Opinions

De naam Troma wordt meestal geassocieerd met films die ze zelf produceren. Echter de meeste mensen vergeten vaak dat Troma naast een productiebedrijf ook een releasebedrijf is. Dus ik ging de film kijken met de verwachting een idioot domme film te zien. Gaat er iemand wel met hoge verwachtingen kijken naar een film met de titel Killer Condom? Wat een enorme verrassing! Want dit was een redelijk bijzonder goedgemaakte film. Die is gebaseerd op de graphic-novel van Ralf König,

Hardvochtige YPD-detective Luigi Mackeroni gaat op pad om een ​​kwaadaardige roofdier te stoppen die lijkt op een condoom die met zijn vlijmscherpe tanden spontaan penisoperaties uitvoert bij de klanten van sekswerkers in het vunzige hotel Quickie in New York. In een sub-plot is er een driehoekverhouding met dragqueen en ex-partner Bob...Euh... Babette en oplichter Billy. Alhoewel dit zich allemaal afspeelt in New York City en daar ook is opgenomen, lijkt de stad nu opeens volledig bevolkt te zijn door Duitstalige mensen...

Er moet natuurlijk ook nog wat aandacht worden besteed aan de titulaire moordenaars van de film. Ze vormen een zeer dwaze bedreiging maar de vormgeving van d e special Effecten zijn niet mis! Volgens de credits was de legendarische HR Giger, creatieve adviseur maar werden ze vervaardig door Jorg Buttgereit (regisseur van NEKRomantik (1987) De norse en slonzige rechercheur Luigi Macaroni is heerlijk als hard-boiled detective-parodie. Hoewel het soms vreemd is, wordt het rechtlijnig en openhartig gespeeld, waardoor het een vermakelijke ervaring werd!

Konga kan worden gezien als een soort low-budget versie van King Kong maar wegens minder budget wordt er veel meer tijd besteed aan een Gekke wetenschapper. (dat wel wat weg van Edgar Allan Poe's Murders in the Rue Morgue had) Het is ook heel logisch dat je dan meer beelden van vleesetende planten toont dan van een aap. Verder doet acteur Michael Gough een leuke over-de-top Peter Cushing imitatie en zijn de speciale effecten niet heel goed. Begin jaren vijftig had Amerika veel gigantische monsterfilms, Japan werd daardoor geïnspireerd en kwam met Kaiju-films, de UK heeft er ook een paar zoals Behemoth, Gorgo en deze maar het blijft vooral bij goed bedoelde pogingen. Deze film is dan ook op zijn eigen vreselijke manier erg onderhoudend.

De Verlichting wordt gezien als een van de pijlers van de westerse beschaving en zette grote wijzigingen in gang in het denken over religie, filosofie, kunst, wetenschap en politiek. Te midden van deze periode volgen we het koningshuis van een 18de-eeuws Denemarken. De film verteld het levensverhaal van de vijftienjarige Caroline Mathilde van Wales (Alicia Vikander) vanaf de ontmoeting met de mentaal zwakke zeventienjarige Koning Christian VII, (Mikkel Boe Følsgaard) het huwelijk, de geboorte van hun kinderen (waaronder de zoon Frederik) en het ontstaan van de geheime verhouding met de Duitse konings lijfarts en vrijdenker, Johann Friedrich Struensee (Mads Mikkelsen) totdat externe krachten de tragische ondergang van de amoureuze dokter en zijn koningin teweegbrachten.

Er ontstaat dan een interessante mix van liefdesdrama, complexe politieke intriges en conflicten aan het hof. Hoewel de film niet per se het kostuumdrama-genre opnieuw uitvindt, slaagt het er wel goed in, om zowel modern als historisch accuraat te zijn. Er wordt sensueel dicht op de huid gefilmd, de kostuums en de prachtige decors zijn soms uitbundig mooi vol kleuren.. Daarnaast dragen de krachtige vertolking van Alicia Vikander, Mads Mikkelsen en Mikkel Boe Følsgaard bij aan deze geslaagde film! Let wel het Deense hof was we een stuk degelijker dan het in vergelijking verwante Franse hof van 'Marie Antoinette'

In de aftiteling lezen we dat Frederik op zijn zestiende een staatsgreep pleegde en in de voetsporen van zijn moeder trad waarmee het recht toch nog zegevierde...Tja voor dit soort kostuumdrama's heb ik een zwak en als het zo goed is uitgevoerd was het voor mij dan ook puur genieten!

Bastøy is een eilandje in de Oslo-fjord dat heden dienst doet als staatsgevangenis. In 1915 was dit eilandje echter een reformatorium voor jeugddelinquenten tussen de elf en achttien jaar. Men probeerde van de jongens te rehabiliteren tot goede christenen door middel van intensieve discipline, dwangarbeid en lijfstraffen. Kortom, een pak ellende en een plaats waar je niet graag zou willen zijn. Toch is dat precies wat er gebeurd als de film begint komen op een koude winterochtend net twee nieuwe gevangenen op het eiland aan.

