Opinions

Deze kebab-schotel, euh... film smaakte goed genoeg. Maar net zoals de kebab van twijfelachtige allooi was is dat deze film ook. Het blijkt namelijk een sociaal drama verpakt als horror-film. Een variatie op Sweeney Todd? En als de elke weekend laveloze binge-drinkende massa het te bond maakt, neemt Salah net als Charles Bronson het heft in eigen handen. Echter waar die man met een smakend wraakfilm goed uitpakte. Verlies deze film zijn focus, er komen geen nieuwe ideeën of invalshoeken, waardoor steeds maar weer die dronken mensen zien. Personages als de vrouw uit het hotel en het latere hulpje (jeugdbende?) in de winkel worden zeer slecht uitgewerkt. Zoals ook dat misdaad-gedeelte met de club-eigenaar. Terwijl andere er niet toedoende zaken juist veel aandacht kregen. Jammer! Voor de regisseurs is dit zijn eerste lange speelfilm en het is een aardig debuut. Echter Dan Pringle mag wel leren dat korter en bondiger soms beter is. Want nu voelde de film als herhaling en soms was het slepend saai.

Het uitgangspunt van deze film van de Noorse schrijver-regisseur Jarand Herdal deed mij een beetje denken aan Edgar Allan Poe's "The Masque of the Red Death" maar dan met een kleine twist. Ook is de epidemie nu vervangen door een nucleaire ramp. En in deze post-apocalyptische setting speelt zich deze ontzettend fijne thriller zich af. De overlevende mensen worden uitgenodigd als gasten in een hotel voor een diner en een show. De titel van de film verraadt helaas wel enigszins waar het naartoe gaat maar er is genoeg plezier te beleven aan deze film. Het acteren, de cinematografie, de effecten en al het andere was meer dan uitermate goed. Verwacht geen bloederige taferelen, het is tenslotte ook een film die op Netflix staat! De film richt zich veel meer op het gezin; Actrice Leonara (haar naam leek ook een Poe-verwijzing), haar echtgenoot Jacob en hun tienjarige dochter Alice voor hen is er in deze ieder-voor-zichzelf wereld overal gevaar. Wanhoop regeert het daglicht. En als je dan iets wat te mooi om waar te zijn, krijgt aangeboden; weet je waar dit naartoe zal gaan? Dus ja misschien wat voorspelbaar en een aantal rare momenten (plotse hallucinaties van Leonara) maar met minder dan 90 minuten heb je zeker een behoorlijk leuke tijd.

Kwaidan is te vertalen als zoiets als Spookverhalen en dat is precies wat de film is ... een anthologie van vier bovennatuurlijke verhalen. Verhalen geschreven door de schrijver Lafcadio Hearn (of zoals zijn Japanese naam luid; Koizumi Yakumo) Deze was bekend om zijn boeken over Japanese legende en spookverhalen, en dan vooral het boek "Kwaidan: Stories and Studies of Strange Things" In 1964 werden vier verhalen verfilmd door Masaki Kobayashi. Nu zeg het genre-label; "horrorfilm" maar de film lijkt in sommige opzichten meer op het tot leven gekomen Zen-rol uit de veertiende eeuw. De manier waarop gefilmd was leek dan ook op traditionele Japanse vorm van theater; "Kabuki" Waarbij het acteren, camerawerk en geluid in volkomen harmonie waren. Al kan de westerse kijker/luisteraar wel wat moeite ondervinden met deze vorm van toneel en muziek. Zeker als de film ook nog eens een speelduur van drie uur bezit.

1. The Black Hair,

Een samoerai verlaat zijn vrouw voor de dochter van een welgestelde familie om een ​​sociale status te krijgen. Zij blijkt egoïstisch en oppervlakkig en daarom keert hij terug naar zijn oude huis en vrouw om erachter te komen dat er iets niet helemaal klopt. Atmosferisch geschoten en extreem griezelig, extra versterkt doordat eronder de beelden het constante geluid van krakende geluiden was te horen.

2. The Woman of the Snow

Twee houthakkers zitten vast in een sneeuwstorm. Nadat ze hun toevlucht hebben gezocht in een lege hut, worden ze bezocht door een vrouw die zowel opvallend mooi als dodelijk is. Uit medelijden laat ze één van hen leven op voorwaarde dat hij niemand vertelt wat er is gebeurd. Praat hij toch is hij ten dode opgeschreven. Goed verteld verhaal, surrealistisch geschoten (let op de lucht in de achtergronden, deze zijn vol met ogen die wel wat invloed van de Dali-scene in Spellbound bezaten) en met een groot open einde.

