Opinions

Over deze Universal Studio's had ik nog gehoord! Maar wat een heerlijke film! De film is een kruising tussen gotische melodrama, soort van lichte horror en kostuumdrama. Er wordt wel verwezen naar marteling, maar er is nooit iets in de film te zien, naar de maatstaven van het heden zal he dus meer een suspense-thriller dan een regelrechte horrorfilm zijn. Het beetje horror dat aanwezig is, heeft meer te maken met hoe Franse edelman Alain de Maletroit verwanten in zijn kasteelkerker vasthoudt en andere personages behandeld. De film was zeer losjes gebaseerd op het kort verhaal The Sire de Maletroit's Door van Robert Louis Stevenson (bekend van Treasure Island en Dr Jekyll and Mr Hyde) Naast de opmerkelijke goede over-de-top prestaties van Charles Laughton, heeft de film ook de onvergelijkbare Boris Karloff. Zijn rol van Voltan is kort, hij ondersteunt alleen alle anderen, maar zelfs in zo'n klein rol is hij een prima aanvulling op de cast. Actrice Sally Forrest was Blanche de Maletroit ze was een schatje om te zien maar stijg er niet bovenuit, bijna elke actrice had het ook kunnen spelen. Hoewel de film zich in wezen afspeelt binnen een paar sets, waarschijnlijk om het budget laag te houden, was het wel een zeer sfeervolle mooie productie en de sets werden avontuurlijker door vele geheimen gangen. Ja dit was een vermakelijk en leuke tijd, zeker op een regenachtige dag als vandaag!

De film is gebaseerd op echte gebeurtenissen die plaatsvonden in het midden van de jaren negentig toen er in Minnesota kikkers met ernstige misvormingen werden gevonden. Ecologen ontdekte later dat een parasiet die zich in het achterlijf van kikkers nestelt de oorzaak waren.

Echter stelt de film overal een beetje teleur. Het verhaal deed vooral denken aan een variant op 'Erin Brockovich' Je kent het wel; de strijd tegen lokale politici en / of slechte bedrijven? Tevens werden er regelmatig zaken bij betrokken die echt nergens toediende. Het plot legt ook teveel nadruk op het menselijke element en wil laten zien dat mensen de ergste monsters van allemaal zijn. De film is onnodig lang. Dat er dan ook nog een pogingen tot dramatiek voorbij kwamen werkte alleen maar meer tegen de film!

Daarnaast is regisseur James Ojala gespecialiseerd in make-up en schepsel effecten voor film en televisie. Maar ook hier stelt de film wat teleur. Pluspunt is dat het wel praktische effecten zijn! En er zijn zeker een paar goede effecten, maar er zijn ook een aantal echt slechte effecten.

Cinematografisch was het dan net weer iets te degelijk. Een soort van tv-film stijl die de film ook niet ten goede kwam! Zeker niet omdat aan het begin de 'based on true events' kaart wordt getrokken en dat nu met het camerawerk vol lijkt te omarmen! In feite, zonder de splatter en gore van de dieren, speelt het net als een docudrama. Helaas leek het erop dat het ook niet beter kon!

Ergens in deze film zat misschien wel een goede verborgen, echter nu was dit niet bijzonder goed!

“He makes you feel like a moron, but I like him.”

Een buitenaards wezen arriveert op de Aarde en wil met de wereldleiders spreken om hen te waarschuwen voor de gevaren van de ontdekking van kernwapens... de autoriteiten proberen uiteraard zijn vliegende schotel te kapen...Zelf is hij meer geïnteresseerd in het werken in de tuin Yup dit is de Britse low-budget-versie van "The Day the Earth Stood Still " (1951) (Echter die film heeft tenminste nog een robot) De film bezat zelfs dezelfde vrouwelijk hoofdrolspeelster Patricia Neal (zij en haar man schrijver Roald Dahl, hadden net een zomerhuis in Groot-Brittannië gekocht) maar laat alle delen weg die speciale effecten of een behoorlijk budget zouden vereisen. Het is veel vaker gecentreerd rond de drinkgelegenheid van een herberg en daar wordt teveel gepraat. Vaak wordt er verteld over dingen die buiten beeld zijn gebeurd en het toont dus maar weinig actie. De Venusian heeft geen persoonlijkheid of charisma maar Susan North valt voor hem... Tja deze film was matig, had een slaperig tempo, het is dus Britse ingetogenheid tot het uiterste.

Low budget-poging tot een horror/slasher. Je kent het wel...zo eentje waar een stel mensen een Airbnb huren in het bos om een film te maken. Echter het materiaal is net een klein ietsjes beter...Maar dat gezegd hebbende, is het nog steeds een weinig sensationele kleine film die zelfs meer aanvoelt als een Lifetime-thriller dan een regelrechte horrorfilm. Hoewel er uiteindelijk wel een paar dode vallen, is de tijd die nodig is om daar te komen behoorlijk lang. Wie wil er nu nar een film kijken waar mensen minuten lang naar een hond lopen te zoeken? Het scenario komt van Holly Kenney. En tja, die vertolkt het personage Olivia , dus wie o wie is degene die overleeft? Hoewel er onderweg een aantal wendingen zijn, is het eindresultaat redelijk veilig te noemen. Zoals ik al opmerkte zag het er voor een film met klein budget allemaal net wat beter uit en was er net wat meer aandacht voor een plot maar het is niet genoeg om het een voldoende te geven

