Opinions

Holy guacamole… wat was dit een tof splatter-feestje voor kids. Wil je een serieus volwassen onderwerp? Kijk dan deze film NIET! De titel belooft je kinderen die tegen buitenaardse wezens vechten en dat is precies wat er gebeurt. De ouders verschijnen één keer in de film en Oh ja, het is ook Halloween! De vertelling is lekker snel en de kinderen gooien er lekkere oneliners uit.

Genrefans herinneren zich ongetwijfeld de film; het fantastische Hobo With A Shotgun uit 2011. Nou voor deze tweede film werkt regisseur Jason Eisener opnieuw samen met John Davies, de schrijver ervan! Het is eigenlijk gebaseerd op het segment 'Slumber Party Alien Abduction' uit de V/H/S/2-anthologie. Waarbij ze het rottige camerastandpunt vanuit de hond wijselijk hebben laten vervallen! De film is verder gemaakt met oprechte liefde voor dit soort films, en het is jammer dat zovelen hier een lage waardering voorgeven!

Maar tjonge wat was dit leuk! De looptijd is een krappe 1 uur en 15 minuten, dus het is kort maar krachtig... en erg kleurrijk en slijmerig. Wat wil je nog meer scheldende kinderen, (hoe spannend is iets wat je eigenlijk niet mag zeggen?) praktische effecten, een pulserende score en mannen-in-een-pak als Aliens zijn zoveel beter als CGI! Het tovert een grote glimlach op mijn gezicht en mijn innerlijke kind leeft op! Met die slijmerige, speelse verrassende en oprechte verscheidenheid wordt je getrakteerd op een uitstekende puur entertainende kids-horrorfilm!

Ps. Helemaal aan het einde van de film is er nog een klein stukje meer!

"Stupid horrormovies, with Stupid naked chicks, running arround chasing by chainsaws or whatever"

Bimbo's die naar een afgelegen locatie reizen, waar geen mobiele ontvangst is, uit de kleren gaan en worden achtervolgd door een psychopaat. Dat beloofde deze film; een slasher in jaren 80-stijl met Kane Hodder (Friday the 13th, Hatchet) als een met elektrisch gereedschap zwaaiende moordenaar genaamd Goatface. Met een cast van meerdere Playboy Playmates en 100% praktische effecten. Het klonk als het perfecte materiaal voor een ​​old-school slasher, toch...?

Dat potentieel houdt zeker stand tijdens de openingsscène, de moord op een paar kampeerders door Goatface zorgt voor veel bloed en blote huid. Het beloofde een lekker bruut filmpje te gaan worden! Helaas gaat het bergafwaarts als "Earlier that Day" verschijnt op het scherm. De film veranderd in...tja meiden die op bed springen, chitchatten, kleren aan of uittrekken en douchen. Wie bedenkt het om Playmates veel acteerwerk en dialoog te geven?

Wat betreft de plot, het is bijna onmogelijk om erachter te komen wat er werkelijk aan de hand is. Ergens rond de vijftig minuten, krijgen we een nachtmerriescène en blijkt dat de killer ook daar kan opduiken...waarom is nooit duidelijk want regisseur Wolsh lijkt meer geïnteresseerd in de vrouwenlichamen en hun ontblote borsten dan in bloed. Alsof hij opeens herinnerde dat hij een horrorfilm aan maken was. Misschien had hij de horror gewoon moeten overslaan en een skin flick moeten maken want als horrorfilm schiet dit op meerdere vlakken tekort.

De grote kracht van ‘Kill List’ is de ongelooflijk knap opgebouwde sfeer. Nu is regisseur Ben Wheatley een bijzondere filmmaker. Die niet iedereen zal weten te waarderen, wegens ‘te vaag’ en/of ‘te warrig’. En ook deze film valt hieronder. Een WTF-film die je volkomen ontdaan en met een hoofd vol vragen achterlaat? Het is een prachtige genre-mix geworden, die zowel onheilspellend, spannend als beklemmend werkt. Je krijgt maar mondjesmaat informatie over de personages en telkens wordt je op het verkeerde been gezet. Daarnaast zijn geweldige geweldsuitbarstingen die bruut en keihard in beeld komen. Bij deze film geldt dat hoe minder je over deze film weet, hoe beter het is. Maar als je graag uitgedaagd wordt en niet vies bent van een mindfuck dan moet je deze Britse genre-mix zeker een kans geven.

Oké, ik zal wat milder zijn omdat er (in Nederland) gepoogd werd om een actie genre-film te maken maar verder valt deze prequel op de lowbudgetfilm 'Molly' van dezelfde regisseur niet echt mee. Nog aardig positief kan ik zijn over de CGI, (vanuit een low budget standaard) er was zelfs een helikopter-crash, ook al waren deze dus wel twijfelachtig. Alle actiescènes werden getoond met een wankele actioncam, denk omdat het zo wat spannender te maken ? De nadruk lag uiteraard op actie, dus zagen we wapens, veel wapens. Er werd gevochten met elektronische zwaarden, handschoenen die een magnetische lading afvuurde of door strijders in exo-suits. Het zag er allemaal zo knullige uit! De cast bestond uit een handjevol schnabbelende GtSt-ers die tenenkrommende Engelse dialoog uitkraamde. En dan is er nog het plot! Tja, het plot is wel vaker ondergeschikt maar hier is het toch wel erg! Waarom iemand met gevaarlijke krachten opvoeren om die vervolgens bijna niets te laten doen? Ze had meerdere kansen om de slechteriken heel gemakkelijk te verslaan maar doet.... juist niets! Nee dit was uiteindelijk niet best!

