Opinions

Hoewel er binnen de gelederen van de SOE de nodige weerstand bestond tegen de inzet van vrouwen voor de gewapende strijd, zou de organisatie uiteindelijk 38 geheimagentes inzetten. De belevenissen van verschillende van deze SOE-agentes vonden hun weg naar het witte doek Echter het levensverhaal van de Poolse agente Krystyna Skarbek alias Christine Granville die werkte voor de Britse Special Operations Executive werd steeds maar in de ijskast gezet.

Hoe het dan ook gelukt is om deze biografische spionagethriller, geregisseerd door James Marquand (zoon van regisseur Richard Marquand (Return of the Jedi), wel van de grond te krijgen is mij niet duidelijk....Enfin laten we maar zeggen dat het beter is dat er een film is met tekortkomingen en het ontbreken van een coherent verhaal, dan helemaal geen verfilming.

De film begint in 1942 met de Poolse spionne Krystina Skarbek die zich vrijwillig aanmeldt als spion tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ze vertelt het verhaal van haar eerste en laatste missie. De film is acceptabel en redelijk, maar niet bijzonder, omdat de oorlogsscènes noch spectaculair noch erg goed gefilmd zijn. Soms slaagt Marquand er niet in een balans tussen de tijdlijnen te bewaren. Waardoor er een verwarrende manier van vertellen ontstaat.

Krystina Skarbek wordt vertolkt door Morgana Polanski, dochter van regisseur Roman Polanski en actrice Emmanuel Seigner, maar omdat ze alleen in wat kleine bijrollen (voor mij het bekendst als de Franse prinses Gisla en de vrouw van Rollo in de serie Vikings) heeft gespeeld, heeft resulteert het niet in een goede prestatie. Ze heeft uitstraling en doet haar best, maar ze is technisch gezien nog niet goed genoeg.

Tja om eerlijk te zijn is het maar tamelijk rommelig verslag van het gevaarlijke leven dat Krystyna Skarbek alias Christine Granville ooit leidde. Personages duiken net zo snel op als dat ze weer verdwijnen, en de operaties waaraan Skarbek aan deelneemt gebeuren soms maar gewoon waardoor ze niet altijd even duidelijk voor kijkers zijn. Ze was de langst-dienende vrouwelijke Britse agente in het veld en verdiende een film! Uiteindelijk werd ze in 1952 in Londen doodgestoken door een geobsedeerde en afgewezen aanbidder.

Dit is in zijn soort eigenlijk nog best goed! Hoe vaak ik al niet een Low-budget film heb gezien die de plank mis sloeg door meer te willen zijn? Het uiteindelijke resultaat is meestal een film met magere horror elementen en een saaie zit. Nee, dan pakt regisseur Rolfe Kanefsky het beter aan! Geen pretenties of intelligent script. Domweg geven waar je op zit te wachten; plezier in de vorm van de 3 Bs (Babes, Boobs, Blood) Vanaf de openingsscène is de film vol gepakt met massale hoeveelheden bloed, rondvliegende lichaamsdelen, mooie vrouwen en naakt in overvloed. (Ik zweer het, er waren borsten in bijna elke scène) Het verhaal simpel; Een feest-bus vol vreemden op weg naar het Burning Man-festival. De lol komt tot stilstand als de bus stuk gaat en op zeven na alle passagiers het slachtoffer van een kannibalistische Satanische Cult worden. Die cast neemt zichzelf nooit te serieus en heeft duidelijk plezier. Bekendste naam is natuurlijk Tara Reid, maar deze heeft alleen een cameo. Het zijn Stefani Blake (Lara) en Sadie Katz (bus-chauffeur Joan) die de show stelen, in dit op hol geslagen feestje.

Roadtrip-verschrikkingen!

Blasco is een spraakzame Uber-chauffeur die mensen oppikt met een oud sjofel busje waarvan de cassettespeler alleen nog een tape van de Paso Doble kan afspelen. Vandaag vervoert hij, Mariela die op weg is naar haar vader en Lidia en haar dochter Marta (Paula Gallego) naar de vader van het meisje brengt. Het is duidelijk dat dit in meer dan één opzicht een lange reis gaat worden. Aan de personages moet je even wennen, geen van hen is aan het begin echt aardig en er is een komische inslag maar tegen het einde van de film blijken ze toch sympathiek genoeg.

En ja...met een heerlijk tempo en spannend camerawerk en montage, was het zeker geen verkeerde reis! Die je voert naar leuke locaties zoals een donker bos, een verlaten benzinestation en natuurlijk het claustrofobische interieur van het busje zelf. Eveneens lof voor de effecten want die zijn veel beter dan verwacht voor een low-budget film en wijselijk is er gekozen voor praktische effecten in plaats van digitale en dat verschil is goed merkbaar. kortom een heerlijk ongecompliceerde en boeiende film en zeker een van de betere moderne Spaanse genrefilms!

Na een openingsmontage (waarvan ik nog steeds bedoeling niet echt snap) van zwart-witte archiefbeelden uit de Tweede Wereldoorlog en een verteller die in een spottend scat-achtig gedicht "Oh yeah!" herhaalt (iets in de trant dat de mensen die de fascistische leiders steunden, zelf ook verantwoordelijk moeten worden gehouden en de goedgelovigheid van de massa) Hierna zie je twee deserteurs in de Tweede Wereldoorlog elkaar ontmoeten in de Duitse bossen, vervolgens een scène van een dansje door een corpulente vrouw in één of andere club...De film springt vanaf dan van psychiatrische inrichting, naar een concentratiekamp

Dat blijken flashbacks te zijn van de opportunistische Napolitaanse Pasqualino. Werkelijk...nu moet ik dus medeleven met iemand die zichzelf een onweerstaanbare vrouwenverleider beschouwt. (de film doet ook nooit iets om dit veranderen) En dat ook nog door een acteur die niet eens zo heel goed komisch talent bezat. Maar oh...het is een komedie? Tja natuurlijk een Burleske aangezien die ontstaan zijn in Italië...Zucht lachen met een lijk die scheten laat of regelmatig de vlezige vrouwelijke vorm afgeschilderd als komisch. Van satire of zwarte humor kan ik niet spreken...