Om te bewijzen dat hij wel degelijk een commerciële film kon maken, nam Orson Welles met tegenzin de regisseurs-taak voor ‘The Stranger’ op zich. Mr. Wilson (Edward G. Robinson) speelt een agent van de War Crimes Commission die in het stadje Harper in het Amerikaanse Mid-westen op zoek is naar een oorlogsmisdadiger. Vanaf het begin staat vast dat de alom gerespecteerde geschiedenisleraar Charles Rankin, een vreemd kijkende (is het zuur) Orson Welles, de oud-nazi is. Uiteindelijk blijkt het verhaal te draaien om; Mary Longstreet (Loretta Young), de onwetende dochter van de plaatselijke opperrechter die op het punt staat met Rankin te trouwen, en de inzet wordt van een kat-en-muisspel tussen Wilson en haar echtgenoot. Het levert een aardig onderhoudende thriller in de klassieke film-noir stijl op. Met een paar leuke beklemmende scènes. Van uit commerciële oogpunt werd het Orson Welles enige film die rendabel was.

Intrigerend thriller/drama! Waarna de kinderen verdwijnen verwerken beide ouders dit op hun eigen manier. Om elkaar aan het eind weer te vinden. De zoektocht en de vraag waar zijn de kinderen voeren de spanning redelijk op! Hierdoor blijf je kijken en is de langere tijdsduur van de film niet opvallend. Het kleine minpuntje is de scene waar Nicole Kidman hysterisch word.En dan compleet naakt terug kom.Deze scene voegt niets toe aan de film(niet dat ik iets tegen een blote Nicole heb, integendeel!!) Ik keek de film omdat ik een zwak heb voor Nicole Kidman ( Beetje mijn All- time beauty). En oké ze heeft ook nog veel mindere films gemaakt! Maar deze hoort zeker tot de betere van haar! Joseph Fiennes vond ik persoonlijk erg tegenvallen als haar man. Vond hem soms erg irritant spelen maar dit kan aan mij liggen! Hugo Weaving daar tegen was zeer sterk. Het einde van de film is open maar kan me er wel heel goed in vinden Het geeft een beetje het gevoel wat ook de ouders moeten hebben zo van: "Het is goed zo!"

Zucht, zo’n beetje alle horrorclichés die we kennen, komen voorbij, inclusief de marketingleus; ‘Inspired by true events' Een regisseur die ondanks al die clichés denkt dat hij een boodschap in de film moet verwerken. Om medeleven te krijgen met het koppel, wat te maken krijg met het anonieme geweld, begint de film als een saai relatiedrama. Echter met zoveel gesnotter van de vrouwelijke helft (Liv Tyler) verdween ook het weinige medeleven. Ook werd er maar weinig spanning opgewekt, het middendeel was vooral de traagheid zelve, hierdoor vielen vermoedelijk de onlogische keuzes nog beter op. Zucht, en dan waren er nog de drie gemaskerde vrij onschuldige belagers die het voorzien hadden op het koppeltje. De reden van hun bangmakerijtjes (“Omdat jullie thuis waren.”) moest de nadruk van het allerwillekeurigste terreur vermoedelijk schokkend laten overkomen. Zucht.

Destijds in de zero's waren films waar mensen geterroriseerd en belaagd werden door een stel vreemdelingen met of zonder enge maskers een tijdlang populair. In 2008 lukte het de film The Strangers ondanks zijn horrorclichés om succes te boeken. Dit kwam vooral doordat het om willekeurige wreedheid ging aangeven in dat ene zinnetje; "Gewoon, omdat je thuis was"

Eerlijk gezegd weet ik niet waarom de ‘man in the mask’ Pin-Up Girl en Dollface überhaupt een vervolg of remake nodig hadden. Waarschijnlijk ook de reden dat pas in 2018 er toch een vervolg The Strangers: Prey at Night verscheen. En eerlijk is eerlijk de meer pulp-georiënteerde aanpak werkte beter dan de serieuze voorganger. En hoewel dat vervolg geen daverend succes was, wordt er nu toch weer een nieuwe poging gewaagd...met niet één, niet twee maar zelfs drie films?

Maar of er nou echt iemand zat te wachten om weer op nieuw te beginnen? Deze nieuwe zou ook geen remake of reboot zijn en dat klopt ook wel want het is namelijk een bijna exacte kopie van de eerste film, opgeleukt met een paar kleine afwijkende subplotlijntjes. Tja dus na de verkeerde afslag, stoppen ze in klein stadje om iets te eten, bij het restaurant en een ontmoeting met een aantal dubieuze lokale bewoners. Wat autoproblemen verder en ze zitten in een Airbnb met een (tijdelijke) slechte mobiele verbinding...

Het probleem is dat we dit allemaal al eerder hebben gezien, en dat er maar weinig echte spanning is Je hoef niet eens te raden wat er gebeurt Regisseur Harlin (o.a. Die Hard 2, Cliffhanger, Deep Blue Sea) brengt door zijn ervaring nog een bepaald niveau van vakmanschap in de film. Er lijkt recht op een verwachte jump scare af te gaan maar draait zich dan weer om, waardoor kijkers op zijn hoede blijft, wat voor wat spanning zorgt.

