De Spooktrein (1939)

Erg grappig mysterie met een spectaculaire finale. Adolphe Engers is ontzettend komisch als stuntelende goochelaar.

'Dames en heren, u zult thans beleven de huiveringwekkende geschiedenis van den spooktrein!' Voor wie kan genieten van het geaffecteerde Oudhollands van bijvoorbeeld het polygoonjournaal. 'De Spooktrein' (1939) oogt bijzonder fris door het expressionistische schaduwspel en de sfeervolle setting van een slecht verlicht station bij nacht en ontij. Op de geluidsband precies het juiste getik, gekletter, geplink en gebonk wat de juiste dosis suspense oproept. Echt nagelbijtend eng wordt het niet, maar het heeft zeker zo zijn momenten. Als de mysterieuze trein het stationnetje van Valkensrade binnenrijdt, blijkt het onverwachts zelfs een spectaculaire climax in petto te hebben. Toch zijn het vooral de dik aangezette typetjes die de show stelen: de goochelaar en zijn assistente; de Freudiaanse psychoanalyticus en zijn hysterische patiënte; de muizige ambtenaar en zijn volgzame bruidje; de clowneske vrijgezel vol kwajongensstreken; de bemoeizuchtige christelijke geheelonthoudster. Allemaal zo plat als een dubbeltje, maar de stereotype typetjes passen precies in deze kluchtige horrorkomedie. Leuk op elkaar ingespeeld. Een paar gemene grappen over en weer. Een uurtje cinema kan slechter besteed worden dan met een werk waarmee een internationale vermaardheid als Carl Lamac bijdroeg aan onze vaderlandse filmgeschiedenis.

Best leuk om gezien te hebben. Het voelt wel zeer verouderd aan, met een Polygoon-journaal-achtig Nederlands en een nogal toneelachtige uitstraling vol met typetjes die zich te allen tijde beschaafd uitdrukken. Maar alsnog, een vermakelijke kijkbeurt, waarin genoeg vermaak is met de rits aan typetjes in de eerste helft - en ook een trendbreuk aan het einde als het spookverhaal verandert in een misdaadthriller als het spoken een cover voor een treinroof blijkt, met o.a. een shootout en een treinongeluk. Stijfjes en houterig blijft het ook wel, maar ik heb me wel vermaakt.