Opinions

Vanaf pakweg mijn elfde kijk ik al naar Star Trek en ik heb dan ook alle series en films gezien. Nu is er vanaf 2009 nieuw leven in de franchise geblazen. En die vallen stuk voor stuk tegen. De films kenmerken zich alle drie door een flinterdun verhaal vol fouten en gaten, veel CGI actie-scenes en zwakke karakters. En bij deze is dat dan ook niet anders. Ditmaal wil een buitenaardse wraak op de federatie. En doet dit op een zeer omslachtige manier zodat de bemanning van de Enterprise erbij kan worden betrokken. De hoofdkarakters worden alle weer door dezelfde acteurs gespeeld. Zodoende kruipt Chris Pine weer in de huid van Captain Kirk. Dit doet hij wederom beroerd. Ik vind dat die man echt niet kan acteren. De buitenaardse Krall is de bijna onherkenbare Idris Elba. Het resultaat is een doorsneeactiefilm dat als excuus in een Star Trek jasje is gegoten. Ik ben opgegroeid met de oudere films en ik mis de sfeer ervan in de nieuwe. Niet dat alles vroeger beter was maar wel sfeervoller. Ergens aan het eind snapte ik een scene ook niet, Spock heeft een foto van de oude crew terwijl deze film toch over hun gaat?

Voordat je deze film bekijkt, helpt het om iets te weten over de ontstaansgeschiedenis en de reden waarom dit is gemaakt. Niet dat de productiewaarde van de film er nu direct beter op worden maar het helpt om te begrijpen, waarom dit net iets meer is dan zomaar een onafhankelijk gefinancierde onofficiële fan-film.

Ten eerste werd dit gemaakt als "40-jarig jubileumgeschenk" van Star Trek-acteurs en crew aan hun fans. Waardoor, er uit zo'n beetje alle vijf de live-action “Star Trek” televisieseries en acht films wel iemand is vertegenwoordigd. Zelfs de schrijvers van het plot komen Deep Space 9 en voor wie geen Star Trek-kenner is de regisseur is Tim Russ, deze speelt het personage Tuvok zowel in deze film als in ‘Star Trek: Voyager’

Voor de oplettende lezer die denk...euh maar Star Trek begon in 1966 en dan is 2007 geen veertig jaar...dat klopt want de web-serie werd wel gemaakt in 2006 maar de release werd meerdere keren uitgesteld Iets met wachten op geluidsmontage, CGI-effecten, niet goedgekeurde vergunningverlening door de Trek-prominenten en omdat ze voor de web-site geld vroegen (uiteindelijk toch gratis) Voor Trek-fan-films geldt een ‘don’t ask, don’t tell’-benadering

Uiteindelijk werd de eerste uitgezonden in 2007 en de laatste twee in 2008. Hierna hebben de makers ze bij elkaar gevoegd en deze speelfilm ervan gemaakt De film speelt zich precies 40 jaar na Kirk’s 5-jarige missie (40e verjaardag van de de Original serie) en 12 jaar na Kirk’s ‘dood’ in Star Trek Generations. En zo wordt ook handig de afwezigheid van de andere ‘grote drie’ verklaard (Scotty vermist, Spock en McCoy op Romulus)

Het geef ruimte om andere iets mindere bekende gezichten een rol te laten spelen. Zo...Kapitein John Harriman (Alan Ruck, ST. Generations) is uitgegroeid tot een capabele commandant, en Pavel Chekov (Walter Koenig, TOS) en Nyota Uhura (Nichelle Nichols, TOS) zijn allebei kapiteins. Gezamenlijk bezoeken ze het 'museumschip'- de Enterprise NCC-1701. Maar er gebeurt iets waardoor de drie in een alternatieve realiteit terechtkomen, waar James T. Kirk nooit is geboren.

Natuurlijk zijn er veel verwijzingen naar populaire 'Star Trek'-afleveringen en daarnaast verschijnen er Klingons, Orions, Andorians, The Guardian of Forever, en zelfs een tribble. Toch was het voor mij als fan een flinke uitdaging om te kijken. Dit is een cast waarvan je beter werk had verwacht!

Daarnaast met een productiebudget van $ 150.000, hergebruikte sets, lage lonen voor de acteurs terwijl vele anderen hun tijd en diensten gratis aanboden? Is het een grote vraag; Waar het geld naartoe ging, het ging niet naar visuele effecten. Ook niet naar de cinematografie, die is ondermaats! Hoe kan cameraman Doug Knapp, ('Voyager'- en 'Enterprise'-afleveringen en Carpenter-films) dit met een handcamera filmen?

Tja ik heb low-budget films gezien die met lagere budget betere dingen deden! Echter ben ik niet in staat om dit volledig als slecht te beoordelen omdat, ondanks ik als ontgoochelde Trek-fan, het niet kan laten om het net iets meer te waarderen dan het eigenlijk verdient. Het is echter diezelfde Trek-fan die het ook beter wil zien, nu of in de toekomst!

