Opinions

Een film over een man, een vrouw en hun dominante/onderdanige relatie waarvan het de bedoeling is dat we ons afvragen wat er bij het spel hoort en wat niet. Hij een bijna CEO van de familie-hotelketen. Zij een manipulatieve dominatrix bij haar client voor de laatste sessie. Tja een film op slechts één locatie (soms de hotelgang) waar twee acteurs regelmatige de rollen van dominantie omdraaien. Machtsdynamiek; seksueel en elke andere vorm maar waar weinig meer gebeurd dan een lange reeks interacties. Voor een film met een erotische lading is er geen naaktheid. Er zijn ook momenten waarop de film de tijd lijkt te vullen. Gelukkig biedt het nog uitstekend acteerwerk. Christopher Abbott, als 'Hal' is okee maar het is vooral Margaret Qualley, als 'Rebecca', die deze film echt iets memorable mee weet te geven! Wow...voor Qualley...geef ik dit een half puntje hoger. Verder voeren de regisseur en zijn cameraman wat speelse regie en camera-beelden op om niet helemaal statisch te zijn. Voor één keer was leuk maar ik vond het verhaal nooit erg boeiend.

Film over de perikelen op de USS San Pablo met als bijnaam "Sand Pebble." Hierdoor kreeg de bemanning uiteraard de naam "Sand Pebbles." En het gaat dan ook voornamelijk om die bemanning maar op de achtergrond zien we de spanningen van China tussen de Nationalisten, Communisten, Warlords en de buitenlandse mogendheden. In dit geval dus Amerika. Over het algemeen was de film over het hele geheel erg tam. Een bokswedstrijd en een knokploegje en naar het einde toe wat acties scene's met geweren en kanonnen maar verder ook niet. Dat de film ondanks zijn lange speelduur toch goed bekijk-baar is komt vooral door het goede acteerwerk van Steve McQueen en Richard Attenborough.

Eerlijk gezegd, was dit beter dan het eigenlijk zou moeten zijn...Deze film valt domweg in de categorie SyFy-B-films. Toch wel een leverancier van films met hongerige beestjes op rooftocht. Hier houden ze het monster grotendeels verborgen en dat was een geweldig idee! Helaas werd dat niet tot de finale volgehouden! Tjonge, tjonge wat waren er door de film heen goedkope CGI--effecten te zien! Na het zien van weinig hoopvolle slechte cam-opnames van een "strandfeest" wordt een groepje wakker met een kater en een schijnbaar vleesetend strand dat alles verslindt met een hartslag. Tja één locatie bespaart geld, en eye-candy doet het altijd goed! Veel van de runtime was ook maar opvulling, wow...een liefdesdriehoek Daarnaast is vanaf begin natuurlijk duidelijk wie er de komische mocht zijn. Maar het verhaal bevorderen..? En de agent die komt opdagen was zelfs erger en meer vuller. Toch kun je het slechter treffen en gek genoeg weten ze ook nog een aardig niveau van entertainment en spanning op te wekken.

Syfy Channel staat niet bepaald bekend om het maken van goede films. Ze zijn bijna altijd slecht, maar voor zover het de entertainmentfactor betreft, werkt het soms redelijk goed. De film begint met een scène in het oude Egypte, met priesters die een gezang zingen en soldaten die elkaar proberen te overtreffen met wie er serieuzer uitziet...en dat alles in slechte CGI effecten.

Hierna komen we er geleidelijk achter dat tijdens het filmen van de stille versie van The Ten Commandments (Film, 1923) regisseur Cecil B. DeMille echte Egyptische artefacten heeft verscheept naar de set in de woestijn van Guadelupe in Californië. Tja dat was nog niet eens zo heel slecht bedacht om een Anubis/Imeut-achtige bewaker van Ra in Amerika te krijgen! Natuurlijk is er een kwade vloek die resulteert in de gewelddadige dood van verschillende personen.

Echter door een tekort aan budget kiest de film voor de makkelijk en goedkoopste weg, Om de zoveel tijd sterft er iemand (een flink aantal), wat geruzie over wie het meisje krijgt, tripje naar redneck met een wapenarsenaal, een achtervolging met go-karts en erachter komen wat de oude Egyptenaren en DeMille blijkbaar wisten en het beest her-opsluiten.

De acteurs deden hun best en het was leuk om Morena Baccarin uit de tv-serie “Firefly” en de films ‘Serenity en Deadpool' te zien! Ach als je je verwachtingen in lijn houdt met Syfy Channel-monsterfilms was het niet eens zo heel slecht!