3. Hoichi the Earless

Met ongeveer een uur is dit tevens de langste van de vier en start met getekend en real-time uitgebeeld verhaal over een zeeslag begeleid met Japans gezang en muziek van de biwa. Later blijkt dat dit Hoichi is een jonge blinde man met de talentvolle vaardigheid om dat verhaal van die grote slag te bezingen. De geesten van de verliezende kant willen avond na avond dit horen maar spelen voor de doden is gevaarlijk. Hoichi's priestervrienden proberen hem te redden voordat het te laat is. Dit gedeelte vergt het meeste van de westerse kijker. Vooral doordat het vol zit met traditionele Japanse muziek. Ook zien we (voor mensen die bekent zijn met Aziatische films) de bekende bijrollen die voor een comic relief moeten zorgen. Toch is het een heerlijk verhaal met groots aangepakte scenes.

4. In a Cup of Tea

Waarschijnlijk het toegankelijkste filmpje van het hele stel maar doet verder niet onder voor de rest en vraagt ​​je letterlijk om je eigen einde in je hoofd te bedenken. Een samurai-krijger ziet op een ochtend een gezicht weerspiegeld in zijn kopje thee. Echter is er geen persoon waar de reflectie van kan zijn. Later op de avond ontvangt hij een bezoeker die hij kent maar... die er vreemd genoeg uitziet als iemand die hij onlangs zag. Enge en grappige filmpje tegelijkertijd, met geweldige camera standpunten en een bizar einde.

Regisseur Kobayashi vertaald met deze film de traditionele Japanse beeldende kunst en drama via de camera naar het beeldscherm en in dat proces toont het de universele taal tussen mythe en dromen Een unieke ervaring.

Deze film bezit een spookverhaal, geplaatst in de modernere tijd van het internet. Het is geconcentreerd rond een vreemde website die de verontrustende vraag stelt: 'Wil je een geest ontmoeten?' Het is een langzame film, en in de film gebeurt er niet gek veel. Het baseert zich meer ​​kritische op de negatieve effecten van technologie. En op het fenomeen dat bekend staat als Hikikomori, 'acute sociale terugtrekking' in het bijzonder. Helaas werken de versmelting van filosofie, de effecten van het internet op de samenleving en een zero-charismatisch cast alle tegen de film. Als er wel iets gebeurt was dat ook zeker niet slecht! Het apocalyptisch beeld aan het einde van de film over Japan en de rest van de wereld, was zelf erg verontrustend. Maar een horror film hoort kijkers in spanning te houden of bang maken, Echter kiest men er hiervoor om constant de zinloze boodschap 'we zijn alleen, zelfs in de dood', te herhalen. Dit is echt te traag, met meerdere scènes van mensen die gewoon staan ​​te wachten op dingen. Eigenlijk is de eerste anderhalf uur tergend, en de laatste act helpt niet dan ook echt veel meer.Ook weet ik nog steeds niet zeker wat de spoken en computers met elkaar verbond? Jammer maar ik verveelde me nogal met de film.

Met een plot gebaseerd op Shunrō Oshikawa maar ideeën haalt uit alle SF-richtingen denk aan bv; Jules Verne of Thunderbirds (Komatsuzaki was de visueel ontwerper) is deze film verder een typisch SF-fantasie uit de jaren '60. Zo is er uiteraard een kwaadaardige beschaving die de aarde bedreigt in de hoop deze te veroveren. Maar deze keer zijn het geen buitenaardse wezens, maar de mensen van het verloren gegane Mu-continent (James Churchward) Een hoogwaardige beschaving met; laserstralen, "vliegende bommen", wetsuits, technologie die geothermische kracht beheersen, kortom jongens en meisjes om dus rekening mee te houden. De speciale effecten zien er na bijna 60 jaar nog steeds erg goed uit. Ontploffende schepen, aardbeving, instortende gebouwen, onderzeeërs, ze zien er best realistisch uit (ook al weet je dat het schaalmodellen zijn). De enige "slechte" rekwisieten zijn naar mijn mening de vriesstraalgeweren die aan het einde worden gebruikt. Door de Atragon-sub en het onderzeese, Mu-rijk zijn er natuurlijk veel onderwaterscènes en verassend genoeg ook nog een Daikaiju in de vorm van Manda de Chinese zeedraak. Ondanks dat er ook verschillende minpuntjes en ontbrekende logica zijn te vinden biedt het lekkere dwaasheid en entertainment. Toegegeven het is niet het beste wat je ooit zult zien, maar bevredigend was het wel! En het zag er zo goed uit dat ze twee jaar later sommige delen ook hergebruikte in War-Gods of the Deep (Film, 1965)

Finse dramafilm met een verhaal gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen; regisseur Pekka Lehto las een krantenartikel over een jonge moeder en twee van haar kinderen die op een dag plotseling verdwenen, om een ​​paar dagen later weer op te duiken. Rond dat artikel heeft hij een verhaal gemaakt dat behoorlijk boeiend was maar ook zwaar en misschien iets te ambitieus. De film verhaalt ook vanuit de gedachtewereld van deze moeder maar vanwege haar depressie en psychische aandoening lijkt de film soms onbegrijpelijk. Geen gemakkelijke film dus...Het verhaal is dus lastig, maar doordrenkt van een treurige sfeer en in ieder geval de moeite waard is om te bekijken.