De franchise opnieuw bekeken maar ik kan deze laatste film gewoon niet kijken zonder dat de verveling toeslaat, en ogen rollend denk wat is dit toch slecht! Er is geen seconde film die het gevoel geeft dat het weet wat hij doet. Rian. Rey is nu opeens een Palpatine, die op de een of andere manier Force-geneeskracht bezit. Finn is weer terug bij *rennen en schreeuwen. Rose is terug naar een plekje achter de pijpen? Leia zegt de naam van Ben, gaat liggen en sterft. En knap hoor een nieuwe droid die echt vervelend was! Oh Lando, Han Solo en Luke Skywalker zijn ook ergens in de buurt. En naar het maximale standje betekenisloze bioscoop-bombast gegaan. In alle laatste films van de franchise was tot nu toe altijd nog wel iets van het magische eigenzinnige Star Wars-gevoel aanwezig, door hier alles bombastisch te vereenvoudigen, een narratief te mislukken en het voorgaande van deze trilogie te vernietigen, presteert het om de slechtste van allemaal te zijn. Wat natuurlijk ook een prestatie op zich is...!

OMG...? Op geen enkele manier kan je dit voor een goede film aanzien! Dit was een Star War-kloon gemixt met wat Star Trek, maar het had alleen nauwelijks een budget. En het maffe... het werkte toch aan stekelig! De film is gewoon maf, cheesy, en je vraagt ​​je af wat de acteurs dachten toen ze deze film opnamen … ? Oké goed, het heeft ook een jonge David Hasselhoff met lichtsabel. Dat moet iets verklaren? Echter was er ook een cameo van Christopher Plummer, (had hij geld nodig?) Toch ook niet de minste? En...Caroline Munro, bekend van grote Britse horrorfilms, heldin uit 'The Golden Voyage of Sinbad' en Bond-girl in de 'The Spy Who Loved Me' loopt als Stella Star voor 75% van de film in hoge rijlaarzen en een zwart te krappe outfit.

En dan componist John Barry die sterke composities leverde voor grote films die maakte ook voor deze film de muziek! En die was zeker goed! De "Speciale effecten" zijn een pracht staaltje van vindingrijkheid want zonder budget moet je iets! Zo zijn de ruimteschepen gewoon ongeverfde plastic modelbouwsetjes, de effecten voor het geheime wapen van Zarth Arn is een lavalamp die over de film heen wordt gelegd, stop-motionanimatie regelrecht uit de jaren '50, eveneens de doorzichtprojectie-effecten die men gebruik als Akton en Stella door de ruimte razen.

Misschien, heel misschien dat de film zo genietbaar was omdat het met liefde werd geregisseerd en mede geschreven door toekomstige Dario Argento-medewerker Luigi Cozzi. En dat die goede bedoelingen er iets beters van maakte dan het eigenlijk had moeten zijn! Want het eindresultaat is één van de meer vermakelijk vreselijke films.

Amusante filmbewerking van het boek Ster van Neil Gaiman en Charles Vess vol met prinsen, heksen en luchtpiraten.

Net als in Narnia begint ook Stardust in de ‘gewone’ wereld, rond het midden van de negentiende eeuw in een klein Brits plaatsje genaamd Wall. Op een avond belooft de jonge Tristan (Charlie Cox) zijn wispelturige vriendin Victoria (Sienna Miller) om de brokstukken van een vallende ster voor haar te gaan halen. Maar als hij aankomt bij de inslagkrater vindt hij geen stukken steen maar een aantrekkelijke jonge vrouw (Claire Danes).

De bekende genre-eigen elementen zijn ook hier aanwezig echter Gaiman voegt totaal onverwachte ingrediënten toe aan het verhaal. Deze maken het dan ook een aangename film. Eigenlijk heeft ‘Stardust’ alles wat je maar kunt wensen: fantasy, avontuur, een hoop romantiek en zelfs humor. De special effects zijn voor een fantasyfilm redelijk beperkt gebleven, wat de film alleen maar ten goede komt: de aandacht ligt daardoor meer op de karakters. De cast is ook prima in orde. Charlie Cox is een geen standaard ‘mooie jongen uit Hollywood’, maar wel enorm charismatisch en een plezier om naar te kijken. Verder zien we in bijrollen; Robert De Niro als homo-piraten kapitein Shakespeare (misschien net wat te overdreven), een in eerste instantie onherkenbaar Michelle Pfeiffer als Lamia, één van de drie oude heksen, Ricky Gervais als Ferdy the Fence en Peter O'Toole als de koning.

Ondanks dat de film, anders dan het boek, eindigt met een veel happier end is dit een heerlijke sprookjesfilm. Met goed uitgewerkte personages, zonder veldslag(en), grootse special effects of mythische wezens (goed, een eenhoorn daargelaten) Hierdoor is de film ook goed te bekijken door iedereen die niet veel heeft met fantasie.

Ergens heel diep verborgen in de film zitten er iets van elementen voor een psychologische thriller met misschien zelfs met wat Lovecraftiaanse invloeden verstopt. Echter heeft de film niet genoeg Science-fiction om het een Science-fiction film te noemen, noch genoeg horror om het een horrorfilm te noemen. Wat rest is een verschrikkelijke art-house-film. Wel met enorm mooie beelden maar waar de kosmische verschrikking dan weer eens niets anders blijkt te zijn dan een metafoor voor verlies en spijt. We zien veel lange shots van Virginia Gardner (Halloween (2018), op o.a. de wc, de bank, in haar bed of in de sneeuw. De verveling sloeg dan ook al snel toe. Jammer, want het plot klonk interessant en veelbelovend, Echter het kijken naar alleen maar mooie en trage beelden, zijn niet aan mij besteed.