De aanval van de stock-footage haai

Jaws-rip-offs vormen een genre apart. Deze film is een Italiaanse uit de handen van Joe d'Amato. Het plot was, wat ook niet zo heel gek was,onzin. Het had iets te maken met een groepje vrienden die een eed (van vriendschap) afleggen voor een of andere Indiase vloek die zich kan manifesteren in een haai. Hmm, en laat die haai, nu het grootste probleem zijn. Of eigenlijk het gebrek er aan. Er is niet genoeg te zien van de echte ster...De haai! Hij bevindt zich in slechts een cameo-rol. Of zelfs dat ook niet want de meeste beelden van de haai zijn eigenlijk stock footage! National Geographic Natuurbeelden, aangevuld met misschien hooguit twee korte shots van een mechanische haaienkop, en verder fragmenten van scènes uit L'Ultimo Squalo (1981) Ook was er één beeldmateriaal-shot van een octopus, die direct het beste was de hele film. Er wordt verder te veel gefocust op saaie dialogen en 'drama', van de onaantrekkelijke karakters. Ondanks dat er in het genre best een heleboel leuke Jaws-rip-offs zijn te vinden. Is deze film van Joe D'Amato dat duidelijk niet! Er wordt hier niet eens de moeite genomen om het zelfs maar te proberen, en het resultaat is een niet zo'n goede Italiaanse haaienfilm

Zucht, de derde vampieren-film van rond 1971 die ik kijk en die me niet goed is bevallen. Wederom een soort Europese avant-gardecinema; opzettelijke artistiek waardoor de look, de sfeer en de passende muziek best goed waren maar gecombineerd met soft pornografische beelden en dialogen is er niet door te komen. In deze film werd er nog wat humor aan toegevoegd. Waarvan misschien één handvol, wel geslaagd was.

Ditmaal wordt Graaf Dracula (Udo Kier) doodziek door een gebrek aan maagdelijk bloed, dus zijn assistent Anton (Arno Jürging) neemt hem mee naar Italië omdat de dochters uit de aristocratische familie Di Fiore misschien dit bloed nog bezitten. Tja het werd een trage, oninteressante film vol met maatschappijkritiek en een reeks saaie seksscènes.

Die softporno-sequenties zijn ook nog eens schrijnend en vrouwonvriendelijk. Brr, wat een uitspraken van de niet zo bijster goede acteur Joe Dallesandro, die één of andere communistische knecht moest voorstellen. Vrouwen zijn maar goed voor één ding en hij voert vernederende acties uit als slaan en het dwingen tot seks. Tja en dan over de jongste dochter, die notabene 14 is, "Ik zou haar graag verkrachten." Om vervolgens, zogenaamd om haar te redden van Dracula, ook daadwerkelijk te doen. Rond Dracula hangt altijd wel een soort van erotiek maar is hier compleet zoek. Het werd ook niet als schokkend gebracht maar was eerder gewoon vulgair.

Ach het zal allemaal wel anders bedoeld zijn doordat er maatschappijkritiek aanwezig was. Het interesseerde me algauw niets meer. En het maakt de film er ook niet beter op. Er valt verder ook niet veel te beleven want de anders zo iconische Dracula zorgt géénszins voor iets wat maar door kan gaan voor horror.

Deze Franse actiethriller en remake van het Zuid-Koreaanse Kkeut-kka-ji-gan-da (2014) is een best aardig tussendoortje! Oké het blinkt misschien nergens in uit maar weet op verschillende momenten wel behendig wat leuke zwartgalligheid en goede actie te tonen. Of het verhaal geloofwaardig was, interesseert mij bij dit films veel minder! Veel draait om een kat-en-muisspel tussen een corrupte politieagent en een nog foutere en doortraptere agent. Hoofdrolspeler Franck Gastambide heeft ook het juiste hoofd voor dit soort vlugge actie-thrillers en steekt hiermee waarschijnlijk ook Jason Statham mee naar de kroon. Een echt goede explosieve ontknoping bleef helaas uit. Maar anderhalf uur prima tijdverdrijf heb je zeker wel met deze film van regiedebutant Régis Blondeau!

Heb je, je ooit afgevraagd of The Asylum ook ​​kerstfilm maakt? Uiteraard! Deze bijvoorbeeld; waarin de Kerstman de drie kleine katjes Patches, Mittens en Hairball tegenkomt waarvoor hij blijkbaar allergische is. Alhoewel pindakaas ergere dingen met hem doet...En wat is er schattiger dan drie kleine kittens in een slee die aan het eind van de dag kerstfeest redden? De katten praten soms, om op andere momenten alleen hun gedachten te horen. Het praten is te zien met geanimeerde CGI-bekjes. Slechte keuze! Nog een slechte keuze: een buurman die lijkt op een tekenfilmachtige moordenaar! Oké kinderfilm die houden het luchtig en komisch. Maar dit is ook een kinderfilm die dacht dat een stervende Kerstman, een goed idee was! Tja duidelijk low budget, met slechte effecten en gekke keuzes dus...en een *Kuch* geweldige film om te kijken tijdens de feestdagen!

