Opinions

Zeer maf deze film! Over de gehele lengte is het plot niets meer dan een komische moordmysterie maar plotseling in de laatste tien minuten komen ze met een gekke wetenschapper in een laboratorium met een gorilla op te proppen. En werkelijk een privédetective die meer tijd besteedt aan het maken van grappen dan het detecteren van iets. Kon het nog erger? Tja blijkbaar wel...

Men vulde de rest aan met komedie die kwam van Shemp Howard (als Sweeney een man met simpele hersenen) en Mantan Moreland (als Horatio B.Fitz Washington de belichaming van alles wat er mis is met de afbeeldingen van Afro-Amerikanen in het Hollywood van de jaren '40). Domweg een typische 'thriller' uit de jaren '40. Veel humor, flinterdun plot, maar een aardig cast.

"The future is a mystery; it is the strange dark"

Dit is een whodunnit-film op één locatie, een beetje als een toneelstuk, echter wordt het op een niet-lineaire manier verteld. In de film denkt analyse-expert Edgar dat hij de toekomst kan zien, zijn vrouw denkt dat hij de draad kwijt is, en zijn dochter weet niet goed wat ze moet geloven.Maar wanneer vreemden aan hun deur verschijnen is het duidelijk dat er iets heel vreemds aan de hand is. Op één locatie is natuurlijk mede door een laag budget maar het was wel vindingrijkheid en met enkele wendingen. Erg leuk gedaan, en doordat het speelt met perceptie en de waarheid iser voldoende mysterie om de kijkers betrokken te houden. Ondanks de 84 minuten durende speelduur en de low-budget sfeer van de film, heb ik genoten van deze mysterieuze thriller.

Deze film wil er veel meer cool uitzien dan dat men weet hoe het cool moet zijn. Er waren zoveel onzinscènes. Het begint eigenlijk al verkeerd; een tekst-rol met uitleg vertelt ons dat er een seriemoordenaar op vrije voeten is. Daarna een begin rennende vrouw op muziek (Love Hurts, werkelijk?) En dan weer een begin met een autoachtervolging...Oh zeker visueel was het goed en solide maar na ongeveer 30 minuten van spanningsopbouw, is het weg....en blijkt het een niet-lineaire vertelling in zes delen die geheel in dienst staat van de ene twist, en de twist kan eigenlijk maar één ding zijn... (kijk ook eens naar de naam van het motel) Tjemig het was dus een film die zichzelf in auteureske grandeur hult, maar waar verder niet heel veel gaande is Oink, wordt het interessant kreeg je een aftelling in minuten. Hm, voor mij was het opvallendste in de film een uitgebreide sequentie met Barbara Hershey en Ed Begley Jr. die een pannenkoeken-ontbijt eten en legpuzzel maken...Wat eigenlijk gewoon Suf is dus...

Vreemd antinazi-B-filmpje van Universal . Waarin de goedhartige Oostenrijkse zakenman Franz Huber het slachtoffer wordt van de nazi's, simpelweg omdat hij een imitatie van de Führer kan doen en ze hem daarom veranderen in het evenbeeld van Hitler zelf. Er is ook het merkwaardige aspect dat Hitlers naam alleen in de titel van de film wordt genoemd, maar zijn naam wordt nooit in de film zelf genoemd. Waren ze bang voor aanklachten? De film zelf is een solide, rechttoe rechtaan met de vereiste propaganda. De acteurs zijn prima, hoewel Ludwig Donath helemaal niet op Hitler lijkt. Vergelijkbaar met andere anti-Nazifilms, weinig in het oog springend maar ach de moeite waard om als je minder te doen heb te bekijken...

Over deze Universal Studio's had ik nog gehoord! Maar wat een heerlijke film! De film is een kruising tussen gotische melodrama, soort van lichte horror en kostuumdrama. Er wordt wel verwezen naar marteling, maar er is nooit iets in de film te zien, naar de maatstaven van het heden zal he dus meer een suspense-thriller dan een regelrechte horrorfilm zijn. Het beetje horror dat aanwezig is, heeft meer te maken met hoe Franse edelman Alain de Maletroit verwanten in zijn kasteelkerker vasthoudt en andere personages behandeld. De film was zeer losjes gebaseerd op het kort verhaal The Sire de Maletroit's Door van Robert Louis Stevenson (bekend van Treasure Island en Dr Jekyll and Mr Hyde) Naast de opmerkelijke goede over-de-top prestaties van Charles Laughton, heeft de film ook de onvergelijkbare Boris Karloff. Zijn rol van Voltan is kort, hij ondersteunt alleen alle anderen, maar zelfs in zo'n klein rol is hij een prima aanvulling op de cast. Actrice Sally Forrest was Blanche de Maletroit ze was een schatje om te zien maar stijg er niet bovenuit, bijna elke actrice had het ook kunnen spelen. Hoewel de film zich in wezen afspeelt binnen een paar sets, waarschijnlijk om het budget laag te houden, was het wel een zeer sfeervolle mooie productie en de sets werden avontuurlijker door vele geheimen gangen. Ja dit was een vermakelijk en leuke tijd, zeker op een regenachtige dag als vandaag!