Middelmatige film. Die meer begint als een drama en pas het laatste half uur overschakeld naar horror. Maar tja, dan is het naar mijn mening al te laat!Audities in achterkamers, met natuurlijk terleurstellingen. Foute producent die de actrice in spee een rol aanbied als ze de "poort" open doet.Natuurlijk is er ook semi- vriendin die een secreet is. En dan blijkt er opeens een satanische sekte te zijn??? Kortom het thema is dus "Sell you`re soul to get a roll". Helaas mist de film net die vonk waardoor het spannend wordt!

Hm...volgens mij was dit helemaal zo slecht nog niet! De oorspronkelijke Starship Troopers (1997)was een bioscoopfilm met een budget van $105,000,000. Dit direct-naar-dvd vervolg moest het doen met een schamele $7,000,000 dus toch een hele prestatie om zoiets vermakelijks ervan te maken! Dat kom voornamelijk omdat in dit tweede deeltje de regie is overgedragen aan Phil Tippett.

Tippett is natuurlijk bekend als de man van de visuele effecten, en gespecialiseerd in stop-motionanimatie. Hij deed werk voor Star Wars, RoboCop, Jurassic Park en niet geheel onbelangrijk de effecten voor Starship Troopers! Oké het verhaal is duidelijk flink afgeslankt en aan het begin voelt het vrij goedkoop aan. Gelukkig verdwijnt het goedkope gevoel wanneer ze het grootse van de oorspronkelijke film kunnen verlaten en er een groep soldaten zich verschanst in een verlaten buitenpost

En nee het wordt ook niet, domweg soldaten die gigantische insecten afschieten! Er zijn andere problemen dan KA-BOOOOM. De film laat het oorlogsaspect varen en wordt iets heel anders in de tweede helft! Tippett is niet voor niets de man van de visuele effecten! Ja hij gaat los in verschillende scènes met gore; ledematen vallen eraf, vingers worden afgehakt, hoofden worden ingeslagen, opengespleten, afgehakt of ontploffen in de magnetron. En Kelly Carlson verliest haar kleren, opeens had ik niets meer te klagen!

Tja in de jaren '90 en '00 kregen veel films met aardig goede box office-opbrengsten (maar geen geweldige) een tweede leven doordat ze direct-naar-dvd-sequels kregen. Voor veel ervan geldt; wilde ik meer ervan weten of zien? Nou, niet per se! Echter vaak was het ook op een leuke manier, genoeg om het met plezier te kijken! Zeker als er net als deze zoveel heerlijke gore is te zien!

“We have to let him go,”

Deze filmversie van de sinistere novelle van Andrew Michael Hurley is zo ongelooflijk Brits ddat de film denk ik ook alleen maar daar vandaan kon komen. Een film waar het eeuwenoude kwaad geworteld is in het land. Zo we hebben Prins Daemon Targaryen (House of the Dragon, Matt Smith) en Galadriel (LOTR; Rings of Power, Morfydd Clark)als het stel Juliette en Richard Willoughby Die met hun vijfjarige eerste en enige kind Ewan verhuizen naar Richards ouderlijk huis Starve Acre in de afgelegen Yorkshire Dales. Het noodlot slaat toe als Ewan die zegt stemmen van Jack "Dandelion" Grey, een plaatselijke volkslegende te horen en die hem dingen laat doen, overlijd.

Vader Richard begint na de dood van zijn zoon, zijn belofte te vervullen om de stronk en wortels van de legendarische Stythwaite Oak te vinden. Een eik waarvan de bijgelovige lokale bevolking zeg dat er een vloek of goddelijke straf op rust. Met moeder Juliette gaat het minder goed. Ze beweert dat ze de aanwezigheid van Ewan nog steeds in huis kan voelen en raakt geobsedeerd door een medium. De ontdekking van het skelet van een haas zet een reeks gebeurtenissen in gang.

Dit is ook meer een film (of boek) wat schatplichtig is aan de psychodrama van schrijvers als (Amerikaanse) Shirley Jackson, Henry James of (Britse) Charlotte Brontë. Dus een langzaam verhaal over verdriet, terwijl er subtiel op het randje van bovennatuurlijke horror, bijna zachtaardig, wordt gebalanceerd en er geleidelijk wordt opgebouwd naar een verontrustende climax. Om een idee te geven dit kan zo doorgaan voor een Victoriaanse versie van Pet Sematary maar waar alles openstaat voor speculatie.

De setting is jaren '70 en ik kan me niet onttrekken dat dit bewust is gedaan als eerbetoon aan de Britse horrorfilms uit die tijd. (de onheilige drie-eenheid van folk-horror) En het geheel doet denken aan de BBC A Ghost Story for Christmas films. Het is een interpretatie van een boek en wat ik daarover lees is die duisterder en dus beter maar wat het aan bronmateriaal mist, maakt het onmiskenbaar boeiende sfeer goed. Meestal zijn deze slowburners, die meer geïnteresseerd zijn in het drama dan in de horror, niet mijn ding maar de ondoorgrondelijke enge sfeer dat er iets bestaat in de lucht, de aarde en alles wat daarin groeit, was hier toch wel angstaanjagend goed.

