar is uit de Verenigde Arabische Emiraten. Een Imam bezoekt het huis van een man die denkt dat zijn vrouw bezeten is door een Djinn. Echter de exorcist is een bedrieger en de echtgenoot is gewelddadig en lijdt aan waanideeën. De ontknoping is gewoon onbevredigend.

Een non heeft interactie met een ketting met een kruisje; Segment 4 "The Daughters of Virtue" van de Amerikaanse Michael Escobedo. Een vrouw in (wat ik denk) een gebedsgroep heeft een affaire met de echtgenoot van een van de andere vrouwen. Ze moet voor haar leven vrezen, als de dames iets te fanatiek haar ziel willen verlossen van het kwaad. Onder de vrouwen bevindt zich ook Maria Olsen maar heel goed was dit ook niet.

Het meisje Ellie nu non heeft interactie met een priesterboord; Segment 5 "Fé" en de tweede voor de Spaanse Juan de Dios Garduño. Een priester komt een echtpaar helpen wiens dochter bezeten is. De priester googelt exorcisme rituele tekst op zijn telefoon wat een plotwending oplevert. Hoewel ik geen idee had... waarom? Net zoals dit overduidelijk en pijnlijk was nagesynchroniseerd.

Terug naar de wrap-around en blijkt het meisje het kwaad in zich draagt ​​en oorzaak dat de andere nonnen niet slagen. Vind bij deze film het wel mooi dat er een verbindend thema's was, omdat ze allemaal over demonen en bezetenheid gaan maar de filmpjes waren weinig effectief, veel van de film voelt gewoon verwarrend en een echte uitschieter was er ook niet. De film komt van Black mandala films (regisseur Nicolás Onetti) die al veel van dit soort anthologiefilms deed! Maar dit was erg middelmatig...

“Everything I have said and done has been in the hands of God. I was born to do this. I am not afraid.”

Gebaseerd op Don Roffs roman Clare at Sixteen is dit regisseur Mitzi Peirone, lastige tweede film...zij wist met haar debuutfilm "Braid" voldoende aandacht te trekken, waarna ze nu terugkeert naar de regisseursstoel met zo te zien minder budget maar wederom met een goed oog voor stijl. De film begint aanvankelijk als een standaard zaterdagavondthriller. En ik dacht dat het niet veel beter meer zou worden maar dan...werd toch nog lekker bloederig en pittig

Zo ontmoet Clare Bleecker een schoolmeisje, die de gebruikelijke dingen doet naar school gaan, rondhangen met haar vrienden. Echter Clare geloof dat ze net als Jeanne d'Arc (bovenstaande quote wordt in de film herhaald en is van haar) doet dat wat ze doet in dienst staat van God. Wanneer op een middag een vreemde man haar naar huis wil brengen, zet dit een reeks gebeurtenissen in gang die fijne moorden opleveren.

Oké misschien wil de film iets teveel doen door ook een subplot van vermiste meisjes en gesprekken met postbodespook Bob erin te verwerken. Ach, het was geen groot euvel en de film weet wel opvallend mooi en verleidelijk visuele momenten te laten zien. Bella Thorne (The Babysitter 1&2) is niet een actrice die normaal gesproken echt bekend staat om haar acteerprestaties maar hier zette ze toch een betere prestatie neer dan normaal. Door al die kleine positieve dingetjes kan ik wederom weer van een zeer leuke film spreken!

"Your satisfaction is guaranteed!"

De volledige titel van deze film luidt; "Clive Barker Presents Saint Sinner" en is een horrortelevisiefilm voor Syfy (uit de tijd dat het nog Sci-Fi Channel heette) De titel is afkomstig van het door Barker gemaakte stripboek Saint Sinner uit 1993 uit de Razorline van Marvel Comics. Maar afgezien van de titel en dat Clive Barker uitvoerend producent was staat het geheel los van die stripserie.

Hier geen Philip Fetter, een man bezeten door zowel een demon als een engel. Maar in deze film reist een monnik van 1815 verder door de tijd naar het heden om op de twee succubi Munkar en Nakir te jagen met de dolk van St. Nicodemus. Zoals gezegd was dit bedoeld voor kabeluitzending, dus de film moet voldoen aan de tv-inhoudsnormen; wat betekent dat er geen naaktheid of expliciet geweld is.