"Stuntelige pogingen tot intimiteit in Los Angeles"

Kajillionaire is een Amerikaans woord dat soms wordt gebruikt om extreem rijken aan te duiden. Deze maatschappij is ‘nep’ en daar moet je vooral geen onderdeel van uit willen maken volgens Robert, Theresa en hun 26-jarige dochter Old Dolio. Zij zijn namelijk non-conformisten op bijna het ziekelijke af. Of eigenlijk zijn ze meer een team want een echt gezin... Iets wat pijnlijk duidelijk wordt als men Melanie tegen het lijf lopen. De scènes die deze film de moeite waard maken zijn wanneer Old Dolio langzaam ontdooit voor de exotische en levenslustige Melanie. Old Dolio hunkert naar aandacht, liefkozingen, en simpele dingen als een pannenkoeken ontbijt of een cadeautje. Het is een film met herkenbare thema’s die wat opvalt door de aanwezigheid van ietwat bevreemde scenes maar echt absurd of bizar werd het nooit. Actrice Gina Rodriguez is een leuke dame en tja...verder kwam het in deze film ook niet. Het is vooral Evan Rachel Wood die hier schitterende in de hoofdrol. Uiteindelijk was het best een vertederende film met een goed gevoel.

Epische film vol avontuur en humor. Het verhaal wordt vertelt vanuit het gezichtspunt van twee stuntelige boeren, een kleine magere en een grote dikke. En gaat verder over prinses van een door oorlog weggevaagd land die in veiligheid moet worden gebracht door een nukkige generaal. De oplettende kijker zal direct zien dat dit een inspiratiebron was voor Star Wars-films. Naast de ijzersterke rol van begeleider van de prinses, generaal Makabe zijn het de stuntelige en grappige duo Chiahi en Fujiwara die de show stelen. Maar ondanks de luchtige toon laat de film ook mooi camerawerk en locaties zien. Kortom een heerlijke film.

Erg brave Russische biografische film over ene Michail Timofeyevich Kalashnikov. Dit heerschap is verantwoordelijk voor misschien wel het meest bekenste wapen ter wereld de AK-47. Nu is de film is geheel gesponsord door de fabriek van Kalashnikov, dus nergens zal er een onvertogen woord vallen. De film begint met Mikhail die tijdens zijn dienst in het Rode Leger in de Tweede Wereldoorlog dient en vervolgt vervolgens zijn weg met de technische ontwikkeling van verschillende prototypes, waarbij men dit uiteraard vermengt met een liefdesverhaal...kortom veel cliché-biografie onderdelen. Tenenkrommend was het bombastisch einde met de terugkeer naar zijn moeder. Helaas was het verdere verhaal ook maar erg vlak. Het loop keurig langs wat belangrijke gebeurtenissen maar een echt spannend pad van idee naar de uiteindelijke triomf van Kalashnikovs uitvinding was dat niet. Er is nergens een conflict of strijd te zien. Wat betekend dat er ook weinig spannends gebeurd. En och..het was nog best aangenaam om naar te kijken, technisch was best een goed filmpje. Kostuums, voertuigen en decors zagen er verzorgt uit. Maar tja dit was verder vooral een netjes gefilmde lofzang voor een uitvinding van een wapen Een gladgestreken vergulden vertelsel gebracht door de leverancier van het bekende voorwerp. Dat eveneens verantwoordelijk is voor genoeg doden over de gehele wereld.

Extreem buitenissig, wrede maar schattig vormgegeven film van Takashi Miike. Aan het begin horen we Shun Takahata zeggen ik ben verveeld, mijn leven is saai. Hierna zien we een klaslokaal met bloedspetters op de muur veroorzaakt doordat een Daruma pop/hoofd 'Annemaria Koekoek' met ze speelt met als gevolg dat de hoofden van de leerlingen exploderen in rode knikkers. En dat zijn alleen maar de eerste vijf minuten. Waar ben je in terecht gekomen vraag je je eigen af? En langzaam wordt het je duidelijk dat het een soort real-lifegame van een stel buitenissige goden of Aliens moet zijn. De regels zijn onbekend, de reden is onbekend, de uitkomst telkens hetzelfde: iedereen sterft op gruwelijke wijze behalve de winnaars. Volgens een tien-kleine-negertjes-scenario dat doet denken aan The Hunger Games en Battle Royale wordt het groepje overlevenden steeds verder uitgedund. Bizarre en super vreemde film waarbij je niet veel moet afvragen waarom het zo is maar het gewoon moet ondergaan. Of zoals de regisseur het zelf in interviews omschreef: Having Good Fun

Conventionele Tweede Wereldoorlog film uit de Noorse productiemachine. Een film over de Duitse aanval op Narvik, het Noorse, Franse en Britse verzet en de uiteindelijke val van de stad. Waarvan een groot gedeelte ook het dilemma van de naïeve Ingrid toont, samenwerken met de Britten of de nazi's om haar eigen familie te redden .Uiteraard komt de uiteindelijke verzoening. Het klaart de klus maar door zich tegelijkertijd te focussen op de familie en de landslag in de bergen rond de Noord-Noorse stad Narvik worstelend het wel met continuïteitsfouten door een beperkte looptijd. De actiescènes zijn beperkt maar doeltreffend. De brugsequentie en in besneeuwde loopgraven waren uitstekend! De film is echter wel uiterst conservatief als het gaat om het weergeven van de werkelijke wreedheid van oorlog. Tja de film is best goed gemaakt maar door het meer bij wanhoop dan bij strijdlust te houden valt het in bijna niets op. Wel nog steeds de moeite waard, alleen ook een beetje vergeetbaar!