De meeste films ga ik blind in en weet dus niet wat het is of waar het overgaat. Nu heb helemaal niets met True Crime-documentaires, die zijn echt niet aan mij besteed...vind ze nogal eentonig met vooral veel beeld van pratende hoofden. Om dan nu naar een verzonnen True Crime-mockumentary te gaan kijken..? Mhja,...Het gaat over de seriemoordenaar, Mr. Shiny en de agenten die hem uiteindelijk te pakken kregen. Weinig horror, als 95% is gevuld met interviews met rechercheurs en beelden van reconstructies en af-en-toe wat expliciete foto’s of beelden.HJier zit duidelijk het concept de gruwel in de weg.Een kosmische horroraspect is altijd wel interessant dus had dit waarschijnlijk leuker gevonden als het niet als True Crime-documentaire was gepresenteerd. Als je van dit soort misdaaddocumentaires houdt, is dit het misschien niet zo erg om naar te kijken. Echter ikzelf vind dit helemaal niets.

De film is gebaseerd op echte gebeurtenissen die plaatsvonden in het midden van de jaren negentig toen er in Minnesota kikkers met ernstige misvormingen werden gevonden. Ecologen ontdekte later dat een parasiet die zich in het achterlijf van kikkers nestelt de oorzaak waren.

Echter stelt de film overal een beetje teleur. Het verhaal deed vooral denken aan een variant op 'Erin Brockovich' Je kent het wel; de strijd tegen lokale politici en / of slechte bedrijven? Tevens werden er regelmatig zaken bij betrokken die echt nergens toediende. Het plot legt ook teveel nadruk op het menselijke element en wil laten zien dat mensen de ergste monsters van allemaal zijn. De film is onnodig lang. Dat er dan ook nog een pogingen tot dramatiek voorbij kwamen werkte alleen maar meer tegen de film!

Daarnaast is regisseur James Ojala gespecialiseerd in make-up en schepsel effecten voor film en televisie. Maar ook hier stelt de film wat teleur. Pluspunt is dat het wel praktische effecten zijn! En er zijn zeker een paar goede effecten, maar er zijn ook een aantal echt slechte effecten.

Cinematografisch was het dan net weer iets te degelijk. Een soort van tv-film stijl die de film ook niet ten goede kwam! Zeker niet omdat aan het begin de 'based on true events' kaart wordt getrokken en dat nu met het camerawerk vol lijkt te omarmen! In feite, zonder de splatter en gore van de dieren, speelt het net als een docudrama. Helaas leek het erop dat het ook niet beter kon!

Ergens in deze film zat misschien wel een goede verborgen, echter nu was dit niet bijzonder goed!

“He makes you feel like a moron, but I like him.”

Een buitenaards wezen arriveert op de Aarde en wil met de wereldleiders spreken om hen te waarschuwen voor de gevaren van de ontdekking van kernwapens... de autoriteiten proberen uiteraard zijn vliegende schotel te kapen...Zelf is hij meer geïnteresseerd in het werken in de tuin Yup dit is de Britse low-budget-versie van "The Day the Earth Stood Still " (1951) (Echter die film heeft tenminste nog een robot) De film bezat zelfs dezelfde vrouwelijk hoofdrolspeelster Patricia Neal (zij en haar man schrijver Roald Dahl, hadden net een zomerhuis in Groot-Brittannië gekocht) maar laat alle delen weg die speciale effecten of een behoorlijk budget zouden vereisen. Het is veel vaker gecentreerd rond de drinkgelegenheid van een herberg en daar wordt teveel gepraat. Vaak wordt er verteld over dingen die buiten beeld zijn gebeurd en het toont dus maar weinig actie. De Venusian heeft geen persoonlijkheid of charisma maar Susan North valt voor hem... Tja deze film was matig, had een slaperig tempo, het is dus Britse ingetogenheid tot het uiterste.