Saai en maar weinig toedoende drama-film die wat stalker-elementen toevoegde en die in de laatste 12 minuten nog probeert een verrassing toe te voegen. Helaas zijn de belagers totaal niet angstaanjagend (wat waarschijnlijk ook niet bedoeling was) Bloed was er nauwelijks (behalve de bekende scene met een voet en een glas) en heel af en toe willen ze geestenkant op. Merendeel van de tijd lig de nadruk op de verlies van het kind en de relatie-problemen die daardoor zijn ontstaan. Het acteerwerk van Milo Ventimiglia (de serie Heroes), Sarah Shahi en Sarah Paxton (The Innkeepers) is degelijk maar ook inwisselbaar als een stel grijze muizen. Halverwege de film weten ze blijkbaar niets nieuws meer te verzinnen en gaat men nog even over op beelden die met gebruik van een opnameapparaat a la Paranormal Activity zijn gemaakt. Het getuigt meer van luiheid dan van vindingrijkheid. Ook de openingscredits maken het bestaan recht van de film enigszins dubieus want hierdoor is het einde vooral onbetekenend. Je kon al bedenken uit welke hoek de twist zal komen! Enige positieve was de tijdsduur van 80 minuten, hiermee was de film vrij snel afgelopen!

De focus ligt op het gescheiden stel Klara en Miles dat vastzit in een huis dat ze proberen te verkopen en door iets bovennatuurlijks gedwongen wordt de problemen onder ogen te zien die tot de ondergang van hun huwelijk hebben geleid. In wezen is deze film van Jas Summers in zijn een kern dus een drama met waar het mogelijk is, een vleugje horror. Wel zitten er wat interessante Voodoo-aspecten in de film maar de schrikmomenten zijn mager. Het voelt ook misleidend om dit een horrorfilm te noemen want 'enge' dingen die de personages meemaken blijken alleen in hun hoofd zitten Visueel is het eveneens wisselvallig, vlakke cinematografie wisselt met wat leukere beelden. Maar uiteindelijk is de kijkervaring redelijk vergeetbaar. De film zelf valt ergens tussen een Lifetime-film en een doorsnee horrorfilm en is verder ook niet echt aan te raden.

Is het een goede film? Het antwoord is: het is oké. Het is verrassend goed voor de beperkingen van een laag budget. Door de titel en het plot waarin werd vermeld dat er een duister geheim verborgen was in een oud Victoriaanse landhuis, ging ik van de zoveelste spookhuis film uit. Echter het tegendeel werd bewezen! Direct vanaf het begin van de film zie je dat je heb te maken met een low-budget productie. Het is een eerste film en mist duidelijk technische ervaring en budget. Wankele regie en tijdens buitenscènes is een blaffende hond te horen en je ziet zichtbaar en hoorbaar een drukke snelweg. Dit werd eveneens gecombineerd met niet geheel overtuigend acteerwerk. Echter een pluim voor het make-up- en special effects-team voor het prima werk! De gore en verschrikkingen waren top! Zoals het bij een horrorfilm gewoon hoort1 Ook probeert men er ook echt iets van te maken! Een routinefilm zou een verhaal hebben over drie dieven die op de verkeerde plaats in breken. Hoewel de film ook niet baanbrekend is, is het een behoorlijk vermakelijk en soms ook best bruut. Daarnaast is het door verschillende hints ook geen grote verrassing wat er met het groepje staat te gebeuren wanneer deze de regel overtreedt. Grimmig van opzet, op zijn tijd goede gore, enigszins slordig en met 80 minuten van korte duur, vond ik dit degelijk vermaak! Zorg ervoor dat je de film niet uitschakelt bij de aftiteling er volgt nog een extra scène helemaal aan het einde.

Twee stellen, meestal met problemen, die een weekendje weg gaan naar een geïsoleerd huis krijgen te maken met een killer. Hoe vaak hebben we dat plot al gezien? Tja en uitgerekend met zo'n plot probeer je een eerste film te maken? Scott Hamm deed ook veel zelf zo was hij acteur, regisseur, producer en medeschrijver. Maar de film was gewoon in alles slecht; Er werd zoveel moeite gedaan om huisbewaarder Bo-Lee eruit te laten zien als degene die niet te vertrouwen was. Tja maar je kunt wel raden, hoe het blijkt te zijn. Om over al het andere in het plot maar te zwijgen...Het script is voorspelbaar en erbarmelijk zwak. Het acteerwerk is op zijn best middelmatig. En als uiteindelijk de moordenaar aan de slag gaat...blijkt het of uit beeld of totaal niet interessant. Kortom dit is een slaapverwekkende slasher met een erg goede poster maar verder op alle fronten tegenvalt!

In 10 dagen gemaakt en met maar twee locaties is het overduidelijk een low-budget film. Een patrouille van soldaten in de Koreaanse oorlog, niet heel toevallig bestaande uit buitenbeentjes, gaat op weg en arriveert bij een Boeddhistische tempel. En meer is er eigenlijk niet ondertussen wel veel scènes van dialoog. De film pakt daarin de raciale politiek van die tijd aan maar nooit kiest de personage zwart-wit voor één partij. Dat de film is opgenomen in de studio met decors en rookmachines is regelmatig goed te zien. De actie bestaat uit een paar kleine schermutselingen en in de climax zien je vooral herhalende en stockbeelden. Sowieso wordt er tijdens dat einde gekozen om meer te focussen op het interne conflict. De film schijnt ook de eerste film te zijn die handelt over de Koreaanse oorlog. En dan is er de jonge Zuid-Koraanse jongen die algauw de bijnaam Short –Round kreeg (het is niet moeilijk te raden waar Spielberg en Lucas later dus de naam voor de jongen in "Indiana Jones and the Temple of Doom" leenden?). Regisseur Samuel Fuller leverde met deze een goedkope maar redelijke film af!