Helaas is dat niet te zeggen van de hoofdrolspelers. Een actrice met onopvallende bekendheid van de televisieserie Riverdale en verder meer als youtuber door het leven gaat en een jongeman met een nog karigere CV. Tja de makers doen niet al te veel moeite om hier iets van te maken, dus verzandt het vooral in middelmatigheid en een hoog been there, done that-gehalte. Laten we hopen dat, dit slechts een opzet was, voor wat uiteindelijk essentieel was voor deel twee...

Tien jaar na 'The Strangers' mogen in deze sequel; Dollface, Pin-upgirl en ‘man in the mask’ weer aan de slag. Ditmaal is het wel minder home invasion en meer slasher. Helaas is ook nu weer het vrouwelijke flink aan het snotteren. Echter met de sfeerschepping van regisseur Johannes Roberts zit het dit keer wel goed waardoor de film enkele zeer geslaagde scènes telt (bv. de zwembadscène). Helaas wisselen deze af met mindere scènes waar meer in zat (bv. de badkamerscène). Bewegende schommels, langzaam optrekkende mist en krakende vloerplanken deden de rest al zijn het clichés, werden ze toch doeltreffend gebruikt. Waarom de gemaskerde moordenaars een voorliefde hebben voor oubollige muziek uit de jaren ’80. ‘Kids in America’, ‘Cambodia’ of ‘Total Eclipse of the Heart’ geen idee? De film doet dan ook geen moeite om diepgang te creëren of antwoorden te bieden. De jacht op de slachtoffers staat centraal. De film is vermakelijker door de pulp-georiënteerde aanpak ten opzichte van de iets te serieuze voorganger.

Van de film-producent PRC (Producers Releasing Corporation) zag ik al eerder; The Monster Maker (1944) en The Devil Bat (1940) Wisbar maakte daar ook nog een vervolg van) Filmprenten die goedkoop en totaal niet noemenswaardig zijn. Daarmee vergeleken was deze zo gek nog niet! Klaarblijkelijk is het dus zoals de heren hieronder beschrijven een remake van het eerder gemaakte Fährmann Maria (1936) van dezelfde regisseur. De film deed soms een beetje denken aan een Val Lewton-film, maar het budget was er überhaupt niet na om tot dezelfde kwaliteit te komen. Wel is er door gebrek aan zonlicht of maanlicht en de constant laaghangende mist nog een leuk spookachtige sfeer gecreëerd. Daar moest de film het dan ook van hebben! Helaas gaat het romantische subplot te lang door en doet veel van de spanning die in de eerste helft nog werd opgebouwd weer te niet. Rosemary La Planche was nog leuke Eye-Candy in een verder niet bijster goede film. Meer iets voor een luie-zondagmiddag-vermaak.

De boodschap die de film probeert uit te dragen is dat beschaving niets meer is dan een flinterdun laagje vernis en dat de mensheid van nature geen grenzen kent. En gezien de tijdgeest waarin deze film gemaakt is, is het wel begrijpelijk dat de film destijds voor veel ophef zorgde. Wegens een paar naakt-scenes, een verkrachting, en een uitgebreide geweldsscène, die toentertijd op bepaalde punten expliciet werd bevonden, werd de film verbannen en verboden.

Nu is het allemaal niet meer zo wereldschokkend. Vanaf het begin; wordt Amy (Susan George) op een aantrekkelijke seksuele manier neergezet dankzij het inleidend shot van haar boezem, waar alle mannen oog voor hebben. David Sumner (Dustin Hoffman) is uiteraard de tegenpool, de schuchtere wiskundige die confrontaties en lastige situaties liever vermijd. Je weet als ervaren kijker dus waar de film naar toe wil werken. De meest beruchte scène betreft de verkrachting van Amy maar die is ook een beetje raar uitgebeeld, je weet niet goed of het nu plotselinge passie is of juist niet.

De relatie tussen de personages van Hoffman en George vond ik ook niet heel geloofwaardig overkomen. Kan er niet helemaal mijn vinger op liggen maar er was iets in het acteerwerk, op de manier hoe man en vrouw met elkaar omgingen...tja ik weet niet echt wat... Weet ook niet of dat aan de manier van acteren uit de jaren '70 lag of dat het dit bewust zo was gedaan. En dat is jammer, want de twee moeten tenslotte deze film dragen.

Al met al was dit wederom geen slechte film van regisseur met de bijnaam ‘Master of Violence’ Sam Peckinpah. Wel heeft de film een iets te lange aanloop en betaald ook het einde niet helemaal goed uit.

De vrouwelijke geest Stree die in deze film ronddwaalt is gebaseerd op de volkslegende van de "Naale Baa" Waarin er wordt aangenomen dat een kwaadaardige geest 's nachts rondzwerf en de namen van de mensen riep. Als de persoon antwoordt, zou hij of zij bloederig sterven. in de jaren negentig kreeg deze mythe een opleving en werd de tekst ‘o stree kal aana’ (oh vrouw, kom morgen) op de deuren en muren blijkbaar populair.

Interessante legende, jazeker! Maar de uitvoering? Euh, nee niet best! Men ging namelijk voor een soort familievriendelijk liefdesverhaal met hippe Indiaanse muziek. De film concentreert zich veel op de romantiek tussen Rajkummar Rao en prettig ogende geestenjager Shraddha Kapoor. Verder is meestal gewoon een hoop zinloos geklets of trachten om komische (Bollywood-slapstick) te zijn En een horrorelement is nauwelijks aanwezig. Effecten? Bloederig? Nee...helemaal niet...kleren vallen op de grond en lichte jump-scares. En ze laten het tot het einde bijna volledig terzijde...