Maar dat gezegd hebbende, de film is wel verrassend plakkerig en de twee Demon-dames zijn door hun eigenzinnige maniertjes soms behoorlijk sensueel. De film bevat dus best een aantal leuke momenten en een aantal eigenzinnige dingen. Kortom een toffe bovengemiddelde Tv-productie met weinig middelen, zeker geen meesterwerk, maar wel degelijk entertainment.

De debuutfilm van Mika Ninagawa is een weelderige, alternatieve realiteit, vol onberispelijk rood en goud. Een film die net als de "hikkomi" en 'Oiran' die erin voorkomen, je sensueel verleidt. Domweg prachtige decors gemaakt met een scherp oog voor details en heldere opzichtige kleuren. Jammer genoeg bezit het een nogal lineair eenvoudig verhaal. Een verhaal uit een Manga, over een meisje dat tijdens de Edo-periode naar een bordeel werd gebracht. Ondanks die historische setting is deze film eigentijds. Wat vooral duidelijk is te horen doordat de aanstekelijke popmuziek. Dit is dan ook een artistieke interpretatie van het leven in die tijd. Met in de hoofdrol Anna Tsuchiya, wat een onconventionele schoonheid, die ook nog eens erg goed speelt. Echter de ondersteunende personages zijn nogal kleurloos, hierdoor mist het drama wat warmte. Misschien ook de reden dat ik wat moeite had om het einde te halen maar niettemin is het een erg fijne film!

Eerste verfilming van het gelijknamige boek waarin de reis van vier platzakke chauffeurs die erop uit worden gestuurd om met twee vrachtwagens over vijfhonderd kilometer onbegaanbare wegen, een lading nitroglycerine naar een brandende olieput te vervoeren, centraal staat. Probleem dat ik met deze film had is dat meer dan uur niet veel meer dan verveling van de westerlingen die zijn gestrand, wordt getoond, vaak op bombastische of komische manier. Hierna werd het beter maar of het nu de leeftijd was of dat regisseur het zo bedoeld had weet ik niet Echter ondanks de situaties spanning oproepen blijft het tempo wat traag, wordt er iets teveel geouwehoerd en de problemen onderweg enigszins te knullig. En de afsluiting van de film is minstens vijftien minuten te lang! het koste film toch zeker een halve punt.

Degelijke verfilming van een Stephan King boek door Tobe Hooper de maker van:

The Texas Chain Saw Massacre (1974)

Nu is dit meer een telefilm of miniserie aangezien de uncut versie rond de drie uur duurt. (deze ook gekeken). Het was voor mij denk ik 20 jaar geleden dat ik deze film voor het laatst had gezien, en ik moet zeggen het is nog steeds een prima film! Na ongeveer 2 uur komt dan plotseling de vampier in beeld, deze is redelijk indrukwekkend. Maar wat ik toen al vond en nu nog steeds was het slechte eind, wat een slecht in beeld gebrachte special effect was/is dat.

Dat de televisie-miniserie uit 1979 van Stephen Kings roman ‘Salem’s Lot’, (Bezeten stad) geregisseerd door Tobe Hooper, wel een oppoetsbeurt kan gebruiken is wel een feit. In 2004 probeerde ze het wederom met een miniserie (met Rob Lowe, Donald Sutherland, Rutger Hauer) maar slaagde niet helemaal

En nu dit...de eerste speelfilmbehandeling van de roman voor het grote scherm....maar dat doek haalde deze film in 2022 niet, dat werd uitgesteld tot 2023 maar ook dat werd geschrapt. Het werd een streamingdienst-dump maar soms levert dat wel interessante films op! Deze helaas niet!