Onmiskenbaar een film uit de jaren 80.Tjonge... wat een opening bezit deze film... man staat voor een spiegel, scheert zijn baard af en gaat de badkamer uit, ruimt nog even gauw een klein speelgoedbootje op voordat hij de trap afdaalt. Deze openingsscène en de daaropvolgende shots zijn eigenlijk de enige onheilspellende horrormomenten en het beste van de hele film. Vanaf daar neemt de stiefvader een jaar later een nieuwe identiteit, echter dan is er nog maar weinig verrassing... en er zijn amper slachtoffers. En toch...wat mij liet blijven kijken is Terry O'Quinn (een acteur van de televisie en vele bijrollen films) want hij is het die de show steelt als sociopaat Jerry die met een verdraaide kijk op "familiewaarden" het perfecte gezin probeert te vormen. Wat uiteraard gedoomd is te mislukken! In zijn kern natuurlijk meer een psychologische thriller maar wel opvallend goed. En blijkbaar vormde de inspiratie voor deze film de echte moordenaar John Emil List (1925-2008)

Regisseur Akiva Goldsman heeft eigenlijk vooral gewerkt als producent en scenarioschrijver. En dat was afgezien dat het wel bekende films waren, regelmatig niet het beste werk. Ook het het feit dat Blumhouse afzag van een theatrale release en het stilletjes op dvd zette zonder promotie was geen goed teken. Gek genoeg was de film nogal een verrassing.

Het verhaal van Stephanie is eenvoudig maar werkt verdomd goed. De opening is bijzonder boeiend, als je de jonge Shree Crooks alleen door het huis ziet ronddwalen. Heerlijk angstaanjagend voor ouders. Je probeert te raden wat er aan de hand is tijdens dit eerste deel. Daarna, als de dingen weer normaal worden, werd het iets minder maar was er nog steeds genoeg te beleven om je aandacht vast te houden.

De kracht van deze film schuilt dan ook in de broeierige, geheimzinnige sfeer en het geweldige spel van Crooks. Echte grote verrassingen of nieuwe inzichten biedt deze rolprent niet. Niettemin levert de film een of twee zeer memorabele scènes op! En ook de compacte speelduur werkt in het voordeel.Het laatste derde deel als de ouders debatteren over wat te doen lijkt enigszins op Village of the Damned (1960). Tja, dit was best geslaagd en ik heb ervan genoten.

What kind of spider are we talking about here?" "A big one."

De meningen zijn wat verdeeld maar volgens mij is er niet zo heel veel mis met deze creature feature! Oké het doet misschien geen pogingen tot iets nieuws. Maar dat is helemaal niet erg! Daardoor weet je ook precies wat je kan verwachten...het is niet te eng maar het valt ook reuze mee. (gelukkig niet zoiets als Eight Legged Freaks) Daarnaast is er in de film (groot) eerbetoon aan Alien en (klein) Arachnophobia.

De Australische regisseur/scenarist Kiah Roache-Turner heeft redelijk wat naam gemaakt met lowbudgetfilms voor liefhebbers; twee zombie-Wyrmwood -films (2014 & 2021) en het allegaartje van cyberpunkactiehorrorkomedie Nekrotronic(2018) Zodoende mag hij het nu proberen met film met een internationale bioscooprelease. De film kent zijn klassiekers en begint met iets wat veel lijkt op sciencefiction-horrorfilms van weleer.

Een vreemd object stort uit de ruimte door een raam in een appartementencomplex in Zuid-Brooklyn, Sydney. Het blijkt een spinnetje die algauw gevonden wordt door de jonge, stoere Charlotte ( vast een verwijzing naar Charlotte's Web) Echter zij en de andere vreemde bewoners in het gebouw, komen er snel achter dat ze op het menu staan! De ster in deze film is zonder meer Aylya Browne(Alyla Browne, de jonge Furiosa in de komende Furiosa: A Mad Max Saga)

Het grootste deel van de eerste helft is gewijd aan de(regelmatig ongemakkelijk) familieband en het voorstellen van de kleurrijke medebewoners. Maar er zijn een aantal jump scares, een “fucked-up parrot.” en uitstekend gebruik van schaduwen. Halverwege wordt je beloont met een behoorlijk goede kleverige moord. (niet overdreven expliciet maar wel van het praktisch soort) Scènes waarin de spin te zien zijn, zijn van goede CGI gemaakt door Weta- Workshop (deden ook de spin Shelob in LOTR) en de film ontleent ook zijn naam hieraan. Al met al is het film die met een klein beetje humor, veel hart en arachnofobie zeer bevredigend afsluit!

Nog best een prima film ondanks een lager budget!

Wel kan het wat moeite kosten om het eerste gedeelte van de film door te komen! De film begint namelijk als found footage. Waarbij de film heen en weer vliegt of juist beelden toont van de verkeerde dingen. Ja het was uitermate irritant, dat ik serieus de optie overwoog om uit te schakelen. Gelukkig blijkt dan dat na een tijdje de filmstijl normaliseert en dat rechercheurs de video als bewijsmateriaal en voor aanwijzingen gebruiken. Ik vond dat thriller/horror-aspect wel goed. Het voelde alsof het geïnspireerd werd door de jaren '90 horror (Silence of the Lambs, Se7en, uiteraard wel beter) En de problemen waar low-budget wel vaker last van lijken te hebben; oeverloze dialoog en geen bloed, waren hier beide wel aardig verzorgd! Daarnaast doet de gewone cinematografie van ene John Orphan geweldig werk en brengt de sfeer van de verlaten industriële gebouwen en het donkere, in mist gehulde bos, naar voren. Ik vond het er netjes uit zien! Dat er een eind "twist" zal komen was duidelijk, maar het gebeurde niet op de manier waarop ik dacht dat het zou gebeuren. Wat het ook bizar goed maakte! Ondanks dat het zich niet heel erg onderscheidt van andere in het genre, was het ook nog best een verrassende slasher ... och zeker niet de beste. Maar er werd goed geacteerd, soms met mooie beelden, degelijke gore en een andere benadering van found footage vermengd met reguliere filmelementen. Een gemiddelde film die dus nog wel iets ongecompliceerds goed deed!