Deze film was één van de eerste verhalende films die expliciet het onderwerp van de Holocaust (de gruwelijkheden van concentratie- en werkkampen) verbeeldde. Destijds controversieel omdat een paar jaar na uitkomen, regisseur Jacques Rivette en 30 jaar naderhand een zelfingenomen filmcriticus Serge Daney moeite hadden met een één enkel tracking shot van een vrouw die zich van het leven beroofd door tegen een elektrisch geladen hek op te lopen. Gek genoeg is dat juist één van de scenes die de meeste indruk achterliet tussen het regelmatig tranentrekkende melodrama.

De film is een soort coming-of-age verhaal en gaat over Nicole/Edith, een veertienjarig Joods meisje dat opgroeit in een werkkamp en om aan ellende te ontsnappen, leert ze haar onschuld te offeren. Ze ruilt haar lichaam voor relatieve comfort; wat eten, een beetje warmte, een paar uur zonder werk. Deze film wisselt krachtig realisme af met chaotische melodrama. Al kan die chaos ook komen doordat men werkte met een internationale cast en alles in het Italiaans werd nagesynchroniseerd. Wel een dappere poging met de juiste bedoelingen, maar sommige gedeeltes waren niet helemaal succesvol of anders was het de tand des tijds.

Emotionele melodrama-film dat in zijn geheel is opgebouwd rond drie personages te midden van de Finse burgeroorlog: Een vrouw die in de eerste tien minuten traumatiserende ervaringen meemaakt en de rest van de film iedereen wantrouwt en nog meer trauma oploopt. Een soldaat die weet dat hij voor de juiste zaak vecht, maar in gewetensnood raakt door manier waarop. En en een dichter die een rechter en enorm wreed is geworden. De film is vakkundig gemaakt maar is onnodig traag en door de tijdsduur langdradig. De aanwezige vrouwen worden genomen of laten zich nemen. Deze scenes waarin het vrouwelijke schoon naakt is te zien waren er denk ik zodat je niet in slaap valt....oh en natuurlijk ook de homoseksuele seks scene Want in het laatste gedeelte veranderd de film, de soldaat in een soort seks-slaaf om het einde te rechtvaardigen.

Doldwaze geflipte over de top Japanse splatter-horror over een schoolmeisje met een machinegeweer als arm, die wraak wil nemen op Yakuza-ninja’s en iedereen die verder nog haar pad kruist. Wat volgt zijn geweldige slachtpartijen met rond spuitende bloedfonteinen. Bewerkstelligt door wapentuig als eerder genoemde machinegeweer, katana maar ook een drilboor-bh en een vliegende guillotine. Spannend is de film nergens. De overdaad aan bloed en ledematen maken van de film een bizarre komedie. ‘The Machine Girl’ neemt de gewelddadige Aziatische pulpfilms uit de jaren zeventig en doet hier zelfs nog een schepje bovenop! De special effecten zijn niet altijd even overtuigende CGI, maar dit drukt de pret niet. De film is duidelijk met liefde in elkaar is gezet. Voor de liefhebbers is dit een top-notch!

De laatste tijd verschijnen er nogal wat (steeds meer) actiefilms waarin een actrices de actieheldin mag spelen. Niets mis mee! Persoonlijk vind ik ze zelfs, fijner wegkijken dan de mannelijke equivalent In deze mag Mary-Elizabeth Winstead de dankbare taak op zich nemen als sluipschutter Kate. Een hoofdpersoon die langzaamaan doodgaat door gif, de mentor op de achtergrond (Woody Harrelson) en een kind die moet overleven met hulp van de vrouw die haar vader heeft afgeknald. Doordat het gif dat gebruik wordt als katalysator voor een wraakmissie, is het als een beetje een variatie op Crank (van Jason Statham). Echter is alles wat minder idioot en hilarisch dan die eerdergenoemde! Het blijft allemaal wat op de vlakte. Woody Harrelson heeft maar erg weinig te doen dan dat het misschien zijn bankrekening aanvult. Maar als actiefilm was dit best goed! Natuurlijk soortgelijke gevechten heb je al eens eerder gezien, maar de kogelregens en gevechtschoreografieën zijn flitsend in beeld gebracht, en de achtergrond van een door neon verlichte Japanse metropool was meer dan prima! En Mary-Elizabeth Winstead doet voor geen enkele actieheld onder waar het aankomt op het uitdelen van een stevig pak slaag!