Jammer, heel jammer ik had deze film graag hoger geven maar dat zit er absoluut niet in. Want eigenlijk vind ik dat het nog halve punt minder moet krijgen. Een bijzonder project is dit wel! Naar aanleiding van het home grown YouTube-hit WHAT’S IN THE BOX dat maar liefst tweeënhalf miljoen kijkers wist te bereiken, werd de Nijmeegse student Tim Smit door vele benadert om een langere versie te maken. Dit heeft hem acht jaar gekost en pas toen Dan Stevens zijn medewerking had toegezegd kon de film gemaakt worden. Echter mankeert er nogal wat aan de film. Het verhaal speelt zich af in de toekomst waarin een experiment voor onbeperkte opgewekte energie helemaal uit de hand loopt. Piloot annex wetenschapper Will Porter moet een speciale Box naar een toren brengen en wordt hierbij opgejaagd door drones en soldaten. Het eerste wat tegenviel waren de first person shooter-camerabeelden. Niets mis mee maar helaas is niet de gehele film hieruit opgebouwd en tussendoor wordt er naar 'normalere' beelden geschakeld. Dit haalde de vaart uit de film. Een film als Hardcore Henry (2015) wist met FPS-beelden veel meer te overtuigen. Misschien als dat verhaal dan nog wat spanning verhogend had gewerkt.. dan ja maar dat is precies het tweede manco. Er is helaas gekozen voor een cliché. Het standaard-drama/actie-verhaaltje. Waarbij er gedacht moet zijn als de special effects goed zijn maakt het verder niet zoveel uit. Zeker was dat nog mogelijk! En die special effects zijn voor het grootste gedeelte ook daadwerkelijk goed maar naar de zoveelste in het rond schietende drone of een boot die uit de lucht valt heb je dat ook wel gauw gezien. Nee, helaas blijft het allemaal nogal bij goedbedoelde knulligheid. Er zijn genoeg voorbeelden van regisseurs die beter wisten te overtuigen naar wat vlijtig thuiswerk District 9 (2009) -regisseur Neil Blomkamp begon bv. ook met een korte online-film waarna hij carte blanche kreeg voor zijn debuut. Regisseur Gareth Edwards werkte op zijn laptop thuis aan Monsters (2010) en stootte vervolgens door naar Hollywood. Echter ondanks deze twee goede voorbeelden blijkt dat een goede korte film nog niet per se een goede lange film oplevert. Doordat het bijzonder is dat er SF is gemaakt door de Nederlandse Tim Smit geef ik iets hoger maar eigenlijk valt het zeer tegen!

Leuk weetje misschien: Het fungeren van de hoofdpersoon als camera is niet nieuw en werd in 1947 al gedaan door Humphrey Bogart in de film: Dark Passage (1947)

Deze Britse film volgt Dakota en Axel, een stel in een toxische relatie op de rand van de afgrond. Een dramatische film over de opkomst en ondergang van een relatie, alleen is het ook een horror dus het giftige moet je in dit geval letterlijk nemen! De film wisselt tussen de begindagen van de relatie van het stel en de "vreselijke" situatie waarin ze zich nu bevinden waar de filmmakers wat body horror bij gooiden. Het acteerwerk is een beetje B-film hammie maar oké. Tja terwijl kleverige en slijmerige substanties, de film wat leuker maakt voor horrorfans, ligt de focus van de film echter teveel op de verslechterende relatie. Dit speelfilmdebuut van Alix Austin & Keir Siewert had misschien beter gewerkt als korte film Ach laat ik het erop houden dat dit een aardig goed eerste probeersel was

Met vele long takes, een langzaam tempo,slechte compositie en goedkope productiewaarde is Killer Barbys (de titel is veranderd omdat Mattel dreigde te procederen) een typische Franco-film. Zwarte komedie maar het leek soms ook Scooby-Doo, Where Are You!, naakt, een griezelig oud kasteel, een paar dwergen, onaangename camerahoeken, iets met een monnik die wacht (ik had echt geen idee wat!), Lichamen die aan het plafond bloed hangen uit te druipen, een pop-punk soundtrack (of eigenlijk maar één nummer “I love you, I love you, I’m gonna kill you tonight!”), mensen die dingen doen en andere dingen doen en dan weer iets anders doen ... en geen van die dingen is angstaanjagend of zelfs nodig voor de plot, maar het is allemaal zo licht verteerbaar humoristisch en charmant, dat ik ook niet anders dan positief kan zijn! Wat nog in de buurt van horror kwam was Mariangela Giordano. Ze was bijna zestig jaar oud maar speelt hier een langdurige naaktscène. Het hoogtepunt van de film is Silvia Superstar die rondloopt in een rood slipje en een te kleine Spider-Man t-shirt, en dat is minstens twee keer zo veel dan als ze op het podium draagt ​​(een teeny-weenie zwarte bikini) wanneer ze met de band zingt. En dan te bedenken dat dit in 1996 is gemaakt! Dit was erg fijne “eurotrash”!

