Opinions

Er hangt een erg fijne broeierige atmosfeer in deze eerste Amerikaanse speelfilm van Franse regisseur Jean Renoir, over een kleine gemeenschap aan de rand van Okefenokee-moeras in de staat Georgia. Eerder en later werk van de regisseur heb ik (nog) niet gezien maar dit zag er visueel zeer goed uit. Al begrijp ik uit verschillende reviews dat het verhaal is aangepast met het in Hollywood gebruikelijke happy ending. Toch is het een erg fijn donker verhaal met een gothic tintje. De acteurs, die voor een groot gedeelte een verzameling zijn van acteurs uit John Ford films, spelen zeer goed. Waarbij het vooral erg genieten was van het zij-plot met Thursday (Walter Huston),Miss Hannah (Mary Howard) en Jesse Wick (John Carradine). Maar Dana Andrews (zijn eerste hoofdrol) is degene die deze film net dat beetje extra's mee weet te geven. Al is dit soms ook te danken aan de mooie Anne Baxter. Dit Amerikaanse debuut van een Franse regisseur is mij erg bevallen en is zeker een prima onderhoudende film met een prachtig dramatisch avontuur.

Behoorlijk sullige film over een meisje dat het in Hollywood probeert te maken zonder elke producer of public-agent seksueel te bevredigen. Terwijl ondertussen de ene naar de andere dame uit de kleren gaat of weinig erotische striptease houden (heen en weer huppelen en bewegen van hun kruis) Het geluk was wel dat deze in het hippie-tijdperk is gemaakt. Menig dame had toen geen moeite om naakt te tonen en deze zagen er dan ook nog wel appetijtelijk uit. De verkrachting waar sprake van is in het plot was vooral een domme vertoning. Ook de ietwat bizarre toneelveiling waarbij een dame haar kleding aan bieders doorgeeft, was eerlijk pijnlijk dan erotisch. Het was 1968 dus geheel in Flower-power stijl komt er aan het einde van de film een scene met chloroformeerde psychedelische orgie. Waarbij het zogenaamd trippen kwam van een camera die ietwat scheef werd gehouden en veelvuldig op en neer bewoog. Het deed me vooral denken aan foeilelijke handcam-beelden. En dat terwijl ze niet eens bestonden! Saaie GAAAAP-film!

Verrassend geestig WiP-film amusement. The Big Doll House(1971) was een regelrechte grindhouse-hit. Niet gek dat andere maatschappijen mee wilden liften op dat succes. Het was uitermate slim om scriptschrijver Don Spencer (die ook de bovengenoemde film schreef) deze te laten maken. Nu veranderd aan dat script natuurlijk niet veel! Het grote verschil is misschien wel dat de meeste WIP-filmdecors als bananenrepubliek plaatsvonden in de Filippijnen en dat deze als locatie Costa Rica had. De film bezit verder alle elementen die bij dit soort Jungle-vrouwen-in-de-gevangenis horen. In een mum van tijd worden Sugar (Phyllis Davis,), een gekleurde dame en een hele groep andere meisjes achterin de laadbak van een vrachtwagen geladen voor transport naar de suikerplantage. Waarna alle vakjes kunnen worden afgevinkt; De douchescène, vechtende meisjes, een geseling, een lesbische scene, martelingen, handtastelijke bewakers en een perverse kamparts die experimenteert. Toch blijft de toon overal speels, het weet zelfs de standaard genre-martelingen omzeilen. Er was een orgasme-marteling-machine van dr. John waarbij Sugar kortsluiting veroorzaakt of een uitzinnige scène waarin gevangengenomen meisjes worden bekogeld met door ziekte geïnfecteerde poesjes! En bovendien was het met enige regelmaat nog aardig bloederig! Dat en de gekheid maken van deze film toch prima entertainment!

Prachtige moderne interpretatie van de oude Gotische melodrama's van weleer. Vol met onderdrukte romantiek en obsessie, een krakend Victoriaans huis en mysterieus bovennatuurlijke kracht.