Het probleem met Bollywood-horror is dat de meeste te luchtig en komisch zijn en totaal niet eng. (met 5 films ook geen groot aantal gezien) Echter deze film deed het in zijn thuisland wel goed en werd een kassucces, Het gaf zelfs het startsein voor het Maddock Supernatural Universe (Roohi 2021, Bhediya 2022, Munjya 2024, en Stree 2 2024) Maar helaas was het voor mij nogal middelmatig. De film slaagt als geheel nergens in om iets effectief te doen.

Het kost me nogal moeite om deze film de juiste rating te geven want de film heeft aan het begin en aan het einde zeer goede old school-splatter. Helaas is er een zeer lang middenstuk waar ik veel minder mee kon!

De toen slechts 21-jarige filmmaker Muro heeft met een minimum budget, verrassend goed gefilmd. Alles ziet er tot in de puntjes goed verzorgt uit. Daarnaast is het acteerwerk niet eens zo heel erg slecht. Zeker voor een cast die toentertijd geen van alle iets had gepresteerd. Voor de meeste zal dat na deze film ook zo blijven. De baas van de auto-sloop Pat Ryan speelde wel in Troma-films. Daarnaast zag ik dat James Lorinz (deurjongen) later de hoofdrol in Frankenhooker (1990) speelde en Tony Darrow (de maffiabaas) rollen in Goodfellas en The Sopranos wist te krijgen, die drie hebben dus nog iets van een carrière gemaakt. Dan is het James M. Muro wel anders verlopen! Hij is een veelgevraagd steady-cam operator (Terminator 2 & X2) en tevens een zelfstandig director of photography (Crash &Rush Hour 3) Nog een grappige detail is dat de regisseur van X2, Bryan Singer, eertijds verantwoordelijk was voor de bevestiging van de camera (Grip) bij Street Trash.

Het plot stelt niet heel veel voor maar het gegeven van een dodelijk drankje (Tenafly Viper)dat mensen in blubber doet veranderen, was zo gek nog niet! Je kan daar toch heerlijk mee los gaan. En als de film dat liet zien, kwam de wansmakelijke overdrijving dicht in de buurt van Troma-trash. Tot zover had ik dus echt geen klagen maar er moest 101 minuten gevuld worden! En daardoor kwamen er ook nauwelijks ter zake doende scenes (o.a. Vietnam-flashback) en veel Komedie-momenten in de film. Het was dan ook wachten tot het weer los ging en dit maakte de film een stuk minder. Voor dat middenstuk met af-en-toe wel iets grappigs geef ik 2* maar voor de smelt-scènes en andere exploitatie geef ik 4* maakt een gemiddelde van 3*

Destijds in 1987, toen streamingdiensten en downloads nog niet zijn intreden hadden gedaan, waren de betere horrorfilms vaak alleen in de videotheek te vinden. Een van de meer rare, onconventionele pareltjes was de film Street Trash van de slechts 21-jarige filmmaker J. Michael Muro. Nu in 2024, waar elke film wel een remake, sequel of prequel heeft of krijgt, kan die film natuurlijk niet achterblijven. Maar gelukkig is het geen remake geworden, maar een soort gekke rebootquel.

In de nieuwe versie is New York ingeruild voor Kaapstad in Zuid-Afrika. Tja en de middenklasse bestaat niet langer in deze dystopische toekomst van het het jaar 2050 De samenleving bestaat alleen uit ultrarijken en daklozen. Een groep ongehuisveste vrienden ontdekken een complot van de lokale overheid om de dakloze bevolking ‘weg te spoelen’ met een sinister chemisch middel genaamd ‘V’.

De lichaam-smeltende epidemie kwam in de originele film voort uit oude bedorven drank, in dit vervolg is het een rijke tiran die de dakloze laat smelten met behulp van vergiftigd gas. Maar het resultaat is hetzelfde De huid borrelt en kookt tot het punt van explosie, waarna de lichamen de Gomachtig roze, radioactief groen en lente-gele vloeistoffen lekken. Daarnaast heeft Gary Green, die in Fried Barry speelde, en één van de meest opvallende leden van de daklozenbende is, een denkbeeldige pop met een grote mond en piemel.

Regisseur Ryan Kruger de maker van Fried Barry, laat de grind-house-esthetiek van het origineel los ten gunste van een meer gepolijste, filmische look. De film maakt ook uitstekend gebruik van zijn budget, met creatief camerawerk en opvallende beelden die de low-budgetoorsprong verder doen vergeten. Grappig is het dat de film ook twee Wilhelm-schreeuwen binnen een minuut na elkaar bevat .

Met buitengewoon grove praktische effecten, verrassend solide vertolkingen, onzinnige willekeur en bijtende (en opzettelijk stomme tiener) humor is dit de tweede goede en aparte film van de regisseur en kan je doordat ze opvallen ook bestempelen als “A Ryan Kruger Thing” En dat is een goed ding!