Het volgt netjes de formule van de soortgelijke gevangenis-films. Erg was dat niet want de nadruk ligt hier meer op het getrouw weergeven van (op werkelijkheid gebaseerde) gebeurtenissen en dat deed de film kwalitatief uitstekend! De film maakte indruk door zijn sterke opbouw, zijn sfeer die melancholie en wanhoop uitademt, de uitstekend presterende jonge acteurs en Stellan Skarsgård . Solide film!

Op 8 april startte de Duitsers met Operatie Weserübung en in de vroege ochtend van 9 april 1940 kwam er een gecombineerde aanval op Denemarken en Noorwegen. Denemarken viel binnen een dag. Noorwegen was evenmin goed voorbereid op oorlog. Echter koning Haakon VII (de koning van Denenmarken was trouwens zijn broer) weigerde te capituleren. Hij en zijn regering sloegen op de vlucht, mobiliseerden het leger en wisten zo twee maanden lang samen met de geallieerden (vanaf 14 april) hun eigen te verzetten Ook de inmiddels nieuw geïnstalleerde regering weigerde ze te erkennen. Daarna weken hij, zijn familie samen en de Noorse regering alsnog uit naar Groot-Brittannië en leidde de regering in ballingschap.

De film belicht de gebeurtenissen die onmiddellijk voorafgaan aan en volgen op de cruciale beslissing die deze koning Haakon VII van Noorwegen en zijn zoon Olaf V moesten nemen. Door de hele film heen observeert men ook regelmatig die nauwe relatie tussen Haakon en zijn zoon Olav. Verder veel beelden van de koning en zijn familie die worden achtervolgd door de Duitsers, krijgen te maken met oorlogsgeweld of strategische plannen bespreekt met regeringsfunctionarissen of de Duitse diplomaat.

Er zijn verschillende redenen waarom deze film toch lof verdient. Het meest voor de hand liggende is dat het een stukje geschiedenis belicht waar de meeste mensen, behalve Noren, niet al te veel vanaf weten. Verder bezit het een bekwame cast, uitstekende cinematografie en gedetailleerde periodesets en kostuums. Wel moet je zin hebben om een afgemeten, sombere studie van leiderschap te volgen met een flinke looptijd (twee en een kwartier) en iedereen met klein beetje kennis van de 2e wereldoorlog weet natuurlijk ook wat de afloop zal zijn! Maar dit was een goed en aangrijpend personage-gedreven film die een fascinerende inkijk gaf in de 2e wereldoorlogsgeschiedenis van Noorwegen.

Broadway-toneelstuk uit 1926 met Walter Huston als "Dead-legs Flint" in de hoofdrol. Twee jaar later werd er door Tod Browning de stille film ‘West of Zanzibar’ van gemaakt, met Lon Chaney in de hoofdrol. Vier jaar later, mocht Huston het weer proberen in deze pre-code-film met geluid.

Flint is een wraakzuchtige rolstoel-gebonden man die met simpele goocheltrucs de plaatselijke Afrikaanse stam onder de duim weet te houden. Er is hem ooit onrecht aangedaan door Gregg, zo hij zorgt dat zijn dochter Ann tot haar 18 jaar in een klooster wordt vastgehouden, zodat ze schoon en puur blijft, en haar vervolgens dwingt tot drugsverslaving en prostitutie. Flint heeft twee niet al te snuggere sidekicks Fuzzy en Cookie er is de heupwiegende Portugese Tula in een sarong en niet veel anders en redder in nood dokter Kingsland. Blijkbaar was iedereen ook verslaafd aan iets...

Veel cruciale acties vinden buiten het scherm plaats...zoals je Ann ziet als kloostermeisje en dan weer als een wrak Haar degradatie wordt overgebracht door middel van expliciet (pre-code hé!) praten en vertellen over wat er met haar is gebeurd. De finale is ook afgekapt en zie je aan het einde alleen de chimpansee een amulet van Flint uit de as vissen. Oké het is een vroege talkie maar al dat praten nam ook het gevoel van toneelstuk niet weg! En als dan de voodoo-riten van de Afrikaanse stam ook nog eens werden geleend uit de Browning/Chaney-film viel de film voor mij best tegen!

Dit vindt ik zo'n film die ondanks zijn erg intrigerend uitgangspunt, ook net iets te teleurstellend is, niet omdat het slecht is, maar simpelweg omdat het lang niet zo goed is als het zou moeten zijn. De film opent met een proloog waarin een metrofunctionaris verklaart dat deze film op geen enkele manier representatief is voor het ondergrondse systeem van Boedapest, maar desalniettemin staat hij volledig achter deze speelfilm.

