Opinions

Bovennatuurlijke mysteriekomedie met geen groot budget. Is het goed? Ik denk het niet. Is het vermakelijk? Hm gedeeltelijk! De komedie werkt niet, maar het kreeg wat charme door zijn overdreven buitenbeentjes-stijl Het acteerwerk is redelijk. Matthew Gray Gubler en Kat Dennings zijn allebei eigenzinnig leuk. De toewijding van de crew zorgt ervoor dat de film overeind blijft, maar het verhaal is nogal zwak. Ik had ook graag meer van de "horror" verhaallijn gezien, daar had absoluut meer van nodig! Lastig is het wel want er zijn wel een paar creatieve momenten. Maar aan de andere kant is het meanderend en gaat het nergens heen. Er zijn cameo's van Ray Wise, Sally Kirkland en Jeffrey Combs. De ziet snoepkleurige uit, wat een dik contrast is met de Gothic uit de titel... Het is niet goed, zelfs wat teleurstellend maar voor sommige kan dit nog licht amusant zijn.

Ondanks dat de invloed van de Hays Code in 1959 betrekkelijk minder werd, lagen destijds de onderwerpen (homoseksualiteit, waanzin, moord, incest, pedofilie en kannibalisme) nog duidelijk in de taboesfeer. Daarom worden in deze verfilming van een gewaagd toneelstuk van Tennessee Williams de onderwerpen, om de censuurcodecommissie tevreden te stellen, wel behandeld maar nooit expliciet benoemd.

Het siert producent Sam Spiegel en regisseur Joseph L. Mankiewicz (beide winnaar van meerdere Oscars) dat ze brood zagen om het filmscript dat Williams samen met Gore Vidal schreef te verfilmen. Voor de hoofdrollen tekenden een sterrencast die garant stond voor succes. Echter waren Katharine Hepburn, Elizabeth Taylor, Montgomery Clift, Albert Dekker en Mercedes McCambridge niet de meest gemakkelijke mensen. Er gaan dan ook genoeg verhalen te ronden over de perikelen zowel op als naast de set van de film.

Desondanks is deze Southern Gothic prima genietbaar, vooral dankzij het heerlijke spel van Hepburn en Taylor, die beiden een Oscarnominatie voor de film ontvingen. (maar niet kregen) Regisseur Mankiewicz geeft een prachtige duistere look aan zijn prent, die nog extra aangezet wordt door een drietal angstaanjagende horror-scènes. Twee daarvan zijn met een ruimte vol psychiatrische patiënten. De derde is de slotscène met daarin een overtuigend hysterische Taylor. ‘Suddenly, Last Summer’ is daardoor absoluut een bijzondere kijkervaring.

Triple A of AAA, (Argentijnse Anticommunistische Alliantie) was een extreemrechts doodseskader dat actief was in Argentinië gedurende de jaren 70. Wat als aanhangers van het dictatoriale schrikbewind ondanks hun bejaarde leeftijd gewoon door zijn gegaan met martelen? Wat als deze oudjes niet zo blij zijn met de moderne tijd van internet en mobiele telefoons en deze middelen gebruiken om vrouwelijke slachtoffers te lokken?

De film begint als een jonge man en een vriendin in de zoektocht naar zijn ex-vriendin, een huis binnen gaan. Een gezond portie nitroglycerine doet de rest...om je 80 minuten lang ter verblijde met spanning en verrassing. Ondertussen ook nog een vette knipoog in de vorm van een T-shirt naar een inspiratiebron;

Sorcerer (Film, 1977) Logica moet je hier trouwens niet zoeken! Die is er zo goed als niet, het zit vol met onwaarschijnlijkheden, om de amusementswaarde te verhogen. Maar "who cares"? Ja, meisje als je niet wil ontploffen moet je, je kleren uittrekken! Heerlijk! Ook audiovisueel werd er volop geëxperimenteerd. Met zoveel explosieve is het natuurlijk een must om eruit te gaan met een knaller; Dit doen ze dan ook met een gave slow motion-explosie! Fijne grimmige, kleine Argentijnse horror, stijlvol geschoten en met een bizarre fetisjistische obsessie voor zweet …

Het belle époque (iets als mooie tijd en die globaal tussen 1870 en 1914 valt) was een tijdperiode waar er meer welvaart, technologische ontwikkelingen, zelfontplooiing en relatieve rust ontstonden. Kortom vooruitgang, maar hierdoor werden ook bestaande overtuigingen op hun kop gezet. Darwin introduceerde de evolutieleer, socialisme bedreigde de bourgeoisie en Sigmund Freud beweerde ook allemaal dingen die je liever ontkende. Die tijd aan het einde van de 19de en het begin van de 20ste eeuw noemen we ook wel; Fin de siècle (eind van de eeuw)

Tijdens de negentiende eeuw gaf het Victoriaans Europa een zeer duidelijke plaats aan de vrouw maar nu met al die 'nieuwe' ideeën streefde vrouwen en arbeiders (en ook katholieken) naar een volwaardige plaats in de samenleving ze hadden tot dan toe eigenlijk maar weinig kansen gehad. Deze film gaat over de Britse suffragettebeweging, over de harde kern of militante vorm die vonden dat vrouwenemancipatie ook met ongehoorzaamheid (geweld) mocht worden afgedwongen. Deze Suffragettes werden vaak als 'onvrouwelijk' bestempeld: dames behoorden zich niet zo gedragen, en zeker niet in de publieke ruimte (een mannendomein).