Dit vervolg op de Killer Barbys uit 1996 komt toch aardig dicht in de buurt van de slechtste vampier-film ooit! Het is een slechte film. Absoluut! Toch heb ik de film met een grote grijns op mijn gezicht zitten bekijken! Er is niet veel verhaal - behalve het feit dat Dracula verliefd is op Silvia Superstar en haar wil bijten! Dr. Seward (Dan Van Husen; House of Blood,Nosferatu: Phantom der Nacht (1979) duikt op om de vampier te verslaan. Echter één klein probleempje, hij is blind. Verder lijkt de film één grote videoclip voor de pop-punk liedjes van The Killer Barbys. Ook Bela B. van de band ''Die Artzte'' is te horen en komt langs om samen met Silvia het liedje "Candy" van Iggy Pop te zingen. De insteek lijkt ditmaal alleen maar om lol te hebben. Er zijn ook een paar geslaagde grappen. Jammer dat er geen naakt in de film zit. Dit had het voor de kijker ook wat leuker gemaakt. En ondanks dat er bloed is te zien, is dit overal overduidelijk nep! Dit vervolg was niet zo goed als de eerste maar ik vond hem nog wel verdraagzaam leuk!

Spaghetti Jaws in de Jungle. Oftewel een Italiaanse low-budget rip-off. Ja een zeer eenvoudige Italiaanse versie van een 'beesten maken amuck' Gek genoeg voelt het nooit echt als een JAWS-do-over, maar meer als een goedkope voorloper van Anaconda (1997) Aandoenlijk en plezier vanwege de enthousiaste schepselsequenties. Ja...de gigantische krokodil komt al vroeg en vaak in beeld en in vrijwel elke mogelijke hoek. Er wordt nooit een poging gedaan om de reuzenkrokodil uit de weg te gaan. Maar tja.. een laag budget dus hij werd ook nooit angstaanjagend! En veel onnodig heen en weer gedoe, (herinner je de oude 'Big Bug'films uit de jaren 50 nog?), over wetenschappers die het monster wilden bestuderen terwijl de overheid/jager het wil doden. Ook de gebruikelijke eco-boodschap uit het genre; illegaal gedumpt chemisch afval als reden voor de buitengewone proporties. Plus de onontkoombare explosieve finish Tja goed... misschien niet maar het is nooit minder dan vermakelijk, en zeker beter dan de vele CGI-Alligators!

Eigenlijk niets minder dan een recycling van de film The Killer Eye (1999) Een meisje nodigt haar vriendinnen uit om van haar huis een spookhuis te maken Na het genot van alcoholische drankjes en een paar dans-stapjes die erotisch zijn bedoeld gaan ze naar een film kijken. De gehele film zien we dan ook grote gedeeltes van The Killer Eye uit 1999. Het moordende oog komt dus weer tot leven en het duurt niet lang voordat hij de meisjes om geile redenen begint te hypnotiseren. Blijkbaar is het oog niet handig want hij vermoord ze ook! Misschien dat Killer Eye: Halloween Haunt zelfs de betere film is dan het origineel want in deze film verliezen vier van de vijf dames de weinige kledingstukken die ze aan hadden. Alleen één brunette weet op een of andere vreemde manier de hele film door te komen zonder een naaktscène. Ik bedoel, het kon ook erger zijn, toch? Het oog ziet er gewoon te nep uit om serieus te nemen, en de paar sterfgevallen zijn mak maar aardig gedaan. Echter als het engste in de film de Halloween-decoratie zijn?! En wtf hoe dan? De film heeft meer special executive producer dan dat er actrice waren?

De film begint met een knal en dan bedoel ik ook enorme BOOM! Een groep dieven blaast een Braziliaanse energiecentrale op want die bezitten geheel volgens de logica een fortuin aan smaragden en diamanten! Dieven of terroristen? Gelukkig zie je dat aan hoe Karen Black wegrent. Waarom zou je voor subtiliteit gaan als overkill zoveel leuker is? Misschien als we de man van zes miljoen het aan stok laten krijgen met moordende vissen?

Ja inderdaad want de buit dumpt je in een stuwmeer en laat er een vijftigtal piranha's de boel bewaken. Hoe wil je volgens deze logica de buit zelf nog bemachtigen? Alsof het verhaal nog niet volgepropt was met genoeg willekeurige elementen, stapt gelukkig mannequin Gabrielle (Margaux Hemingway) binnen om een "love interest" te spelen en haar fotograaf mag "komische" zijn! Maar ondertussen ben je een goede 40 minuten in de film zijn en er is nog geen teken van iets wat lijkt op moordende vissen.