Low budget-poging tot een horror/slasher. Je kent het wel...zo eentje waar een stel mensen een Airbnb huren in het bos om een film te maken. Echter het materiaal is net een klein ietsjes beter...Maar dat gezegd hebbende, is het nog steeds een weinig sensationele kleine film die zelfs meer aanvoelt als een Lifetime-thriller dan een regelrechte horrorfilm. Hoewel er uiteindelijk wel een paar dode vallen, is de tijd die nodig is om daar te komen behoorlijk lang. Wie wil er nu nar een film kijken waar mensen minuten lang naar een hond lopen te zoeken? Het scenario komt van Holly Kenney. En tja, die vertolkt het personage Olivia , dus wie o wie is degene die overleeft? Hoewel er onderweg een aantal wendingen zijn, is het eindresultaat redelijk veilig te noemen. Zoals ik al opmerkte zag het er voor een film met klein budget allemaal net wat beter uit en was er net wat meer aandacht voor een plot maar het is niet genoeg om het een voldoende te geven

Om te bewijzen dat hij wel degelijk een commerciële film kon maken, nam Orson Welles met tegenzin de regisseurs-taak voor ‘The Stranger’ op zich. Mr. Wilson (Edward G. Robinson) speelt een agent van de War Crimes Commission die in het stadje Harper in het Amerikaanse Mid-westen op zoek is naar een oorlogsmisdadiger. Vanaf het begin staat vast dat de alom gerespecteerde geschiedenisleraar Charles Rankin, een vreemd kijkende (is het zuur) Orson Welles, de oud-nazi is. Uiteindelijk blijkt het verhaal te draaien om; Mary Longstreet (Loretta Young), de onwetende dochter van de plaatselijke opperrechter die op het punt staat met Rankin te trouwen, en de inzet wordt van een kat-en-muisspel tussen Wilson en haar echtgenoot. Het levert een aardig onderhoudende thriller in de klassieke film-noir stijl op. Met een paar leuke beklemmende scènes. Van uit commerciële oogpunt werd het Orson Welles enige film die rendabel was.

Intrigerend thriller/drama! Waarna de kinderen verdwijnen verwerken beide ouders dit op hun eigen manier. Om elkaar aan het eind weer te vinden. De zoektocht en de vraag waar zijn de kinderen voeren de spanning redelijk op! Hierdoor blijf je kijken en is de langere tijdsduur van de film niet opvallend. Het kleine minpuntje is de scene waar Nicole Kidman hysterisch word.En dan compleet naakt terug kom.Deze scene voegt niets toe aan de film(niet dat ik iets tegen een blote Nicole heb, integendeel!!) Ik keek de film omdat ik een zwak heb voor Nicole Kidman ( Beetje mijn All- time beauty). En oké ze heeft ook nog veel mindere films gemaakt! Maar deze hoort zeker tot de betere van haar! Joseph Fiennes vond ik persoonlijk erg tegenvallen als haar man. Vond hem soms erg irritant spelen maar dit kan aan mij liggen! Hugo Weaving daar tegen was zeer sterk. Het einde van de film is open maar kan me er wel heel goed in vinden Het geeft een beetje het gevoel wat ook de ouders moeten hebben zo van: "Het is goed zo!"

Zucht, zo’n beetje alle horrorclichés die we kennen, komen voorbij, inclusief de marketingleus; ‘Inspired by true events' Een regisseur die ondanks al die clichés denkt dat hij een boodschap in de film moet verwerken. Om medeleven te krijgen met het koppel, wat te maken krijg met het anonieme geweld, begint de film als een saai relatiedrama. Echter met zoveel gesnotter van de vrouwelijke helft (Liv Tyler) verdween ook het weinige medeleven. Ook werd er maar weinig spanning opgewekt, het middendeel was vooral de traagheid zelve, hierdoor vielen vermoedelijk de onlogische keuzes nog beter op. Zucht, en dan waren er nog de drie gemaskerde vrij onschuldige belagers die het voorzien hadden op het koppeltje. De reden van hun bangmakerijtjes (“Omdat jullie thuis waren.”) moest de nadruk van het allerwillekeurigste terreur vermoedelijk schokkend laten overkomen. Zucht.

Destijds in de zero's waren films waar mensen geterroriseerd en belaagd werden door een stel vreemdelingen met of zonder enge maskers een tijdlang populair. In 2008 lukte het de film The Strangers ondanks zijn horrorclichés om succes te boeken. Dit kwam vooral doordat het om willekeurige wreedheid ging aangeven in dat ene zinnetje; "Gewoon, omdat je thuis was"

Eerlijk gezegd weet ik niet waarom de ‘man in the mask’ Pin-Up Girl en Dollface überhaupt een vervolg of remake nodig hadden. Waarschijnlijk ook de reden dat pas in 2018 er toch een vervolg The Strangers: Prey at Night verscheen. En eerlijk is eerlijk de meer pulp-georiënteerde aanpak werkte beter dan de serieuze voorganger. En hoewel dat vervolg geen daverend succes was, wordt er nu toch weer een nieuwe poging gewaagd...met niet één, niet twee maar zelfs drie films?