Dat deze actiefilm van regisseur Simon West op alle fronten in de categorie “doorsnee” zou vallen, was voor mij geen al te grote verassing! De regisseur zijn oeuvre bestaat voornamelijk uit dit soort vakkundige maar regelmatige vermakelijke actiefilm, waarvan de één net iets leuker dan de ander is. En ach, dit dertien-in-een-dozijn-verhaal rond een ontvoering (à la Taken), was niet eens heel slecht. Cage was geloofwaardig genoeg als de vader die probeert zijn dochter te redden. Wie ‘Seeking Justice’ (2011) heeft gezien weet dat Cage dit soort personages wel vaker heeft gespeeld Hij doet dus wat ie moet doen, op die bekende, licht over-de-top manier waar hij om bekend staat De film weet nergens te verrassen. Zo lang je er niet te veel van verwacht, is het allemaal redelijk onderhoudend.

Een van de meer interessantere BBC-spookverhalen die uitgezonden werden rond de kerstdagen. Een soort voorloper van "A Ghost Story for Christmas" maar die vanwege de moderne setting ook net even iets anders is. De tv-regels en budgetbeperkingen houden het enigszins tegen om echt heel eng te worden maar het is nog steeds redelijk zoals het is.

Geschreven door Nigel Kneale, de man die ook Professor Bernard Quatermass bedacht. In dit verhaal draait het om een researchteam die zijn intrek neemt in een oud herenhuis en ontdekt dat er een spook ronddwaalt in grote opslagruimte.Tja het zijn nieuwsgierige wetenschappers dus dit wordt direct onderzocht. Wat volgt is veel wetenschappelijk gedoe. Waarbij na voren kwam; dat geesten, bestaan ​​omdat hun energie gevangen zit in de stenen muren.

Toch wel een nieuwe kijk (en dat terwijl de film uit 1972 kwam) op het bovennatuurlijk! Ik kan me ook niet meteen herinneren dat dit eerder of later in een film is gebruikt? De prestaties zijn over het algemeen ook goed, al voelen ze soms wat stijf aan. Doordat het voor de televisie is gemaakt, voelt het wel een beetje gedateerd aan. Vooral in de spaarzame special effecten was dit te zien.

Daarover gesproken is dit ook gewoon bot tegenover vrouwen. Als je elke keer dat de arme Jane Asher werd neergehaald of aan de kant werd geduwd omdat ze een vrouw was, een glas alcohol moet legen, dan zou je zeker sterven aan een alcoholvergiftiging! Maar verder was dit voor zijn tijd, een redelijk solide Britse tv-film en een leuke mix van spookverhaal en Sciencefiction

O man, o man! Waar moet ik eigenlijk beginnen? Nou goed, ten eerste heb je de klassieke opzet: van de getalenteerde jonge kunstenaar Ella die leeft in de beklemmende schaduw van haar beroemde stop-motionmaker moeder. Maar als deze strenge oude moeder wegens een beroerte in het ziekenhuis belandt, ontploft er iets in Ella's psyche. Wat volgt is een afdaling in haar nachtmerrieachtige verwrongen gekwelde geest. Dit kunstenaar wordt gek'-uitgangspunt krijgt een geweldige verontrustende nieuwe draai door de stop-motion-animatie. Door live-action en stop-motion te combineren, waarbij de grenzen tussen de twee vervagen, wordt het publiek meegenomen op een bizarre reis.

Ten tweede valt het kunstenaarschap in deze film niet te ontkennen! Het meest opvallende visuele element is natuurlijk de stop-motion. Regisseur Robert Morgan, is zelf een maker van stop-motion en is bekend van meerdere korte films waaronder andere “Bobby Yeah”, "The Cat with Hands" en “D is for Deloused” in ABCs of Death 2, En Morgan's stop-motionanimatie is absoluut creatief en inventief!

Maar het is niet alleen het praktisch effectwerk van de animatie die indruk maakt en tegelijkertijd afkeer opwekt, maar ook de onberispelijke zenuwslopende geluidsontwerp. De gewrichten van de poppenarmaturen kraken, het zachte zuchten van de geanimeerde personages of bij wonden hoor je onsmakelijke soppende geluiden enz. Dit kleine detail maakt het voor de horrorliefhebber allemaal net iets leuker! Sowieso wordt de horror, in tegenstelling tot films van de laatste jaren, waarin de verschrikking uit het psychologische komt, niet vergeten om grotesk of weerzinwekkend te worden.