Maar goed uiteindelijk belanden de hoofdpersonen samen op een boot wanneer er een wervelwind de stuwdam vernietigd. Die op zijn beurt wederom die energiecentrale moest hebben maar hoe je opeens met je zinkende boot bij eilanden drijft...en hoe die piranha's precies daar opduiken? Misschien kunnen goed ruiken, zich teleporteren of vermenigvuldigen zich razendsnel zodat ze overal waren? Enfin grafisch of gruwelijk zijn ze nog steeds niet! De piranha's zelf zien er goed uit maar monster-in-het-waterfilms hebben bloed nodig of afgerukte ledematen! Maar tja...zoals het met veel net geen al te slechte films gaat, het was nog redelijk vermakelijk.

Deze film is oké. Het is, het eerste uur eigenlijk een nerdy studentenkomedie. De filmmakers hebben namelijk het zo gemonteerd dat het slashen pas in de laatste 20 minuten begint. Het is ploeteren om daar te komen, maar dat is ook de schuld van de Motion Picture Association (MPA) die de film flink lieten inkorten. Er zijn veel kills aan het einde, maar helaas worden ze allemaal weggeknipt voordat je ook maar iets van bloed te zien krijgt. Er zijn wel een paar aftershots, die zijn best gaaf, dus dan is dubbel zo jammer. En in de laatste 10 minuten worden behoorlijk gek met een bovennatuurlijke wending en die is ook best leuk...Jammer dat de oninteressante studentenkomedie zo lang duurde om bij een horrorfilm te komen

Welnu, ik ben opgroeiend in de jaren '80, een tijd waar je genoeg gedemoniseerde items in film kon vinden, toch is dit denk ik één van de meest sufste in zijn soort. Maar laten we eerst even een andere belachelijkheid uit de weg ruimen; dit is een film over een bezeten-fauteuil, geen sofa en het moorden gebeurd meer op de Sy-Fy-manier. De tanden die je op de poster ziet zijn dus meer een kunstgebit wat is vergeten in te doen. Je ziet dus wel een fauteuil die kwade krachten in zich heeft van een dybbuk, veel gedoe over zwarte magie en voodoo mumbo jumbo, en daartussen zijn een paar kleine speciale effecten verborgen. De film is niet erg indrukwekkend maar oké het is ook niet helemaal hopeloos en zinloos. Het acteerwerk is gemiddeld en de verhaallijn en plot zijn verder erg clichématig, Nu zou je denken, eenvoudig concept, maar de film faalt juist doordat het teveel concepten introduceert, want tegen de tijd dat we in de derde act zijn, struikelt de film over zichzelf.

"I bet we will be kidnapped and taken to a den of inequity".

Britse eigenaardige eigenaardigheid. Een van de films die er voor zorgde dat er in de jaren tachtig een strengere censuur in het VK kwam, maar gek genoeg zelf nooit op die lijst van 'video-nasties' is belandt! In de film zie je een buslading jonge schoolmeisjes samen met twee leraressen en een gekke buschauffeur op weg naar een zangwedstrijd. De bus is nogal krakemikkig dus tja.. die gaat kapot in het midden van nergens. Wat is het verstandigste om te doen als het donker wordt en je op een plek bent die je niet kent? Lopen...naar een hotel?

Ondertussen zijn er een paar...tja...wat, helden in spé? De twee zitten in een tent in het bos, euhm leven in de natuur aka neukt met goedbedeelde vrouwen of zoiets...? Blijkbaar doet het plaatselijke psychiatrisch ziekenhuis aan experimentele behandelingen die de patiënten in een mentale droomstaat houdt. Oh shit, vier van de ergste zedendelinquenten van het gesticht zijn ontsnapt en ze rennen nu door hetzelfde bos. Deze patiënten doen natuurlijk wat ze willen, zonder angst voor consequenties, want voor hen is het allemaal een droom....

Dit is geen horror van de bovenste plank. Het geweldsniveau is, zeker naar de huidige maatstaven behoorlijk tam. Het ziet er slonzig en best goedkoop uit! De schattige meisjes die rondrennen in nachthemden en loonies die achtervolgen, mishandelen dieren, moorden en verkrachten (verkrachtingen van jonge naakte meisje en niet op een ban-lijstje?) Yup dit was duidelijk een Britse exploitatiefilm. En een nog best een maffe ook!

De wacko's bedienen zich namelijk van een soort Clockwork Orange-dialogen. Enkele van die regels weten de fun-factor van deze kleine film te vergroten. Net zoals andere vreemde keuzes...die tent-scenes..? Je kunt gemakkelijk zien dat dit geen locatie was, maar een achtergrondschildering. Wat raar is want er werd op locatie gefilmd????? En waar ook nog een kill is te zien door een hond met drie poten! Memorabel? Misschien niet, maar voor mij zeker entertainend en bevredigend genoeg.

Interessant detail; dit is geregisseerd door een van de oprichters van The Asylum, dus dit is in feite de allereerste film van het beruchte filmstudio 'The Asylum' productiebedrijf. Dus nog van voordat de filmstudio (in 1997 opgericht) begon met "mockbusters" te produceren. Uiteraard low-budget en direct-naar-video. Maar het is niet zo verschrikkelijk, maar het is ook absoluut niet zo goed Tenzij je het leuk vindt om naar een stel kerels te kijken die 90 minuten lang door een gebouw rennen. Tja, de hele film speelt zich af in een pakhuis en is gevuld met primair gekleurd licht, (filters van geel blauw en groen) maar verder is er geen spanning, geen bloed of iets wat horror kan worden genoemd. Het klinkt misschien schokkend, maar dit is niet eens de slechtste film die ik ooit heb gezien, maar het is nog steeds niet geweldig. En wat echt verrassend is: om de een of andere reden is er een vervolg...