Waarom deze film kies voor de fictieve vrouw Maud Watts (Carey Mulligan) om dit verhaal te vertellen is mij niet duidelijk. Fictief of niet hierdoor krijg je de ervaring van één individu. De sets en aankleding zijn prima, het uitzichtloze bestaan van de arbeidersklasse is voelbaar. Maar het is een gemiste kans dat er niet meer is gefocust op de verschillen tussen welgestelde vrouwen en vrouwen uit de arbeidsklasse. Meryl Streep verschijnt één keer als Emmeline Pankhurst, het boegbeeld van de beweging, maar meer dan dat het goed staat op de poster is ze vooral een miscasting van jewelste. Alsof iemand uit de bourgeoisie opeens een toespraak gaf om te blijven strijden voor rechten die ze liever niet zien.

Tja er is dus één muizige vrouw, één miscast maar gelukkig zijn er wel bijrollen die overtuigen! Zo zijn het Helena Bonham Carter, Anne Marie Duff en Brendan Gleeson die hier wel overtuigen. Alhoewel de film de beste bedoelingen had om een belangrijk periode in de historie van vrouwenemancipatie te laten zien, is het niet veel meer dan het netjes opsommen van feiten, keurig verpakt maar daardoor ook wat braafjes, een gekuiste versie van de geschiedenis.

Laat ik met het positieve beginnen, tussen de slechteriken zitten een paar heerlijke karakters. Tja en dat was het dan? Het script is verder een puinhoop van mini-verhaaltjes en background stories. Om de zoveelste minuut horen we een personage zeggen dat ze 'bad' zijn, ging de film daar dan niet ook over? Super-Criminelen? Verder blinkt de film uit in nog veel meer onnozele dialogen, stapelt het cliché-scène op cliché-scène. Is er een nevenplot in de film met The Joker (Jared Leto) die nooit echt van de grond komt en vooral geforceerd overkwam. Die vertolking van de Joker was trouwens schrijnend, een Gangster Joker? Inclusief kettingen en tandenset? De regisseur heeft absoluut geen gevoel voor humor en timing. Zit er geen enkel knap uitgevoerde actie-scène in waarin alle figuren kunnen uitblinken. Is er opeens een Meta-crimineel om niet anders te doen dan te sterven (opeens was daar Slipknot?) En dan het dramatische tranentrekkende einde op muziek van het meest uitgekauwde nummer wat ik ken. Trouwens het leek soms alsof er beelden in de film waren gestopt juist om de muziek? Terwijl de soundtrack was doorspekt met van die veilige overbekende top 2000 en top 40 liedjes. Kortom, de hele film is een gemiste kans!

"You're lucky to be alive" Is de terugkomende zin in deze intrigerende drama-film. Waarin de mannen Steven Ray, een killer, en Percival, gay en overlever van meerdere zelfmoordpogingen elkaars pad kruisen. Misschien is dat relaas in de tweede helft ietwat te voorspelbaar. Echter de uitwerking blijft boeien! De twee hoofdrolspelers Steve Mouzakis en Leon Cain zijn zeer goed op dreef in hun gecompliceerde karakters met af en toe wat heerlijke humoristische momentjes. En ook Dru Browns camerawerk-uitvoering, die wat weg heeft van neo-noir, past goed. Het Lot vs. vrije wil komt pas in de laatste helft te voorschijn en had misschien iets beter uitgewerkt kunnen worden, maar ach de film heeft genoeg te bieden om hem te laten slagen!

Wow....het lijkt erop dat de oudgediende even laten zien hoe je HOROR maakt! Want voor mij heeft deze film alles wat veel indie- en low-budgetfilms proberen te doen. Maar al te vaak houden ze zich in (soms ook door te kort aan budget)of maken het serieus, wat sowieso de dood betekent van veel horrorfilms.

Regisseur Joe Lynch ( Wrong Turn 2, Mayhem , Everly) krijg voor deze bewerking van HP Lovecrafts 'The Thing on the Doorstep ondersteuning van Dennis Paoli. Voor wie het niet weet dit is de schrijver die de Lovecraft-horrorklassiekers van Stuart Gordon Re-Animator, From Beyond, Castle Freak en Dagon schreef. Alle persoonlijke favorieten maar ook verantwoordelijk voor andere favorieten als Abel Ferrara's Body Snatchers (1993) en Brian Yuzna"s The Dentist 1&2. En laat die laatste nu net betrokken zijn bij deze film! Tja en als Barbara Crampton er ook nog in speelt, waart de geest van Stuart Gordon hier flink rond! (een niet-geproduceerd Gordon-script?)

Met zoveel aanwezig oud-talent denk je misschien... Ouderwets...maar nee! Zo zijn de personages uit het HP Lovecraft verhaal nu niet mannelijk maar vrouw en visa versa! Rollergirl uit Boogie Nights Heather Graham als Dr. Elizabeth Derby (in het verhaal Edward Derby) heeft het allemaal; een liefhebbende echtgenoot Edward, een goede vriendschap met collega Daniella Upton (in het verhaal Daniel Upton) Dat gelukkige leven wordt op zijn kop gezet met de komst van de jongeman Asa Waite (in het verhaal Asenath Waite) Hij beweert dat een mysterieuze entiteit bezit heeft genomen van het lichaam van zijn vader, Ephraim ( Bruce Davison) en dat hij nu ook het gevaar loopt.

Uiteraard zijn er voor fans van Lovecraft genoeg verwijzingen naar de schrijver HP Lovecraft te vinden! Zo als gewoonlijk speelt de Miskatonic Universiteit een rol, er is een afbeelding van Azathoth en er is een boek dat sterk op de Necronomicon lijkt te zien!

Daarnaast is de film ook net iets meer geïnteresseerd in de karakters en de gevolgen van body-hoppende chaos van de eeuwenoude kosmische verschrikking. Dat wil echter niet zeggen dat Lynch geen grotesk geweld toont! In tegendeel maar het is niet het bloederige niveau van de Gordons films! Maar er zijn zeker meer praktische effecten dan in menig andere moderne film!