En dan is er nog het acteerwerk van Aisling Franciosi. (GoT, het debacle wat Nachtegaal heet, en The Last Voyage of the Demeter (2023) die met een rustige, meeslepende uitvoering, het kloppende hart van dit alles was. Zonder twijfel was haar genuanceerde optreden en ingetogen wreedheid, het beste dat ze tot nu heeft gegeven! Ze krijg hulp van het jonge meisje Caoilinn Springall (The Midnight Sky) die regelmatig het scherm met haar deelt. Acteur Tom York is gelukkig wel handig om het plot vooruit te helpen maar hij is ook enige aanmerking op de film!

Regisseur Robert Morgan weet de spanning meesterlijk op te bouwen. Zijn regie vangt alle griezeligheid van het verhaal, bijna tot in de perfectie. Het is ook een film die je moet ervaren en misschien niet om volledig begrepen te worden. Kan dat...met een vrouw die totaal "coco-nuts" gaat? Het uiteindelijke resultaat zal de horrorliefhebber van zijn sokken blazen! De cijfers liegen er dan ook weer niet om! Maar voor mij als zichzelf respecterend horror-fanaat die steeds hongert naar nieuwe verdorven geneugten, is dit frisse en zeer goede waanzin!

“Geef me wat ik wil, dan ga ik weer weg”,

Deze voor televisie geproduceerde miniserie gebaseerd naar een verhaal van schrijver Stephen King moet het vooral hebben van de suspense. Hierdoor ontstaat er een redelijke spanning. De bewoners van Little Tall Island, het dorpje waar ook King's Dolores Claiborne zich afspeelt, krijgen te maken met een zware sneeuwstorm en een demonisch figuur. Veel van de spanning komt omdat de ware identiteit en redenen en motieven van de mysterieuze vreemdeling André Linoge, die de dorpsbewoners terroriseert, lang in nevelen blijven gehuld. Het acteer en camera-werk zijn zoals in vele van de verfilmingen, braaf en degelijk en regisseur Craig R. Baxley (hij zal zich hierna nog tweemaal aan een verfilming van King wagen) blijft qua horror wel redelijk op de vlakte. Desalniettemin was wel een kijkbeurt waard.

Dr. Dre is de vijftig gepasseerd en voor hem is dus het perfecte moment aangebroken om rustig achterover te leunen en terug te kijken op zijn carrière. En hoe kan je dat beter doen dan met een biopic? Zeker als je in één van meest controversiële hiphopformaties heb gezeten. In een tijd waarin hiphop nog in de kinderschoenen stond, deed de N.W.A (Niggaz With Attitudes) flink wat stof opwaaien met songteksten gevuld met geweld en aanklachten tegen het politiesysteem, verpakt in een taalgebruik dat allesbehalve radiovriendelijk kon worden genoemd. N.W.A telde vijf leden: Eazy-E, MC Ren, DJ Yella, Dr. Dre en Ice Cube. Laatst twee genoemden, hielpen samen met Tomica Woods (Eazy-E laatste vrouw) ook mee aan de productie van de film. Hierdoor is het misschien verleidelijk om Straight Outta Compton op voorhanden af te doen als een poging tot zelfverheerlijking. Toch wordt hiermee de biopic tekort gedaan. Het is namelijk een sterk scenario, dat niet alleen ego's wil strelen of de fans probeert te bedienen met zoveel mogelijk muziek, maar zich ook concentreert op het vertellen van een sterk verhaal. Een klassieke tragedie over hoe beste vrienden, met de beste intenties, zich tegen elkaar keren en elkaar eigenlijk te laat leren vergeven. Met op de achtergrond ook de problematiek in de V.S. waardoor de groep ook kon ontstaan. Straight Outta Compton is geslaagd omdat de film een mooi beeld laat zien van de invloed die N.W.A. heeft gehad op de hiphop. En een mooie bonus was dat de opnames Dr. Dre inspireerde om eindelijk weer eens een nieuw album uit te brengen.

Voor mij vooral tegenvallend deze hagsploitation, het heeft een te mager plot met een al even te voorspelbare twist. Horror-scenes zijn er eigenlijk niet. Behalve dan dat er af en toe eens met een bijl wordt gezwaaid. Deze Grande Dame Guignol viel vooral erg tegen door juist die oudere actrice Joan Crawford. Ik ken haar alleen van "I Saw What You Did" (veel veel leukere film) eveneens van William Castle maar hier overtuigende ze mij in haar hoofdrol absoluut niet. En dat terwijl ze toch een Oscar heeft gewonnen en meerdere keren is genomineerd geweest. Is ook te nadrukkelijk aanwezig en er zijn maar weinig shots zonder haar? Of kwam dat allemaal door de invloed van drank? Daar leek het met haar acteren namelijk wel sterk op! Leuker was de aanwezigheid van George Kennedy (die vier jaar later ook een Oscar zal mogen ophalen) Met dit kleine bijrolletje viel hij wel degelijk al op! De film bezit verder te weinig memorabele scenes of zelfs een gimmick (iets waar Castle toch een ster in was) om er nog iets leuks van te maken. Tja en als de ster van de film het laat afweten, blijf er ook minder over om te genieten.

Roger Christian heeft nogal wat verschillende dingen gedaan; Hij was een decorontwerper bij de eerste Star Wars-film, art director van Alien en regisseur van Battlefield Earth, de beruchte Scientology-sciencefictionfilm. Ook dit is een film in het sciencefictiongenre, en is een mix van verschillende sciencefictionhorrorfilms zonder eigen ideeën. De film begint zonder een degelijke introductie, met goedkope CGI-effecten en miniatuurmodellen zie je een een mijnbouwfaciliteit op de maan, bekogeld worden met ruimterotsen. Er is hier genoeg degelijkheid; de praktische effecten en het wezen, wanneer ze te zien zijn, zijn prima, en ik ben er vrij zeker van dat de hele cast prima kan acteren. Maar dit hele verhaal is gebouwd uit een wankel kaartenhuis, de personages zijn soms erg dom en het materiaal is voorspelbaar omdat het een alien-kopie is Niet slecht, maar ook niets bijzonders, en snel genoeg om nooit het risico te lopen dat het te lang duurt.