Dit speelfilmdebuut van regisseur Nimród Antal (een Hongaar die opgroeide in LA)heeft veel in huis; geweldige en kleurrijke personages, Uber-coole en sfeervolle setting van de ondergrondse metrosysteem in Boedapest, en een geweldige stijl. Ja dit plot over een bont team buitenbeentjes-kaartjes-inspecteurs, een seriemoordenaar die nietsvermoedende klanten voor een metro duwt, een vreemde jonge vrouw in een berenpak, psychologische thrillerachtige dingen en visioenen van de hoofdrolspeler Bulcsú was absoluut interessant te noemen. maar uiteindelijk lijkt ook veel in de film nergens naar toe te leiden of is juist metaforisch bedoeld. (de interne strijd tussen Bulcsú en hemzelf)

Op zich is dat geen groot probleem maar het komische gedeelte, de sequenties van het inspecteren van kaartjes ' nemen een ruim deel van het verhaal in beslag. Deze ontmoetingen met pooiers en prostituees, fotograferende Aziatische toeristen die geen Engels spreken, (hoezo cliche typering?), voetbalhooligans, stotterende man, auditief gehandicapt stel enz. vond ik nogal irritant en overdreven aangezet. Enfin er zijn gelukkig ook fijne actiescènes en er zijn geen speciale effecten gebruikt dus die twee "railruns" waren echt! Daarnaast was er ook goede en gepaste dreunende soundtrack!

“Convoy is to scatter.”

Noorse Tweede Wereldoorlog film over konvooi PQ-17 Van alle PQ-konvooien werd dit het zwaarst getroffen door aanvallen van Duitse vliegtuigen en oorlogsschepen. Deze vloot bestond uit 35 schepen waarvan er 22 de Amerikaanse vlag voerden, acht de Britse, twee onder de Panamese vlag voeren, twee onder de Sovjetvlag en op één schip wapperde de Nederlandse driekleur.

De gebeurtenissen die je in deze film ziet, is het relaas van de tanker Troubador onder leiding van kapitein Georg Salvesen. Geen vrachtschip met wapens en munitie. En het was ook niet het enige schip dat doorvoer! Alle 35 schepen gingen door en uiteindelijk bereikte er 11 de havens van Archangelsk of Moermansk. Het claimt dus te zijn geïnspireerd door waargebeurde feiten, toch is de uitvoering over het noodlottige Moermansk-konvooi soms maar mager.

Enfin, het is film! En wat deze film doet is twee kapiteins op een boot zetten. Tja dat gaat niet goed! De film moet het dus voornamelijk hebben van een beklemmend gevoel tussen ruziënde bevelhebbers. Maar het script geeft hen en andere personages niet voldoende ruimte om van dit iets heel spannends te maken. Halverwege de film is er wel een sterke actiescène maar dat is ook helaas de enige!

Tja en het einde had wat uitgebreider gekund, je volgt de crew dagenlang op hun avontuur en ontberingen en dan lopen ze niet eens de haven binnen! Ach de film was competent maar gewoon te standaard. Er zijn een paar leuke en coole scènes maar het is te spaarzaam met opwinding om actiefans tevreden te stellen, en te weinig betrokkenheid om in plaats daarvan als drama te scoren. Voor wie geïnteresseerd is, hier is het hele hoe en waarom van het konvooi te vinden; Ondergang van konvooi PQ-17 - TracesOfWar.nl

Zweedse silent, en wat voor één! Heerlijke film, duister, prachtig verhaal en mooie special effects. Vooral als de voerman des doods ten tonele treed. Het tempo van het verhaal is wel wat aan de trage kant maar dat is ook typerend voor de tijd waaruit de film komt. Het verhaal had wel iets weg van scrooged. Waar de drie geesten een vrek bezoeken en wat de horror betreft, zal je waarschijnlijk niet direct van je stoel vallen,het is eerder zo dat de film extreem beklemmend en deprimerend is. Het einde vond ik helaas min of meer tegenvallen.

Voor het verhaal dat op zich niet zo boeiend en daarbij ook nog erg chaotische bedoening was hoef je deze film niet te bekijken. Er is een Yakuza-baas vermoord en zoek. Echter doet regisseur Takashi Miike alles goed om een heerlijke exploitatiefilm ervan te maken. Hij weet als geen ander te choqueren met extreem geweld, seks (verkrachting), sensatie en (lichamelijke) vernielingen. Deze wreedheden zijn zo bizar, waardoor je ze domweg niet serieus kan nemen. Menigmaal zat ik met een dikke grijns op mijn gezicht de over-de-top gekheid te bekijken. Het is een twee uur durende wervelwind van geweld die vermoedelijk vooral weggelegd is voor de liefhebbers van een staaltje slechte smaak. Een prima filmpje dus!