Katyn is een Russisch dorp, dat ongeveer 20 km ten westen van de stad Smolensk ligt. Het nabijgelegen bos was in 1940 één van drie locaties waar de NKVD, Poolse burgers, geestelijken en militairen executeerde. De Nazi’s beschuldigen de Russen hiervan en die beschuldigen op hun beurt de Nazi’s. Deze film is gebaseerd op een boek van schrijver Andrzej Mularczyk die op zijn beurt de gebeurtenissen van getuigen uit dagboeken of brieven in zijn boek verwerkte. Het verhaal van de film neemt een aantal keer een wending waarbij er nieuwe karakters worden geïntroduceerd, die dan een belangrijke rol toebedeeld krijgen. Door deze late introducties blijft het wat afstandelijk. Andere verhaallijnen worden afgebroken of nauwelijks afgerond. Alleen Maja Ostazsewska, die Anna, de vrouw van Lt. Jerzy speelt, is een stabiele factor in de film. Er wordt door alle acteurs prima geacteerd. Helaas vormt de constant herhalende boodschap van de Sovjets zijn fout een zwakte en maakt van Katyn's speelduur van net iets meer dan twee uur een aardige maar wat mindere film.

Heerlijke film die alle tijdslijnen door elkaar gooit maar die je aan het einde met voldoening achterlaat. Voormalig politieagent Akikazu Fujishima gaat op zoek naar zijn 17-jarige dochter Kanako. Dit wordt een dolle rit waarin het lieve jonge meisje uiteindelijk verandert in een gruwelijk femme fatale. Die zoektocht is tevens een mix van keiharde actie, waar papa zelf ook de nodige klappen ontvangt, hyper-korte fragmenten van een soort combinatie tussen snapchat en muziekclips en schitterende bijna rustgevende zeventige jaren beelden. De film is sowieso een kruisbestuiving tussen die zeventige jaren en dit decennia. Papa rijdt in een oude wagen (goh, dat deze auto nog kan rijden) en we horen veelal op de achtergrond muziek die niet zal misstaan in een blaxploitation film. Terwijl de jongere er heel wat wilder lifestyle op na houden.

Het is mijn tweede film van studio Ghibli en één ding is me duidelijk de films kijken heerlijk weg. Officieel is dit natuurlijk geen Ghibli want deze animatiefilm werd nog voor de oprichting van de studio gemaakt. Toch staat de film wel in hun catalogus. Enfin, zonder Nausicaä of the Valley of the Wind was er dus geen studio Ghibli! Regisseur Hayao Miyazaki gebruikte voor het verhaal zijn eigen mangaserie. En wat is dat een heerlijk post-apocalyptisch sprookje die geschikt is voor jong en oud. Zodra je de film opzet wordt je meegezogen in het fantasierijke sciencefiction verhaal. In de toekomst is de aarde door de mensheid verwoest. Slechts een klein deel van de mensheid heeft de verwoesting overleefd. In die wereld leven immens grote insecten (de bekendste zijn de Ohmu) en zonder masker ga je dood aan de giftige gassen en pollen. In de vallei van de wind leeft de prinses Nausicaa en houdt zich vooral bezig met haar grote liefde: de natuur. Maar de prins van het naburige land denkt daar heel anders over: hij gebruikt technologie en een eeuwenoude krijger om de natuur onder de duim te houden, en riskeert daarmee ieders leven. Aan Nausicaa de taak om hem te stoppen en om vrede te laten zegevieren. De animaties zijn schitterend, zeker gezien het feit dat het al in 1984 gemaakt is en is vergelijkbaar met ‘Castle in the Sky’ die uit ongeveer dezelfde periode afkomstig is. Wederom een prachtige anime met veel vliegtuigen en actie die elk jongenshart sneller laat slaan!

Een man is op de vlucht nadat hij de leider van zijn clan heeft vermoord. Een andere man probeert zich op te werken binnen zijn clan door illegaal goud op te vissen uit een rivier samen met zijn vrouw. Een derde man zit de eerste man achterna om wraak te nemen voor zijn vrouw (dochter van de vermoorde leider) Hun wegen leiden naar een berg alwaar ze leren wat echt iets waard is in het leven. Een film die dus handelt over Japanse feodalisme.Cinematografisch (spelend met licht en donker) is het zeker erg mooi om te zien. Al boeien die zwart-wit shots van de omgevingen me soms een stuk minder. Zo ook de aanwezigheid van onbeduidende scenes. Zo is er een scène waarin er plotseling een prostituee (tenminste ik denk dat ze dat is) verschijnt en die vermoordt een bijna verdronken samoerai om redenen die nooit volledig worden uitgelegd. In een andere springt het beeld van een groot zwaardgevecht plotseling van een binnenhuis naar een uitwendig veld van hoog gras. Slordige foutjes, die samen met de ouderwetse gevechten de film voor mij een stuk minder plezierig maakte. Gelukkig was er ook veel positiefs in de vorm van het donkere en cynische verhaal met wraak (altijd wraak) verkrachting, verraad, koelbloedige moord en de gebruikelijke eer. Zodat de film wel het bekijken waard was.