Tja misschien hebben ze wat geld verdiend met Killers (1997) en konden ze dit vervolg maken? Weet je nog dat Kim Little het overgebleven vrouwelijke personage was? Nou, ze komt hier terug... Heather wordt wakker en bevindt zich nu in een gesticht/ziekenhuis en niemand wil haar vertellen waarom ze daar is. De dokter en de verplegers zijn verschrikkelijke schurken, blijven haar drogeren en in bedwang houden en niemand wil haar geloven dat de moordenaars uit de eerste film terugkomen. Stel je mijn verbazing voor toen ik erachter kwam dat dit niet eens zo heel erg was… Oké, het is een hoop verstoppertje spelen zonder enig doel voordat er een vuurgevecht van 22 minuten volgt. Maar ik vermaakte me prima met de kattengevecht-douchescène tussen de "hete meiden". En de scène waarin de hoofdpersoon het letterlijk verliest, was surrealistisch te noemen en ook niet eens zo erg. Af en toe geïntrigeerd, soms spanning en soms zelfs enigszins onder de indruk, maar het resultaat is nog steeds een middelmatige ervaring.

Bovennatuurlijke horrorfilm die zich afspeelt tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog. Veel horrorfilms die zich rond die tijd afspelen zijn er niet dus een opvallende film is het well! Echter is de horror meer een belofte dan dat resultaat gaf. Het strandde vooral in een interessant idee zonder al te bloederig te worden. Het was net voldoende om vermakelijk te zijn!

Als één ding duidelijk wordt in horror/Thrillerfilms is het wel dat kamperen in de wildernis, niet heel goed uitpakt. Zo ook gaat het weer goed mis in deze Australische film. Wat vooral direct aan het begin opvalt is de bijzondere editing. Er wordt hiermee een prachtige suspense gecreëerd, iets wat later onontkoombaar in de film verdwijnt. De daders zijn vanaf het begin bekend en alle spanning moet dus komen van wat is er gebeurd met die andere kampeerders? De scene van kleine Ollie die achter Sam aanloopt, waarover FillumGek spreekt, is inderdaad ijzingwekkend. Eenmaal als er een antwoord op de vraag is, zakt de film iets in. De gruwelijkheden zijn wel doeltreffend maar voor horror-fans vrij mild. Toch steekt de film, door de manier waarop het verhaal werd vertelt, goede vertolking van de rollen en gecreëerde spanning, boven de middelmaat uit! Kortom een redelijk fijne thriller.

Met zijn debuut Dogtooth, waar ouders hun kinderen klein houden in een bizar leugen-web, viel regisseur Yorgos Lanthimos mij voor het eerst op. Wat me vooral fascineerde was die vervreemdende stijl. De fascinatie zette voort met de prachtige arthouse-hit The Lobster. Echter met deze The Killing of a Sacred Deer sloeg erbij mij geen vonk over. En er is niet echt een gepaste reden voor vinden. Komt het omdat ik de wereld van ziekenhuizen en gegoede society waar de film in gesitueerd is niet interessant genoeg vond. Of lig het meer in het plot; Want wanneer Steven zijn surrogaat-vader-plicht verzaakt, legt Martin koeltjes uit dat het kosmisch evenwicht vereist dat Steven een geliefde doodt: zijn vrouw, dochter of zoon. Zo niet, dan sterven ze alle drie. Dit had nog al weg van Sophie’s Choice. Niet echt mijn favoriete film. Of werd ik te veel afgeleid doordat ik me afvroeg hoe het kon dat dochter en zoon werden getroffen. Of lag het meer in het feit dat de filmtitel wel verwijst naar Euripides’ Iphigeneia in Aulis, waarin koning Agamemnon zijn dochter moet offeren als compensatie voor het doden van een heilig hert, om zo gunstige wind te krijgen, maar verre van een echte tragedie staat. De gezinsleden zijn nu niet echt helden, al zijn ze wel op weg naar een noodlottige uitkomst. Of lag het meer aan het bewust stijfjes acteren en de houterige dialogen? Zorgde die dat er ditmaal een te grote afstand tussen mij en de wanhoop van het gezin zat. Ik heb werkelijk geen idee?! Nicole Kidman, Colin Farrell, Barry Keoghan en de rest van de cast spelen prachtig. Ook ziet de film er prachtig uit. Maar voor nu kwam ik niet verder dan een aardige film.