Verrassend goede animatiekwaliteit wordt teniet gedaan door een zwak verhaal. Nou, weet ik niet of het probleem aan de Engelse nasynchronisatie of het script zelf lag. Maar heel erg humoristisch vond ik de film ook niet. Zoveel mogelijk keer het F-woord gebruiken is tenminste niet mijn definitie van grappig. Het was leuk geweest als na Fritz the Cat (1972) er weer eens een lekker grofgebekte oversekste kat te zien was! Deze film had best hilarisch kunnen zijn. Echter was het scenario dat voor het grootste probleem zorgde, dat was nu nogal fragmentarisch en ook waren er scenes die nogal te gemakkelijk waren. Afgezien van één dode poes en een zombie, is het ook allemaal erg braafjes. Waarom Shero laten roepen dat hij "poesje" wil maar dit nergens tonen of zelfs maar suggereren? Jammer want potentie had de film zeker!

Zesde en tevens laatste film in Lone Wolf and Cub reeks. Al is er nog wel een film uit 1980 maar die schijnt alleen maar een soort bloemlezing te geven van de bloederige hoogtepunten uit deel 1 & 2. Natuurlijk staat die wel op het lijstje om te gaan kijken! Enfin het is inmiddels 1974 en was het tijd voor deel 6. Wel weer een andere regisseur, en ditmaal kreeg Yoshiyuki Kuroda de eer. De man heeft alleen twee Yokai Monsters films op zijn naam en dan deze Baby Cart. Nu is dit gelukkig wel een zeer goede film. Naar de schermutselingen met Yagyū Retsudo in voorgaande delen werd het wel eens tijd voor een treffen met de man. Maar voordat het zover is word er eerst nog Kaori de jongste dochter van de Yagyū met haar jongleer-stijl op Ogami Ittō afgestuurd. En een buitenechtelijke zoon die bij de Tsuchigumo-clan is aangesloten. Een clan die in de bergen woont en een soort occulte ninja's met demonische spinnenkracht bezitten. En dan is de film bijna aan zijn eind, maar niet voordat we de traditionele climax hebben gehad! En wat voor één? Een stel prachtige gevechten en scenes met sleeën die niet misstaan hadden bij James Bond. Geen idee waarom er uiteindelijk dus niet nog meer films zijn uitgekomen want ook dit deel is niet afsluitend. Wel is dit het einde van een prachtige reeks!

Japanse samoerai-film gebaseerd op een manga en gaat over Ogami Ittō scherprechter voor het shogunaat die betrokken raakt bij intriges van de Yagyu-clan. Hierdoor wordt zijn hele familie uitgeroeid en blijf hij alleen over met zijn kind Daigoro. Waarna we welkom worden geheten in de wereld van Ronin, seppuku, ninja's en verschillende Shaolin-Kung-Fu-stijlen. De hoofdlijn is natuurlijk de wraak maar verder verhuurt Ogami Ittō zichzelf. We zien hem dan ook een opdracht vervullen en de uiteindelijke wraak laat nog even op zich wachten aangezien dit de eerste van 6 films is. Wat een heerlijke lijpe wereld is het...een Ronin achter de kinderwagen met verborgen trucjes, gevechten die heerlijk bloederig maar kort en krachtig zijn. En ook visueel is het veel mooier dan de doorsnee-Kung-Fu film. Het is duidelijk dat deze film voor vele moderne films een inspiratiebron moet zijn geweest. Afgezien dat het soms ietwat moeilijk te volgen was wie nu wie is of wat doet en het wat vrouwonvriendelijke aspect in de film, is dit fantastische entertainment. (en zelfs meer dan dat!)

Een jaar later pakte regisseur Kenji Misumi de draad weer op met het vijfde deel. In dit vijfde deel krijg Ogami Ittō te maken met vijf zelfmoord-krijgers (Ittō is natuurlijk geen match voor ze, vandaar zelfmoord!) die alle een gedeelte van de opdracht en beloning aan hem geven. Daarnaast is er nog de mooie dame Hamachiyo die hem ook inhuurt. Door al die intriges moet er dus heel wat afgemoord worden voor de Ronin. De eerste is een Monnik die een soort boeddha-Jedi-Samoerai gedachtetruc bij hem doet. Hierna komt naar mijn mening het mooiste stukje uit de film, als de kleine Daigoro in een verlaten steeg de dievegge Oyô tegenkomt. En als goede zoon van zijn vader zijn mond houdt ondanks alles wat hij moet ondergaan. Het is een van de spaarzame momenten dat er minder actie is en er iets dieper op het karakter van Daigoro in gegaan wordt. Gelukkig is dat bloed en gechoreografeerde gevechten er wel,al kampt deze film vooral met de afwezigheid van een paar ingrediënten zoals de kinderwagen, hij is er wel maar wordt minder gebruikt, en het ergste van allemaal Waar zijn de boobs?