Tjonge Oz Perkins levert zowaar twee gave films in één jaar af! En hij stelt me wederom niet teleur! Oz is iemand die weet hoe je monsters creëert, die weet hoe je ze bouwt en tot leven brengt! Deze film komt langzaam op gang met serene cameravoering en minimalistische dialogen. Maar ondertussen gebeuren er vreemde, beangstigende dingen die tijdens de onthulling zich ook zeker kenbaar maken. Er zijn geen schrikmomenten in de vorm van volumeknop standje hard. Horror verschijnt met subtiele krakende en gorgelende geluiden en met een griezelige angstaanjagende sfeer. Kleine aanmerking is wel dat Perkins enigszins terughoudend leek, meer voor een ongemakkelijk gevoel ging en ook de uitleg van het achtergrondverhaal had wel wilder gemogen. Maar krijg je dan wel weer de fantastische acteerprestatie van Tatiana Maslany voor terug. Oz Perkins blijft een werkelijk opmerkelijk regisseur die gewoon zijn eigen plan trekt. Het maakt van hem één van de meest interessantste horrorregisseurs die er hedentendage rondloopt. Alleen jammer dat hij in waardering altijd een beetje tussen de wal en het schip valt want tjonge wat blijven zijn films goed!

Naast dat Nick Cheung in redelijk wat films speelt, is dit alweer de tweede film waarvan hij zelf de regie deed. Cheung speelt ook de rol van de straatwijze exorcist Master Wong Wing-fatt. Die met zijn witte haar en tatoeages bepaald geen typische exorcist was. Zijn clientèle bestaat voornamelijk uit gangsters die hulp nodig hebben met paranormale problemen. De film is dus sowieso niet de standaard- exorcismefilm. De paar uitdrijvingen die in de film zijn gebeuren daarnaast met kippen en rotjes....

Er spelen zich hier eigenlijk twee films tegelijk af. De ene gaat over een exorcist met medeleven die geconfronteerd met een verbitterde geest. (het deed me een beetje denken aan Peter Jacksons The Frighteners (1996) De andere film gaat over een man die verliefd is op zijn huisdiergeest Cherr (Amber Kuo) en de vrees voor haar onvermijdelijke reïncarnatie. Door dat bovennatuurlijke kreeg de film een horror-aanduiding Echter de schrikmomenten worden meer gebruikt om te lachen en de film draait om een vreemde romance. Als je het niet

erg vind om geen echt enge situatie te kijken maar een spookverhaal met een hart

Ondanks dat de film de gebaseerd-op-ware-gebeurtenissen-kaart trek is vrijwel alles in de film verzonnen. De film gaat over wat er kan gebeurd zijn in de dagen voor de mysterieuze verdwijning van drie vuurtorenbewakers in december 1900 op het Eilean Mòr, het grootste eiland van de Flannan Isles, een archipel vlakbij Schotland. Er is nooit een aanwijzing gevonden omtrent wat er werkelijk gebeurde in de nacht dat de drie mannen verdwenen. Het mysterie leent zich dan ook dankbaar voor (sterke) verhalen, opera, gedichten, een liedje van Genesis en natuurlijk films.

Wie meer over het mysterie lees "The Mystery of the Flannan Island Lighthouse " komt er achter dat dit verhaal wel het meest onwaarschijnlijke is. Toch levert een best goede en spannende thriller /drama-film op! Drie mannen; een oude rot Thomas Marshall (Peter Mullan) teruggetrokken en achtervolgd door persoonlijke tragedie, James Ducat (Gerard Butler) een liefhebbende echtgenoot en vader en een natuurlijke mentor voor de jongere, onervaren Donald McArthur. (Connor Swindells) die moeten zien om te gaan met onverwachte omstandigheden tijdens hun zes weken bij de geïsoleerde vuurtoren.

Het verhaal dat hier werd vertelt was een soort bewerking van “The Treasure of the Sierra Madre,” maar dan bij de zee. Ook dat was een film waar mensen die elkaar amper kennen worden gedreven door hun hebzucht, paranoia en schuldgevoelens. Het is Gerard Butler die hier toch heel wat beter werk liet zien dan in de middelmatige actiefilms waar hij de laatste tijd nogal vaak in verscheen . Voeg daar nog het mooie werk van de Deense Kristoffer Nyholm (Forbrydelsen) aan toe.

Met andere woorden; ook al is het een oud en bekend verhaal,en doen Nyholm en zijn uitstekende cast er niets nieuws mee, vertellen ze het hier wel goed. En als het dan ook nog eens afspeelt op een prachtige locatie, dan valt er best veel te genieten!