Volgens sommige is dit Alejandro Jodorowsky's meest toeganglijke film. Nou het is in ieder geval... zeer veel. Charmant vreemd dat is zeker! Kan ook niet precies uitleggen waarom, maar gek genoeg was deze surrealistische film, op één of andere manier ook heel cool met onverwachte momenten van tederheid. Meerdere keren den k je toch;: "Wat is hier in godsnaam aan de hand?" Niet op de typische gefrustreerde manier, maar op de intrigerende, betrokken manier. Het voelde ook een beetje als koortsdromen in Giallo-stijl. De film bevat ook behoorlijk wat grafisch geweld, dus dat was niet verkeerd. Ja dit is denk zonder twijfel de vreemdste film die ik dit jaar voor horror-Challenge kijk.

Fijn speelfilm regiedebuut van Tommy Dewo. In Indonesische horrorfilms stikt het van bovennatuurlijke spookverschijning! Goed gedaan dus als je hier net iets anders mee weet te doen! Alhoewel het nog wel steeds voorspelbaar was! Op een traditionele markt in Semarang, Midden-Java geloven de handelaren dat een bepaalde vorm van "zwarte" magie kan worden gebruikt als middel om klanten te trekken, maar daar hangt altijd een prijskaartje aan. Van een vloek afkomen en jezelf redden valt echter nog niet mee. Fijn dat dit zich afspeelt in de jaren '80 in plaats van in de moderne tijd! M

“Europe is a pile of swords stacked like mikado. Pull one out, and the rest move.”

In elk geval kan deze film niet verweten worden dat het een onderwerp verfilmd, wat je al vaak gezien heb! Deze televisiefilm verhaald over de gebeurtenis die het startschot gaven tot de Eerste Wereldoorlog.(alhoewel het veel complexer zat) Het begint met de rijtoer (met open auto's) vlak voor de mislukte aanslag met een bom op aartshertog Frans Ferdinand en Sophie Chotek. Terwijl Joods-Hongaarse onderzoeksrechter Leo Pfeffer deze dader verhoord, volgt (in de werkelijkheid was het een half uur erna) bij toeval een tweede poging die wel succesvol blijkt te zijn.

Pfeffer (overigens een fictief persoon) is in de film een rechtgeaard jurist die er alles aan doet om de waarheid boven tafel te krijgen, ook als hij daarmee zijn superieuren moet dwarsliggen. Helaas kies men hier voor de theorie dat het om een complot gaat van politieke haviken binnen het Oostenrijks-Hongaarse rijk. Heel onlogische is die theorie dat het om oorlogszuchtige krachten binnen Oostenrijk-Hongarije de aanslag op de dwarsliggende troonopvolger geënsceneerd hebben beraamt, niet maar concreet bewijs ontbreekt.

Volgens historisch onderzoek blijkt ook dat Gavrilo Princip en zijn medestanders grotendeels op eigen initiatief handelden, gesteund door een medewerker van de Servische militaire inlichtingendienst. Enfin het complottheorie-uitgangspunt zorgt weliswaar wel voor een goed spannend plot, maar geeft alleen geen historisch onderbouwde voorstelling van de feiten! Echter weet men met de kostuums, de decors en locaties de tijdgeest wel de juiste sfeer te geven! Tot slot was het dus wel fatsoenlijke 'historische fictie' die een evenwichtig pad tussen speculaties en echte gebeurtenissen volgt.

Britse films uit de periode tussen de jaren zestig en zeventig lijken allemaal een bepaalde sfeer te bezitten. Daarnaast maakten ze rond die tijd blijkbaar veel Satanische horrorfilms. Al was rond 1976 de inspiratiebron van satanisme en duivel-aanbidding wel een beetje opgedroogd, maar voor mij als liefhebber was deze nog wel leuk! Echter is deze film vooral een rommelig film over een heksenkring. Een allegaartje met leuke horror-scènes afgewisseld met saaie dialoog en voorspelbare momenten. Er zijn een paar droomscènes / hallucinaties die best leuk zijn, ook al missen ze originaliteit. Het is geen bijzonder gewelddadige of bloederige film, maar wanneer er bloed wordt gemorst is het vrij grafisch. De film sleept helaas in het midden, en is het algauw duidelijk wat er aan de hand is en daardoor duurt het te lang tot aan de finale. De film is daarnaast sterk afhankelijk van naakt, die is er dan ook! Het begin van de film met een vrij grafische poging tot verkrachting voordat het slachtoffer met haar hoofd tussen een deur komt te zitten, had potentieel Je denk dat je een trashy horror staat te wachten, maar het plot weet niet goed wat het wil zijn! Dit is dan ook typisch zo'n film die na andere, betere films van dezelfde soort komt. Het is niet erg origineel, het heeft ook niets nieuws te brengen, maar het kijk nog wel fijn weg.