In dit vierde deel heeft regisseur Kenji Misumi tijdelijk plaats gemaakt voor regisseur Buichi Saitô. Zoals het spreekwoord zeg: "Verandering van spijs doet eten." en inderdaad, wat een pracht van een beginscene, een vrouwenborst met daarop de tatoeage van Kintarō (volksheld uit de Japanse folklore). Later blijkt deze wulpse dame Oyuki ,een besshikime, een soort van vrouwelijke bodyguard. Ogami Ittō moet deze lieftallig dame helaas vermoorden. Ook hieraan kan je merken dat er het allemaal iets anders gefilmd is, want waar andere moordenaars, ook de vrouwelijke, oppervlakkig slachtvee waren, kreeg Oyuki veel meer een achtergrond. Ze komt namelijk van de Gomune, een verbond tussen de verschillende kunstenaars en (straat)artiesten. Daarnaast zijn het bloed en de rondvliegende ledematen weer terug. Echter de mooiste scenes komen dit keer van zoonlief Daigoro, als deze wat af dwaalt en zijn vader kwijtraakt. Na wat omzwervingen loopt hij de Yagyu Gunbei tegen het lijf. Andere regisseur maar een zeer sterk vierde deel!

Het tweede deel is zowaar zelfs nog beter. Ogami Ittō en zijn zoon Daigoro vervolgen hun weg en komen ondertussen vrouwelijke ninja's van de Yagyu-clan tegen en tussen neus en lippen ook de opdracht aanneemt om een verrader van een clan te vermoorden. Wederom zijn er prachtige gevechten en kills. De trucjes van de kinderwagen kregen een prominentere rol en ditmaal zijn er ook iets meer beelden van vader en zoon. Waar deel 1 al een zeer goede mix tussen visuele pracht en martial arts was, overtreft deze film hem zelfs nog meer!

Wederom vervolgen we samen met onze helden Ogami Ittō en zijn zoon Daigoro onze weg van de HEL (met deel 3). Ditmaal worden ze gevraagd om een corrupte gouverneur te vermoorden. Visa versa vraagt de gouverneur ook om iemand te vermoorden. De film kent nog steeds dezelfde kwaliteiten van de eerste films maar het verhaal had wat zwakkere momenten. Ook de climax die zoals (tot nu toe) bij alle films traditioneel aan het bijna einde zit was dit keer net wat teveel over de top. Gelukkig werd dat dan wel weer goed gemaakt met het allerlaatste gevecht (een waardig tegenstander) en de seppuku. Met nu drie films gekeken moet ik zeggen dat ik het al een zeer knappe prestatie vind dat de kwaliteit van de verhaallijn nog steeds zo sterk is.

Russische blockbuster met veel voor dit land bekende acteurs..Films over onderzeeërs of duikboten weten door hun setting bijna altijd wel voor wat spanning, drama en claustrofobie te zorgen. Hoewel bijna alle onderzeefilms min of meer wel allemaal proberen dezelfde hachelijke situatie over te brengen. Daarom laat men In plaats van een ontmoeting of jacht in oorlog of bijna oorlogstijd, nu het mythische Scandinavische zeedier met enorme afmetingen, de Kraken los op een Russische atoomonderzeeër. Inzet een verdwenen duikboot met een superwapen dat moet worden vernietigt...en oh...de bemanning mag ook worden gered. Echter is het soms wel wat lang uitgesponnen met weinig inspirerende personages en dan werkt de speelduur en voorspelbaar plot ook niet echt mee. De grafische effecten en special effects zijn niet van topklasse, maar wel voldoende spektakel oplevert. De algehele samenhang van verhaal, plot, drama en acteerwerk zijn verder solide. Ach het was vermakelijk.

Krampus is niet zó slecht als ik eigenlijk vooraf deed vermoeden.Maar helemaal bevredigend was de film ook niet. Regisseur Michael Dougherty debuteerde in 2007 met Trick 'r Treat (2007), een fantastische omnibushorrorfilm die zich afspeelt op Halloween. Pas 8 jaar later kwam hij met een tweede speelfilm en ditmaal speelt het zich rond de kerst af. De Krampus is een beestachtige demon uit de folklore van de Alpen-regio's en is daar bekend als de boosaardige tegenhanger/hulp van Sint Nikolaas, enigszins vergelijkbaar met onze zwarte Piet. Alleen hier wordt hij meer als de kwaadaardige tweelingbroer van de kerstman geprojecteerd.

De Christmas-shopping in slo-mo en de daarop volgende taferelen van de frustratie, de stress, het eten en de familie brachten mij aan het begin op het verkeerde been. Ik had al heel gauw zo iets van oh nee, dit wordt helemaal niets. De cliche-personages met de al even bekende humor trekken de film nogal naar beneden, wat bijzonder jammer was. Maar als Omi (Waarom zat er een Duits sprekende oma in?) een verhaal vertelt over vroeger (wij zien dit in animatie) barst de horror los! Er is niet echt gore of bloed te zien in de traditionele zin van het woord, maar alle demonen en andere wezens zien er bizar en angstwekkend uit. Van een soort kruising tussen een monster en een clown tot verschillende poppen en ander speelgoed dat tot leven komt. Geen wonder dat deze er visueel zo goed uit zien want niemand minder dan Weta Workshop (The Lord of The Rings-trilogie of Mad Max: Fury Road) was verantwoordelijk voor de effecten. Ze leveren echt topwerk!