Aan het verhaal is niet veel veranderd en gaat over schrijver Ben Mears die terugkeert naar Jerusalem's Lot, het dorp waar hij is opgegroeid. Op hetzelfde moment starten Richard Straker en Kurt Barlow een antiekwinkel en kopen het illustere Marsten House. Maar met dat verschil dat Ben Mears een minder prominente rol krijg en plaats maak voor een IT-achtige jeugdverhaallijn met Mark Petrie en het eindig in een simplistische actievolle climax die zich afspeelt in een drive-in-bioscoop en niet in het sfeervolle landhuis (zoals het oorspronkelijke einde van de roman)

Op de cast en lovenswaardige cinematografie van Michael Burgess is weinig aan te merken. Maar Gary Dauberman is de producer van vele films in het Conjuring Universe en heeft één van die middelmatige spin-offs geregisseerd en ik denk dat het daar mis gaat. De film bezwijkt helaas door te vertrouwen op gevestigde horrorconventies in plaats van te proberen een werkelijk onderscheidende en verontrustende kijkervaring te creëren. Het Nosferatu-achtig wezen degradeert hier als de Nun..

Maar het meest ongelukkige aspect van deze versie is dat het met een lengte van 113 minuten niet de tijd heeft om kennis te laten maken met de bewoners een klein stadje. (er is een reden waarom dit verhaal twee keer in miniserievorm is verteld) Het gaat van vampierprobleem naar iedereen is vampier in drie tellen. Het lijkt zelfs dat Barlow niet echt lang aanwezig is. De film racet van sleutelmoment naar sleutelmoment, waarbij hij vergeet dat de sfeer bij vampier-films ook belangrijk is.

De film was niet verschrikkelijk, (met zo'n budget) is nog aardig te bekijken. Echter zijn er geen griezelige momenten. Nergens kruipt het onder je huid. Het is de standaard coole opbouwmomenten, die eindigt met een flauwe sprongangst. Als schouderophalend vampier-escapisme nog enigszins bruikbaar maar meer dan een gejaagde aanpak was dit niet. En dan ben ik misschien nog te genereus! Tja met deze regisseur was de grote teleurstelling eigenlijk ook wel te verwachten.

1987 Zuid-Korea, tegen een achtergrond van een land dat overschakelde van een militaire dictatuur naar een democratie. Zien we deze op waargebeurde feiten berustende gruwelijke thriller, zwarte komedie en sfeervol drama. In die periode verkrachtte en vermoordde de eerste officiële Zuid-Koreaanse seriemoordenaar tien vrouwen. Echter behandelt de film meer het onbeholpen politieonderzoek tijdens deze reeks verkrachtingen en moorden. De plaatselijke inspecteur Park (Kang-Ho Song uit Sympathy For Mr. Vengeance) is een botterik die het liefst een bekentenis uit een verdachte slaat. Seo, is in bijna alles zijn tegenhanger en komt uit Seoel. Uiteraard botsen hun karakters maar aan het eind groeien beide toch meer naar elkaar toe. Dit is echter maar één van de vele fascinerende aspecten van deze complexe film. Verwacht in ieder geval geen standaard verhaal van politie-inspecteurs die een moordzaak over een seriemoordenaar oplossen. Want het is juist het feitelijke verhaal en de historische context die in combinatie met (zwarte) humor en de grimmig sfeer de film tot zo’n interessante kijkervaring maakt. Hierdoor weet de film de kijker op een uitgekiende wijze steeds meer bij het verhaal en de personages te betrekken. Het geheel wordt steeds dramatischer en er komt steeds meer op het spel te staan. Zo erg zelfs dat de rillingen bijna over je rug lopen. Laat je niet misleiden door het vreemde, lichtvoetige karakter want zet je door dan laat de film een zeer sterke indruk achter op de kijker. En blijkt het een heerlijke film te zijn!

Deze film ooit heel laat op de VPRO gekeken. Kwam hem nu pas tegen hierop MM, nooit geweten hoe hij heette. Destijds werd hij aangekondigd als film die voor het eerst op de Nederlandse tv te zien was omdat de film eerder niet mocht worden uitgezonden. Tja dan wordt je nieuwsgierig zeker als de film al pakweg 25 jaar oud was. Ik heb de film wel uitgekeken maar dit schokte mij toch best wel. Ik heb sindsdien de film dan ook niet meer gekeken maar hij is me wel altijd bijgebleven. Echter omdat ik niet wil oordelen of dat de film nu goed of slecht maakt, geef ik de film geen rating en laat enkel een berichtje achter.