Het gedrag van Pasqualino is meestal gewoon beschamend, gaat zelfs over de schreef als hij een vrouw verkracht en dat speelt om te lachen. (zelfs horrorfilms die dit soort scenes vaak veel explicieter in beeld brengen, beschouwen dit niet als grappig!) Echter die scene wekt ook geen enkele emotie op, er is geen afkeer (wat slechte zaak was) of een oordeel. Alles moest blijkbaar maar clownesk zijn?

Misschien zie ik deze film verkeerd en niet in de context van zijn tijd, want in 1975 werd het genomineerd voor vier Oscars (zelfs de eerste vrouwelijke regisseur die voor een Oscar genomineerd werd) en kreeg lovende recensies. Maar ik vond helemaal niets goed aan de film; het acteerwerk is overdreven, er was totaal geen connectie met de hoofdpersoon, als het al komische was, heb ik het grappige ervan niet kunnen ontdekken. Het was plomp en nogal achterhaald.

Film die zich ontvouwt van flash-back, binnen flash-back en daarbinnen dan weer flash-back.

Een Franse verbindingsofficier onderhoudt contacten met een Amerikaanse verslaggever, die een reportage wil schrijven over de commandant van een Free French Air Force Squadron, die ooit een ontsnapte gevangene was van Duivelseiland, de Franse strafkolonie. Snap u het nog? En dat alles wordt met veel dialoog aan elkaar geknoopt - wie even niet oplet, is algauw de draad kwijt. Toch is het een fijne onderhoudende film, die ondanks het oorlog-segment (propaganda) soms toch net iets anders uit de hoek weet te komen.

Warner Bros probeerde samen met regisseur Michael Curtiz na het grote succes, een nieuwe Casablanca te maken. Met de grote sterren van die tijd; Claude Rains, Sydney Greenstreet, Peter Lorre en (als Fransman minder overtuigende) Humphrey Bogart. Duidelijk is het niet de grootste WO II-thriller van zijn tijd geworden. Daar zijn de overeenkomsten op sommige punten met Casablanca te opvallend. Maar regisseur Curtiz weet met verschillende genre-elementen toch een buitengewoon prettige film te maken. Rond een centraal staand soms emotionele maar vooral dynamisch patriottisme. En weet dit zelfs uit te bouwen naar een opwindende climax. Die verbazingwekkend rauw overkwam op een manier die ik maar in weinig films uit die periode, het lef zag hebben om te doen.

"Chop Chop"

Ontsnappingsthriller die zich afspeelt in de Tweede Wereldoorlog. Een Britse productie geregisseerd door veteraan J. Lee Thompson Dit was de tweede samenwerking met acteur Anthony Quinn, (eerste keer was Guns of Navarone (1961) Frankrijk onder de nazi-bezetting en Quinn, als Baskische gids, wordt ingehuurd door het verzet om een wetenschapper en zijn gezin over de Pyreneeën te leiden en wordt ondertussen achternagezeten door een sadistisch SS-officier gespeeld door Malcolm McDowell. (A Clockwork Orange) En deze SS-kapitein gaat voor verkrachting, marteling, verbranding en massamoord. Waaronder een akelige confrontatie met zigeunerleider Christopher Lee. In productiewaarden was het misschien wat minder maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door meer schokkende beelden met buitensporig geweld op het scherm dan de nazisploitatie-films die ik voor de '70 challenge zag! Mede daardoor een uitermate vermakelijke film!

"Nu was òf de put heel diep, òf ze viel erg langzaam, want zij had onder het vallen ruimschoots tijd om om zich heen te kijken en zich af te vragen wat er verder zou gebeuren." !

Met dat citaat uit Lewis Carroll's Alice in Wonderland gaat deze boven-verwachting erg fijne Euro-thriller uit de vroege jaren '70 van start. Niets voor niets begin de film met dat citaat want er zijn referenties naar Alice. Natuurlijk heeft het betrekking op de bangige kinderlijke of zelf popachtig heldin, Mellie Mau gespeeld door de charmante schattige Marlène Jobert. Een vrouw die vastzit in een wereld. Terwijl Charles Bronson steeds opduikt als, zoals zij hem ook noemt; "de Cheshire Cat" Best grappig was het dat de indringer waar het allemaal omdraaide zijn naam McGuffin was. Wat hij dan ook letterlijk was! Hoop ook dat de Italiaanse echtgenoot en luchtvaartnavigator ook als grap was bedoeld? Want tjonge, tjonge wat een vooroordelen (met als strekking, vrouwen hebben maar één recht...) had die van zijn vader geërfd? De film is misschien enigszins opgebouwd rond een pulpverhaal maar gecombineerd met stilistische elegantie en uitermate leuke en sterke vertolkingen van de twee hoofdrolspelers maakte van deze film een waar feestje! Ja dit was een echt fijne verleidelijke eigenaardigheid!