Hierdoor werd het toch een onderhoudende film die wat traag van start ging en waarvan de personages misschien een beetje te cliché zijn. Maar als de film dan eenmaal losbarst is toch wel een erg leuke, snelle, spannende horror-kerstfilm, waarbij veel aandacht werd besteed aan de vormgeving van zo’n beetje alles.

Standaard film! Aan het begin was ik hoopvol omdat er lekker de tijd werd genomen voor karakter ontwikkeling maar daarna beland je al gauw in een stupide kat en muis spel. Met moorden die netjes volgens het boekje worden afgewerkt. En als de kills dan nog lekker waren geweest dan had het zeker een pluspunt kunnen zijn. Helaas zijn ook deze te mak en braaf om nog iets goed te maken. Verder vond ik het script hier en daar ook maar rammelen. Het ongezien op de campus komen, lichten uitschakelen, inbreken op het computer netwerk, telefoon overnemen, en wat ik heel erg vond was dat ze naar beneden sprong hinkte en tien minuten later gewoon weer loopt Als de kant van de sekte was bekeken. Waarom ze de meisjes Kristy noemen. Had dit misschien een veel betere film kunnen zijn?

"i guess this is what u call croc-teasing"

Als je op zoek bent naar wat cheesy plezier, dan kan je met deze film het niet beter treffen! Wat begint als haaienfilm als twee Amerikaanse surfers, een slijmerige tv-producent en een cameravrouw de wateren van haaien opzoeken voor hun surfacties, veranderd uiteindelijk in een animatronics Crocodylus porosus. Alhoewel de film hoopvolle elementen bezat, vergeet het regelmatig de zoutwaterkrokodil te laten bijten. Het acteerwerk is middelmatig. Echter weten de meeste dat de compenseren door minder kledingstukken te dragen. Tja het bevat zelfs enkele (droog-neuk)seksscènes. De Croc zelf, Big Mick genaamd, is nog best een attractie, veelal praktische effecten en weinig cgi-scènes. Alleen tijdens de zwemanimatie van de krokodil. Ook is er gedateerde CGI bij een in tweeën gescheurde kill. Bij dit soort films is er ook altijd wel iets van komedie maar daarvan zijn er maar weinig die echt werken. Bovenstaande quote is er zo één van! De twee vrouwen ontsnappen aan het dodelijke reptielenmonster en tonen vervolgens hun borsten...? Voor een b-film creature feature was dit niet eens heel slecht!

Als je even niet meer weet wat je moet kijken of als al zoveel heb gezien...kan je altijd nog een Indonesische horrorfilm kijken. Ze zijn er in overvloed en bezitten bijna allemaal het verhalen over vloeken, rituelen, geloof en geesten. Deze mist in zijn plot samenhang, waardoor de personages onderontwikkeld aanvoelen, daarnaast sleept het tempo en het acteerwerk...van vooral de jongere acteurs is...erg. Oei de hoofdrolspeelster....schreeuwt nogal eens "Dikaaaaa"De film werd er meer een opgave door dan een echt fijne sensatie. Visueel was de film best oké. Er waren een paar leuke special effects waaronder doodkistdragers-geesten die ronddwaalden en die zagen er verdomd cool uit! Maar afgezien dat er af ​​en toe visueel oké uitzag, maken de zwakke verhaallijn en voorspelbare wendingen het moeilijk om geboeid te blijven. Aan het einde, is er een post-scène die hint op een "Kromoleo 2" echter of die er gaat komen...? Van mij hoeft het niet perse! Gezien op 15 januari 2025

Wat een Cult-klassieker is dit! En aan de stemmen te zien hebben niet veel mensen deze film ontdekt? Ook ik dus niet! Tot nu. Het is een heerlijke film in de prachtige avonturen/fantasy traditie die we veelal in de jaren '80 zagen. Denk aan The Dark Crystal (1982) of Willow (1988) Maar dan met meer effecten en actie. Ook deed de film lichtelijk aan Star Wars denken maar had gelukkig nog genoeg eigens. De effecten zijn post-CGI, wat voor sommige misschien iets te gedateerd overkomt, maar ik ben met dit soort effecten opgegroeid. Waardoor het voor mij niet storend was. Verder zijn er prachtige mooie decors, sets en kostuums. Een ontdekking voor mij en in mijn ogen een vergeten pareltje.

Om eerlijk te zijn...weet ik na het kijken van de film, nog steeds niet precies waar het over ging...het slaagt er niet in om een heldere boodschap over te brengen, maar gek genoeg is die rommeligheid samen met de kleverigheid juist wat dit interessant maakt. Het is een film waar een vleugje cryptozoölogisch plezier vermengt werd met een ingewikkelde sub-tekst over...tja wat....zelfontdekking, seksuele ontwaking of ontworstelen aan een gewelddadige relatie?