Maar of er nou echt iemand zat te wachten om weer op nieuw te beginnen? Deze nieuwe zou ook geen remake of reboot zijn en dat klopt ook wel want het is namelijk een bijna exacte kopie van de eerste film, opgeleukt met een paar kleine afwijkende subplotlijntjes. Tja dus na de verkeerde afslag, stoppen ze in klein stadje om iets te eten, bij het restaurant en een ontmoeting met een aantal dubieuze lokale bewoners. Wat autoproblemen verder en ze zitten in een Airbnb met een (tijdelijke) slechte mobiele verbinding...

Het probleem is dat we dit allemaal al eerder hebben gezien, en dat er maar weinig echte spanning is Je hoef niet eens te raden wat er gebeurt Regisseur Harlin (o.a. Die Hard 2, Cliffhanger, Deep Blue Sea) brengt door zijn ervaring nog een bepaald niveau van vakmanschap in de film. Er lijkt recht op een verwachte jump scare af te gaan maar draait zich dan weer om, waardoor kijkers op zijn hoede blijft, wat voor wat spanning zorgt.

Helaas is dat niet te zeggen van de hoofdrolspelers. Een actrice met onopvallende bekendheid van de televisieserie Riverdale en verder meer als youtuber door het leven gaat en een jongeman met een nog karigere CV. Tja de makers doen niet al te veel moeite om hier iets van te maken, dus verzandt het vooral in middelmatigheid en een hoog been there, done that-gehalte. Laten we hopen dat, dit slechts een opzet was, voor wat uiteindelijk essentieel was voor deel twee...

Ach ja....men wilde The Strangers opnieuw maken maar dan als trilogie...het eerste hoofdstuk was een herhaling van de 2008-film en er volgt nog een derde hoofdstuk dus deze tweede geeft een hele reeks kat-en-muisachtervolgingsscènes waarvan we de uitkomst toch al weten...Er is veel rennen, dan verstoppen, gevonden worden en soms is weer eens tijd iom iemand te doden en dan rent het meisje weer verder...tot er een einde is...Er zijn enkele flashbacks maar uiteindelijk is het grootste probleem van deze film dat je zit te kijken naar de opzet voor een volgende film. In ieder geval was het geen herhaling van de 2008 Strangers-film zoals Hoofdstuk 1.....maar of dit positief was?

Het derde deel van de trilogie, echter heeft het niet bepaald een succesverhaal opgeleverd. Het concept van de films speelde met het idee dat gevaar zonder motief of verklaring veel verontrustender was. Helaas weten de films niet veel toe te voegen aan wat j als kijker al niet veel vaker heb gezien. En zelfs dat had nog niet zo heel erg geweest als het niet ook zo heel veilig was. De moorden waren niet interessant en de ‘man in the mask’ Pin-Up Girl en Dollface presenteren als de volgende slasher-iconen ontdoet het van de dreiging dat het maar random personen zijn. De films voelen als een gemiste kans maar deze werkte tenminste nog wel als een aardig wraakfilm met een kat-en-muisspel.

Tien jaar na 'The Strangers' mogen in deze sequel; Dollface, Pin-upgirl en ‘man in the mask’ weer aan de slag. Ditmaal is het wel minder home invasion en meer slasher. Helaas is ook nu weer het vrouwelijke flink aan het snotteren. Echter met de sfeerschepping van regisseur Johannes Roberts zit het dit keer wel goed waardoor de film enkele zeer geslaagde scènes telt (bv. de zwembadscène). Helaas wisselen deze af met mindere scènes waar meer in zat (bv. de badkamerscène). Bewegende schommels, langzaam optrekkende mist en krakende vloerplanken deden de rest al zijn het clichés, werden ze toch doeltreffend gebruikt. Waarom de gemaskerde moordenaars een voorliefde hebben voor oubollige muziek uit de jaren ’80. ‘Kids in America’, ‘Cambodia’ of ‘Total Eclipse of the Heart’ geen idee? De film doet dan ook geen moeite om diepgang te creëren of antwoorden te bieden. De jacht op de slachtoffers staat centraal. De film is vermakelijker door de pulp-georiënteerde aanpak ten opzichte van de iets te serieuze voorganger.