Uiteraard zijn horroranthologie altijd de som der delen, het zijn verschillende verhalen, verschillende stijlen en soms ook verschil in kwaliteit. Nu ben ik gek op dit soort films! En deze bezit vier leuke segmenten, bijeengehouden door een eveneens vermakelijk omvattend verhaal. Als extra zijn dit vijf (meer of minder bekende) horrorfilmmakers met roots in Latijns-Amerika.

Segment 1: Chapter 1 "The Traveler" is Mike Mendez (Big Ass Spider!, Don't Kill It) Het begint met een politie-inval waar zevenentwintig dode Latino lichamen en één overlevende, een geboeide man worden gevonden. De man wordt meegenomen naar het bureau voor verhoor, waar hij ons trakteert op vreemde bovennatuurlijke verhalen. Het blijkt het verbindende schakel.

Segment Chapter 2: También Lo Vi", afkomstig van de Argentijnse regisseur Demián Rugna (Toppers Aterrados aka Terrified ,When Evil Lurks) Gustavo, een kei met de Rubiks Kubus, patronen en algoritmes opent een portaal. Voordat je kan vragen; "waarom" en "hoe" trakteert de regisseur je op verontrustende schrikmomenten en emmers vol bloed en gore. Heerlijk!

Segment Chapter 3 El Vampiro afkomstig van de Cubaans-Amerikaanse regisseur Eduardo Sánchez (The Blair Witch Project, Altered en vele series) voelt een beetje als een adempauze door de slapstickcharme over een vampier Halloween gebruikt voor zijn avondje uit. Totdat zijn zeurende vrouw hem eraan herinnert dat het zomertijd is. Er zit wel prima praktische gore in maar is erg licht in horror. Wel nog steeds warmhartig.

Segment Chapter 4: "Nahuales" afkomstig van de Mexicaanse regisseur Gigi Saul Guerrero (Bingo Hell, verschillende Into the Dark afleveringen) een CIA-informant die probeert te vluchten maar valt in handen van een machtige heks en haar volgelingen van een eeuwenoud Inca-volk. Dit volkshorrorverhaal is met zijn een inheemse ritueel zonder twijfel het meest brute stuk.

Segment Chapter 5: "The Hammer of Zanzibar" afkomstig van de Argentijns-Cubaanse regisseur Alejandro Brugués (Juan of the Dead, Into the Dark aflevering, The Inheritance) Malcolm, gaat eten met zijn ex Amy, echter hij vermoedt dat zij bezeten is. En niet zomaar van een geest, maar van King Zombie. Hier is duidelijk liefde voor The Evil Dead maar met minder gore. Alleen al de onthulling van de hamer is hilarische

Het laatste is het afsluitende Segment Chapter 6: San La Muerte van Mike Mendez (Big Ass Spider!, Don't Kill It) de onwetende politieagenten krijgen te maken met de demon waar ze voor waren gewaarschuwd. Een waardig en over-de-top en bloederig einde! Deze solide bloemlezing vermaakt en belangrijker nog, elk verhaal is op verrassende manier leuk. En het lijkt erop dat er misschien ook kans een tweede deel is

“hump me to death with her H.R. Giger lovestick.” of “booty calling Baphomet“ of “triple faced fuck-monster“

Kan je een film zowel goed als slecht vinden? Want voor elk goede element in deze film is er ook een slecht element. De film bezit erg goede grappige oneliners maar daarnaast zijn er ook evenveel oneliners die plank misslaan. Er is wel aardige praktisch gore aanwezig (dit is tenslotte een film van Fangoria) maar het lijkt steeds alsof er daarin wordt teruggehouden. Een paar keer werd een grap gemaakt over een blote borst maar was er niets te zien, echter in climax was er een orgie en waren ze er opeens wel.

Ik las ergens dat de film oorspronkelijk al werd aangekondigd in 2015 als Ted Geoghegans opvolger voor de film We Are Still Here (2015), (maar hij maakte uiteindelijk Mohawk) Uiteindelijk is het speelfilmdebuut geworden van Chelsea Stardust. En werd het script geschreven door Mohawk (2017) mede-schrijver Grady Hendrix, (terwijl Geoghegan een verhaal-credit heeft gekregen) En dat zijn zeker interessante namen! Ook de cast was wisselvallig Rebecca Romijn deed het nog wel leuk maar Arden Myrin was ronduit irritant. Het is vooral te danken aan de charme van relatieve nieuwkomer Hayley Griffith en Ruby Modine (Happy Death Day) dat de film prettig was om naar te kijken.