Stille film met het verhaal over de Historische en Bijbelse (niet bij naam in het Nieuwe Testament) figuur Salóme. Ze was de dochter van Herodias. Deze had haar man verlaten en leefde daarna samen met Herodes Antipas, de tetrarch van Galilea. Johannes de Doper berispte hen over deze onwettige verbintenis. Toen Salomé danste op een feest ter ere van haar stiefvaders Herodes’ verjaardag mocht zij als dank een geschenk uitkiezen. Waarna ze (op verzoek van haar moeder) het hoofd van Johannes de Doper vroeg.

Deze film is een bewerking van dat verhaal voor een toneelstuk van Ierse schrijver Oscar Wilde. Het werd een verbluffend schouwspel, dat weelderig en creatief is vormgegeven, en terwijl de set is gebonden aan één locatie, afgezien van één shot van een man die van een klif valt. Het was wel een beetje traag ondanks de korte speelduur. Maar de meesten zullen dit als eerst bekijken als historisch document, daarna pas als als entertainment. Waardoor de spektakelere decors en kostuums direct in het oog springen.

Producent, co-regisseur en ster Alla Nazimova en (haar geliefde?) Natacha Rambova hadden de vrije hand om Salomé's wereld te creëren. Het werd een wereld waarin pruiken zijn voorzien van glimmende versieringen, acteurs kousen dragen met daarop de schubben, de koning zijn entourage hoofdtooien dragen die lijken op schelpen en de cast (ook volgens geruchten) homoseksueel oogt. Het werd een financiële flop maar tjonge wat ziet dit er gaaf uit!

“We say revenge is like a river, whose bottom is reached only when we drown.”

Gave Senegalese film die meerdere genres doorkruist, het begint in het door dictaturen, staatsgrepen, georganiseerde drugskartels en politiek geweld geteisterde Guinee-Bissau. Een trio huurlingen (Chaka, Minuit en Rafa) bekend als Bangui's Hyena's zijn ingehuurd om Felix, een drugsbaas van een drugskartel, en zijn voorraad goud het land uit te krijgen. Echter een brandstoflek doet ze stranden in Camp Baobab in de regio Saloum, Senegal.

Wat begon als actiefilm, begeeft zich naar thrillergebied en weet hier ook nog een bovennatuurlijke dreiging aan toe te voegen en dat alles met zijn voeten stevig in Afrikaanse geschiedenis, tradities en folklore. Hoewel de film slechts 85 minuten duurt, ontvouwt het verhaal zich in een energiek tempo dat nooit te snel of te langzaam is. Ik kan niet anders zeggen dat dit een Afrikaans juweeltje van een film was, waarin op vakkundige wijze een wraakverhaal wordt verweven met actie, thriller en lichte western en horror elementen! Er valt voor mij weinig te klagen...!

Eerlijk gezegd was er niet veel inhoud voor de helft van de film, alleen rijke mensen die rijk zijn en Barry Keoghan die dingen doet, wat dan ook... Er zijn een paar scènes met lichaamsvloeistoffen en seksuele inhoud toegevoegd om te choqueren, maar deze zijn maar tam en zorgde er niet voor dat ik me enorm ongemakkelijk voelde. De plotwending is enigszins voorspelbaar en de film had makkelijk ongeveer 25 minuten korter kunnen zijn. Tja en er uitgaan met de discopop van Sophie Ellis-Bextor was maar behoorlijk alledaags. Wat misschien ook van toepassing is op de film? Och het was een fatsoenlijke manier om tijd te doden, Het ziet er mooi uit, maar het is traag en het deed verder weinig anders.

Samen met Page Eight (2011) en Turks & Caicos (2014) is dit het derde en tevens laatste deel van een zeer sterke politieke mysterie- thriller. De film rond het gebeuren in de tweede film af dus het is raadzaam om als eerst de voorgaande delen te kijken. Het verhaal is zeer intelligent en door het zeer goede acteerwerk is het tot op de laatste minuten spannend. In de films zit weinig tot geen actie en moet het vooral hebben van het ijzersterke verhaal. Het is dan ook geen wonder dat er dan ook voor zeer goede acteurs is gekozen zoals Bill Nighy, Helena Bonham Carter en Ralph Fiennes en vooral ditmaal ook Judy Davis. Prima afsluiter van deze prachtige trilogie.