Van de film-producent PRC (Producers Releasing Corporation) zag ik al eerder; The Monster Maker (1944) en The Devil Bat (1940) Wisbar maakte daar ook nog een vervolg van) Filmprenten die goedkoop en totaal niet noemenswaardig zijn. Daarmee vergeleken was deze zo gek nog niet! Klaarblijkelijk is het dus zoals de heren hieronder beschrijven een remake van het eerder gemaakte Fährmann Maria (1936) van dezelfde regisseur. De film deed soms een beetje denken aan een Val Lewton-film, maar het budget was er überhaupt niet na om tot dezelfde kwaliteit te komen. Wel is er door gebrek aan zonlicht of maanlicht en de constant laaghangende mist nog een leuk spookachtige sfeer gecreëerd. Daar moest de film het dan ook van hebben! Helaas gaat het romantische subplot te lang door en doet veel van de spanning die in de eerste helft nog werd opgebouwd weer te niet. Rosemary La Planche was nog leuke Eye-Candy in een verder niet bijster goede film. Meer iets voor een luie-zondagmiddag-vermaak.

De boodschap die de film probeert uit te dragen is dat beschaving niets meer is dan een flinterdun laagje vernis en dat de mensheid van nature geen grenzen kent. En gezien de tijdgeest waarin deze film gemaakt is, is het wel begrijpelijk dat de film destijds voor veel ophef zorgde. Wegens een paar naakt-scenes, een verkrachting, en een uitgebreide geweldsscène, die toentertijd op bepaalde punten expliciet werd bevonden, werd de film verbannen en verboden.

Nu is het allemaal niet meer zo wereldschokkend. Vanaf het begin; wordt Amy (Susan George) op een aantrekkelijke seksuele manier neergezet dankzij het inleidend shot van haar boezem, waar alle mannen oog voor hebben. David Sumner (Dustin Hoffman) is uiteraard de tegenpool, de schuchtere wiskundige die confrontaties en lastige situaties liever vermijd. Je weet als ervaren kijker dus waar de film naar toe wil werken. De meest beruchte scène betreft de verkrachting van Amy maar die is ook een beetje raar uitgebeeld, je weet niet goed of het nu plotselinge passie is of juist niet.

De relatie tussen de personages van Hoffman en George vond ik ook niet heel geloofwaardig overkomen. Kan er niet helemaal mijn vinger op liggen maar er was iets in het acteerwerk, op de manier hoe man en vrouw met elkaar omgingen...tja ik weet niet echt wat... Weet ook niet of dat aan de manier van acteren uit de jaren '70 lag of dat het dit bewust zo was gedaan. En dat is jammer, want de twee moeten tenslotte deze film dragen.

Al met al was dit wederom geen slechte film van regisseur met de bijnaam ‘Master of Violence’ Sam Peckinpah. Wel heeft de film een iets te lange aanloop en betaald ook het einde niet helemaal goed uit.

De vrouwelijke geest Stree die in deze film ronddwaalt is gebaseerd op de volkslegende van de "Naale Baa" Waarin er wordt aangenomen dat een kwaadaardige geest 's nachts rondzwerf en de namen van de mensen riep. Als de persoon antwoordt, zou hij of zij bloederig sterven. in de jaren negentig kreeg deze mythe een opleving en werd de tekst ‘o stree kal aana’ (oh vrouw, kom morgen) op de deuren en muren blijkbaar populair.

Interessante legende, jazeker! Maar de uitvoering? Euh, nee niet best! Men ging namelijk voor een soort familievriendelijk liefdesverhaal met hippe Indiaanse muziek. De film concentreert zich veel op de romantiek tussen Rajkummar Rao en prettig ogende geestenjager Shraddha Kapoor. Verder is meestal gewoon een hoop zinloos geklets of trachten om komische (Bollywood-slapstick) te zijn En een horrorelement is nauwelijks aanwezig. Effecten? Bloederig? Nee...helemaal niet...kleren vallen op de grond en lichte jump-scares. En ze laten het tot het einde bijna volledig terzijde...

Het probleem met Bollywood-horror is dat de meeste te luchtig en komisch zijn en totaal niet eng. (met 5 films ook geen groot aantal gezien) Echter deze film deed het in zijn thuisland wel goed en werd een kassucces, Het gaf zelfs het startsein voor het Maddock Supernatural Universe (Roohi 2021, Bhediya 2022, Munjya 2024, en Stree 2 2024) Maar helaas was het voor mij nogal middelmatig. De film slaagt als geheel nergens in om iets effectief te doen.

Het kost me nogal moeite om deze film de juiste rating te geven want de film heeft aan het begin en aan het einde zeer goede old school-splatter. Helaas is er een zeer lang middenstuk waar ik veel minder mee kon!