Het genre misdaad staat op IDMB als eerst en ik ben van mening dat het genre beter past bij deze film. Aangezien er wel degelijk een misdaad wordt begaan en wel tegen de vrouw Kim Bok-nam. Zij wordt op het eiland Moodo als slaafje gebruikt of eigenlijk beter gezegd misbruikt. Als Hae-won dan langskomt wordt de situatie alleen maar erger en de enige optie is nog vluchten. Helaas is Hae-won te laf/bang om haar mee te nemen met alle consequenties van dien. In het laatste gedeelte zien we dan ook veel horror-elementen.Een heerlijke geweldexplosie vol in beeld! Yeong-hie Seo speelt fantastisch als Boks oh nee Bok-nam ? Seong-won Ji was een zeer prachtige dame maar echt veel van acteren laat ze niet zien. Prima Aziatische film.

Met kinderen in huis, heb ik zo'n beetje elke Disney, Pixar en Dreamwork tekenfilm wel gezien. Echter een rating geven doe ik ze meestal nooit. Helaas komt het er bijna nooit van om een Anime te kijken. Dit keer kwam het er wel van en dat was niet verkeerd! Mitsuha een meisje van het platteland en de jongen Taki uit Tokio wisselen tijdens hun slaap bij tijd en wijle van lichaam. En nee, het is geen Japanse tekenversie van films alla BIG. Het is vooral een zeer vernuftig liefdesverhaal.( het deed me denken aan Eternal sunshine...) Ze leren elkaar kennen via tekstberichten op hun mobiele telefoon en handen en armen. Later blijkt dat er een tijdsduur van drie jaar tussen beide zit en dat elkaar ontmoeten nog niet zo makkelijk is. Nu kom in de film de uitdrukking "Kataware doki" voor, wat kan worden uitgelegd als het moment voordat de dag veranderd in de nacht. En dat gevoel, dat moment omschrijf de film misschien wel perfect! (alleen hoe leg je zoiets uit?) Your Name was een onverwacht groot succes in Japan, waar het weken op 1 stond. En geen wonder ook want het is een zeer mooie film, goed getekend met een sterk verhaal.

Ik vind deze film ietwat lastig om te beoordelen, omdat het verhaal laag voor laag is opgebouwd met wendingen en schommelt tussen het verleden en het heden, tussen realiteit en fantasie. De eerste helft van het verhaal toont Mitsuko, een 12-jarig meisje dat seksueel wordt misbruikt en vernederd. Hierna neemt het verhaal zijn eerste 'wending'. We komen er al snel achter dat wat zojuist is gebeurd, eigenlijk een scène is uit het laatste verhaal van een beroemde romanschrijver genaamd Taeko, en dan komt er nog een derde deel waarin een tweede 'wending' plaatsvind met de uiteindelijk conclusie. Regisseur Sion Sono weet dit op een of andere manier toch op een mooie en duidelijk manier over te brengen. De film is, zeg maar, anders dan alles wat je ooit hebt gezien, maar voelt ook vreemd bekend aan. Ook het decorontwerp en de cinematografie zijn hier ook behoorlijk geweldig. Daarmee is de film er één die je niet snel zult vergeten.

Van je schoonfamilie moet je het maar hebben in deze psychologische thriller over een donkere vrouw die gevangen wordt gehouden in een groot landhuis. De film draait om Charlotte (Tamara Lawrance), een jonge zwangere vrouw die samen met haar vriend Ben plannen heeft om van Engeland naar Australië te verhuizen, deze situatie wordt bemoeilijkt doordat vriendlief verongelukt door toedoen van een paard en het daarna ontstaande schuldgevoel voor haar schoonmoeder, Margaret (Fiona Shaw, "Tante Petunia" in Harry Potter of "Marnie Stonebrook" in True Blood) Waarbij de film meer inspeelt op de kwesties van de geestelijke gezondheid, zodat de kijker de realiteit en ziekte in twijfel begint te trekken. Sterke rollen van beide vrouwen! Uiteraard is er de symboliek van paarden en kraaien (of raven) als voorbodes die onheil en dood voorspellen. Maar desondanks is de oorzaak niet iets bovennatuurlijk. Toch ontstaat er een intrigerende situatie van machteloosheid en ook al blijft de film aan de veilige thriller-kant het was een prima en boeiende film!

Een van mijn favorieten in de hedendaagse horror is regisseur Lucky McKee. Hij maakt films die net even anders zijn. In een genre waar vrouwen nogal eens het konijntje zijn, vertelt McKee voornamelijk verhalen over vrouwen vanuit het perspectief van vrouwen en presenteert ze ook niet als onfeilbare helden of psychotische schurken, maar eerder als driedimensionale mensen met sterke en zwakke punten.

Nu is hij terug met een psychologische horror waarin maar liefs drie vrouwen: Chloe (Thora Birch), Sadie (Caitlin Stasey) en Nicole (Sasha Frolova) spelen. Op die cast is ook niet veel aan te merken. Echter op de film zelf wel! Het is een thriller die de bekende thema's toont, in wezen is het gewoon een update van Single White Female (of misschien Hitchcock's Shadow of a Doubt?) Een te onopvallende, psychologische thriller, die niet afwijkt van de gebruikelijke formule.

Nu is het ook geen echt slechte film, het is gewoon niet heel bijzonder, ik verwachte van regisseur Lucky McKee gewoon meer. Zwak de paar fijne bloederige momenten af en de film kruipt gevaarlijk dicht naar van die waargebeurde televisiefilms. Met dat verschil dat McKee iets meer kwaliteit bezit, wat je terug ziet in het opbouwen van de sfeer en het ontwikkelen van de personages. En visueel is het uiteraard goed en zijn er enkele mooi droomachtige momenten.