Adele een lieflijk, stil en onzeker meisje trekt in bij haar oude tante Dora. Zij leeft in een oud herenhuis en heeft hulp nodig omdat ze Agorafobisch is en zodoende haar kamer niet eens durft te verlaten. Op een dag ontmoet ze Beth een mysterieus en mooi meisje (en soort tegenpool van) uit het dorp en algauw worden de twee meiden, vriendinnen. Nu is de film een redelijk kleine film met maar twee vrouwelijke hoofdrolspelers. Erin Wilhelmi and Quinn Shephard acteren trouwens fantastisch. Daarnaast gebeurd er de meeste van de tijd niet veel, echter wie het geduld kan opbrengen om de film tot het eind toe te bekijken krijgt een zeer gave beloning. De film is zeker een verademing tussen al die films die zich bedienen van aanzwellende muziek waarna er een jump-scares volgt. (al is er wel één in de film) Sowieso creëert de soundtrack met soft-rock-nummer van David gates, Classics IV en Lobo voor een mooie ontspannen sfeer. Beth noemt het leven van Adele, Jane Eyre-ish en kon dit niet beter verwoorden. Ook al is het misschien niet de meest perfecte film het is met zijn dreigende sfeer, prachtig beelden en het intrigerende verhaal wel beter dan die half-gebakken horrorfilms van de laatste tijd. (Bye Bye Man, Annabelle enz.) Alleen daarom al rond ik hem af naar boven! Een film om te koesteren.

Lopende band thriller met twintigers die voor tieners moeten doorgaan en die goed heb afgekeken bij Fatal Attraction. Echter alle elementen die genoemde film, goed maakte zijn hier verdwenen. Wat rest is een doorsnee-thriller met minimale spanning en zonder memorable personages of situaties. Houterige en talentloze hunk Jesse Bradford is zwemmer en kan een beurs krijgen. Hij heeft een relatie met "liefde van zijn leven" Shiri Appleby (Roswell). Erika Christensen verleidt hem maar wordt vooral omschreven als “she's crazy.” Verder dan deze karakter-ontwikkelingen is er ook niet te ontdekken in de film. Wat rest is dus Erika Christensen als eye-candy, niets mis mee! Ze is een prettige dame maar het maakt van deze film wel een totaal inwisselbare film. Wat ik me trouwens tijdens het kijken ook steeds zat af te vragen; Welke tiener liep er in de jaren '90/'00 nu rond met een pieper(pager)?

Een Duitse horror-film die zich afspeelt in Praag met acteurs en actrices uit England, Australia, Duitsland, Amerika en Tsjechië, internationaler kan bijna niet! De examens zijn te einde en een groep studenten gaat dit vieren na sluitingstijd in een zwembad. En een gemaskerde killer met een machete en een zwak motief begint de hitsige tieners te vermoorden. "Waar hebben we dit allemaal eerder gezien?"

Nou, de gemaskerde killer kwam hier duidelijk uit Scream (maar ook Friday 13th, Halloween hadden er één) De machete en de sprong uit het water kwamen uit Friday 13th. De opmerking; "I'll be right back!" was duidelijk uit Scream en dan was er nog "Greg - I know what you did last summer." Zo kunnen we nog even doorgaan en het is teveel om nog toevallig te zijn.

Positief was de locatie van het zwembad en de makers weten die ook goed te benutten. Ze weten goed de spanning op te bouwen met scenes tussen de kleedkamers, de ventilatieschacht en een onderwater-tunnel. Er is zelfs nog één zeer leuke kill bij een glijbaan. Echter voor een slasher is er maar weinig bloederige gore en ook met het naakt wordt zuinig omgesprongen ( 1 paar borsten) Ook het acteerwerk van de internationale cast is sterk wisselvallig maar nog net adequaat genoeg. Opvallendst was dat we in de film een jonge James McAvoy zien. Helaas blijft de film in zijn geheel teveel hangen in standaard-formule werk om gedenkwaardig of speciaal te zijn, maar echt verschrikkelijk was het nu ook niet!