Dat gaat ook op voor de seksscènes in deze film. Er zitten er genoeg in maar de manier waarop het in beeld wordt gebracht laat net iets teveel te wensen over! Naakt om het naakt is niet meer van deze tijd! Dat neemt niet weg dat de film een goede mix weet te vinden met de pittige inhoud en het meer psychologische. Ondanks die tekortkoming en een einde dat je waarschijnlijk al kunt raden is het resulteert een zeer plezierig bloederig en pittig stukje entertainment die zowel retro als nieuw aanvoelt!

Fijne Indonesische horrorfilm. Standaard maar het weet goed indruk te maken! Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van een getuige die uitlegt waarom kinderen thuis moeten zijn voor het donker. Waarom is me niet duidelijk want het voegt niets toe. Het begin en de afsluiting hadden ook gewoon weg kunnen worden gelaten.

Enfin het verhaal gaat over Sulastri en Soedjiman, een rijk stel in Semarang dat ondanks inspanningen kinderloos blijft. Soedjiman stelt zijn vrouw een ultimatum: binnen een jaar bevallen van zijn erfgenaam, of hij vindt een nieuwe vrouw. Dus gaat de vrouw naar een sjamaan die zwarte magie praktiseert om een kind te krijgen. Ze sluit een pact met specifieke regels die resulteert in de geboorte van een tweeling. Tja die regels worden uiteraard zo snel mogelijk overtreden

Hoewel het alle conventies van het genre volgt, doet de film dat op een grimmige en compromisloos grafische manier, waarbij subtiliteit vanaf het begin de deur uitgaat. Er zijn eerlijk gezegd maar weinig tot zelden zulke brute scènes van kindermishandeling en moorden te zien. Bij de moorden gebruikt men wel goedkope CGI waardoor het geweld iets afzwakt. En de cinematografie doet er alles aan om de spanning hoog te houden.

Minpunt is wel dat enkele scenes dramatischer worden gespeeld dan nodig. Mede doordat het acteerwerk soms ook niet al te best was. Gelukkig doet Makayla Rose Hilli die de twee persoonlijkheden vertolkt, het een stuk beter! Ze levert als Kumala een sympathieke prestatie en verdient als Sumala's wraakzuchtige geest zeker lof. Ja het verhaal over de wraak van Sumala was zeker de moeite waard.

Met vier begeleiders die arriveren op het zomerkamp waar ze gaan werken, zou je kunnen denken bij aanvang van de film aan een slasherfilm. Je-weet-wel; onaangename lokale Hill-Billy bevolking, geen goedwerkende telefoon en jongens en meisjes rond een kampvuur. Niets is minder waar! Want de aanval komt niet van een of andere seriemoordenaar, maar van mensen die geïnfecteerd zijn door een virus dat maar een korte tijd duurt. Een variatie op Zombies dus. Helaas is er afgezien van wat bloed en make-up, maar weinig te beleven, de moorden blijven buiten het scherm en tijdens verschillende andere actie zijn er wankele camerabeelden. Daarnaast maakt de verklaring over waar de infectie vandaan komt, het ook raadselachtig waarom de geïnfecteerde mensen opeens niet-geïnfecteerde mensen gaan aanvallen. Wel positief was het dat de film slechts 81 minuten duurt Waardoor het niet echt gaat vervelen. Het acteerwerk is voldoende en de productie is verzorgt. Echter is deze film te beperkt in onderscheid vergeleken met de vele andere zombie-achtige pandemische films.

“every serial killer is somebody’s neighbor”

Ongetwijfeld zullen er mensen zijn die deze film vergelijken met de serie Stranger Things. Wel begrijpelijk ook maar wie de vorige film Turbo Kid (2015) van de drie regisseurs heeft gezien, weet dat hun liefde voor de jaren '80 al eerder hadden getoond. En waar die film meer de bloederige kant van de jaren '80 horror opzocht. Neemt deze film qua verhaal meer een voorbeeld aan The 'Burbs (1989) en voor het clubje vrienden aan The Monster Squad (1987) Al zijn de Stephen Kings IT en Stand by Me niet ver weg.

Zoals ook al duidelijk was aan de titel is het zomer 1984, in een typische buitenwijk in Amerika. Vier tiener-jongens bestaande uit de bekende karakters, spelen s'avonds op straat "man-hunt" Natuurlijk is daar de leider, Davey (Graham Verchere: Fargo TV serie) met een vreemde passie/obsessie voor complot-theorieën. Hij vormt samen met de in omvang wat grotere Dale “Woody” Woodworth (Caleb Emery: Goosebumps, Logan Lucky), nerd Curtis (Cory Gruter-Andrew: Okja) en het in leer-geklede schoffie Tommy (Judah Lewis: The Babysitter). Het zal niet compleet zijn zonder een knap blond buurmeisje dus lust-object voor de jongens is Nikki (Tiera Skovbye: Riverdale TV serie) En ja ik geef toe, niet het meest originele plot maar de jonge acteurs weten het overtuigend brengen en aangevuld met een paar goede jump-scares is het een aardig spannende, heeft hij nu wel of niet gedaan. Echter verdient de film zijn echte punten met het donkerder en sinistere einde. “Summer of 84” is een fijne mysterie-film met elementen uit drama en horror en een heerlijke eighties sfeer. En daarnaast een stuk meer ingetogener dan de vorige film maar zeker zo goed!