De Slag om Passendale is onderdeel van de Derde Slag om Ieper in de Belgische provincie West-Vlaanderen. De veldslag staat bekend als 'De Hel van Modder' en er kwamen bijna 140.000 soldaten om het leven, waardoor het als een van de bloedigste veldslagen uit de geschiedenis bekend staat.'Passendale' groeide hiermee uit tot het symbool van de oorlogsgruwel. De Canadese film start met enkele cijfergegevens: in 1917 streden 600.000 Canadezen op een bevolking van minder dan 8 miljoen in de oorlog. Een op tien zou nooit terugkeren.

Echter is dit geen keiharde actiefilm, maar een love-story. Veteraan Michael Dunne (Paul Gross, die de film tevens regisseerde en produceerde) wordt, nadat hij gewond is geraakt, verliefd op verpleegster Sarah Mann (Caroline Dhavernas). De film begint en eindigt met een oorlogsscène, en verder speelt het grootste gedeelte zich af in Canada. De regisseur verfilmde met deze film de geschiedenis van zijn eigen opa. Een evenwichtige film werd het niet! Veel tijd gaat op aan melodramatische (Soap-niveau) ontwikkelingen. We worden zelfs getrakteerd op een vrijscène te midden van het oorlogsgeweld. Daar staat tegenover dat de gevechtshandelingen rauw en intens zijn. Het blijft allemaal vrij luchtig, licht verteerbaar en voorspelbaar, maar door het entertainment gehalte blijft het redelijk.

“Micromanaging bullshit”

Nadat regisseur Carter Smith zijn eerste speelfilm "The Ruins" 2008, had geregisseerd, werd het een beetje stil rond hem (een paar shorts, muziekvideo's en in 2014 één film) Totdat in 2019 Blumhouse hem de kans bood om een aflevering (S2 - E4 Midnight Kiss) in de vakantiethema-anthologie horrorserie "Into the Dark" te maken. En nu vier jaar verder is hij na de LGBTQ+-horror Swallowed (2022) al toe aan zijn derde film-regiewerk.

De film laat ons kennismaken met Randy Bradley, een verlegen 21-jarige outcast die wordt lastiggevallen door een collega van het fastfoodrestaurant, iets wat regelmatig lijkt voor te komen. De dingen veranderen wanneer collega Benson bloederig en gewelddadig besluit dat hij zijn "quality time" wil gebruiken om Randolph te coachen om minder passief te zijn en leren voor zich op te komen. Een soort rare vorm van therapie met dodelijke gevolgen.

Na de maatstaven van veel andere Blumhouse Productions was deze aan het begin flink bloederig en frontaal in beeld! Hierna verandert de film zich in een road-movie die zich concentreert op de psychologie van de twee gebroken personages in de auto. Vanwege de aard van dat verhaal zijn de ondersteunende personages ook belangrijk, maar het zijn uiteraard vooral de twee hoofdrolspelers Johnny Berchtold en Kyle Gallner die de film moeten dragen. En dat doen de twee acteurs goed! Vergelijkbaar met de film "Sympathy for the Devil" (2023) maar persoonlijk vond ik deze zelf iets beter.

Na het bekijken van de film was het eerste wat ik dacht: Mooie mensen in de ruimte. Want na een storing aan boord van het luxueuze ruimteschip The Avalon ontwaakt Jim (Chris Pratt) 90 jaar te vroeg uit zijn kunstmatige slaap. Om zichzelf te redden van de eenzaamheid besluit hij om de jonge vrouw Aurora (Jennifer Lawrence) ook wakker te maken. Naarmate dit verhaal vordert blijft het boeien met interessante ontwikkelingen op het schip, pittoreske beelden en vlotte dialogen. Helaas dringen er ook langzaam geforceerde scènes het script binnen. Vooral één scène in het bijzonder die met het zwaartekrachtloze zwembad ziet er spectaculair uit maar is vrijwel betekenisloos en wordt in de volgende scène gewoon weggewuifd. Dat stereotype 'mooie mensen in de ruimte' wordt ook nergens meer losgelaten. Maar is dat erg? Nee, maar hierdoor wordt het script wel een stuk vlakker. Op een bepaald moment begon zelfs de klassieke rolverdeling op te vallen. Jim die allerlei rot-klusjes opknapt en Aurora die in sexy zwemkleding rondloop. Ondanks dat er ook veel pluspunten aanwezig zijn in de film, voelt de film toch wat gewoontjes aan. Het lijkt alsof de regisseur constant met het Hollywood-handboek onder zijn arm heeft gelopen. Veel standaardsituaties en -scènes worden afgehandeld zoals het hoort, met uiteindelijk keurig de verwachte afloop. Originaliteit is wat dat betreft afwezig. De film is een fijne, vermakelijke film, maar helaas geen hoogvlieger.

Een vijfdelige serie waarin men probeert om in elke aflevering van 30 minuten (met terugblik, opening en preview zelfs minder) een jaar uit de Eerste Wereldoorlog te proppen. Mij is niet zo goed duidelijk waarom daar voor gekozen is? Het bezit wel een aantal goede dingen; zo is het tijdsbeeld goed weergegeven wat te zien was in de kostuums en verdere aankleding. Veel lastiger was het feit de twee hoofdrolspelers de Duitse en Britse soldaat erg op elkaar lijken. Dit had opgelost kunnen worden door beide hun eigen taal te laten spreken! Tja en doordat elke aflevering maar een korte tijdsduur bezit kwam dat de continuïteit van de scènes niet te goede! Er werd nogal wat geschakeld zo ben je het ene moment in de loopgraven of achter de linies en het andere moment ben je op een boerderij in Duitsland of een plattelandsstadje in Engeland. Uiteraard zijn Helaas werd er ook nogal wat tijd ingeruimd voor melodramatische scenes. En dan het einde tja.. dat was tenenkrommend...Britse en Duitse soldaten die arm in arm met hun vijand weglopen in een veld vol met klaprozen...OMFG! Ja ik moet mijn boven/beneden buurman gelijk geven dat dit een aardig maar magere mini-serie was en dat de serie In Vlaamse Velden - Seizoen 1 (2014) - MovieMeter die gewoon op Netflix staat veel beter was!