Yup, hier heb je alweer een nieuwe mumble-core horror! (de derde die ik dit jaar al zag en die min of meer overeenkomsten bezitten!) Uiteraard is er dan een tergend langzaam tempo, gegoochel met de tijdlijn en weinig gebeurtenissen. In het derde bedrijf namen de gebeurtenissen wel licht toe. Maar dat effect wordt getemperd doordat mijn aandacht al zo verslapt was. Nu kom je ook nooit echt veel over de personages te weten in de anderhalf uur durende looptijd. Oké de familie had veel onrust over iets wat ze hadden meegemaakt rond 'Sator'. Iets wat via oude cassettebandjes met bizar gebabbel van de grootmoeder waarin ze praat over het christendom, andere religies en occultisme. Nu was het gebaseerd op de grootmoeder van schrijver-regisseur Jordan Graham en die geloofde dat ze met iets of iemand kon praten die 'Sator' heette. Er was dus vermoedelijk informatie die hij wel kende maar de kijker niet? Verder minimale dialogen of eigenlijk als ze praten is het meer in monoloog. Veel beelden van slakken, spinnen, muggen en het waaien van boomtakken, of stromen van watervalletjes. De cinematografie was oké, maar ook regelmatig niet meer dan stillevens van uitgestrekte bossen. En Ja ook de beeldverhouding 4:3 was aanwezig, ditmaal gebruikt voor flashback-scènes. Met totaal geen de verhalende kracht was het voor mij vooral worstelen om dit uit te kijken.

Een maffe sciencefictionfilm uit de jaren '80 met een moordende robot aangedreven door babyhersenen en Kirk Douglas die naakt worstelt met Harvey Keitel. Maar misschien anders dan andere films was dit niet gemaakt voor vreemdheid. Wie kan je beter een (voor die tijd) modern ruimtehorror-epos laten regisseren dan de choreograaf en klassieke filmmaker van musicals?

Het plot draait om twee zogenaamd 'wetenschappers' de oude kerel Adam (Kirk Douglas) en de jonge blonde meid Alex (Farrah Fawcett) die op de derde maan van Saturnus (vandaar de titel) werken aan een project om de aarde van voedsel te voorzien. Alles gaar lekker in hun eigen technologische Garden of Eden, totdat Captain Benson (Harvey Keitel) arriveert met een intelligente robot.

Op het eerste gezicht klinkt dit als een volkomen redelijk recept voor een B-Sciencefiction-horrorfilm. Echter mondde de film uit van een klein budget naar één of andere poging met een flink budget. Het is dus geen film met een low-budget maar een relatief dure..(Ter referentie: het budget van Saturn 3 was in grote lijnen hetzelfde als dat van Alien van een jaar eerder. Het budget was zelfs hoger maar er werd gekort voor Raise the Titanic(1980) Hoewel het oorspronkelijke idee van de beroemde productieontwerper John Barry kwam, werd er behoorlijk wat aan versleuteld!

Door het budget zien de robot en vooral de sets, er inderdaad indrukwekkend uit! Alles in het station is bochtig en buisachtig. Bedieningspanelen zijn flitsend en ingewikkeld met een tiental knoppen en knipperende lichten. En de robot is prachtig vormgeven op dat bizarre Wall-E hoofd na! (huh? Waarom zou je een robot er gespierd uit laten zien?) Dit is niet je gebruikelijke robot: hij wordt bestuurd door de hersenen van een ongeboren baby en komt uit de "Demigod-serie", wat vrijwel het hele plot verraadt! Het probleem is dat Hector gewoon niet zo eng is...

Ondanks dat letterlijk elk aspect van deze film een ​​gigantische puinhoop is, slaagt het erin interessant te zijn en een paar echt verontrustende momenten te produceren, zoals wanneer Hector Bensons hoofd in beslag neemt. Ook werd blijkbaar Harvey Keitel volledig nagesynchroniseerd omdat hij een te Amerikaans accent had! De bh-loze Fawcett blijft een damsel-in-distress maar vermaakt zich wel op een springerige manier.

Het werd niet bepaald een blockbuster en uiteraard zijn (geheel volgens verwachting) de critici niet enthousiast Nu is het inderdaad ook wel een beetje een gebrekkig film maar het is ook één van de eigenaardigheden van sciencefiction uit de jaren 80. En wie weet hoe Saturnus 3 zou zijn geëindigd als alles volgens plan was verlopen.