En dan te bedenken dat ik deze film bijna links had laten liggen. Ik had het plot gelezen en het leek mij erg flauw. Maar nu ik hem toch heb gezien blijkt het tegendeel waar! Wat een film! Heerlijk.Vanaf het begin is het een absurde en knettergekke film. Hank (Paul Dano) is gestrand op een onbewoond eiland en net voordat hij zelfmoord wil plegen spoelt er een lichaam (Daniel Radcliffe) aan. Hierna volgt er een bizarre reis en ontstaat er een bijzondere vriendschap tussen hen twee. De film zit vol met humor maar heeft ook zijn tedere momenten. Tijdens die momenten maakt Hank de mooiste creaties uit zwerfafval. Maar de show wordt gestolen door Daniel Radcliffe (Manny). Nu heeft Radcliffe toch al veel bijzondere rollen vervult na zijn HP-reeks. Maar met deze rol overtreft al zijn andere. Supergaaf! En dan is er nog de soundtrack gemaakt door Manchester Orchestra maar voor het grootste gedeelte ingezongen door Radcliffe en Dano zelf. De liedjes zijn onderdeel van de film en laten de film nog meer sprankelen. De film is hilarisch, uniek en zeker een vreemde vogel. Denk aan de tekst van Rivella: een beetje vreemd maar je moet hem wel durven ... euh, zien. Mooi debuut van zoals zich zelf noemen: The Daniels

Deze film bezit bijna de naam van wat vanaf de jaren '80 een heel genre is geworden! En met een jonge held, een oude koning, een eeuwenoude demon en een een jonkvrouw in nood bezit het ook alle ingrediënten van het genre. Nadeel daarvan is dat je een fan van dit soort fantasie-films moet zijn. De opening met zijn donkere sfeer en de sluiting met een kruisiging en zowaar wat gore zijn het beste van de film. De held is vooral inwisselbare maar hij heeft wel een zwaard met drie bladen! Kathleen Beller zorgt voor wat mooie Eye-Candy. Ben je fan van zwaard en tovenarij-films dan is dit een erg fijne cheesy low budget-fantasie. Echter ben je dat niet dan zal het je heel wat minder bevallen want dat er van alles op en aan te merken is aan de film is zeker waar.

Redelijk leuke film. Die mooi donker is gefilmd. Geen zeer bijzonder verhaal. Het gaat voornamelijk om de actie. En die is er dan ook rijkelijk. Iedereen doet wat hij moet doen dus ook op het acteer werk is weinig af te dingen. Nu ben ik ook gek op zwaard- gevechten en je moet het wel heel bont maken als ik dus een lage score geeft

Joel Kinnaman rijdt, aan het begin van deze door monologen aangedreven film, over de Las Vegas Strip op weg naar het ziekenhuis waar zijn (naamloze) vrouw aan het bevallen is van hun tweede kind. Aangekomen in de parkeergarage neemt een mysterieuze man plaats op de achterbank en trekt een pistool. "Rijden", zegt hij.

Dit is een beetje standaard indie-misdaadthriller, echter op één ding na: Nicolas Cage's optreden... met zijn haar rood geverfd en ​​een bijpassend pak.(euh…stelde hij zo dan een satanische huurmoordenaar voor?) De effecten en de algehele productiewaarde zijn professioneel en goed, zeker gezien het vermoedelijk bescheiden budget van de film, maar ook niet heel uitzonderlijk Waar het eenvoudige verhaal terechtkomt is misschien voorspelbaar, maar de reis ernaartoe is leuk en soms spannend...

Sommige van de actiescènes die plaatsvinden, hoewel ze meestal vermakelijk zijn, hebben een vreemd slow-motioneffect En ondanks men hint, om te gaan ontsporen naar horror of geweld, speelt het vooral op veilig en maakt het zijn belofte daarin nooit echt waar. Het is dan ook meer een psychologische thriller en minder een actiefilm. Toch is het een vermakelijke, opzichtige gestileerde in beeld en geluid maar vrijblijvende manier om 90 bescheiden minuten door te brengen.

Britse film maar gemaakt door de Catalaanse regisseur José Ramón Larraz. En biedt een boeiend kijkje in de afdaling van een vrouw in waanzin. Claustrofobisch, droomachtig en sterk gedreven door karakter, sfeer en stemming. Soms ook afstandelijk alsof het geïsoleerde vervallen landhuis, het terrein en het lokale dorp zelf een buitenstaander was. Angela Pleasance (dochter van Donald Pleasence)speelt hier een opmerkelijke goede rol. Ze is een kwetsbaar wezen, schijnbaar weemoedig en vaak kinderlijk, maar er is ook iets...anders? Een ongrijpbare ondertoon van onderdrukte vrouwelijke lesbische seksualiteit. Ze is beurtelings kwetsbaar en bedreigend. Door haar spel en het niet precies weten waar de film heen wil weet het constant de spanning van de de kijker vast te houden. Zeer rustig gebracht met meer een huiveringwekkende sfeer dan zware horror-elementen. Wel maakt het gebruik van een paar effectieve schrik-momenten. Pas de laatste dertig minuten worden gevuld voor bloedvergieten. Verontrustende atmosferische psychologische thriller.