Tja... deze film stelt nergens iets voor! Het detective-verhaaltje is verschrikkelijk mager. In één oogopslag weet je wie de dader is. Het enige interessante kwam van een nog aardig verrassende twist (daarvoor dan ook nog een punt) Verder is dit schlemielige verhaaltje in ongeveer een half uurtje wel verteld. Om de film een acceptabele speeltijd te kunnen geven, rekken ze deze flink op, door om de vijf minuten een striptease nummer te laten zien. Ook de moorden waren zo goed als nihil. Als er een moordmysterie was, verdwaalt dit volledig tussen de te lange nachtclub-scènes. En een achtervolgingsscène (die de climax moest voorstellen) was blijkbaar niet spannend genoeg en werd onderbroken door een strip-act. Nu snap ik (ondanks overtuigd heteroman) ook niet de lol om te gluren naar vrouwen die een beetje ronddrentelen, aan een paal hangen en wat kledingstukken verliezen. Maar goed misschien voldeed de film voor sommige in een pre-internet-periode nog, echter nu is dit verschrikkelijk slap!

Gebaseerd op een bizar maar waargebeurd verhaal van Chante Mallard. Al zijn natuurlijk de namen en gebeurtenissen aangepast. Ondanks dat regisseur Stuart Gordon een paar sappige gore details (hij is goed in dat soort dingen) laat zien, kan hij niet verbergen dat dit een dom en duf script was. Het verhaal bevolkt vooral veel de gebruikelijke stereotypen; De donkere drugsdealer die stoer doet maar niet is, Latijnse familie die doodsbang zijn om uitgezet te worden, homoseksuele man met klein hondje en de behulpzame dakloze man. Zelfs de vrouw waarom het draaide is veranderd in een dom blondje? Ook in 2007 waren dat al cliches! Het was dat Gordon er wat bloed tegenaan heeft gegooid want anders was het nog erger geweest!

Mmm, Student Bodies was een veel belovende titel maar nu ik de film heb bekeken blijkt dat het één van de meest slechte films uit de jaren '80 moet zijn. Domme grappen spannen de kroon, studenten lichamen blijven braaf bedekt en het genre horror is ver te zoeken. Geen bloed, geen humor tja wat blijf er dan nog over niet veel toch? Ergens halverwege willen ze leuk zijn door R-rated op de hak te nemen maar zelfs dat is te dom voor woorden. Puberaal prutswerk.

Tjonge toch knap dat je een High-school-slasher-film zo kan verprutsen? Een slasher-film bezit een dunne verhaallijn; een gek achtervolgt scholieren met een dodelijk attribuut. Boeiende personages zijn niet nodig want ze dienen als slachtvee en de moorden mogen lekker over-de -top en in beeld zijn! Deze film slaagt in geen van de drie genoemde echt goed... De film besteedt veel te veel tijd aan de karakterontwikkeling van de personages, een wiskundetest, kinderen die dronken worden op school en wat gedoe over een docent die de grens overschrijd met studente. Er is zoveel onzinnig gepraat en het heeft allemaal maar weinig betekenis. Hallo... vervelende kids...slacht je toch af? Hm...een paar keer zie je een opvallend moment van de moordenaar in schoolmascottekostuum die langzaam en dreigend opduikt! Het uiteindelijke sterven duurt en duurt maar en als het dan gebeurt is het zucht...buitenbeeld. School kan als bron van afschuw best angstaanjagend zijn maar tja...teveel verhaal en te weinig dood verderf maken deze slasher-film ondragelijk.

De eerste lange Horrorfilm volgens vele en een film die aan de bakermat van de Duitse Expressionisme stond. Later zal Paul Wegener ook de film Der Golem maken. Toch vind ik de verteltrant en het getoonde van Wegener minder dan films als bv. Caligari of Noferatu. Voor een groot gedeelte komt dat doordat in de film het Horrorelement niet groot is. In deze is het alleen het spiegelbeeld wat verkocht wordt. Alhoewel het thema: de twee-strijd der mens vaker voorkom in de Duitse Expressionisme, vind ik het hier iets teveel zoeken in de dramatiek.Historische gezien een interessante film En zeker geen slechte maar ook geen meesterwerk.

Regisseur Henrik Galeen maakte zijn eerste film Der Golem (1915) samen met Paul Wegener. Deze Paul Wegener speelde en regisseerde twee jaar daarvoor Der Student von Prag (1913) Waarna regisseur Henrik Galeen de cirkel rondmaakte door in 1926 deze Der Student von Prag te her-verfilmen. Ditmaal met een mooi neurotische vertolking van Conrad Veidt als student en Werner Kraus als duivel. Het verhaal is nagenoeg hetzelfde; een armoedige student verkoopt zijn spiegelbeeld (ziel) aan een sinister-mysterieuze man aka de duivel Scapinelli. En is gebaseerd op het korte verhaal "William Wilson" van Edgar Allan Poe, gecombineerd met wat Faust. De beklijvende cinematografie en art-directie zijn van Guenther Krampf en Hermann Warm (art director van The Cabinet of Dr. Caligari) De belichting, decors en visuele trucjes waren dan ook zeer geslaagd, maar in de hoogtij dagen van de Duitse Expressionistische film is dit duidelijke meer een Light versie. Beter of slechter dan de eerste is de film niet echt, misschien, mede doordat er 11 jaar tussen zat, dat deze iets beter wegkijkt.