Helaas blijft het een beetje hangen in een eenvoudigere thriller, ik miste het uitdagende, het gedurfde, of het speelse van regisseur Lucky McKee, en dat zorgt dat dit niet één van zijn meest memorabele film is geworden.

Binnen de eerste paar minuten zijn we getuige van Helen (April Pearson) die uit een hoogbouw de straat op schiet, haar vader voor haar ogen van een torenflat in Londen ziet vallen en wordt aangereden door een passerende auto. Vanaf daar neemt de film de tijd om Helen te volgen, ze ontwaakt uit haar coma, is bevallen van een babymeisje, is langzaam aan het herstellen en kan zich niet veel herinneren. De film is mede daardoor een mengelmoes van concepten; geheugenverlies, geesten, moederschap, cold cases, familiale zoektocht naar antwoorden. Psychologische drama gecombineerd met het bovennatuurlijke is natuurlijk al vaker gedaan maar door een verontrustende sfeer en enigszins anders aan te pakken was het niet heel slecht. Het is een Britse film dus ook er verschillende bekende hoofden in uitstekende ondersteunende uitvoeringen waarvan James Cosmo en Samantha Bond (Moneypenny in Jame Bond) Ondanks dat er ook gebreken waren en een paar al te voor de hand liggende ontwikkelingen is het een nog best aardige thriller met een aantal goede wendingen, en wat griezelige momenten.

Regisseur Guy Ritchie had met Sherlock Holmes (2009) ook die andere Britse icoon succesvol opnieuw naar het witte doek gebracht en leek daarom de aangewezen figuur om het verhaal over de legendarische koning Arthur onder handen te nemen. Helaas, werkt het slechts met vlagen. Hij past hier namelijk dezelfde hyperbolische stijl toe als in zijn misdaad-gangsterfilms Lock, Stock and Two Smoking Barrels en Snatch. En daar zit gelijk een groot manco van de film. Door de loeisnelle montage van gesprekken en veel heen en weer gespring in de tijd is het allemaal ongelooflijk oninteressant en dodelijk vermoeiend geworden. De uit de kluiten gewassen olifanten, en reuzenslang zijn visueel misschien nog wel indrukwekkend, maar kunnen niet voorkomen dat het opvalt dat het verhaal eigenlijk te slap is. De scenaristen passen domweg gewoon het overbekende cliché op Arthur toe, dat we ook kennen van Batman en andere superhelden: een verhaal over hoe het begon, jeugdtrauma en zelfs superkrachten? Met als wapen het blauw oplichtende zwaard Excalibur. Zie daar de superhelden van de ronde tafel? Daarnaast waait de film met veel scènes alle richting uit en ontstaat er hierdoor een groot rommeltje. Maar op sommige momenten nog best vermakelijk. Het voelde net alsof, de regisseur van deze pretentieloze film, juist te veel pretenties erin wilde stoppen. Een onderneming die dus pijnlijk faalt!

“Listen to me! There’s a girl out there, running for her life from some gigantic turned-on ape!”

In 1933 was de legendarische reuze gorilla voor het eerst op het scherm te bewonderen, kreeg met de zoon van Kong (1933) een vervolg en jaren later (1962 en 1967) maakte de Japanse filmstudio Toho, beroemd van de Godzilla-films, ook twee films met King Kong erin. In 1976 besloot Universal Pictures wegens zijn populariteit om een moderne remake van King Kong te maken.

De versie van Cooper en Schoedsack uit 1933, overtreffen, doet het misschien niet, maar dit was een zeer goede poging! Uiteraard is verhaal bekend terrein en draait allemaal om de ontdekking van Kong en het uiteindelijk terecht komen in New York. Wel werd het gemoderniseerd. Dus i.p.v. een filmploeg is het nu een groep op zoek naar olie (in jaren zeventig maakte mensen zich zorgen over fossiele brandstoffen) en de eindscènes speelt zich niet af op het Empire State Building maar op het toen vrij nieuwe World Trade Center.

En omdat het de jaren '70 zijn mocht er iets meer! Er was bloed, mensen worden vertrapt of vallen in het ravijn hun dood tegemoet! Ook lag er een fijne erotisch ondertoon in de hele film! Er zijn met enige regelmaat seksuele verwijzingen of opmerkingen; inboorlingen die suggestief bewegingen maken tijdens een ritueel of dat Kong het plan had om de vrouw te verkrachten. De toen nog debutante actrice Jessica Lang is heerlijk wulps, speels en ronduit verleidelijk! De scène waarin Kongs logge vinger haar als een banaan probeert te pellen, zet hem en de kijker in vuur en vlam. Die bewuste scènes zorgen ervoor dat alles heel genietbaar en ontspannend blijft.