De slag om Ramree Island maakte tijdens de Tweede Wereldoorlog deel uit van de Birma campagne en was een confrontatie tussen de Japanse en geallieerden troepen. Dit was geen al te grote slag en de reden waarom het meer bekendheid heeft gekregen, zijn de berichten die beweren dat de Japanse troepen die daar gestationeerd waren, zouden zijn opgegeten door een grote populatie zoutwaterkrokodillen in de mangrovemoerassen. Een onwaarschijnlijke stedelijke (jungle)mythe Enfin in ieder geval lijkt het prima materiaal voor een horrorfilm.

Helaas niet! Ondanks dat het niet over de eigenlijke strijd zelf gaat, had Saltwater: The Battle for Ramree Island een plezierig oorlog-horror avontuur kunnen en moeten zijn met een viertal geallieerde die Japanse soldaten en krokodillen bestrijdt. Maar het budget kwam daar niet in de buurt van, dus we krijgen veel scènes waarin ze staan ​​te praten of worden aangevallen door onzichtbare krokodillen. En de meeste krokodillen die je krijg te zien, komen van stockbeelden. Aangevuld met wat onheilspellende shots van stilstaand water met een bijbehorende griezelige soundtrack. Tja, meer dan Britse soldaten die praten en rubberen krokodil ontmoeten, werd het niet!

Erg cliché matige film! Maar door de sterke cast wordt de film naar een hogere kwaliteit getild. Wat een goeie kop heeft die Mads Mikkelsen toch. Hem al veel gezien in Zweeds/Deense detective en natuurlijk in Hannibal. Die serie draagt hij ook al! (Ik zelf ben niet erg gecharmeerd van de serie zelf). Het verhaal heeft verder niet veel om handen. Dan dat het dom weg gewoon een wraak film is. Pas later zag ik dat de vrouwelijke hoofdrol ( Eva Green) ook in Sin City 2 speelde. Wat wel een beetje het zelfde soort rol was!

Russische blockbuster in de trant van Apollo 13

Salyut-7 neemt ons mee terug naar februari 1985. De verhoudingen tussen de Sovjet-Unie en de Verenigde Staten zijn nog steeds koud en als een ruimteschip op aarde dreigt te vallen, levert dat gezichtsverlies op voor de Sovjet-Unie. De Russen besluiten een reddingsactie op touw te zetten.

En net als de Amerikaanse tegenhanger is het gebaseerd op ware gebeurtenissen. Hier is natuurlijk wat meer drama aan toegevoegd en is de waarheidsgetrouwheid soms in twijfel te trekken. Maar ach, ook nu nog zijn niet alle mysteries rond de Salyut-7 opgelost.De cast doet het erg sterk in hun rollen, maar er zijn wel een aantal (fictieve) bij-personages die beter uitgewerkt hadden mogen worden. Met zeer goede openingsshots en daarnaast andere mooie visuele beelden, krijg je een zeer sterke film te zien die je soms op het puntje van je stoel zal houden.

Hoe opzichtige (bijna Kitsch) het er vandaag ook uitziet door zijn Technicolor, weelderige decors en extravagante kostuums, en een massascene in de grootse finale, het was destijds een enorme kaskraker en won Oscars voor zijn art direction en kostuumontwerp. Vermoedelijk gebruikelijk voor de jaren vijftig (nu best oubollig) is dat er een vier minuten durende opening is met muziek "Ouverture" waarna een afbeelding van de planeet Aarde verschijnt en je de stem van God (toepasselijk gespeeld door DeMille) hoort. Het was de eerste van een "nieuwe golf" van Bijbelse religieuze heldenepossen die op het grote scherm verschenen. Het acteerwerk is wisselvallig; Victor Mature is letterlijk en figuurlijk maar een hersenloze sterke man, Angela Lansbury behoorlijk onopvallend en Hedy Lamarr…. tja zeker geschikt als Delilah maar vooral mooi. Het grappige is dat Lansbury, twaalf jaar jonger dan Lamarr was, maar de oudere zus speelt. Sowieso is de rol een creatieve keuze want Semadar in het Bijbelverhaal uit het boek Rechters is het eigenlijk een geheel andere vrouw!