Oef...deze film is veel! Het is blijkbaar met 155 kills de houder van de "Guinness World Records-titel van hoogste Body Count in een Slasher Film! Ook is het de eerste anthologiefilm die volledig gewijd is aan slasher-verhalen. Echter wat hét niet is...is een goede film! Het grootste deel van de film is bedacht om zoveel mogelijk scènes van bloed en splatter te laten zien. Aangezien er vier/vijf afzonderlijke verhalen zijn, zal ik ze zoals ik altijd doet afzonderlijk te bespreken;

Hoofdstuk 1 - Rampage

Het eerste hoofdpersoon gaat 's nachts joggen. Als hij wordt beroofd en van oor tot oor wordt gesneden, knapt er iets... de rest van de aflevering bestaat uit zo'n twintig minuten aan scènes waarin in hyper-vernietigingsmodus. mensen worden vermoord. Het is veel herhaling op luide, beukende techno-score die algauw vervelend en irritant wordt. Wat echter nog erger is, is alle gore-effecten worden in slechte digitaal effecten uitgevoerd.

Hoofdstuk 2 - Lump

Heeft in ieder geval nog iets van een verhaal gedreven inhoud met het nogal smakeloze verhaal over een intellectueel gehandicapt persoon die voor dood wordt achtergelaten en vervolgens opstaat om in een gekke slasher te veranderen. Het segment bevatte de enige herkenbare naam; de moeder is namelijk Scream Queen Brinke Stevens (in de jaren 80/90 bekend om het uittrekken van haar kleren in een groot aantal B-films, nu wil je dat) Ook hier zijn de houtblokken door het hoofd, hoofden die uiteenspatten enzovoort weer van slechte digitale kwaliteit en weliswaar ook praktische maar die zijn niet veel beter! Uh. een man met slecht passende make-up en pruik!

Hoofdstuk 3 - Son of the Boogieman

Hm...met beelden die zich op een zeer dunne lijn tussen cheesy en effectief bevinden, was dit zover je van betere kan spreken nog iets van oké Er is absoluut geen karakterontwikkeling maar bezat in de kiem iets van een idee dat zou kunnen leiden tot een slasherfilm. Het verhaal gaat over een schijnbaar onoverwinnelijke psycho-moordenaar, die jaren geleden, een vrouw verkrachtte, alleen maar om een ​​kind te baren dat de boogieman zijn hele leven achtervolgd en geleidelijk elk lid van het gezin wordt geëlimineerd. Het segment daalt echter al snel af naar meer belachelijke digitale cgi-bewerkingen en bloedspray-overlays.

Hoofdstuk 4 - Burn

Een plattelands slasherverhaal met als nieuwigheid dat de moordenaars een duo van homoseksuele minnaars zijn. Op een christelijke camping wordt een groep tieners aangevallen en gedood door de geesten/lichamen van twee brandweerlieden die jaren eerder levend werden verbrand. Er waren volgens mij ook praktische effecten in deze en ze waren verdomd niet eens heel slecht, maar het zat ook vol met zoveelste slechte CGI. De splattereffecten werden ditmaal voor de verandering eens afgewisseld door mensen digitaal te verbranden.

hoofdstuk 5

Door de hele film heen zijn er korte fragmenten van "interviews" met vermeende seriemoordenaars. De film eindigt dan ook met deze moordenaars die hun krachten hebben gebundeld voor een ultieme moordpartij tussen hen en de politie. Er valt niet veel te zeggen over het segment, maar het eindigt op een gepaste apocalyptische manier. De segmenten binden de film thematisch aan elkaar, maar voegen verder weinig toe.

Ik weet niet of al het CGI-werk werd gedaan vanwege budgetbeperkingen om het kill-quotum hoog genoeg te krijgen om een ​​record te breken of dat het bewust gedaan om een soort camp te creëren. Echter was het gewoon te veel en te slecht om te zeggen dat ik het leuk vond. Of het was gewoon niet mijn ding.

Wat krijg je als vier homoseksuele mannen een spookhuis huren voor een vrijgezellenweekend, een seance houden en een slechte geest oproepen en bovendien een heteroseksuele man uitnodigen? Je krijgt een heleboel vermakelijke onzin en rommelige chaos. De vier zijn onbeschaamd flamboyant en overdreven Er zijn enkele flashbacks naar Sylvia's verleden maar het neigt nergens naar horror. Wel bevat het één scène die op zijn minst een X-rating oplevert. (sowieso te gevoelig voor conservatieve kijkers) Maar die is niet omdat het eng was en tja...het Drag-queen einde is gewoon...cheesy Ach de acteurs hadden meer dan genoeg charme om gedurende de korte looptijd te vermaken!

Nee dit was een niet zo heel bijster goed gemaakte Indonesische horrorfilm! Ten eerste is deze film traag doordat het begint met zaken die er niet echt toe doen. Als de nieuwe mooie onderwijzeres Ms. Sonya verschijnt, zijn we al een tijdje aan het kijken. Ramon krijg dan eerst nog een 'erotische' droom in het klaslokaal (zo'n beetje het spannendste wat erin de film gebeurde) en dan pas de beloofde maar onschuldige striptease. Al was er blijkbaar nogal wat ophef over deze scene in thuisland Indonesië. En dan is er de horror... Die is vooral slecht uitgevoerd! De onthulling zit al veel te vroeg in de film want al ver voor de Pocong-eed tekent Ramon de vrouw...De verder horror bestaat vooral uit slecht geplaatste jump-scares. En elke keer als men naar een geest verschijning werkt, gebeurd er praktisch niets! Het antwoord op de vraag waarom de vrouw, die Bunga blijkt te heten, ronddoolt, voelde uiteindelijk ook niet heel bevredigend. Waardoor de film nogal tegenviel!

Goed uitgevoerde standaard horrorfilm uit de Filipijnen. Wat drama van de alleenstaande moeder Olivia die problemen krijg met de ziekenhuiskosten van haar tienerdochter Anelle met een hartaandoening. Gaat aan de slag bij een callcenter dat heel toevallig is gevestigd in een gebouw wat in de jaren 70 dienstdeed als ziekenhuis. genaamd Liboro House. De doorgewinterde kijkers van horrorfilms weten dat daar nooit iets goeds van komt...! Dochterlief speelt ondertussen nog een liedje want Krystal Brimmer is eigenlijk een zangeresje. En verschillende wendingen en enge effecten leiden tot een effectief en prima derde akte. Ach het is een nette horrorfilm die vlot wegkijkt maar alleen niet al te opvallend.