La Passion de Jeanne d'Arc gaat over de laatste uren van vrijheidsstrijdster Jeanne d'Arc voordat ze geëxecuteerd zal worden. In de film zie je vooral haar berechting, gevangenschap, marteling en terechtstelling. Dat verhaal is gebaseerd op de echte historische verslagen van de ondervraging en berechting. Wat bijzonder is aan deze film is dat het gefilmd is in bijna alleen maar close-ups en droegen geen van de acteurs make-up. Alles is vrij minimalistisch, met bijna geen decor en geen muziek. Maar ik heb de film wel gekeken met een muziekstuk eronder. Het ziet er allemaal prima uit maar laaiend enthousiast word ik niet echt van de film. Mijn filmsmaak staat gewoonweg te ver af van dit soort film. Historisch gezien is het misschien wel een film die invloed heeft gehad op latere films. En vanuit dat oogpunt wilde ik hem ook een kans geven. Echter is na het zien gebleken dat dit totaal niets voor mij was.

We volgen voor één week de hoofdrolspeler Paterson die woont in de gelijknamige stad in New Jersey.

Die week begint op maandag, hij staat 's ochtends op, ontbijt en gaat naar zijn werk als buschauffeur

's Avonds keert Paterson ( Adam Driver) huiswaarts naar zijn vriendin Laura. Na het avondeten laat hij de hond, een Engelse bulldog, uit en bezoekt hij de plaatselijke bar waar hij een biertje drinkt, weer naar huis gaat en het bed in duikt. Ergens tussendoor schrijft hij gedichten en de volgende dag herhaalt het zich allemaal weer met slechts minieme variaties. Je kijkt dus naar de sleur van alledag. Is dat dan niet Saai? Eigenlijk wel, maar de saaiheid die je in deze film ziet is zo verfrissend, zo gaaf, dat het ook echt weet te boeien. Gefascineerd blijf je kijken naar alledaagse beslommeringen van Paterson. Terwijl er weinig gebeurt in zijn leven, maar daar zit hij dan ook helemaal niet op te wachten. Hij is gelukkig met zijn simpele bestaan. Daartegenover staat zijn vriendin Laura (de Iraanse Golshifteh Farahani ) in schril contrast. Elke dag bedenkt ze een nieuw plan om haar stempel op de wereld te drukken. De ene dag wil ze een beroemde gitariste worden, de andere een kunstenares. Met deze twee karakters wordt getoond hoe komisch, weemoedig en wonderlijk het alledaagse leven kan zijn. Zijn film is tegelijk ook een ode aan de poëzie van William Carlos Williams, een kinderarts uit Paterson die na de werkuren gedichten schreef. Ook Paterson schrijft poëzie en wel over alledaagse dingen als lucifers of regen. Regisseur Jim Jarmusch rijmt deze dagelijkse gang van zaken aaneen tot een cinematografische ode aan de banaliteit en schoonheid van het bestaan. Gewoonweg een fascinerende film en een hommage aan al die mensen die simpelweg hun leven leven.

"The paths of glory lead but to the grave"

Film die zich afspeelt tijdens de eerste wereldoorlog en die je voor het gemak in tweede gedeelten kan opdelen; het eerste gedeelte speelt zich af in de loopgraven. Deze oorlog-beelden werden voortreffelijk en indrukwekkend in beeld gebracht (waar je de meebewegende camera uit 1917 ook even vluchtig voor zien komen) Kolonel Dax (waar je de meebewegende camera uit de film 1917 ook even vluchtig voorbij ziet komen) van het Franse leger krijgt van zijn superieuren de opdracht om de “de Mierenhoop” aan te vallen. Een absurde actie, die uiteraard uitloop op een fiasco. Hierna volgt het tweede gedeelte en veel mindere interessante gedeelte; over de Franse generaal die drie van zijn eigen soldaten wil laten fusilleren om zijn eigen fatale inschattingsfout te maskeren.Dit was niet veel meer dan een rechtbank-drama. Het lang uitgetrokken executietafereel was voor mij toch wel iets teveel van het goede, eveneens de eindscène, waarin je een Duitse vrouw de manschappen tot tranen ziet roeren. Gelukkig had de film wel een compacte speelduur!

Oh, had eerst niet door dat dit een anthologie-film was, met achteraf dus zeven patiënten oftewel zeven filmpjes. Meteen toen het duidelijk werd dat het dus omnibus van kortfilms was, moest ik denken aan de Britse Amicus-bloemlezing Asylum uit 1972 Tja, een arts (Michael Ironside) van een psychiatrische instelling gaat patiënten interviewen die hem hun verhalen vertellen over hoe ze daar terecht zijn gekomen. De zeven korte films hebben niets met elkaar te maken en zijn afkomstig uit verschillende landen en productiejaren.