Deze film was helemaal zo slecht nog niet! Het is een film over een seriemoordenaar maar het probeert tenminste iets anders dan zoveelste martelhorror te zijn. Een jonge vrouw, een ongeluk dus moet er een sleepwagen komen. Een paar verdachte hillbilly's maar gelukkig is daar algauw de chauffeur van de sleepwagen....maar oeps ze is uitgekozen voor zijn volgende martelsessie. Ach de acteurs waren niet spectaculair, maar de twee hoofdpersonages, Janice en haar ontvoerder, deden het uitstekend. Sunny La Rose is zelfs naakt te zien. Verhaaltechnisch lijkt het een beetje samenhang te missen. Er zijn ook andere slachtoffers maar die voelden als opvulsels, slachtvee maar waarom die wel...? Al mag er niet over klagen ze verzorgde de meeste bloed en gore. Want ja er zijn een paar martelscènes. Ze zijn niet al te heftig maar kunnen wel worden ervaren als mild schokkend, De plotwending aan het einde vond ik bevredigend, en ook niet direct een voorspelbare formule-einde. (in de tijd van uitkomen) Toch verrassend dat deze lowbudgetfilm helemaal niet zo slecht was! Ook al is het ook niet geweldig, heb ik er geen spijt van dat ik hem heb bekeken!

Ach zo verkeerd was dit nog niet op fraaie wijze werd ons een blik op de geschiedenis van Nederland eind 19e eeuw getoond. Op kosten of moeite werd niet gekeken want destijds was het de duurste Nederlands film ooit gemaakt. De film is gebaseerd op de dagboeken met levensverhaal van prostituee /schrijfster Neel Doff. Daardoor is het meer een anekdotische verfilming geworden. Door Monique van de Ven's mooie en vrolijke verschijning als Keetje blijft de film een continue luchtigheid over zich heen houden. Terwijl op de achtergrond van de film, je de armoede ziet in Nederland, de daaruit voortvloeiende opkomst van het socialisme en ook de belabberde omstandigheden van vrouwen. Verder een vrij typisch Nederlandse film van die tijd. Wat betekent dat er niet werd geschroomd met banale zaken als poepen, scheten laten, verkrachting, zelfbevrediging van een vrouw of een mannelijke erectie. Dat soort scènes kwam maar weinig in andere cinema terug en door zijn hardheid en het expliciet tonen was het beslist geen Hollywood-film. Uiteindelijk leverde het wel regisseur Paul Verhoeven, cameraman Jan de Bont en acteur Rutger Hauer genoeg succes op om te kunnen slagen in Hollywood.

Oei... en ik dacht een avondje licht verteerbaar of met een lach. Viel dat even vies tegen! Deze film blijk het eerste brouwsel te zijn van David Zucker, Jim Abrahams en Jerry Zucker. De mannen achter Amerikaanse komedie-films met flauwe humor zoals 'The Naked Gun' (1988) 'Hot Shots!' (1991) of de pareltjes Scary Movie 3, 4 en 5. Nee dit was duidelijk niet het type film waar ik blij van werd of had verwacht! De film bestaat uit korte sketches met persiflages op films, trailers, Amerikaanse ochtendshows en TV commercials. Een concept dat nog steeds wordt herhaald! Ik vind het helemaal niets! Sterker ik vind dit soort grappig (proberen) doen op bestaande films vooral creatieve armoede! Het draait allemaal om zo 'dom mogelijke' humor en zeer voor de hand liggende zaken. Ik zie geen humor in wat is er grappig is aan een man die aan zijn kont krabt of in zijn neus pulkt. Misschien is het ook omdat ik nog nooit een Bruce Lee-film heb gezien Echter vond ik de persiflage maar vooral saai en vervelend, al was dit voor bijna de gehele film van toepassing! Nee helaas was dit voor mij geen goede beleving en tijd.

Mis ik iets? Een 3,4 op LB, een 6,8 op IMDb... snap niet helemaal waarom mensen zeggen dat dit zo goed is. Het voelt niet als iets bijzonders aan . Meer dan een Indonesische Blair Witch Project-look-a-like was ook niet. Niet dat het nu de slechtste found footage-film is die ik ooit heb gezien, maar ik had met zo'n score wel iets heel veel beters verwacht. Of...ik mis gewoon iets want er waren voor mij nogal wat hiaten en verwarring. Waarom verschuift het plotseling van een strand naar een bos? Waar is die sjamaan opeens gebleven? Deze film mist ook de horrormomenten... op een pocong-scène, na. Er gebeurt bijna niets, er zit maar weinig geest in. Nee voor mij was dit niet veel meer dan een stel mensen die rondrenden en luid ruziën en schreeuwden en niet goed konden omgaan met camera. Naar de maatstaven van de Indonesische cinema van rond die tijd misschien oké maar nu was dit echt geen geweldige horrorfilm.