Dit is een film die in twee delen moet zijn gefilmd, het eerste deel wat de originele film had moeten zijn is geregisseerd door Phoebe Dollar en moet opgenomen zijn in 2015 of enige tijd eerder, omdat Lemmy Kilmister de lead-zanger van Motörhead er in speelt. Deze is gestorven op 28 december 2015 op de leeftijd van 70 jaar. Het andere opvullende gedeelte werd geregisseerd door Rolfe Kanefsky (regisseur van low-budget horror en soft-erotiek) Het is echter niet echt een visuele traktatie! En het zijn juist de stukken met gore en animatie van regisseur Kanefsky die het meest overtuigen!

Naar een inleidend gedicht en animatie over Ace (Lemmy) de leider van het genootschap "Sunset Society" zien we schaars geklede dames (scholieren-uniform) en lekkere gore. Eenmaal aanbelandt bij het vinden van een dvd schakelt de film over naar Phoebe Dollars gedeelte. Een soort liefdesbrief in videoformaat aan Lemmy. En alhoewel focus lig bij Ace, is het prominente personage Sophia (gespeeld door Dollar zelf) Andere personages zijn Ron Jeremy als Frankie (porno-acteur), Dizzy Reed (keyboard-speler bij Guns n' Roses) als Dagger en Tracii Guns (zangeres bij L.A. Guns) Alle aanwezige personages worden niet goed uitgewerkt, keuvelen vooral gezellig met elkaar en door het flinterdunne verhaal laten ze je ook volkomen koud. Misschien voor fans van de overleden Motörhead -zanger nog een leuk video-document maar verder valt het vooral tegen. Omdat er aan het begin een erg leuke kill was krijg de film van mij een iets hogere waardering

'Suor Emanuelle' is een van de Laura Gemser Black Emanuelle-films buiten de officiële-serie. En deze is ditmaal gesitueerd in het "nunsploitation"-genre. Emanuelle probeert haar seksueel getinte leven achter zich te laten en is nu non in een klooster. Als de jonge Monica haar intrede doet in het klooster, om her-opgevoed te worden, gaat het uiteraard mis. Echter van seks tussen nonnen is geen sprake. Wel zien we Laura Gemser een paar een erotische scene spelen met haar (in het echte leven) man. Hij heeft hier misschien wel de langste rol in zijn carrière. Verder komen alle andere erotiek van de toen achttienjarige Mónica Zanchi en in hetzelfde jaar ook zal spelen in Emanuelle and the Last Cannibals (die scene met de rokende aap). Helaas is de film een stuk softer dan die sleazy Joe D'Amato-films uit diezelfde periode of de latere Bruno Mattei-films. Geen verkrachtingen of andere schokkende gebeurtenissen, afgezien van soft erotiek gebeurd maar bar weinig in deze film. En ik zag de ongecensureerde versie want de orale seks scene in de trein en de lesbische scene met de stiefmoeder zaten in de film (de bioscoop-versie blijkbaar niet) Echter ook in die versie schijnt geknipt te zijn want er is sprake van een banaan in bij die laatst genoemde scene. Dit is meer een film voor fans van de Emanuelle -erotiek dan voor kijkers die iets heftiger hadden verwacht. Enfin voor een erotische film was het misschien zo slecht nog niet.

Dit debuut van regisseur Kevin Phillips imponeert door prachtige beelden, maar dat kan echter niet helemaal verhullen dat het verhaal net iets te makkelijk is. Na een opening die niets toevoegde aan de film zien we een coming-to-age-drama. Dat gedeelte kwam tenminste goed tot uiting. Jeugdigheid is een vloek, niets dan leed, een tijd van gevaar, tragedie of wel... super-donkere tijden. Om een tiener te zijn is maar weinig romantisch, niks geen nostalgie. Echter als het bij deze door hormoon geteisterde tieners er iets mis gaat. Is dat ook voor een gedeelte van toepassing op de film. Er wordt wel getracht om een sfeer van wie-heeft-dit-nu-opeens-weer-gedaan te creëren maar dat zit vooral de dramatiek in de weg. Ook is het zo dat ze teveel bij het horrorachtige einde aan de suggestie overlaten, hierdoor komt het gewoon minder heftig aan. Nergens voel je echt goed de dreiging terwijl het toch voor Zach flink gevaarlijker aan het worden is. Ook de laatste getoonde beelden van een jongen die naar de nek van het meisje voor hem kijkt, komt zomaar zonder reden opeens uit de lucht vallen. Uiteindelijk moet ik wel concluderen; dat dit eenvoudig verhaal over het verschil tussen goed en kwaad, nog best goed verteld wordt.

Natuurlijk is de film niet helemaal foutloos. Het is zelfs meer een must om te houden van cheesy 80's horrorfilm want het acteerwerk en het verhaal zijn onomwonden lachwekkend. Een landgoed, eigendom van de kerkgemeenschap; een minister en zijn familie betrekken het huis, maar heeft de reputatie dat er bovennatuurlijke krachten aan het werk zijn. Amerikaanse families die verhuizen naar een nieuw huis dat geef natuurlijk probleem! De oorzaak volgens historicus Houghton is een heks die in 1692 werd verdronken in de vijver. Het enige verschil is dat, anders dan in bv de geliefde Spielberg / Hooper spookhuis-productie uit hetzelfde jaar (van die film ben ik geen fan) , de familie in deze film het uiteindelijk niet zo goed doet. Een ander opmerkelijk ding is dat de film ons een lange flashback over de geschiedenis van de heks geeft in een vrij laat stadium. Het is dus verre van een geweldige film, maar het is wel campy als de hel! En gelukkig vangen uitstekende scènes van gore en effecten de minder goede elementen op! Ook de ondersteund score is goed en draagt ​​bij aan verschillende spannende scenes. Het is een vermakelijke klein budget horrorfilm uit de vroege jaren '80, waar je van kan genieten vanwege zijn creatieve energie. Eentje voor de liefhebbers!