Niet echt horror maar meer een volksfabel of vreemdsoortig sprookje. Met een rustgevende verteller (voice-over) en een mystieke soundtrack van klassieke vertelt het je het verhaal over Samuel (de Belgische Kevin Janssens) ver van België, ergens op het platteland van Letland opzoek is naar zijn vader. Maar een varkentje en een ontmoeting met de eigenaar later zit hij goed in de problemen. Tja, had nu maar opgelet op school tijdens de Odyssee want het meisje heet Kirke....en had je geweten wat de mythische tovenares met de bemanning van Odysseus heeft gedaan... Samuel belandt in een varkensstal en dat is nu niet bepaald de vrolijkste situatie, echter deze film is niet echt duister en evenmin is het een martelporno. De personages zijn vreemd sympathiek ondanks de eigenaardige omstandigheden. En door het bizarre volksgebruik, de familiedynamiek en ongebruikelijke humor wordt de film op een vreemde manier luchtig gehouden. Buiten dat bezit de film ook prachtige cinematografie is en het magische biggetje steelt absoluut de show. De film-aanduidingen zijn fantasie, komedie en horror maar die laatste is op enkele horror-achtige elementen niet aanwezig! Dit was een licht-komisch sprookje, dus beschouw jezelf als gewaarschuwd.

Als je eigen bedenk, dat dit gemaakt is met een budget van een appel en ei, is dit eigenlijk niet eens zo heel slecht Het is een Asylum-film en dus een echte mockbuster voor de actiefilm San Andreas (2015) Natuurlijk worden alle mogelijke clichés gebruikt en worden er een paar lachwekkende special effects aan toegevoegd. Zoals de meeste van de Asylum's films wordt er wel vaak gereden en door de personages veel gepraat. De ramp is niet indrukwekkend en heeft niet veel impact, maar een hoop rare momenten maakt eeen en ander goed Want tja, deze moderne B-film zal het meest herinnerd worden om een nijlpaard!!! Die is het beste aan deze film. De film kreeg ook nog een vervolg met San Andreas Mega Quake (2019)

Voortreffelijke actiefilm van regisseur Benny Chan en gevuld met een sterrencast. Gesitueerd in Republiek China tijdens de Warlord era (1916–1928) Waar een arrogante Hou Jie (Andy Lau) belust is op meer macht. Zijn vrouw en dochter worden de dupe van deze machtswellust, en hij verliest alles aan zijn voormalige makker (Nicholas Tse). In het shaolinklooster komt hij tot inkeer, geholpen door de kok-monnik zonder talent voor de vechtkunst. (Een komische bijrol van Jackie Chan) Alle acteurs leveren uitstekende prestaties. Daarnaast zijn vele degelijke actiescènes en is er in deze film ook tijd voor bezinning in de vorm van boeddhistische spiritualiteit. De aanwezige actie, de prachtige omgeving en een goede sfeer maken van deze film een voortreffelijke en bevredigende martial-art-film uit Hong Kong.

Heerlijke dom leuke film! Waarin superdetective-paria Lee Chun samen met een hoogzwangere politieagent tegen de klok racet om een ​​seriemoordenaar en burgerwachten te vangen. Hoe bedenkt je het... de gekke detective citeert ook uit Nietzsche's "Beyond Good and Evil" in het Duits! Eigenlijk past er niets goed in deze film. Een thrillerfilm, die veel meer wordt neergezet als een actiefilm en dat gaat met zo'n verschrikkelijk heerlijk tempo dat je als kijker bijna geen tijd om te ademen kreeg! Hele pelotons schietende politieagenten en swat-teams komen er aan de pas en om de haverklap explodeert er wel iets! Sommige actiescènes zijn memorabel; de achtervolging op de avondmarkt of Lau Ching Wan die boeven neerschiet met een denkbeeldige pistool, niet wetende dat Charlene Choi ze neerschiet. En oh....wat een explosieve finale! Tja...met een non-stop tempo, over-the-top actie, en gelikte sfeervolle cinematografie was dit kortom erg lekker entertainment. Wat kan ik nog meer wensen?