De toen slechts 21-jarige filmmaker Muro heeft met een minimum budget, verrassend goed gefilmd. Alles ziet er tot in de puntjes goed verzorgt uit. Daarnaast is het acteerwerk niet eens zo heel erg slecht. Zeker voor een cast die toentertijd geen van alle iets had gepresteerd. Voor de meeste zal dat na deze film ook zo blijven. De baas van de auto-sloop Pat Ryan speelde wel in Troma-films. Daarnaast zag ik dat James Lorinz (deurjongen) later de hoofdrol in Frankenhooker (1990) speelde en Tony Darrow (de maffiabaas) rollen in Goodfellas en The Sopranos wist te krijgen, die drie hebben dus nog iets van een carrière gemaakt. Dan is het James M. Muro wel anders verlopen! Hij is een veelgevraagd steady-cam operator (Terminator 2 & X2) en tevens een zelfstandig director of photography (Crash &Rush Hour 3) Nog een grappige detail is dat de regisseur van X2, Bryan Singer, eertijds verantwoordelijk was voor de bevestiging van de camera (Grip) bij Street Trash.

Het plot stelt niet heel veel voor maar het gegeven van een dodelijk drankje (Tenafly Viper)dat mensen in blubber doet veranderen, was zo gek nog niet! Je kan daar toch heerlijk mee los gaan. En als de film dat liet zien, kwam de wansmakelijke overdrijving dicht in de buurt van Troma-trash. Tot zover had ik dus echt geen klagen maar er moest 101 minuten gevuld worden! En daardoor kwamen er ook nauwelijks ter zake doende scenes (o.a. Vietnam-flashback) en veel Komedie-momenten in de film. Het was dan ook wachten tot het weer los ging en dit maakte de film een stuk minder. Voor dat middenstuk met af-en-toe wel iets grappigs geef ik 2* maar voor de smelt-scènes en andere exploitatie geef ik 4* maakt een gemiddelde van 3*

Destijds in 1987, toen streamingdiensten en downloads nog niet zijn intreden hadden gedaan, waren de betere horrorfilms vaak alleen in de videotheek te vinden. Een van de meer rare, onconventionele pareltjes was de film Street Trash van de slechts 21-jarige filmmaker J. Michael Muro. Nu in 2024, waar elke film wel een remake, sequel of prequel heeft of krijgt, kan die film natuurlijk niet achterblijven. Maar gelukkig is het geen remake geworden, maar een soort gekke rebootquel.

In de nieuwe versie is New York ingeruild voor Kaapstad in Zuid-Afrika. Tja en de middenklasse bestaat niet langer in deze dystopische toekomst van het het jaar 2050 De samenleving bestaat alleen uit ultrarijken en daklozen. Een groep ongehuisveste vrienden ontdekken een complot van de lokale overheid om de dakloze bevolking ‘weg te spoelen’ met een sinister chemisch middel genaamd ‘V’.

De lichaam-smeltende epidemie kwam in de originele film voort uit oude bedorven drank, in dit vervolg is het een rijke tiran die de dakloze laat smelten met behulp van vergiftigd gas. Maar het resultaat is hetzelfde De huid borrelt en kookt tot het punt van explosie, waarna de lichamen de Gomachtig roze, radioactief groen en lente-gele vloeistoffen lekken. Daarnaast heeft Gary Green, die in Fried Barry speelde, en één van de meest opvallende leden van de daklozenbende is, een denkbeeldige pop met een grote mond en piemel.

Regisseur Ryan Kruger de maker van Fried Barry, laat de grind-house-esthetiek van het origineel los ten gunste van een meer gepolijste, filmische look. De film maakt ook uitstekend gebruik van zijn budget, met creatief camerawerk en opvallende beelden die de low-budgetoorsprong verder doen vergeten. Grappig is het dat de film ook twee Wilhelm-schreeuwen binnen een minuut na elkaar bevat .

Met buitengewoon grove praktische effecten, verrassend solide vertolkingen, onzinnige willekeur en bijtende (en opzettelijk stomme tiener) humor is dit de tweede goede en aparte film van de regisseur en kan je doordat ze opvallen ook bestempelen als “A Ryan Kruger Thing” En dat is een goed ding!

Tja... deze film stelt nergens iets voor! Het detective-verhaaltje is verschrikkelijk mager. In één oogopslag weet je wie de dader is. Het enige interessante kwam van een nog aardig verrassende twist (daarvoor dan ook nog een punt) Verder is dit schlemielige verhaaltje in ongeveer een half uurtje wel verteld. Om de film een acceptabele speeltijd te kunnen geven, rekken ze deze flink op, door om de vijf minuten een striptease nummer te laten zien. Ook de moorden waren zo goed als nihil. Als er een moordmysterie was, verdwaalt dit volledig tussen de te lange nachtclub-scènes. En een achtervolgingsscène (die de climax moest voorstellen) was blijkbaar niet spannend genoeg en werd onderbroken door een strip-act. Nu snap ik (ondanks overtuigd heteroman) ook niet de lol om te gluren naar vrouwen die een beetje ronddrentelen, aan een paal hangen en wat kledingstukken verliezen. Maar goed misschien voldeed de film voor sommige in een pre-internet-periode nog, echter nu is dit verschrikkelijk slap!