In plaats van de Indonesische film "Keramat" kreeg ik de meer obscure Maleisische film met dezelfde naam. Deze film is nogal van twijfelachtig kwaliteit. De personages zijn slecht uitgewerkt. Het camera en acteerwerk lijkt wel op iets wat uit een Maleisische soap komt. En...bij nader inzien veel van wat ziet is eigenlijk ook gewoon soapachtig. Pogingen tot Jump-scares komen niet verder dan proberen...waardoor niets echt eng was. Tja al met al was dit nogal tegenvallend. Bovendien denk ik dat de meeste waarderingen op IDMB/Letterboxd vooral de Indonesische film "Keramat" zijn bedoelt. Die is ook niet heel goed maar wel beter dan dit!

Deze Indonesische film bezit helaas veel verspilde potentie. Het idee dat natuurminnende geesten/demonen wraak nemen is goed, maar de film slaagt er gewoon niet in om angst aan te jagen. Het blijf hangen in de standaard "spookhuis" dingen maar dan in een trein. Het plot weet eigenlijk na de helft al niets nieuws meer te brengen en wordt dus repetitief. Sommige scènes zijn door exploderende hoofden en lichamen in CGI nog flink bloederig. Hoewel het niet slecht is en enigszins vermakelijkheid biedt, is dit uiteindelijk slechts een "spookhuisfilm" Die meer een gemiste kans is, nog steeds kijkbaar, maar de uitwerking voelt wat ondermaats.

‘That penis needs dusting!’

Voor zijn tiende speelfilm wilde de Canadese filmmaker naar eigen zeggen; een ​​meer verhalend toegankelijke speelfilm maken, zodat zijn werk wat makkelijker verkoopbaar was. De zwart-wit cinematografie zijn digitaal, er is geluid en er wordt in gesproken, waardoor het op het eerste gezicht misschien zo lijkt, maar het eindresultaat is echter één van de meest moeilijke Maddin-film om te ontcijferen. Het is een zeer vreemde combinatie van spookverhaal, zoektochtverhaal (naar de Odyssee van Homerus) en gangsterfilm

De film begint met een stel jaren '30 gangsters die op een stormachtige nacht zich verschuilen in een huis. Waarna er ene aan geheugenverlies lijdende Ulysses Pick opdaagt. Deze wordt vergezeld door een blind, verdronken meisje en een jongeman die aan een stoel is vastgebonden en die zijn eigen zoon blijkt te zijn. Hij is op zoek naar zijn vrouw Hyacinth (Isabella Rossellini), die dan weer haar vader Calypso (Louis Negin) aan haar bed heeft vastgeketend.

De oude man die is vastgeketend aan het bed van zijn dochter en die via voice-over ook onthullingen doet, is Calypso. Wat de naam is van een dochter van Atlas die er niet in slaagt om Odysseus bij zich te houden. De naam van de dochter (Rossellini) is Hyacinth wat in dezelfde Griekse mythologie de naam was van een Spartaanse atletische prins die door twee mannen werd begeerd. Oké, ik heb hun verhalen opgezocht op Wikipedia...maar waarom ze precies in het verhaal zaten...geen idee?

Zo ook had ik géén idee wat de bedoeling was van de jongen die yahtzee speelt oftewel obsessief masturbeert terwijl je het geluidseffect van schuddende dobbelstenen hoort. Een jonge vrouw, die naakt door een gang rent met honden. Waarom Ulysses rondloopt met een veelvraat (wolverine) die Crispy heet. Waar Udo Kier als een mysterieuze dokter opeens vandaan kwam, of wat nu de verborgen gang met een stijve penis die volgens Ulysses moet worden afgestoft voor een betekenis had. De film is dus overspoeld met ondoordringbare psychoseksuele surreële gekte.

Hoewel Maddins films vaak vakmanschap bezitten is deze minder speels of mist samenhang zoals zijn eerdere films. Ergens moet hij izijn doel uit het oog zijn verloren. De film is een beetje als een puzzel, leuk om te maken maar vermoeiende omdat er een groot aantal stukjes van ontbreken.

Zwaar tegenvallende Thaise horror en een goed voorbeeld dat niet alle Aziatische horror van goede kwaliteit is. Dit is namelijk een bijzonder matige occulte horror waarin regisseur Tanit Jitnukul teveel achteloos achter mekaar geplakte onsamenhangende beelden en plaatjes heeft gemonteerd. Het heden (in zwart-wit) wordt meerdere malen onderbroken door flashbacks (die in kleur worden vertoond) uit het verleden en in die flashbacks zitten dan weer terugblikken. Dat was nog door de vingers te zien als opgevoerde personages enig houvast gaven. Echter deze zijn even dubieus; een journalist duikt af en toe vanuit het niets op, het vriendinnenclubje van de heldin is halverwege opeens zoek of een sjamaan die te pas en onpas op bestelling zwarte magie uitspreekt? Daarnaast lijken veel scenes regelrecht uit Thaise soap te komen waar dan af en toe wat horror doorheen gegooid wordt. De cast acteert daarbij op hetzelfde niveau als soap en is dus erg matig. Afgezien van het gegeven; Zwarte magie is dit niets minder dan een wanproduct.