Typische rockster-verhikel

Het tiende studioalbum van de Amerikaanse rockband Foo Fighters werd opgenomen in Encino, Los Angeles in een oud huis uit de jaren'40. Blijkbaar inspireerde het de leadzanger David Grohl ook om samen met zijn band een horror-film te maken. Het werd een flauwe rock-'n-roll-horrorkomedie. Waarvan de meeste grappen compleet platvallen en soms zelfs op punten schrijnend slecht waren! De zwakste komische scenes van de film komen van de band jamsessies; veel eentonig gedoe met (lucht)gitaren en oude mannen die als kleine jongentjes stoer lopen te vloeken tegen elkaar. Uiteraard zijn de leden van de Foo Fighters geen doorgewinterde acteurs, maar 106 minuten naar rocksterren die proberen te acteren kijken was een flinke uitdaging. Helaas valt het ook op horrorgebied een beetje tegen. Er zijn tegenvallende jump scares en ook de CGI-gore had last van de komedie en is dus onmogelijk om serieus te nemen. Daarnaast was het één grote grootste hit verzameling met veel The Evil Dead en van The Burning tot Friday the 13th en de The Texas Chain Saw Massacre. Natuurlijk wordt er als rechtschapen rockband nog even verwezen naar Aleister Crowley (als verklaring van het boek dat verdacht veel leek op de Necronomicon?) De derde act is niet geweldig, maar er kwam wat meer opleving en werd het zelfs een beetje splatter-film die een welkome afleiding blijkt te zijn van alle andere flauwe onzin. Het hele ding speelt uiteindelijk als één grote lopende grap maar levert nooit echt iets komisch of origineels. Op zijn best was het een horrorfilm die nooit nieuwe wegen inslaat. Helaas resulteert het dus in een aardige maar teleurstellende film met veel typische rockartiesten perikelen... (Tja... en blijkt Rob zombie dus op eenzame hoogte te staan!)

“Enough is never enough.”

Schrijver-regisseur Larry Cohen heeft een talent om low-budget films te maken met prima en bizarre ideeën. Om kosten te drukken nam hij menigmaal zijn toevlucht tot niet alledaagse tactieken om zo goedkoop mogelijk zijn films gemaakt te krijgen. In 1985 slaagde Cohen erin om met een vrij laag budget (ongeveer $ 1,7 miljoen) The Stuff te maken. Een soort horror-komedie over een moordend dessert. Ja echt... een toetje! Cohen doet hier dus precies waar hij het beste in is ... een plakkerige substantie loslaten, er absurde verhaallijnen en stereotiepe personages aan toevoegen. Er losjes nog wat invloeden van The Blob, Dawn of the Dead, Invaders from Mars en Invasion of the Bodysnatchers erin stoppen en dat resultaat vermengen met satire en talloze vermakelijke gore scènes. kortom een prima en onderhoudende B-film. Helaas betekent een laag budget ook dat sommige van de effecten beter zijn dan andere, maar een paar scènes zijn zeker niet verkeerd om te zien. Bij één van die scenes zien we Michael Moriarty en Andrea Marcovicci op een bed liggen. Dit is de draaiende set van A Nightmare On Elm Street (met ook dezelfde impact)

The Stuff is inderdaad goedkoop, chaotisch, heeft maffe, leuke personages en is soms onlogisch, niettemin is dit een fijne horror-komedie van één van de leukere exploitation-makers (na Roger Corman) van de jaren 70 en 80 genre-cinema.

O....had geen idee dat dit een Noors-Zweeds-Deens-Poolse herbewerking van het eeuwenoude sprookje van Assepoester was maar tjonge dit was grandioos! Zoals wel vaker de laatste jaren bekijken ze sprookje vanuit een ander perspectief; de slechterik is niet zo slecht en de hoofdpersoon niet zo goed. Stiefzus Elvira is het slachtoffer van onmogelijke vrouwelijke schoonheidsnormen en moeder Rebekka's zoektocht naar rijkdom. De arrogante Agnes (Assepoester) wil niets met de over het paard getilde prins Julian en heeft veel liever seks met de staljongen.

Wat deze remake zo goed maakt is dat de omgekeerde "Bibbidi-bobbidi-boo" transformatie je echt kippenvel bezorgt! De 18e-eeuwse cosmetische chirurgie wordt op groteske realistische wijze met praktische effecten in beeld gebracht. Degene die er zijn, zijn heel goed gedaan, enorm smerig en vol in beeld! Ook naakt (borsten en penis) en seks zijn gratuit in beeld. Dit alles is doorspekt met slinks duister gevoel voor humor, geen recht-in-je-gezicht humor maar erg subtiel. Naast de horror zijn het kostuumontwerp en de cinematografie van de film visueel boeiend. Zeer goede acteerprestatie, fantastische hoe Lea Myren de stiefzus speelt, gecombineerd met opvallende SFX-make-up smerigheid maakt dat dit één van de beste versies van sprookje is.

Helemaal niet slecht! Maar op het gebied van horror was het wel ietsjes mager. Voor een haarstylist die mensen scalpeert was men met het bloed maar verbluffend tam. De film moet het meer hebben van het verhaal dat vanuit het perspectief van een vrouwelijke seriemoordenaar wordt verteld. Het verlangen naar emotionele connectie en obsessieve aard om vriendschappen te sluiten. Clare is een gebrekkige persoon met sociale angsten. De verlegen jonge haarstylist Claire hoort tijdens het knippen de verhalen van andere vrouwen en als uitlaatklep voor de pijn die ze van binnen voelt… is ze een moordenaar geworden.