De gehele film zien we een dans tussen de hoofdpersoon Saul Auslander en de cameraman in een gruwelijke omgeving. Het is een confronterend verslag van de wijze waarop de nazi's en de tot Sonderkommando veroordeelde gevangen van het concentratiekamp Auschwitz-Birkenau tijdens de holocaust te werk zijn gegaan. Geheimnisträger werden ze ook genoemd. Ze rekken hun leven in het kamp een beetje, maar het betekent niets. 'We zijn al dood', fluistert Saul op een gegeven moment. Je hoort hoe de SS’ers het niet over lijken of mensen hebben, maar over 'stukken'. Het is een reconstructie van de hel, waarbij de kijker de afschuwelijkste gebeurtenissen nog bespaard blijft. Veel wat we zien zijn onscherpe beelden in de achtergrond en flarden van geluid. Het maakt het er allemaal niet heftiger om! Avontuur, spanning, hoop, spektakel, of de romantiek van jongens onder elkaar: het fundament van geijkte oorlogscinema is hier volledig afwezig. Son of Saul is allesbehalve een vermakelijke film. De film doet recht aan de verschrikking door zelf een verschrikking te zijn.

Bovenal laat de film je nadenken over hoe een mens zich staande houdt in zo’n hel. Kom je in verzet, ga je ten onder in wanhoop of klamp je je aan iets vast, zoals Saul doet? Is zijn missie volkomen futiel of juist het enige menswaardige? Het enige wat nog zin heeft?

Hmm, een film die mij vooral een tweeledige gevoel gaf. Enerzijds zijn er fantastische, sombere beelden, van een groep mannen die aan het eind van de Russisch-Zweedse oorlog in 1595 de nieuwe grenzen vaststellen. Grandioze niet alledaagse setting, dat was zeker een pluspunt. Daarnaast hield het plot mij tot het einde gefascineerd. Anderzijds was de film ook frustrerend, meerdere keren worden er beelden getoond waarbij je denk dat ze ergens naartoe leiden, maar dat gebeurt dan niet. En sommige dingen die in de film gebeuren, gaven me een sterk gevoel dat ik ergens iets miste. Niet dat dingen nu uit het niets kwamen, maar meer uit het gevoel dat de film lijkt te berusten op een achtergrond met basisaannames die ik niet ken of deelde. Dit ging ten kosten van de spanning. Tja, en dan komt het einde voor mij als kijker ook niet echt hard aan. De film geef ik dus het voordeel van mijn twijfel!

Typische jaren '80 exploitatiefilm met slechte kapsels, verschrikkelijk gevoel voor mode en nog slechtere muziek. (van die echt verschrikkelijke eighties powerballads) Eentje die burgerwacht combineert met rape/revenge. Met veel pubers-meisjes (niemand is echt een tiener in deze film) die op straat lopen, de Playgirl lezen en over Spaanse Vlieg praten. Linda Blair, is hier de leider van die meidenbende die verwikkeld raken in meer actie dan ze hadden gevraagd. Als Brenda's doofstomme zus Heather (de favoriete schreeuwkoningin uit de jaren 80, Linnea Quigley) op brute wijze wordt verkracht door vier bendeleden. Een best heftige scene mede omdat Linnea Quigley er ook als ongeveer 12 of 13 jaar oud uitziet. In werkelijkheid was ze een jaar ouder dan Linda Blair. In de kern is het een wraakfilm maar men toonde liever het rondhangen en perikelen van de (Grease of Porky) high-school-film. Zodoende kon men het mogelijk maken om in de subplot voldoende naaktheid erin krijgen! Er is zelfs een douchereeks in 'Women In Prison'-stijl vol met kattengevechten. En Blair gaat op een gegeven moment volledig naakt in een badkuip. Wel jammer dat het tempo in de eerste zestig minuten een beetje op en neer gaat. Heerlijk is dat er veel dialoog in deze film zit die naar de huidige maatstaven volledig politiek incorrect is. Dit is verre van een geslaagde of technisch indrukwekkende film; het lage budget is vanaf het begin overduidelijk, maar het is wel een vermakelijke trashy-film

Verkeerde plaats. Verkeerde tijd. Dat is waar het dove meisje Zoe Carden terechtkomt tijdens roadtrip met een prachtige GTO door New Mexico en ze een onwetende getuige wordt van een bende racistische rednecks die twee indianen aftuigen. Ontvoerd, verkracht en voor dood achterlaten. Een rechttoe rechtaan versie van de formule van de verkrachtings-/wraakfilm die echter met flinke doses Indiaanse mystiek goed voor de dag weet te komen! Er wordt geen tijd verspild en regisseur Michael Ojeda toont een zeer respectabele low-budgetproductie. Het verhaal vordert soepel met lekkere sappige scènes. De film heeft horrorelementen maar richt zich vooral op de actiekant van de wraak. De verkrachtingsscène is wel wat tam, en er wordt meer geïmpliceerd dan daadwerkelijk iets te laten zien. De enige keer dat de film zijn low-budget laat zien, is in een aantal scènes met iets te hoog gegrepen CGI Maar de make-up van Zoe's verslechterende lichaam waren indrukwekkend goed evenals het bloed en de kills.