Tja... mijn eerste film van regisseur Russ Meyer en vermoedelijk zal het ook direct mijn laatste zijn (denk niet dat ik me nog eens wil wagen aan zoiets) want deze X-rated live-action versie van de Road Runner vond ik helemaal niets! Die tekenfilms zijn ook nog veel spannender! De humor is helemaal niet leuk, verschrikkelijk niveautje onderbroeken-lol. Het geheel wordt begeleid door afgezaagde muziek en met veel close-ups van vrouwelijke rondingen. Super Vixens ontstijgt nergens de sfeer van een Tiroler seksfilm. Het ontbrak er nog net aan dat Super Vixen, naakt boven op een fallische rots, de eind-slogan “That’s All Folks!” riep, maar scheelde niet veel.

“Don’t live here, don’t surf here.”

Wie van de Ierse regisseur Lorcan Finnegan eerder werk heeft gezien, (Without Name (2016), Vivarium (2019) en Nocebo (2022) weet dat hij best aparte en unheimische films maakt. Zal niet zo gauw ook een film weten die hierop lijkt dus het is absoluut anders dan al het andere wat je ooit heb gezien! Echter hoe vreemd de film verder ook mag zijn, de inspiratie ervoor kwam uit het echte leven !Het verhaal is namelijk deels gebaseerd op de Lunada Bay Boys uit Palos Verdes, Californië.

Een man wil het voormalige huis van zijn ouders aan de Australische kust kopen. Als de koop bijna rond is wil hij dit delen met zijn zoon door te gaan het surfen. op het strand vlakbij Maar het strand blijkt in de greep van een sekte-achtige groep mannelijke surfers.die beweren dat alleen de lokale bevolking er welkom is. En dan ontstaat er een vreemde tweestrijd

Waarbij een volhardende Nicolas Cage in de brandende Australische zon steeds verder zijn menselijkheid en realiteit verliest. Op de parkeerplaats wordt drinkwater is schaars, smartphone, auto en schoenen verdwijnen en alle waardigheid ook. Beneden op het strand heerst die toxische leider over de beïnvloedbare jongere. Het zorgt voor een behoorlijk vermakelijke kijkervaring.

Vakkundig gefilmde zonnige locaties, en visueel er mooi zoals bv. voor herinneringen, dromen en/of hallucinaties het beeld uitgerekt of verdraaid wordt, waardoor je soms als kijker ook niet meer helemaal weet waar je bent. Hoe het allemaal in elkaar steekt weet ik niet en hoeft ook niet want films met een boodschap heb ik veel minder....euh een boodschap aan. Liefhebbers van Nicolas Cage (met een topprestatie) of kijkers die eens wat anders willen is deze bij vlagen ongemakkelijk broeierige filmervaring, een aanrader De film is gewoon erg leuk om te kijken!

Zucht daar is er weer één...een grief-horror. Er zijn al talloze horrorfilms die draaien om verdriet en de meeste vallen gewoon tegen. Waarom? Tja dit soort films...doet voor het grootste deel van de speelduur alsof het naar iets potentieel diepgaands of angstaanjagends toewerkt ... maar het komt nooit echt. Het is maximaal drama combineren met metafoortje wat in een horror-element lig. Ook hebben ze gemeen dat ze langzaam naar hun climax gaan. Dat is bij deze niet anders! Deze film heeft ook nog eens als nadeel dat je de eerste 45 minuten ofzo je door moeder en dochter gebekvecht mag worstelen. Misschien mis ik de clou of insteek ook wel want waarom zou je iemand waarvan je houd terughalen uit de dood? Dat lijkt me enkele egoïstisch...maar goed als de horror eindelijk aan het einde verschijnt, levert het wel een paar aardige praktische effecten en verontrustende beelden op. Er is echter gewoon niet genoeg van. De film zag er verder verzorgt uit maar het is een sleur om door te komen, door het tempo en de uiteindelijke uitkomst

Vakkundig gemaakte thriller die nooit heel spannend wordt,(het is overduidelijk wie) maar die ook nooit saai is. Er zijn dan ook veel dingen die Jennifer Chambers Lynch (ja de dochter van) goed heeft gedaan. Het is een aardig verteld film Noir, waarin je simultaan drie getuigenverhoren ziet en hoort. Daarnaast zijn de meeste personages allesbehalve doorsnee, stuk voor stuk zijn het leuke underdogs. Iedereen heeft een verhaal, maar niemand heeft de waarheid. Die gebeurtenissen bezitten soms ook wel wat kenmerken van een horrorverhaal. Alhoewel dit geweld, meestal niet extreem grafisch is. Actrice Julia Ormond is in deze film, erg fijn als letterlijke Femme fatale, Bill Pullman (op verzoek van papa?) deed het ook goed maar vond ik zelf niet de beste keuze. (door Lost Highway) Verder een prima film, die makkelijk wegkijkt.