De film begint met Kay (Chloe Pirrie is grandioos) die zichzelf een peptalk geeft op weg naar een uitje van een wandelclub voor vrouwen. De wandeling gaat naar het Canadese Kypto Peak waar tijdens haar zoektocht jaren geleden naar de raadselachtige cryptide die bekendstaat als een "sooka" cryptozoöloog Barb Valentine verdween. Als Kay eveneens een cryptische ontmoeting ervaart, wordt het raar...en slijmerig. ja er is heel veel slijm.

Dit is geen verhaal over een hoofdpersoon die zich waagt op het grondgebied van een wezen, en fysiek meer krijg dan verwacht. Nee regisseur Kourtney Roy maakt met haar debuutfilm, iets anders dan alle andere cryptide-films. Er is zelfs weinig afronding of een bevredigende ontknoping. Echter bezuinigt het niet op de praktische effecten om je eraan te herinneren dat dit nog steeds een monsterfilm is. Dit is dus niet zomaar een doorsnee-film over cryptide-wezens Dit is bizar vreemd en dus niet voor iedereen!

Jim en zijn vriendin Kat worden wakker en krijgen woorden. Op de achtergrond horen we een discussie over een nieuw virus en dat ze het afdoen als niets meer dan griep of een politieke truc voor de verkiezingen. Klinkt bekend? Maar het Alvin-virus is geen hoax. De mensen die besmet zijn met het virus kunnen zich niet beheersen en gaan allerlei gekke dingen doen met een glimlach op hun gezicht en een twinkeling in hun gitzwarte ogen. Het duurt ook niet lang voordat je brute en bloederige werd. Centraal in dit alles staat het ​​jonge stel dat aan weerszijden van de stad probeert elkaar te vinden. Ja met dit regiedebuut levert de Canadese regisseur Rob Jabbaz uitstekend werk! Hij gaat niet zo ver met de gore dat het (plat) komisch wordt en gaat nooit zo ver dat veel kijkers afhaken door walging! De verontrustende marteling en seksueel geweld worden (slim genoeg) niet in je gezicht geduwd maar je kan nog steeds horen wat er aan de hand is. De meest goede zombie- (medische gezien zijn ze dat niet!) films bezitten ook een vorm van sociale commentaar en die laat zich hier natuurlijk niet moeilijk raden! (de COVID-ontkenners) Deze visuele goed verzorgde productie, (ontwikkeld in maar net een jaar tijd), met een concept wat toch net iets anders deed met de geïnfecteerde en de bereid was om net iets verder te gaan dan wat normaal acceptabel is, is helemaal zo gek nog niet!

"Glory to Veles"

Om eerlijk te zijn had ik geen idee wat er in deze film gebeurde...Goed mogelijk dat ik kennis over bepaalde tradities mis. Ze lijken hun eigen religie te hebben want er zijn sekteachtige, heidense gebruiken en hebben het vaak over de terugkeer van "Nav", wat hij, zij of het ook mag zijn... Mijn vermoeden is dat het woord gebruikt wordt voor de zielen van overledene, en dat het iets van doen had met Veles, de god van de doden. Lijdend voorwerp is hier Paul, een Serviër die een groot deel van zijn leven in Londen heeft doorgebracht. Hij keert terug voor de erfenis, het ouderlijk huis in een klein dorpje, wat hem herenigt met zijn broer Jakov. De film is traag. Er is geen haast om ergens te komen en gedurende het grootste deel van de film gebeurt er weinig concreets. Schrikmomenten zijn vrijwel volledig afwezig. Er is een lichte mate van sfeer en spanning maar het is vaak de soundtrack die iets sinisters oproept. Daardoor is dit nog een redelijk kijkbare Slavische Folk-horror maar gebrek aan uitleg en bizarre continuïteit weet de film totaal geen impact te veroorzaken.

Dit is absoluut een prachtige film. De decors en de kostuums zijn waarschijnlijk de grootste attractie en de film is visueel prachtig. De film is gebaseerd op een Japans verhaal (Baku Yumemakura) waarin (zoals vaak) echte historische gebeurtenissen zijn opgenomen. Deze spelen zich ditmaal af in China, zodoende ideaal voor de Chinees / Japanse samenwerking. Regisseur Kaige Chen bouwt deze wereld op, in iets dat je nog nooit hebt gezien. Vol van kleur en levendig en wanneer er een flashback is, doet de regisseur er in schoonheid nog een schepje bovenop. Achter die pracht schuilt echter een vrij goed idee over de thema's liefde, opoffering en verlies, deze zijn verweven in een plot rond de achtervolging van een moordenaar. Zeg maar een soort Agatha Christie-speurder. Waarbij de monnik Kûkai het speurwerk verricht. Bijgestaan door dichter en vriend Bai Letian. De moordenaar heeft bovennatuurlijke krachten en sommige scènes zijn daardoor lekker griezelig, maar dat staat het klassieke reduceren van het bewijsmateriaal niet in de weg.'Legend of the Demon Cat' is dan ook een fantastisch epische film die zijn belofte meer dan waarmaakt, zonder binnen de grenzen van het fantasieverhaal, zijn geloofwaardigheid te verliezen.