Tja....een soort halmark/lifetime horrorfilm. Deze film was echt waardeloos. Het verhaal slaat nergens op en pas aan het einde is er iets wat je misschien als eng kan bestempelen... Chlöe Bailey die ook één of ander zangeresje blijkt te zijn, is in deze film een getalenteerde violiste, die na een one-night-stand, een baantje krijg bij een rijk gezin om de dochter pianoles te geven maar wat blijkt vaderlief was degene waar ze het seksuele avontuurtje mee had...en ze is niet de enige....Wat het masker ermee te maken? Geen idee maar denk dat dit dreigend had moeten zijn, maar snapte er verder ook niet veel van. Er is geen horror of thriller, gewoon een traag drama met wat meer ontblote huid (wel steeds beschaafd) dan gewoonlijk. De plotwendingen zijn voorspelbaar. Er was ook geen enkele reden waarom deze film twee uur zou moeten duren. De film was nergens maar de moeite waard. In één woord; verschrikkelijk...!

Gebaseerd op een bizar maar waargebeurd verhaal van Chante Mallard. Al zijn natuurlijk de namen en gebeurtenissen aangepast. Ondanks dat regisseur Stuart Gordon een paar sappige gore details (hij is goed in dat soort dingen) laat zien, kan hij niet verbergen dat dit een dom en duf script was. Het verhaal bevolkt vooral veel de gebruikelijke stereotypen; De donkere drugsdealer die stoer doet maar niet is, Latijnse familie die doodsbang zijn om uitgezet te worden, homoseksuele man met klein hondje en de behulpzame dakloze man. Zelfs de vrouw waarom het draaide is veranderd in een dom blondje? Ook in 2007 waren dat al cliches! Het was dat Gordon er wat bloed tegenaan heeft gegooid want anders was het nog erger geweest!

Mmm, Student Bodies was een veel belovende titel maar nu ik de film heb bekeken blijkt dat het één van de meest slechte films uit de jaren '80 moet zijn. Domme grappen spannen de kroon, studenten lichamen blijven braaf bedekt en het genre horror is ver te zoeken. Geen bloed, geen humor tja wat blijf er dan nog over niet veel toch? Ergens halverwege willen ze leuk zijn door R-rated op de hak te nemen maar zelfs dat is te dom voor woorden. Puberaal prutswerk.

Tjonge toch knap dat je een High-school-slasher-film zo kan verprutsen? Een slasher-film bezit een dunne verhaallijn; een gek achtervolgt scholieren met een dodelijk attribuut. Boeiende personages zijn niet nodig want ze dienen als slachtvee en de moorden mogen lekker over-de -top en in beeld zijn! Deze film slaagt in geen van de drie genoemde echt goed... De film besteedt veel te veel tijd aan de karakterontwikkeling van de personages, een wiskundetest, kinderen die dronken worden op school en wat gedoe over een docent die de grens overschrijd met studente. Er is zoveel onzinnig gepraat en het heeft allemaal maar weinig betekenis. Hallo... vervelende kids...slacht je toch af? Hm...een paar keer zie je een opvallend moment van de moordenaar in schoolmascottekostuum die langzaam en dreigend opduikt! Het uiteindelijke sterven duurt en duurt maar en als het dan gebeurt is het zucht...buitenbeeld. School kan als bron van afschuw best angstaanjagend zijn maar tja...teveel verhaal en te weinig dood verderf maken deze slasher-film ondragelijk.

De eerste lange Horrorfilm volgens vele en een film die aan de bakermat van de Duitse Expressionisme stond. Later zal Paul Wegener ook de film Der Golem maken. Toch vind ik de verteltrant en het getoonde van Wegener minder dan films als bv. Caligari of Noferatu. Voor een groot gedeelte komt dat doordat in de film het Horrorelement niet groot is. In deze is het alleen het spiegelbeeld wat verkocht wordt. Alhoewel het thema: de twee-strijd der mens vaker voorkom in de Duitse Expressionisme, vind ik het hier iets teveel zoeken in de dramatiek.Historische gezien een interessante film En zeker geen slechte maar ook geen meesterwerk.