The Stylist, was gebaseerd op de korte film met dezelfde naam van dezelfde regisseur Jill Gevargizian. En dat verhaal is in het midden van de film een beetje traag en neemt verder de tijd om Claire en haar obsessie te tonen, maar biedt weinig achtergrondverhaal over haar. Ik had graag wat meer willen weten over dit hoofdpersonage? De meeste scènes zijn zacht, gestructureerd bijna dromerig. Najarra Townsend is perfect gecast als Claire Ze is zo sterk in haar rol dat je niet weet of je voor Claire wilt wegrennen of haar wilt omhelzen. En ja visueel en stilistisch is het speelfilmdebuut van regisseur Gevargizians redelijk sterk. Daarnaast is de finale als Olivia (Brea Grant) gaat trouwen ondanks je een beetje wist waar de dingen naartoe gingen er wel eentje die je niet gauw vergeet! Nu kan ik meerdere genres waarderen en dit was echt zo verkeerd nog niet voor een debuutfilm maar als (diehard) horror-fan had het allemaal wel harder gemogen!

Deze film had ik al eens gezien dus blijkt het een rewatch te zijn. Ach dat was geen straf! Meester van martial arts-choreografie Yuen Woo-Ping levert een waar jaren '90 spektakel af. Dat ondertussen ook deed denken aan een stel kungfu-klassiekers. Ook zien we oudgediende Gordon Liu (“The 36th Chamber of Shaolin”) en Bryan Leung Ka-Yan (“Five Shaolin Masters“)

Zoals vele kungfu-films draait ook 'True Legend' om een verhaal van wraak en redding. Su Can (Vincent Zhao) en zijn geadopteerde broer Yuan (Andy On) krijgen daarom ook mot met elkaar. Echter Yuan bezit de dodelijke 'Five Venom Fist' en is geen partij voor Su Can. Deze moet dus zijn vechttechnieken beter maken en leert dit van God van Wushu. Hier zien we Michelle Yeoh in een cameo verschijnen.

Opvallende van de film is dat het na een semi-overwinning het nog niet is afgelopen en dat er nog een ander gedeelte komt. Waarbij we Su Can zien als dronkaard met lang onverzorgd haar en baard, gescheurde vodden als kleding en zijn zoon dwingt om om geld te bedelen. Echter in een dronken bui, leert hij de “drunken fist” stijl en begint een gevecht tegen buitenlandse spierbundels op verhoogde, stervormige arena omringd door tijgers. Te midden van deze actie is daar ook David Carradine te vinden.

Na de eerste aftiteling volgt er dan een soort verklaring. Er wordt namelijk onthult dat Su, Beggar Su is geworden. En dat was de giechelende kungfu-meester met een rode neus die de “drunken fist” stijl leert aan Wong Fei-hung, in de film Zui Quan (1978) waarmee Jackie Chan bekend werd. Die rol werd gespeeld door Woo-ping’s vader, het werd tevens zijn laatste rol. Dus met "True Legend" laat de regisseur tevens zijn eigen vader herleven. Als dat geen mooi eerbetoon was?

Erg plezierige en soms komisch uitgevoerde Thaise horrorfilm. De film bezit door een vrouwelijke geest met lang haar, overeenkomsten met de films Ju-on en Ringu maar weet door zijn lichtvoetigheid, zijn visuele uiterlijk( vintage jaren '80 -vibe) en gebruik van kleurtjes zich erg goed te onderscheiden. Prettige bijkomstigheid is dat de zwoele verpleegstertjes, meer zijn gecast voor hun sexappeal dan acteerwerk (dat is best ondermaats). Ach de zeven zustertjes compenseren dit vooral door in sexy pakjes als verleidelijke slachtvoer te fungeren. En die effecten waren redelijk overtuigend, soms goed gemaskeerd doordat de film is vormgegeven als een grote levendige rode, groene, blauwe en oranje kleuren-trip. Het is uiteindelijk geen bijzonder enge film, het heeft zelfs maar weinig spanning, echter bezit het een soort speelserigheid, leuke humor en voldoende bloed. Hiermee weet deze Thaise horror,verfrissend uit de hoek te komen en liefhebbers van het genre, moeten zich dan ook kostelijk kunnen vermaken! (ik tenminste wel!)

Extreem losjes opgebouwd, visueel surrealistische, met bijna avant-garde expliciete beelden en een meditatie over de relatie van de mens met zichzelf en de wereld om hem heen. Er is geen verhaallijn om je aan vast te houden en dus wordt je meteen halsoverkop in de vier korte, los van elkaar staande segmenten gegooid.

De film begint met "Ovarian Eyeball" een korte scène waarin een man een dode vrouw die naakt op een soort altaar ligt, ontleedt en een oogbal uit haar buik haalt. De tweede aflevering "Human Larvae" bezat nog iets wat een samenhangend verhaal was. Een jongeman genaamd "Brother"verteld in een voice-over. Hij onthult dat hij geobsedeerd is door zijn zus die net zwanger is geworden maar daarna een radicaal idee ontwikkelt om het meest vreselijke te doen wat de mens kan: doden tijdens het scheppingsproces. "Rebirth" toont enkele naakte mensen die in de vrije natuur over het gras en de aarde rollen, kronkelen en neuken. en in "Right Brain/Martyrdom" wordt een masturberende man achtervolgd door zijn eigen demonen.