Wat is dat toch met de huidige Nederlandse films? Het draait bij mij vaak uit op een teleurstelling. Dit kwam dan ook niet verder dan de degelijkheid van een Tv-film. Strekking; Walter Süskind, held tegen wil en dank. De film is in zijn kern niet veel meer dan een melodrama, met bombastische muziek. Samen met een middelmatige opbouw, geforceerde dialogen en surrealistische einde weet het nergens goed te overtuigen of te imponeren. De decors zijn wel mooi en het acteerwerk van de cast goed. Het is dan ook dat de authentieke sfeer nog zo'n beetje het enige pluspunt van deze film was. De film stelt de rol van de Joodsche Raad en het efficiënt werkende ambtenarenapparaat waarmee de Nederlandse Joden werden afgevoerd aan de orde maar is voor het grootste gedeelte erg veilig. Het verhaal was er zeker één om verteld te worden maar de uitvoering was te middelmatig.

De slag om Sutjeska (ook bekend als het vijfde vijandelijke offensief )was een operatie van de Asmogendheden (127.000 troepen uit Duitsland, Italië, Bulgarije en marionettenstaat Kroatië) tegen de Joegoslavische partizanen onder de leiding van maarschalk Tito in de Tweede Wereldoorlog. De Duitse codenaam voor deze operatie was "Fall Schwarz"

De operatie "Fall Schwarz" volgde onmiddellijk op de ineenstorting van Operatie "Fall Weiß" ( die is te zien in de film Bitka na Neretvi (1969) )Deze film uit 1973 speelt zich af tijdens de operatie die vond plaats tussen 15 mei en 16 juni 1943 en de bedoelding was om de Joegoslavische partizanenmacht, nabij de Sutjeska-rivier in het zuidoosten van Bosnië, te vernietigen.

Het werd één van de duurste films die in Joegoslavië is gemaakt. Daarom bevat de film een aantal grote realistisch gevechtsscènes met Russische tanks, veel explosies en een aantal vliegtuigen. (hoewel het duidelijk dezelfde 5 of 6 gevechtsvliegtuigen zijn) Een gevechtsscène was echt geweldig. De partizanen die de ene kant van een heuvel op rennen, niet wetende dat aan de andere kant ook de Duitsers aanvallen met als gevolg een groot gevecht van man tot man.

Personages worden goed gespeeld door destijds bekende Joegoslavische acteurs. O.a. Velimir 'Bata' Zivojinovic (Partizanska eskadrila (1979),Milena Dravic en Ljubisa Samardzic (Bitka na Neretvi (1969) en Relja Basic (Gott mit Uns (Dio È con Noi) (1969) Daarnaast verschijnen de Duitse acteurs Günter Meisner (The Bridge at Remagen (1969) en Anton Diffring (Uccidete Rommel (1969) als hoe kan het ook anders Nazi-officieren en ja logischerwijs spreken deze dan ook Duits. De Britse acteur Richard Burton speelt partizanenleider Josip Broz Tito voor herkenbaarheid bij het buitenlandse publiek. Echter is zijn optreden erg vlak en waarschijnlijk omdat generaal Tito nog leefde toen de film werd gemaakt, bood dit weinig ruimte voor een sterke rol. Hij heeft nu juist geen persoonlijkheid of karakter buiten een obsessie om voor de gewonden te zorgen.

De regie is nauwelijks toereikend met veel vlakke en oninteressante dialogen. De omvang van de slag kwam ook een stuk minder goed tot zijn recht. De film was wat fragmentarische en leek zich te herhalen. De Italianen en NDH komen nauwelijks in beeld en werd alleen op gezinspeeld. Zoals gebruikelijk in oorlogsfilms is het verhaal gebaseerd op het "goed / fout" idee. Tja en in het laatste gevecht blijken de kwaadaardige Duitsers toch wel erg onbekwaam! De film is niet de beste die ik heb gezien, en als een WO II-film kan ik hem alleen maar aanbevelen vanwege de kans om eens ​​ander leger te volgen dan het Amerikaanse of Engelse leger.

Wat begon als een matige slasher horrorfilm, veranderde uiteindelijk in middelmatig Hostel variant. Tja gekke dokters die op een clandestiene locatie organen voor de zwarte markt oogsten (het kan de reden zijn dat film ook onder de naam Autopsy II - Black Market Body Parts bekend is?) Opgezet met flashback in flashbacks om meer achtergrondverhaal te laten zien, echter daardoor verlies je interesse in de personages. Een verhaal dat lukraak aan elkaar is gehecht. Toegegeven, dit lijkt meer een domme beslissing te zijn dan algemene slordigheid. Kan het soms zijn dat er twee versies bestaan? Er wordt vermeld dat de film 83 minuten duurt maar degene die ik zag was maar 76 minuten lang. Het kan verklaren waarom veel van het bloed en de gore waren weggelaten. Zodoende was de film behoorlijk tam. Het acteren was behoorlijk consistent en het zag er zeker niet heel slecht uit. Dus voor mij waren sommige delen nog best interessant om naar te kijken, maar zinkt het verder weg naar een middelmatige film.

De film begin met beeldmateriaal uit de jaren zeventig, die onderdeel blijkt te zijn van een cursus van het 'Stockholm Institute for Magnetic Research Hiermee kan je 'Het leven verbeteren door magnetisme' Het laat je een betere balans vinden tussen je goede en slechte "IK" Snel vooruit naar vandaag: blijkt datzelfde Instituut ook een experimentele LP uitbracht, waarvan één exemplaar wordt gevonden door Isa. Omdat haar leven hierdoor positief is veranderd, geeft Isa de zelfhulpopname door aan haar zus Celeste. Maar het luisteren naar de B-kant net voordat ze in slaap valt en het gebruik van drugs, brengen grote problemen met zich mee!

Het is het begin van een vreemde film over magneettherapie, 'etherische dubbelgangers' fysieke manifestaties van negativiteit, omgekeerde exorcisme, telepathische backpackers, de oer-ouderen en de oppermeester, wachters van het metafysisch rijk en 'Meester magnetiseur ' Lena Carlsson. En dat allemaal in een Eurohorror-sfeer uit de jaren 70.