Regisseur Henrik Galeen maakte zijn eerste film Der Golem (1915) samen met Paul Wegener. Deze Paul Wegener speelde en regisseerde twee jaar daarvoor Der Student von Prag (1913) Waarna regisseur Henrik Galeen de cirkel rondmaakte door in 1926 deze Der Student von Prag te her-verfilmen. Ditmaal met een mooi neurotische vertolking van Conrad Veidt als student en Werner Kraus als duivel. Het verhaal is nagenoeg hetzelfde; een armoedige student verkoopt zijn spiegelbeeld (ziel) aan een sinister-mysterieuze man aka de duivel Scapinelli. En is gebaseerd op het korte verhaal "William Wilson" van Edgar Allan Poe, gecombineerd met wat Faust. De beklijvende cinematografie en art-directie zijn van Guenther Krampf en Hermann Warm (art director van The Cabinet of Dr. Caligari) De belichting, decors en visuele trucjes waren dan ook zeer geslaagd, maar in de hoogtij dagen van de Duitse Expressionistische film is dit duidelijke meer een Light versie. Beter of slechter dan de eerste is de film niet echt, misschien, mede doordat er 11 jaar tussen zat, dat deze iets beter wegkijkt.

Typische rockster-verhikel

Het tiende studioalbum van de Amerikaanse rockband Foo Fighters werd opgenomen in Encino, Los Angeles in een oud huis uit de jaren'40. Blijkbaar inspireerde het de leadzanger David Grohl ook om samen met zijn band een horror-film te maken. Het werd een flauwe rock-'n-roll-horrorkomedie. Waarvan de meeste grappen compleet platvallen en soms zelfs op punten schrijnend slecht waren! De zwakste komische scenes van de film komen van de band jamsessies; veel eentonig gedoe met (lucht)gitaren en oude mannen die als kleine jongentjes stoer lopen te vloeken tegen elkaar. Uiteraard zijn de leden van de Foo Fighters geen doorgewinterde acteurs, maar 106 minuten naar rocksterren die proberen te acteren kijken was een flinke uitdaging. Helaas valt het ook op horrorgebied een beetje tegen. Er zijn tegenvallende jump scares en ook de CGI-gore had last van de komedie en is dus onmogelijk om serieus te nemen. Daarnaast was het één grote grootste hit verzameling met veel The Evil Dead en van The Burning tot Friday the 13th en de The Texas Chain Saw Massacre. Natuurlijk wordt er als rechtschapen rockband nog even verwezen naar Aleister Crowley (als verklaring van het boek dat verdacht veel leek op de Necronomicon?) De derde act is niet geweldig, maar er kwam wat meer opleving en werd het zelfs een beetje splatter-film die een welkome afleiding blijkt te zijn van alle andere flauwe onzin. Het hele ding speelt uiteindelijk als één grote lopende grap maar levert nooit echt iets komisch of origineels. Op zijn best was het een horrorfilm die nooit nieuwe wegen inslaat. Helaas resulteert het dus in een aardige maar teleurstellende film met veel typische rockartiesten perikelen... (Tja... en blijkt Rob zombie dus op eenzame hoogte te staan!)

“Enough is never enough.”

Schrijver-regisseur Larry Cohen heeft een talent om low-budget films te maken met prima en bizarre ideeën. Om kosten te drukken nam hij menigmaal zijn toevlucht tot niet alledaagse tactieken om zo goedkoop mogelijk zijn films gemaakt te krijgen. In 1985 slaagde Cohen erin om met een vrij laag budget (ongeveer $ 1,7 miljoen) The Stuff te maken. Een soort horror-komedie over een moordend dessert. Ja echt... een toetje! Cohen doet hier dus precies waar hij het beste in is ... een plakkerige substantie loslaten, er absurde verhaallijnen en stereotiepe personages aan toevoegen. Er losjes nog wat invloeden van The Blob, Dawn of the Dead, Invaders from Mars en Invasion of the Bodysnatchers erin stoppen en dat resultaat vermengen met satire en talloze vermakelijke gore scènes. kortom een prima en onderhoudende B-film. Helaas betekent een laag budget ook dat sommige van de effecten beter zijn dan andere, maar een paar scènes zijn zeker niet verkeerd om te zien. Bij één van die scenes zien we Michael Moriarty en Andrea Marcovicci op een bed liggen. Dit is de draaiende set van A Nightmare On Elm Street (met ook dezelfde impact)

The Stuff is inderdaad goedkoop, chaotisch, heeft maffe, leuke personages en is soms onlogisch, niettemin is dit een fijne horror-komedie van één van de leukere exploitation-makers (na Roger Corman) van de jaren 70 en 80 genre-cinema.