Tja is het kunst? Is het obsceen (Canadese douane heeft er zelfs een exemplaar van in beslag genomen op die gronden). Is het gewoon pretentieuze troep? Geen idee! Regisseur Karim Hussain heeft wel de grenzen van het toelaatbare opgezocht. Om even een korte sfeerimpressie te geven: er wordt een pasgeboren kind gedood, er wordt gemasturbeerd, er is sprake van necrofilie en kannibalisme als Jezus wordt opgegeten door drie naakte vrouwen. Er zijn dus inderdaad een aantal zeer opvallende en verdraaide beelden, dat valt niet te ontkennen. Het gebrek aan houvast, was echter een probleem voor mij!

De verontrustende beelden zijn met uitstekende praktische effecten gedaan en er is prachtig gefilmd. Wat niet verwonderlijk is want Karim Hussain staat bekend als een van de beste cameramannen die in genrefilms werken. Met als credits; alle Brandon Cronenberg-films , We Are Still Here, Random Acts of Violence en Hobo With a Shotgun. Oké de film is een ervaring maar het is te verwarrend, waardoor het allemaal erg vermoeiend was!

Enigszins "vreemde" ziekenhuis-film. Direct na zijn veertigste verjaardag gaat George Grieves naar het Mount Abandon ziekenhuis voor een routinematige niet-chirurgische colonoscopie. Hij ontwaakt uit de anesthesie en ontdekt dat hij is geopereerd en vanaf daar gaat het van kwaad tot erger....Bij de opening zou de film gemakkelijk een typisch medisch drama kunnen zijn over de angst van een man die een eenvoudige behandeling ondergaat. Maar...hm, ik aarzel om de plotwending een "twist" te noemen, zo dik lig het er bovenop!

Want tja het kan gewoon niet duidelijker dan dat de makers een betekenis in de film willen toevoegen. De film zit namelijk vol met religieuze en mythologische toespelingen; Dat begint al met George en Jenny Grieves iets met Adam en Eva boven hun huwelijksbed hebben hangen; nog erger wordt het als je Henry Fuseli's The Nightmare (1781) ziet hangen in badkamer; de groep vrienden "Het Laatste Avondmaal" imiteren voor een foto (plus olijfboom en Getsemane), het ziekenhuis heet notabene Abandon, een naam voor hel in het jodendom.

Zoveel zelfs, dat ze op de eerste plaats hebben gezet en de horror in het verhaal op de tweede. In werkelijkheid is het niet zozeer een horrorfilm, maar eerder een Kafka-achtige fantasie met af en toe een bloederig moment. Waarom dit in de markt zetten met een dvd-hoes waarop een getatoeëerde vrouwenrug en een hand met een bebloed mes te zien zijn en de tekst "When What You Fear Becomes Real"? Het schep toch verkeerde verwachtingen! Ook is het een film waarbij ik me eigen, een beetje afvraag; of ik als Europaan iets aan deze metaforische kijk op Amerika had?

Laat ik vooropstellen dat de opmerking over dat de film er goedkoop uit ziet qua CGI, dat er zeer brave beelden worden vertoont en dat het verhaaltje mager is, waar zijn! Echter is dit zo'n fijne film, dat hij voor mij onder de 'Guilty pleasure' valt. Als eerste maken we kennis met de vampier Radu die de koning Vladislav (Angus Scrimm) en tevens zijn vader vermoordt voor de macht en de bloedsteen. Radu ziet er zo'n beetje uit als een kruisbestuiving van Nosferatu en de zanger van de rockband 'The Cure.' Hierna zien we de drie vrouwelijke studentes Mara, Lillian en Michele naar het Roemeense Prejnar gaan om daar de legendes over vampieren te bestuderen. Tijdens de film krijgen we ook nog wat meer achtergrond informatie over het bestaan van deze vampieren. Vooral de scene van het lokale festival was erg mooi om te zien. Sowieso werden de gebouwen uit Roemenië erg goed gebruikt om een fijn sfeertje te creëren. De film is met hier en daar wat gore, sporadische een ontblote damesborst, een erg leuke vampier en cheesy stop-motion een film waar je één en al plezier aan beleeft. Tenminste ik wel!

Tja Radu is niet dood! Het zonlicht verbrandde hem niet genoeg want héél toevallig kwam hij in een plas water terecht en met een paar druppels van de levengevende bloedsteen was hij er zo weer bovenop. En Rebecca en Mel Thompson die aan het einde van deel 3 weg waren gekomen tja... die crashten. Daarnaast keert de vampier Ash de muziekliefhebber op onverklaarbare wijze terug naar deze film nadat hij volledig was uiteengevallen in Vampire Journals (1997) Sowieso is er een overvloed aan vampiers. Er blijkt zelfs een wetenschappelijke vampier te zijn in de gedaante van de rare Dr. Niculescu aka Dr. Blood. Dit is ook duidelijk verreweg de goedkoopste Subspecies- film, die sommige ideeën uit de spin-off lijkt te lenen. Verder is het vooral meer van hetzelfde, alleen is het tempo wel iets beter en is er een beetje meer bloed. De 'ondersoorten' (Subspecies,) Radu's kleine uit bloed geboren dienaren, zijn ook in dit deel weer afwezig. Ach het had zo ontzettend veel erger kunnen zijn. En de franchise eindigt redelijk solide. Alhoewel er sprake is om een deel 5 te maken...