Het eerste segment; The Visitant (2014) geregisseerd door Nicholas Peterson (Intellectual Property(2006) Jill beweert dat het een demon was die haar moeder en zusje vermoordde. Het is eenvoudig, duikt direct in de actie en heeft actrice Amy Smart (The Butterfly Effect, Crank, Road Trip) als bezorgde moeder en Doug Jones (Abe Sapien in Hellboy II, Pale Man in Pan's Labyrinth, Amfibische man in Amphibian Man of Saru in Star Trek: Discovery) als, hoe kan het ook anders, een slungelig wezen Dit filmpje kende ik al omdat het ook zat in de later verschenen anthologie-film The 100 Candles Game (2020)

Met 16 minuten is het tweede segment The Body (2013) geregisseerd door de Engelse Paul Davis het langste segment. JD bezit angst voor krimpfolie omdat GoT-Theon Greyjoy (Alfie Allen) een seriemoordenaar in Londen, zijn lichaam in dit plastic wikkelde. Opvallende is dat dit segment later ook weer werd gebruikt als langere versie voor de begin aflevering van de serie Into the Dark (2018-2019) Slecht is het zeker niet!

Het derde segment Undying Love of in het IJslands Ódauðleg ást (2011) geregisseerd door Ómar Örn Hauksson (doet alleen nog grafisch en poster design) want tja... er zijn ook wat Scandinaviërs en daarom vertelt de IJslandse Gabriella dat de moord eigenlijk zombie-voedsel was voor… euh tja, stervende liefde van één man. Typisch zombie-apocalypsscenario maar het voordeel van kortfilms is dat ze snel voorbij zijn waardoor het nog steeds redelijk solide entertainment was.

Segment vier The Sleeping Plot (2013) geregisseerd door de Nieuw-Zeelandse Dean Hewison (How to Meet Girls from a Distance (2012) en deed iets met Visual Effecten) Sarah doet haar verhaal met dat ze als jong meisje, kleine misdaden pleegde om zo geld te verdienen voor haar vermiste beste vriendin te helpen. Donkere humor, een geheel eigen beat en camerawerk die brutaal nooit volwassenen boven de taille laat zien. JA deze was voor mij denk ik wel de leukste!

Door naar segment vijf The Banishing (2013) geregisseerd door de tweede IJslandse regisseur Erlingur Thoroddsen (toch wel horrorfavorieten Child Eater (2016) en The Piper (2023), schreef Midnight Kiss (2019) voor de serie Into the Dark en ook nog de films Rökkur (2017), Kuldi (2023) Jessa's (Grace Van Dien) verklaart dat ze haar moeder en zus zijn doodgeslagen nadat de twee zussen besluiten het bovennatuurlijke in eigen handen te nemen. Niet veel mis mee en een professionele uitvoering op alle fronten.

Zesde segment Death Scenes (2012) geregisseerd door nog een Engelse regisseur Joel Morgan n(aardig wat Shorts op zijn naam) Damien beweert dat het noodzakelijk was om een moordenaar in te huren omdat er vampiers moesten worden gedood. Een zes/zeven bevredigende minuten durende affaire, die in zijn einde voldoende vruchten afwerpt.

Hm ja, dat zijn er zes, klopt er is nog een laatste zevende patient...moeilijk te raden is dat niet! Zijn achtergrondverhaal zie je in segment zeven Evaded (2013) geregisseerd door de Zweedse Johannes Persson (Castingwerk en horror Feed (2022) en Rasmus Wassberg (filmlocaties--manager) en houdt in dat zombies de schuld krijgen voor het vermoorden van een hele familie in Zweden. Wederom een typische zombie-apocalypsscenario, niets nieuws maar wel degelijk gedaan!

Zeker niet zo ongelijk dan als je gewoon maar wat filmpjes achter worden gezet. Dat komt vooral door de Wrap-around van regisseur Danny Draven (die vorige jaar nog Bad CGI Gator maakte) het op een slimme manier met elkaar verbindt. Alhoewel er nooit dezelfde acteurs zijn te zien als in de verhalen die ze vertellen (meestal omdat er verschillende jaren zijn verstreken) Over het algemeen was erg leuk, misschien was het beter geweest met een paar minder verhalen. Dat ik het niet hoger waardeer, is vooral omdat de eerste filmpjes vaker zijn gebruikt. Had ik het in 2016 gezien was, er kans dat ik positiever was geweest!

"of wij zijn goede soldaten, of het maakt geen moer uit."

Tja...moedig en ambitieus is het wel te noemen, om een Nederlandse film over de eerste wereldoorlog te maken, zonder dat er een groot budget beschikbaar was! Door het lastige onderwerp niet commercieel aantrekkelijk en daarom bijna geen financiering uit welke hoek dan ook. Dit eerste Nederlandse filmdrama over de Eerste Wereldoorlog is dan ook zeker met liefde en toewijding gemaakt. Echter betekent dat nog niet dat het ook een goede film zal zijn.

De film vertelt het waargebeurde verhaal van de Nederlands-Indische jongen Arthur Knaap die in 1914 in Parijs woont en vrijwillig dienst neemt in het Franse Vreemdelingenlegioen tijdens de Eerste Wereldoorlog. De brieven die hij naar huis schreef vormen de basis voor het script, aangevuld met brieven van kameraden uit hetzelfde peloton en archiefonderzoek.

Helaas is er ondanks die toewijding een heel groot nadeel aan dit project: er wordt zo verschrikkelijk slecht in geacteerd, met hoofdrolspeler Timothy Flohr voorop. En kampt de film met dialogen, die veel te houterig worden opgezegd (een struikelblok van het overgrote gedeelte van de Nederlandse film!) Ook de montage is een heikel punt. Door bijna elke scène te eindigen met een fade-out haalt men ontzettend de vaart uit het verhaal. De aankleding van specifieke periode, het camerawerk de actie en het geluid.was allemaal best goed verzorgd. Maar door deze genoemde missers krijgt men het voor elkaar om 78 minuten heel lang te laten duren.