Herziening van deze thriller/horror debuut van James Wan. En de film is nog steeds even sterk! Het verhaal is uiteraard vrij simpel (Twee mannen worden wakker in een donkere kamer ) maar dit is doeltreffend uitgewerkt en bovendien is de film goed gemaakt, ondanks het lage budget. Visueel zit de film buitengewoon aardig in elkaar. De effecten zien er prima uit maar de kills zijn niet zo grafisch als verschillende andere tijdsgenoten. (maar wel meer dan Se7en) De film wist daarmee een plekje in de voorhoede te bemachtigen van wat nu als moderne torture porn kennen. Alles bij elkaar is Saw nog steeds een film die weet te overtuigen.

Gezien de titel en subtitel “The Traps Come Alive,” is het niet moeilijk te achterhalen dat de film mee wil liften op de 3D-rage.Tja een bioscooplokkertje want de 3D-effecten zijn schaars en stellen weinig voor. Om de 3D te introduceren begint het met een scène om dit te kunnen laten zien! Pijnlijk... want het is zowel de beste van deze film als de slechtste scène die ik tot dan toe in een Saw-film heb gezien. Wel is nu het aantal van de beruchte traps (elf nieuwe moordmachines) omhoog gegaan maar ze zijn alle inspiratieloos. De acteur Costas Mandylor speelt Mark Hoffman hij was nooit heel sterk, hij oogde te normaal en heeft weinig charisma. Erg knap dat men het voor elkaar kreeg om hem nu één van de betere acteurs te laten zijn. Ook de zogenaamde verrassing was uiteindelijk niet zo heel schokkend meer, eerder mak. Nu las ik dat de door zelfhulpgoeroe Bobby dagen ‘verzonnen’ (en later uitgevoerde) marteling, is ontleend aan de Indiaanse Sun Vow ceremonie, en dat die ook is te zien is in de film A Man Called Horse (1970) Benieuwd hoe het er daaruit ziet? Echter voor mij was deze Saw een erg teleurstellende beleving! En nee de laatste werd het nog lang niet!

Als een horrorfilm een groot succes blijkt te zijn dan kan een vervolg niet uitblijven! Met amper een jaar tussen de twee films was dat een wel erg korte productietijd. James Wan en Leigh Whannell, die verantwoordelijk waren voor deel één, concentreerden zich liever op andere projecten,daarom werd Darren Lynn Bousman als regisseur aangesteld. Iets wat hier zeker aan bijdraagt is dat het vervolg geen exacte kopie is geworden van het origineel. Wel voldoet het aan de regels van vervolgen; dus de cast/slachtvee is talrijker, de effecten zijn explicieter, en het bloed vloeit regelmatiger. Maar doordat Jigsaw zich al snel laat arresteren, krijg je een andere invalshoek met de moordenaar in een veel prominentere rol. Zo wordt er afwisselend geswitcht tussen Jigsaw en Matthews enerzijds en de acht in het huis anderzijds. Het haalt wel een beetje de vaart uit de film, maar het is zeker prima bedacht. Ja deze film is eveneens goed gedaan met een prima tempo en het verveelt niet.

Met dit derde deel wordt de trilogie afgerond. Het keert terug naar de gebeurtenissen van de eerste twee Saw- films en bouwt voort op het verhaal van Jigsaw en Amanda. Terwijl dit allemaal gaande is, biedt het ook enkele van de meest gruwelijke valstrikken. Hiermee doet het precies wat het moet doen! Je meer van hetzelfde geven maar eveneens meer gore en informatie over de killer en zijn maatje. De vallen "The Rack" en "Pig Vat" waren beide hoogtepunten maar het is een hersenoperatie die de absolute topattractie van de film vormt!. Ja het levert, zoals het hoort, alles wat de Saw- films goed maakt en doet daar nog een schepje bovenop. Helemaal niks mis mee!

Regisseur Darren Lynn Bousman keert terug voor een vierde vervolg. Jigsaw (Tobin Bell) en zijn hulpje Amanda ging aan het einde van Saw 3 dood, maar in John ‘Jigsaw’ Kramers maag wordt een cassettebandje gevonden met...een eerste opdracht erop.. Ondanks dat de opening flink bloederig was vond ik het niet echt mooi uitzien. Verder komt er in het kort op neer dat SWAT-leider Rigg van locatie naar locatie moet op zoek naar twee collega's. En daarnaast wordt er heel wat tijd uitgetrokken voor Jigsaws back story, en dan vooral voor de relatie met zijn vrouw Jill. Uiteraard zijn er weer de sequenties met ingenieuze foltertuigen en deze zijn gelukkig nog steeds zeer goed te noemen! Veel verrassingen waren er niet maar de film was nog wel aardig goed!