Effectieve en spannende IJslandse mysteriethriller. Best knap gedaan door in het plot bovennatuurlijke horror-elementen te verwerken over eeen een vloek genaamd de "Schaduw" een zelfmoord. Het plot volgt wel de gebruikelijke formule van het genre: het start met een zelfmoord, waarna geleidelijk en met weloverwogen tempo de verdere informatie wordt onthuld. Op de een of andere manier houdt het allemaal verband met het onderzoek van enkele sterfgevallen in een jeugdinrichting. Zowel het mysterie in het verleden en heden als de flirt met het bovennatuurlijke zijn goed uitgewerkt en het bouwt redelijk wat spanning op. De acteerprestaties zijn sterk en er zit kwaliteit in hoe het is opgenomen. De hedendaagse scènes zijn scherp en helder. Het verleden daarentegen wordt weergegeven met licht-donkercontrast. Bovendien zijn de overgangen tussen de beelden uit het verleden en het heden opvallend. Griezelig en goed gemaakt. Prima film dus! (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie with the word "cold" in the title)

Nineties edelkitsch!

Dit had oorspronkelijk de derde Conan -film moeten worden met als titel 'Conan The Conqueror'. Echter Arnie had hier geen zin in of had het te druk met Mr. Freeze te spelen? Enfin...vervanging werd gevonden met Kevin Sorbo, de ster van Hercules: The Legendary Journeys (1995-1999) Maar die wilde echter geen personage spelen dat al beroemd was gemaakt door een andere acteur. Tja voor de filmmakers zat er dus niets anders op om een vergelijkbaar personage van Robert E. Howard te gebruiken, en dit werd; Kull of Atlantis. Deze film is dus een bewerking van een Conan-verhaal (" Hour of the Dragon " ) en gecombineerd met het Kull-personage en elementen.

Het resultaat is een waanzinnig cheesy-film met onmogelijke vreemde keuzes. Uh... ja wie wilde er nu niet in de jaren '90, Kevin Sorbo met lang bezweet haar zien vechten op een misplaatste jaren '80 heavy metal-soundtrack vol met gedateerde gitaarriffs ? De film ziet er uit als de tv-serie Hercules en voelt ook alsof hij voor tv is gemaakt. Het plot...ga ik het niet over hebben... want het is gewoon het bekende vermakelijke zwaard-en-tovenarij-film plot. Maar gek genoeg was er het toch ook een fatsoenlijk budget! Want het heeft een aantal behoorlijk goede decorontwerpen, rekwisieten en praktisch effectwerk tijdens de finale.

Thomas Ian Griffith speelt de rivaal Taligaro en de manier waarop hij naar Kull staart, met die blik van "iiiiii' ben beter dan jij aaaaar," is gewoon geweldig. Wel opvallend is dat ontblote borsten die in de jaren '80 zwaard-en-tovenarij-films voorkwamen hier weg zijn. Wel lopen de dames luchtig gekleed rond zo is Tia Carrere (True Lies (1994) de hete demonische verleidster Akivasha en Karina Lombard is de mooie slavin, waarzegster en love-intrest Zareta. De vechtscènes, hoewel niets spectaculairs, zijn vermakelijk en goed gedaan, het gevecht in de ijs-grot ws opvallend. Yup...over het algemeen kan je deze film misschien als niet goed betitelen, maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik er geen enorme leuke tijd mee heb gehad!

Deze eerste lange tekenfilm van Makoto Shinkai bezit prachtige animatie maar laat het qua plot-technisch en editing een beetje afweten. Hierdoor missen de personages net dat beetje extra om daadwerkelijk mee te kunnen leven in hun avontuur. De personages praten veel met elkaar, over gewichtige en triviale zaken, (het lot, de liefde, parallelle werelden, subjectiviteit, en menselijke trots) en de toeschouwer kan hier slechts deelgenoot van zijn. Dus tja, ik heb iets van tegenstrijdige gevoelens bij deze film. Aan de ene kant is er het interessant verhaal. Aan de andere kant wordt datzelfde verhaal ongericht en rommelig verteld. Al is wel die gebruikelijke nostalgische, met melancholie doordrenkte stijl van Shinkai te zien, zijn het vooral de prachtige achtergronden die de echte aantrekkingskracht hebben. Voor een eerste lange Amine is zeker niet verkeerd maar de film wordt helaas ook geplaagd door problemen.