Een aardige Ozploitation, een low-budget horror-film uit Australië. Met slecht acteerwerk, soms rare keuzes in de montage (Editing) En zoals het nogal eens gebruikelijk is in films die met een marginaal budget worden gemaakt, wordt er vrij veel dialogen op je losgelaten. Terwijl er verder maar bar weinig gebeurd. In deze film is dat gepraat dan ook samen met de te lange speelduur het manco waarom de film niet genoeg overtuigd. Het is zelfs best saai te noemen. En dat terwijl uitgangspunt toch wel erg interessant was. Het is dat regisseur Richard Franklin de film goed geregisseerd heeft waardoor het nog enigszins werkte. Wat verder opviel was het controversieel onderwerp van euthanasie. En een ander opmerkelijk feit is de afwezigheid van (op het eenmaal een paar vluchtig door het beeld schietende) vrouwenborsten. Mannentorso's in overvloed maar helaas dus geen vrouwen, een gemiste kans!

“J’ai perdu mon marteau.”

Een film welke zich volledig afspeelt op een nudistencamping zal zeker niet de meest toegankelijke film zijn maar na een wat ongemakkelijk begin en dankzij de goede en natuurlijke vertolkingen kijkt deze droogkomische tragedie van regisseur Tim Mielants, eigenlijk heel makkelijk weg. En er lig ook nergens de nadruk op dat het nudisten zijn.

Dat de personages in hun blootje rondlopen, is eigenlijk ook het minst vreemde aan de film. Dat een stuk gereedschap de volledige leefwereld van Patrick (met onooglijk bloempotkapsel) beheerst en er zo absurde toestanden en onvervalste kolder ontstaan. Of de nudistencamping zelf, die een soort microkosmos is, met zijn eigen wetten, tradities en vaste gasten, bestaan zelf uit evenveel vreemd en eigenzinnigheid.

Dit was best een aardig geslaagde film van Vlaams-Nederlandse bodem. Regisseur Tim Mielants is dan ook internationaal geen onbekende en als tv-regisseur met series als Peaky Blinders en Legion (Marvel) al heel wat ervaring op zij naam staan. Oh, en het antwoord op bovenstaande vraag is even rigoureus als mooi en simpel.

Een beetje griezelig, een beetje spookachtig en een beetje mysterie in deze televisiefilm van slechts 65 minuten. De vlakke regie was in handen van Lawrence Gordon Clark, die ook verantwoordelijk was voor meerdere van de BBC specials; "Spookverhalen voor kerstfeest (‎Ghost Stories for Christmas)" (1971–1978) Hier lost in het heden een introverte jongen geholpen door Suzanna Hamilton, een mysterieuze dood op uit het verleden, Die alles had te maken met ​​Helena Bonham Carter in haar eerste rol, een soort Jane Austen-achtige karakter. De lichte dreigende sfeer en beide dames(en vooral Helena) zijn de smaakmakers.

Dit is een uitstekende film van de Italiaanse horrorgrootmeester Lucio Fulci (het is inmiddels mijn negende) Nu is het scenario niet het sterkste punt; Iets met heksen en het dorpje Dunwich waar de poorten naar de hel opengaan. Waaruit de ondode moeten herrijzen. Gelukkig speelt dat zich pas af in het laatste half uur. Maar geen zorgen er is voor die tijd genoeg te genieten van een keur van magnifieke ranzigheid. Uiteraard ook wel nodig omdat we met een horror-film van doen hebben! Maar achter die smerigheid zit ook zinnenprikkelend camerawerk verscholen. Doordat Fulci close-ups van ogen en de manier hoe hij de straat toont, moest ik zelfs denken aan de spaghettiwestern van bv. Sergio Leone. Van absolute schoonheid was de scene van de levend begraven, schijndode vrouw. Hij laat haar baden in doods-blauw licht, terwijl de roos op haar borst een blaadje verliest en het donker om haar heen knaagt aan de kist. Een prachtig beklemmend gedeelte en zo zijn er nog veel meer te vinden. Met zo'n presentatie en zeer goede Gore is dat gewoon genieten.

Ach best oké want ondanks dat het scenario nergens afwijkt van het beproefde recept van twee tegenpolen (Zak, een wees met het downsyndroom en nurkse krabvisser Tyler) die gedurende een reis van A naar B tegen heug en meug met elkaar opgescheept zitten, hield ik er best een goed feelgood-gevoel aan over. De heerlijke folk-, bluegrass- en gospelmuziek die klinkt, maakte de kijkervaring nog aangenamer. Uiteraard is er ook een love-intrest in de vorm van Eleanor (Dakota Johnson), worstelt Tyler met de dood van zijn broer en duiken telkens de gasten Duncan en Ratboy op. Dit charmante Southern sprookje is hier en daar ook kluchtig en zoetsappig, maar door de ontwapenende Gottsagen en goed spelende LaBeouf die een fijne chemie samen hebben en de film een hoge sympathiefactor meegeven. Heb ik zeker genoten van de film en daarbij was hij ook lekker kort (want ja, ander half uur is tegenwoordig kort).