Voor regisseur Darren Lynn Bousman betekende SAW IV het einde van zijn bemoeienis met de franchise. Maar niet getreurd want met deze prent is het David Heckl, betrokken bij de derde en vierde Saw als assistent-regisseur, die voor het eerst in de regiestoel kruipt. Vernieuwend is de opzet van de reeks natuurlijk al lang niet meer. Erger is het dat de nieuwe reeks "martelpuzzels", een stuk minder sterk zijn en maar een klein gedeelte van de film in beslag nemen, de film bestaat nu voor grootdeel uit flashbacks en gerecyclede momenten uit eerdere films. En moordenaar Jigsaw... die is hier volop te zien alsof hij nooit is doodgegaan. Niet dat dit heel erg was want de beide politieagenten zijn maar slappe was en bijna niet uitelkaar te houden! Daarbij komt nog dat een verrassende wending weg is, doordat je al vanaf het begin weet wie Jigsaw's werk heeft overgenomen. Het resultaat is een ongeïnspireerde film.

De sadistische moordenaar Jigsaw (Tobin Bell) is dood. Maar zijn werk leeft voort in de handen van Mark Hoffman Die vanuit het graf hulp krijgt van een oude bekende van hem. Regisseur David Heckl werd na één film alweer afgevoerd en ditmaal mag Kevin Greutert, die eerder de montage van verschillende delen verzorgde, het proberen. De film voldoet precies aan de verwachting.... anderhalf uur vermaak met mensen die op ingenieuze wijzen om het leven komen. En natuurlijk regelmatig flashbacks naar de oudgediende. In dit deel wordt er ook nog wat maatschappelijke relevantie aan toegevoegd; kredietcrisis en Obamacare. En aan prijswinnaar van de MTV Scream Queens wedstrijd Tanedra Howard de eer om de film open te hakken. De film is niet echt een verrassing meer maar anderhalf uur onderhoudend plezier biedt het nog wel!

Alweer het tiende deel uit de franchise en het voelt alsof dat regisseur Kevin Greutert carte blanche heeft gekregen! Nu had hij ook wat goed te maken want ook zwakke Saw 3D, het zevende deel (Saw VI ook maar was nog oké) is door hem gemaakt. Na de eveneens zwakke prequel Jigsaw (2017 ) en spinoff Spiral (2021) was er door de mensen er achter vermoedelijk meer vrijheid geven met als resultaat in het beste Saw -vervolg in jaren. (voor mij was dat tot en met deel 3(2006)

Het verhaal speelt zich ergens tussen de eerste twee delen af. John en Amanda (Tobin Bell en Shawnee Smith) hadden al een aantal films geleden het loodje gelegd, maar zijn daardoor wijselijk teruggebracht voor dit deel. Door simpelweg van perspectief te wisselen en achter Jigsaw te staan, weet het onderscheidend uit de hoek te komen. Deze keer is het ook persoonlijk. De rest van het verhaal laat zich raden. Maar de straffen lijken iets beter gerechtvaardigd bij de misdaden te passen dan in sommige voorgaande hoofdstukken.

Saw X neemt de tijd voor zijn opbouw (die ook een paar scenes die er niet toe doen bezit) maar gaat in de tweede helft lekker los en levert creatieve vallen en de daaruit voor vloeiende lugubere scènes. Als je een tiende deel, die met elk deel slechter werd, zo fantastische wrede en inventieve martelingen neerzet, dan heb je echt wel een hele goede film voor horrorfanaten gemaakt en dat verdient een dikke voldoende!

Fijne en zieke Horrorfilm. Zekere niet voor tere zieltjes. Maar helaas is het allemaal net iets te tam/mak om echt te overtuigen. Met het eerste slachtoffer begint het nog redelijk sterk. Ook de enige "verkrachting" die ik heb gezien. En kanabalisme waarover wordt gesproken is ook bijna niet in beeld. Behalve een hapje uit een dij en de dwerg die iets eet. Daarna dooft de film sneller dan een kaarslicht. Die lichaamsdelen heb je naar een tijdje ook wel gezien. En ook als "moeder"dan los breek wordt het er niet spannender erop. AL met al een leuke poging uit het Verenigd Koninkrijk maar haalt het niet bij een klassieker zoals bv. Texas Chainsaw Massacre.

In de lijst van 366 Weird Movies staat deze film (op 238) Deze lijst ben ik aan het bekijken, zodoende dan ook deze een kijkbeurt gegeven. De film is als kijken naar een schilderij vol symboliek en surrealisme dat tot leven komt. Het is eenvoudig in zijn visuele benadering (voorstelling(en) die opgevoerd worden voor de camera) Echter barst de film uit zijn voegen van religieuze symbolen en iconografie. Maar zonder enige vorm van kennis over de kunstenaar (Sayat Nova was een Armeense priester en dichter), de cultuur of de religie (soms al vermoeiend op zichzelf) levert dit een film die zwaar ontmoedigd. Dit was niets voor mij!