Want ondanks dat film soms wat budget mist, is de cinematografie uitstekend! Ook het geluidsontwerp met de krassende vinylplaten en echoënde telepathische stemmen, samen met de vaak angstaanjagende en soms griezelig speelse score, (tchaikovsky's Once Upon a Dream die ook werd gebruikt in Doornroosje) versterken de zintuiglijke ervaringen van de film nog meer. De film roept zo een soort oudere vorm van SF-horror op, meer afhankelijk van inventieve ideeën en marginale wetenschap dan op flitsende effecten.

De cast van dit alles was overtuigend. Als dubbelganger van Isa had men de vrij onervaren tweeling Erica en Hanna Midfjäll. Maar het is ongetwijfeld vooral Christina Lindberg die hier de aandacht van de kijker trekt met haar betoverende aanwezigheid. Zij vergaarde bekendheid met de iconische rol in Thriller - En Grym Film (1974) Daarnaast was ook in een cameo nog even Inger Nilsson (Pippi Langkous) te zien! Tenslotte was dit een zeer sterke film waarvan ik absoluut geen idee had, wat er ging gebeuren, het is dus anders dan alles wat ik ooit hebt gezien.

Ja dit was een solide Zweedse thriller, met een interessant uitgangspunt en prachtige beelden. Toch kraakt het script, net als het ijs, ook regelmatig. De film volgt zes soldaten die voor een geheime missie onder de 'Codenaam Zwarte Krab' door een bevroren archipel schaatsen naar een onderzoeksfaciliteit in ödö, waarbij ze hun leven riskeren om twee ​​mysterieuze metalen kokers te vervoeren die de oorlog zou kunnen beëindigen. Met erg mooie nachtelijke opnames, goede actie en de aandacht voor de details was dit geen slechte kijkervaring. Toch waren er ook verschillende minpunten; Het oorlogsaspect voelt nooit echt duidelijk gedefinieerd, waardoor de dreiging van de vijand enigszins wegvalt. Er zijn ook flashbacks naar Caroline Edh en haar verdwenen dochter Vanja, maar die scènes vertellen ons verder geen ene sikkepit over hen en zijn dus overbodig. En de finale, wanneer ze op hun bestemming aankomen, is lang niet zo spannend of dramatisch als het denkt. Maar het zenuwslopende mooi gefilmde middenstuk van de soldaten die over een enorme ijsvlakte schaatsen maakt dit een zeer prettige wegkijker.

Prachtige misdaad- film. De film weet de goed de spanning erin te houden. En visueel is het zoals we van een Scandinavische film kunnen verwachten. De scene dat ze een bank gaan overvallen was fantastisch! Hoe bedenk je het? Je stap over in een Lada station en dan zijn de ramen bevroren. Dit kan dan ook alleen maar in films uit Scandinavië Vraag me toch af hoe ze het voor elkaar krijgen, om van zo`n toch wel standaard verhaal, zo`n mooie en spannende film weten te maken? De (jonge) cast brengt het erg mooi en vooral María Birta is een heerlijke verschijning en Damon Younger heeft een prachtige kop en rol!

Als je voedingsstoornis pica hebt, eet je naast 'gewoon' voedsel ook niet-eetbaar voedsel. Dit komt voor bij zowel kinderen als volwassenen, ook zwangere vrouwen kunnen deze stoornis ontwikkelen. Vaak blijkt achter dit een psychische stoornis te liggen.

Als je Hunter ontmoet, lijkt ze het op het eerste gezicht helemaal voor elkaar te hebben. Getrouwd met een rijke man, een mooi, groot huis maar het vervelende is dat ze niet wordt gezien, te gehoorzaam is en teveel dagen alleen doorbrengt. Zo als ze zwanger raakt ontwikkelt ze een gevaarlijke vreemde obsessie.

Door het zwangerschapsthema en het inslikken van voorwerpen valt dit een beetje onder de horror. En er zijn zeker een paar niet fijne beelden maar het verhaal speelt zich veel meer als dat van huiselijk drama. De film heeft een realistische benadering van alles en laat zien dat er ook veel demonen in het echte leven zijn. De film geeft dus impact op een geheel andere manier. Alhoewel de ingetogen, langzame aanpak spreekt misschien niet iedereen aan.

De film draait geheel om Haley Bennett. En gelukkig schittert Haley Bennett in deze film Ze is absoluut geweldig en adembenemend. Als fan van horrorfilms zul je Haley Bennett herkennen, ook al is de naam niet bekend. Ze was te zien in The Haunting of Molly Hartley, The Hole maar ook in Girl on the Train.

Swallow is een opmerkelijke eerste prestatie van schrijver / regisseur Carlo Mirabella Davis, en ik kan niet anders zeggen dat dit een interessante ietwat ongewone en aardig creatieve prent was met sterke vertolkingen.

Hoewel de film er goed uit ziet, laat het jammer genoeg het verhalenderwijs erg afweten. Het grootste probleem is dat het op een soapachtige manier maatschappelijke problemen (vrouwenhaat, hebzucht en patriarchaat) aan de orde probeert te laten komen. Iets van spanningsgevoel doet zich pas 30 minuten voor het einde van de film voor, en met een speelduur van ruim twee uur zit je dus 80% van je tijd gewoon naar irrelevante scènes te kijken, die niet eens iets toevoegen aan het algemene verhaal. De film pretendeert ook af te spelen in de jaren tachtig (al heb ik geen idee hoe Lagos er toen uit zag) maar doet dit vooral door middel van een kalender of het steeds maar weer luisteraars/kijkers van een voetbalwedstrijd te laten zien. Voor een Nollywood-film was het niet slecht, misschien dat ook drugs geen veel voorkomend onderwerp is in dit soort films maar van een goede film kan ik niet spreken.