"Lizzie Borden the musical"

Nee gelukkig werd er niet gezongen en is deze film een beter geheel dan de film waar dit een prequel van is maar de horror is nog steeds erg mager? In deze film is het 1918, niet 1979, en ook in Texas zijn de harde gevolgen van de Eerste Wereldoorlog en de Spaanse griepepidemie (een parabel met het corona-virus) te merken. Pearl is nog jong en droomt ervan om een ​​beroemde danseres te worden. Wat opvalt is dat alles een soort technicolor-sausje kreeg, het leek daardoor een beetje op "The Sound of Music" of "The wizard of Oz" Het belangrijkste onderdeel van de film is Mia Goth. En die deed het heel goed! Ze weet Pearl heel veel sympathie mee te geven! Maar de film kreeg de horror-tag...en ja er zijn wel gewelddadige momenten maar die worden bijna alle met terughoudendheid getoond. Als deze kills in meer beeld en echt bloederig waren, dan had dit echt heerlijk geweest!

De negende van de Sherlock Holmes-films met Basil Rathbone als Holmes en Nigel Bruce als Dr. Watson is wederom een sterke in de serie. Losjes gebaseerd op het korte verhaal 'The Adventure of the Six Napoleons,' maar voegt hier ook een groot aantal dingen aan toe. De genialiteit van Holmes heeft ook een keerzijde; als hij dit demonstreert gebeurd het onvermijdelijke, de beroemde Parel van de Borgia's wordt onder zijn neus gestolen. Een parel waar al heel wat moorden voor zijn gepleegd. De parel is weg en dus wordt jacht erop geopend. Meester-crimineel Giles Conover krijgt hierbij hulp van de 'Hoxton Creeper' gespeeld door Rondo Hatton. Hij was een effectief monsterachtige brute killer en het bracht Universal op het idee om Hatton in diverse andere films 'The Creeper' te laten spelen. De mooie actrice en pin-up Evelyn Ankers speelt hier de femme fatale. Het komische wordt ditmaal tot een minimum beperkt. Alhoewel de arme Lestrade (Dennis Hoey) wel tamelijk onbarmhartig wordt bespot.

Peelers is zeker niet de beste zombie-film die ooit gemaakt is maar maakt wel de belofte meer dan waar! Zoals de poster/plot al aangeef gaat het over een stripclub en gelukkig is dat niet braaf in beeld gebracht! Nee, je krijg de volle honderd procent waar voor je geld. Borsten, Bloed en euh... een Baseball- Bat. De film maakt een fantastisch goede start, met redelijk goede en speelse karakter-ontwikkelingen en natuurlijk met veel strippers. Waarna het tijd is voor lekkere gore. Echter hoe meer we naar het einde komen, zien we des te minder bloot en zakt de film ook qua spanning en bloed wat in. Wren Walker als Blue Jean speelt haar rol schitterend. Wat een kicks ass- bitch! Verder doseert de film de humor en gore precies goed en was die humor meer dan eens zeer geslaagd. Echt, deze film doet bijna alles precies goed! Niet dat het art-house-film-goed is maar vooral HAVING-FUN-goed! Als je op een fijne recht-voor-je-raap-horror met het nodige bloot en sappige goed verzorgde gore zit te wachten dan heb je hier een zeer goede film aan! Tip: blijf iets langer door kijken!

Het is nog maar lastig te begrijpen waarom deze film zo’n grote controverse heeft opgeroepen. Toch werd regisseur Michael Powell verketterd door critici en toeschouwers die de film als walgelijk en pervers beschouwden. Het kostte hem zelfs zijn verdere carrière! Alhoewel ik ook begrijp dat er door de gehele film inside-grappen zitten over de Britse filmindustrie. De moorden zijn nergens in beeld gebracht, er is zelfs geen drup bloed aan te pas gekomen. Er zijn wat vergelijkingen met Psycho maar die laat Norman Bates in de slotscène (veilig) definitief voor gek verklaren. In dat opzicht is er hier een wat sensationeler einde. Ook wordt er explicieter ingegaan op de voyeuristische daad van het filmen zelf. Maar al lange tijd zijn we dat als kijker ook wel gewend. Het is ook al vrij snel duidelijk hoe de vork in de steel zit (Karlheinz Böhm (Sissi) is met z’n licht Duitse accent ook zó’n beleefde psychopaat dat je wel het ergste moet vermoeden) Ook mooi is het gebruik van een glossy Eastman-colour. Het geeft de film daarmee het aanzien van oude seksblaadjes en past dus goed bij het voyeuristische thema. Naar de huidige maatstaven is het misschien niet zo eng of schokkend meer maar door de manier waarop gefilmd werd, en de bepaalde sfeer die in de film hing, heb ik van deze prent genoten.

Regisseur Dario Argento mocht uiteraard terugkomen voor het tweede seizoen van ‘Masters of Horror’ En hoe? Hij maakt er een waar feestje voor de Gore-liefhebbers van. Hij toont zich met twee gedenkwaardige afleveringen een waar meester van de horror. Of het verhaal nadelen van de kortere tijdsduur heeft of dat het gewoon slechter is uitgewerkt, is natuurlijk moeilijk te zeggen. Maar het mythische gedeelte over een tempel van de Treurlingen (wasberen) en de vloek komen helaas nauwelijks uit de verf. Het ander gedeelte is simpel verhaaltje over de bonthandelaar Jake Feldman (Meat Loaf) die bezig is om de stripper Shana (Ellen Ewusie) het bed in te krijgen. Gelukkig propt Argento met veel enthousiasme genoeg gore in deze film. Ander pluspunt zit hem met name in de aankleding van de film. De beelden zijn vaak verzorgd en stralen een goede sfeer uit. De scene van de eenzame kamer waar Jake Feldman een speciale behandeling krijgt van Shana is erg mooi vormgegeven. Met veel ranzigheid en een erotisch randje is het wederom genieten van de aflevering van Dario Argento.