De special effects zijn, in tegenstelling tot de stop-motion gorilla in de versie van de jaren 30, uiteraard al overtuigender. Al hebben niet alle ook de tand destijds overleeft. King Kong werd gespeeld door een acteur in een pak, afgewisseld door een mechanische pop. En met name die laatste ziet er allesbehalve realistisch uit. Op het randje was de scene waar Kong, Dwan aan het droogblazen is. Voordeel daarvan was wel dat die memorable was!

Hoewel deze versie uit 1976 misschien wat last had van het bestaan van het origineel uit 1933, blijkt het een heerlijk gemoderniseerde Hollywood-epos met een goed tempo en is het zeker vermakelijker dan die troosteloos opgeblazen versie van Peter Jackson (de 3D animatie in de versie van 2005 heeft wel meer overtuigingskracht) Ook heeft het twee dingen die zijn tegenhangers erg missen; het heeft iets te zeggen (geen absolute must) en het heeft een hart. Het slaagt waar het origineel en de 2005-versie dat niet deden; het ontlokt medeleven voor Kong en creëert een voelbare chemie tussen deze vriendelijke reus en het meisje waarvan hij in vervoering is geraakt.

Deze tweede remake van, de avonturenklassieker uit 1933, King Kong duurt met ruim drie uur te lang, maar is wel met veel liefde gemaakt. De film volgt min of meer trouw de contouren van de originele film en voegt daar anderhalf uur special effecten aan toe. En daar gaat het ietwat mis, er zijn erg veel overdreven actiescènes. Eerst op het eland met vage slow motion shots die spannend moet lijken (maar niet zijn), een meute wilde dino’s, niet één maar drie T-rexen en legio aan insecten en ongedierte en later nog eens als Kong op rampkoers gaat in de stad. Deze special effecten-beelden zien er hier erg nep uit. Dit laatste geldt overigens niet voor King Kong zelf, in wiens ogen bijna menselijke emoties zijn te lezen. Uiteindelijk zijn het Kong en Ann die deze film interessant houden. Naomi Watts is perfect gecast voor de rol. Maar er is slechts één ster in de film, en zijn naam is Kong. Jack Black is in de film nogal vervelend. ( Kyle Chandler is trouwens niet veel beter) Hij blijft de hele film lang in hetzelfde gezicht en gedrag vertonen. Het maakt van het personage Carl Denham een kleurloos figuur maar na verloop van tijd is hij wel iets meer genietbaar. (of was het gewenning?) Kortom, King Kong (2005) is een prima remake maar had de film terughoudender geweest in lengte en actie, dan hadden de mooie stille momenten tussen een aantrekkelijke vrouw en een verliefde gorilla (en de film in zijn totaal) meer betekenis gekregen.

Walking cemetery, Fugitive from the undertaker

Een van de weinige Monogram Pictures-producties die een Academy Award-nominatie (de andere voor beste montage in 1952 en een avonturen-Short uit 1947 die zelfs won) heeft gekregen. Veel Poverty Row mystery/horror films stellen niet veel voor. Dat is bij deze niet veel anders!

Het plot: Mantan Moreland en twee verwisselbare blanke mannen landen noodgedwongen op een tropisch eiland en zoeken onderdak in het spookachtige huis van een gekke dokter, waar de bedienden zombies zijn. Er zijn veel scènes waarin personages lopen en ze praten uiteraard veel. Regisseur Jean Yarbrough ( She-Wolf of London , The Devil Bat ) houdt het tenminste generiek.

Poverty Row-studio's richtte zich op bioscopen in achterstandswijken en wist dat zwarte acteurs aantrekkelijker zouden zijn voor het kaartje kopende publiek Vandaar dat Mantan Moreland, een Afro-Amerikaanse acteur/komiek een iets grotere rol is te zien! Maar goed ook want hij is het beste aan dit verhaal!

Tja een oude zombiefilm uit een tijd waarin het genre nog hand in hand ging met voodoo-rituelen. Hoewel niet erg goed, was het over het algemeen, in de context van de tijd, een oké film van begin tot eind. Top ook dat jaren later juist het personage waar een racistische karikatuur van is gemaakt de film redt!

Ongelooflijk on-prestigieuze lichte zondagmiddag-film, er is totaal niets speciaals aan. Misschien dat het enige positieve was dat opera-ster Paul Robeson, in de rol van Umbopa, een dermate grote rol speelt dat het onmogelijk was om voor die tijd gebruikelijke cast met Blackfaces te nemen. De enige die dan ook een blackface heeft is de Europese Sydney Fairbrother in de rol van doctor Gagool. Verder zal ik niet kunnen bedenken wat er nog meer goed is aan de film? In ieder geval is het niet het gezang van Robeson. Ook de vele beelden van het Afrikaanse landschap en de inboorlingen waren hielpen niet echt mee om nog iets van spanning te krijgen. Ook deze film houd niet precies het verhaal uit het boek aan maar waarschijnlijk komt het wel het dichtste in de buurt. Later zal regisseur Robert Stevenson nog een 19 films maken voor de Disney studio's waaronder Marry Poppins, Bedknobs and Broomsticks en twee Herbie's Het mogen duidelijk zijn dat hij duidelijk nog in zijn begindagen zat.

Om dan toch af te sluiten met iets positief het Ierse accent van Anna Lee was erg schattig.