Dit is de eerste horrorfilm die in Nieuw-Zeeland werd gemaakt. Alhoewel dit nog wel steeds een Amerikaanse film is! Met zelfs voor zijn tijd een beetje een ongebruikelijke (niet modern) plot. Het is namelijk een gekke-wetenschappersfilm die vooral populair waren in de jaren vijftig. (Fiona Lewis op een zwart-wit televisiemonitor lijkt ook zo weg gelopen uit dit tijdperk) Echter combineert het ook met een soort van slasher-element.

Hoe dan ook, het gaat over tieners in een klein stadje die op een dag tot moord gedreven worden en er is geen duidelijke motivatie voor de moorden, waardoor de politie duister tast. De enige connectie blijkt dat alle moordende tieners in verband kunnen worden gebracht met vreemde experimenten die worden uitgevoerd op de plaatselijke universiteit.

De film werd geschreven door toekomstige Oscar-winnaar en genomineerde Bill Condon, maar is vaak onhandig om een ​​onverdeeld succes te zijn. Ook het acteerwerk en de beetje onverschillige fotografie doen erg low-budget of televisie-achtig aan. Ware het niet dat er een paar bloederige scènes gegarandeerd zorgen voor een paar toffe momenten En er is een sfeervolle score van Tangerine Dream. Leuk en wat apart filmpje!

Saillant detail; de tweede film uit Australië / Nieuw-Zeeland gebruikt een soort van zelfde plot; Death Warmed Up (1984)

Ik moet zeggen dat ik wel genoten heb van deze film. Er wordt een beetje het Dracula-thema aangehaald. De parasiet zag er best spannend uit en dat was de film met vlagen ook. Toch waren er ook nogal wat min-punten. Zo vond ik de mannelijke hoofdrolspeler er slecht. Er is net iets te weinig gore Waardoor het lijkt dat de film zich net iets te serieus wil nemen.Hierdoor valt de film ook weleens dood. En soms had ik het gevoel dat er scene`s werden herhaald. En tja iets wat mij opviel was dat Alexandra Bard aanbelde bij een bel van een flat en er paar keer een deur geopend in een soort garage- achtig gebouw. Leuk om gezien te hebben maar net niet!

Zeer maf deze film! Over de gehele lengte is het plot niets meer dan een komische moordmysterie maar plotseling in de laatste tien minuten komen ze met een gekke wetenschapper in een laboratorium met een gorilla op te proppen. En werkelijk een privédetective die meer tijd besteedt aan het maken van grappen dan het detecteren van iets. Kon het nog erger? Tja blijkbaar wel...

Men vulde de rest aan met komedie die kwam van Shemp Howard (als Sweeney een man met simpele hersenen) en Mantan Moreland (als Horatio B.Fitz Washington de belichaming van alles wat er mis is met de afbeeldingen van Afro-Amerikanen in het Hollywood van de jaren '40). Domweg een typische 'thriller' uit de jaren '40. Veel humor, flinterdun plot, maar een aardig cast.

Deze film wil er veel meer cool uitzien dan dat men weet hoe het cool moet zijn. Er waren zoveel onzinscènes. Het begint eigenlijk al verkeerd; een tekst-rol met uitleg vertelt ons dat er een seriemoordenaar op vrije voeten is. Daarna een begin rennende vrouw op muziek (Love Hurts, werkelijk?) En dan weer een begin met een autoachtervolging...Oh zeker visueel was het goed en solide maar na ongeveer 30 minuten van spanningsopbouw, is het weg....en blijkt het een niet-lineaire vertelling in zes delen die geheel in dienst staat van de ene twist, en de twist kan eigenlijk maar één ding zijn... (kijk ook eens naar de naam van het motel) Tjemig het was dus een film die zichzelf in auteureske grandeur hult, maar waar verder niet heel veel gaande is Oink, wordt het interessant kreeg je een aftelling in minuten. Hm, voor mij was het opvallendste in de film een uitgebreide sequentie met Barbara Hershey en Ed Begley Jr. die een pannenkoeken-ontbijt eten en legpuzzel maken...Wat eigenlijk gewoon Suf is dus...

Vreemd antinazi-B-filmpje van Universal . Waarin de goedhartige Oostenrijkse zakenman Franz Huber het slachtoffer wordt van de nazi's, simpelweg omdat hij een imitatie van de Führer kan doen en ze hem daarom veranderen in het evenbeeld van Hitler zelf. Er is ook het merkwaardige aspect dat Hitlers naam alleen in de titel van de film wordt genoemd, maar zijn naam wordt nooit in de film zelf genoemd. Waren ze bang voor aanklachten? De film zelf is een solide, rechttoe rechtaan met de vereiste propaganda. De acteurs zijn prima, hoewel Ludwig Donath helemaal niet op Hitler lijkt. Vergelijkbaar met andere anti-Nazifilms, weinig in het oog springend maar ach de moeite waard om als je minder te doen heb te bekijken...