Indie-regisseurs Aaron Moorhead en Justin Benson maken voor de vierde keer een soort hybride-film tussen sci-fi en lichte horror-invloeden. En wederom is dit een film met grote ideeën maar strandt het door de minder goede montage. Of het lag aan het schrijfwerk van het script? Het is niet solide in de verhalende ontwikkeling waardoor de film af en toe veel moeite heeft om zijn toon vast te houden. Er zijn wel meer middelen dan voorheen en er is aanwezig Hollywood-talent waardoor het misschien ook hun meest toegankelijke tot nu toe is maar meer dan een creatieve rommelige sci-fi werd het niet. De visuele effecten zijn subtiel geïntegreerd en zien er verzorgd uit! Als de film zich wat minder primair bezig had gehouden met karakter- en wereldopbouw had dit vermoedelijk een fijnere film geweest. Nu blijft het teveel bij goede bedoelingen en ideeën.

Ik ben altijd wel in voor mannen in pakken-monsterfilms! Maar dit was verre van goed! In deze film ontwikkelt een wetenschapper 'SYNthesized GENetic ORgansism' aka 'supersoldaten' voor oorlogsvoering in het Midden-Oosten.(wat tevens hun zwakte zal betekenen) Geheid dat het misgaat..! Tja, een oud scenario met een niet al te bijzonder ingewikkeld verhaal vormt hier de basis. Wat het als horror/science fiction film een mislukking maakt. Voor een monsterfilm is er weinig bloed en ze komen maar zeldzame in actie. Het ziet er verdomd lelijk uit, de decors zijn schaars en niet inventief, het acteerwerk kwalificeert zich nauwelijks als goed werk, en het script is uiteraard ridicule onzin. Er is ook een kleine cameo van dochter Melanie van William Shatner (Star Trek) Het monsterontwerp is daarnaast hetzelfde als de low-budget-film van William Malone Scared to Death (1980) Enfin voor iedereen die zin hebt in wezens met rubberachtige pakken die raar bibberen en bewegen als ze neergeschoten worden en op sommige momenten sterk doen denken aan een Alien knock-off, een flauwe subplot over een nieuwsgierige journalist en de dochter van oorspronkelijke wetenschapper (compleet met de verplichte romantiek) die een moordmysterie proberen op te lossen...en David Gale (Re-Animator)steeds overdrevener te zien acteren, biedt dit nog enigszins entertainment maar een goed cijfer eraan geven doe ik niet!

De Finse regisseur Joona Tena, is vooral bekend van het regisseren van series en het maken van enkele tv-films. En deze speelfilm voelt eigenlijk als een voorzetting van dat werk. Het is soort thriller dat je veelvuldig op tv voorbij ziet komen. Op het gebied van cinema en acteren is er redelijke kwaliteit. Een oude legende, vijandige lokale bevolking, een jonge stadsvrouw en een vader die iets te verbergen heeft, al deze ingrediënten worden tot een behoorlijk mainstream en ongecompliceerd geheel gemixt. Julia (gespeeld door Krista Kosonen had een rolletje in Blade Runner 2049 (2017), een advocate uit Helsinki, met haar zoon Niko (Viljami Nojonen) en hond Usko gaan naar een dorp (heel toevallig heeft ze daar ook gewoond) voor juridisch onderzoek naar de bouw van een stuwdam. Het meer aldaar bezat een legende; waarin een arme molenaar zijn eerstgeboren zoon offerde aan de waternimf van het meer in ruil voor rijkdom in zijn leven. (dit verhaal lijkt uit het toneelstuk Nuori mylläri (1912) te komen) Maar als je op zoek was naar een horrorfilm met boze geesten en bijhorende angsten, dan zal je als horror-fan teleurgesteld worden. Helaas was dit een film met een beproefde formule. Beetje mysterie, beetje melodrama, beetje thriller maar geen grote verrassingen en net voldoende spanning