Religieuze horrorfilm met een voorspelbaar plot, clichématige elementen en typische jump-scares. Het maakt het kijken naar Indonesische films soms ook erg lastig. Lela is van jongs af aan door haar moeder opgeleid en ze verdienen de kost door het islamitische voorschrift van het wassen van doden/lijken. Wanneer er in haar dorp een reeks sterfgevallen plaatsvinden, blijk de vriendenkring waartoe haar moeder behoorde, erbij betrokken te zijn. Echter verhaal-gewijs was het vanaf het begin een beetje te voor de hand liggend, met de dames die kibbelden over het weduwschap en verder neemt het nooit de moeite om de vrouwen te ontwikkelen dus de impact van hun hachelijke situatie was niet zo schokkend. De film is in zijn plot nogal soapachtig en het acteerwerk is soms overdramatische hysterie. En er waren momenten dat ik hardop om de film moest lachen. Wat niet de bedoeling was! De (tarwemeel) make-up van de geesten is meer clownesk dan demonisch...En zo sleept de film zich een beetje voort en tot zijn zielige einde....Alleen waarom de geest nu zolang wachtte met wraak...geen idee?

Standaard horrorfilm uit Indonesië. Vertaald luidt de titel Satan's Settlement maar afgezien van een brutale scène aan het begin, is "nederzetting" een beetje misleidend, want de setting is slechts één spookachtig oud huis. Het verhaal is bekend maar oké; Alin een jonge vrouw besluit, gedreven door haar financiële situatie, om samen met drie vrienden Ghani, Fitrah en Zia, een oud huis te beroven. De inbraak verloopt soepel, totdat ze in de kelder van het huis de vastgebonden vrouw Sukma vinden. Verhalend gezien is het dus simpel van opzet met weinig verrassing. Regisseur Charles Ghazaly doet het echter niet slecht met 95 minuten vol gas-en-geen-pauzes-horror- en gore-entertainment. Alleen krijg je zoals vaak in Indonesische horror, wel CGI-wormen, CGI-bloed en CGI-demonen-actie. Oh je moet wel tegen een hysterische lach kunnen! Toch haalt het verder alles uit de kast om met een griezelige setting, verontrustend geluidsontwerp en vakkundige cinematografie er een verrassend goede schrikfilm die veel punch en bloed bezit, van te maken! Ook is er de kans dat er een vervolg komt want er zijn een paar postcreditscènes.

Hm, ik weet het niet met deze remake/prequel van de Indonesische horrorfilm; Pengabdi Setan (1982) Het is absoluut geen slechte film. Misschien is het omdat ik een fervent horror-fan ben (alleen al de teller voor Indonesische horrorfilms staat op 28) Het is hetzelfde verhaal over een gezin dat in een spookhuis woont en die vaak vertrouwt op jump-scares. De visuele uitwerking is erg mooi en ik heb best genoten van verschillende goed geslaagde schrikmomenten. Er is zelfs een fantastische schokkende ongeluksscène. Of misschien dat het verhaal me niet genoeg grijpt, het was op sommige momenten wat langdradig, dwaalt af toe een beetje af van zijn doel en er hangt een een religieuze ondertoon. De keuze van Anwar om het verhaal zich in 1981 te laten afspelen komt waarschijnlijk voort uit zijn liefde voor het origineel. Want ja regisseur Joko Anwar is een groot fan van jaren '80 versie, lobbyde jarenlang om het her te bewerken, en kreeg uiteindelijk dus toestemming. ongetwijfeld hebben ze daar ook geen spijt van want het werd één van de meest succesvolle films uit Indonesië. Over het algemeen is de film vol sfeer, griezeligheid en een behoorlijk goed maar liet op één of andere manier bij mij niet genoeg indruk achter, voor een hogere waardering.

Als je in 2017 één van de meest succesvolle (horror)films van Indonesië maakt, kan een vervolg natuurlijk niet uitblijven! De vorige film eindigde met dat Rini, haar twee broers Bondi en Toni en haar vader er in waren geslaagd te ontsnappen aan het kwaad en een nieuw leven beginnen in het appartement van een flatgebouw. Maar was dat wel zo? In 1984, drie jaar na de gebeurtenissen, gaat het uiteindelijk weer mis!

Een van de sterkste punten van de film is de setting. Het gebouw is een grijs betonnen monster met kale treurige gangen die nog meer een nare sfeer lijkt uit te stralen. Als dan de storm losbarst en het licht uitvalt...wordt het een angstaanjagende plek. Hoewel je wel wat jump-scares krijg, en tegen het einde, ook wat bloederige momenten, draait het veel meer om sfeer en spanning, en daar blinkt de film in uit.

Want tja met net geen twee uur duurt het even voordat het op gang komt. De scene over niet-gelovig zijn van buurmeisje Tari voelt gewoon overbodig. (maar misschien wel een must) Af en toe zijn er glimpen van vreemde gebeurtenissen te zien (en natuurlijk de indrukwekkend en gruwelijk liftscene) Maar het grootste deel van de eerste helft is ingetogen, en ligt de nadruk op het voorstellen van de personages, en het voorbereiden van de scènes op het moment dat de hel losbreekt.

En die zijn gewoonweg goed! Wat het mysterie zelf betreft, krijg je niet echt veel nieuwe informatie over de sekte. Maar wat de verschrikkingen van de angst, onheil, en wilde visioenen betreft, Tjonge die zijn door de smalle gangen en uitgevallen verlichting excellent! De film eindigt met een ritueel dat met zijn herhaalde flitslichteffect een eerbetoon te zijn aan de Texas Chainsaw Massacre.(1974) Dit is een van de weinige sequels die het origineel volledig overtreft. Nu is het wachten op het afsluitende derde deel!