Opinions

Dit is een typisch Indonesische horrorfilm! Een bovennatuurlijk iets zet de boel regelmatig op stelten doormiddel van schrikmomenten. Het verhaal gaat over Ranti (Taskya Namya) stemt ermee in om met een demon te trouwen om haar verlamde dochter te redden. Het pact verandert niet alleen Ranti's leven, maar ook dat van haar familie. Hoofdrolspeelster Taskya Namya, die Ranti speelde, zette een prima prestatie neer maar verder is veel van hetzelfde. Gelukkig is het wel een film die niet helemaal gedreven werd door flauwe schrikmomenten. De film voegde met veel plezier een aantal brute moorden toe, en sommige daarvan zijn verrassend bloederig.Daardoor verdiend het zeker dat halve puntje meer! Gekeken op; 08 juni 2025 maar stond toen nog niet op MM

Deze film is de opvolger van de grote bioscoophit 'Train to Busan' Dat was een eenvoudige zombiefilm, die nog wel iets wist te overtuigen door zijn sociale commentaar en actievolle scenes met supersnelle zombies die over elkaar heen buitelen. Tussendoor kregen we nog de Anime Seoulyeok (2016) gepresenteerd welke een blik gaf op het ontstaan van de uitbraak. En nu is daar dan het vervolg; 'Peninsula' (vertaling voor Schiereiland)

Echter de makers slaan met deze sequel de plank goed mis als het gaat om horror. De Zombies zijn niet meer dan figuranten geworden. Dit laat zich dan ook veel meer omschrijven als een soort actiefilm alla Fast & Furious, waar af en toe wat zombies in zijn verdwaald! Die auto-scènes waren de eerste keer misschien nog geinig, maar beginnen al heel gauw te irriteren. Werkelijk de climax bestaat eveneens uit een twintig minuten durende autoachtervolging? Tjonge was er gebrek aan creativiteit dat ze alleen maar herhalen?

Daarnaast wil de filmmaker de boel regelmatig manipuleren voor goedkoop effectbejag. Zo zijn er Amerikaanse acteurs, wordt er soms Engels gesproken om internationaal beter te kunnen scoren. Ook het plot deed vrij Amerikaans aan. Opvallend: was dat het meest authentiek Zuid-Koreaans een onverwoestbare Kia Mohave was ? De zombies zijn niet consequent omdat dit domweg beter uitkwam, soms was er ook afgrijslijk romantische vioolmuziek en regelmatig zijn er sterk overdreven dramatisch scenes. Tot overmaat van ramp moet je ook aan het einde nog een kwartier aan sentimenteel gedoe doorstaan. Het was gewoon om misselijk van te worden.

De film blijk niet veel meer dan een mengelmoes van stijlen en genres te zijn, Vaak zelfs beter in andere films gedaan. Het biedt op een paar aardige stukjes nergens leuk tijdverdrijf , laat staan dat het een noemenswaardige toevoeging is aan het genre.

Ten eerste heeft deze film niets te maken met de serie en ook niets met de Victoriaans literatuur. Nee, het gaat over het meisje Penny die in een schrikbarende situatie terechtkomt. Voor Penny is het dan misschien angstig voor de kijker daarentegen is het vooral afzien. Veel van het gebeuren speelt zich af in een auto. Om er wat spanning in te brengen is er dan de moordenaar. Helaas zijn de moorden te braaf en de gedeeltes in de auto voor de meeste tijd te saai en niet interessant. Daardoor gaat de tijdsduur de film tegenwerken en ga je gewoon hopen dat de moordenaar maar gauw zijn werk doet zodat de film is afgelopen.

Regisseur Kevin Conner keert voor een derde en laatste keer terug voor een filmische aanpassing van de verloren wereld avontuur- verhalen van Edgar Rice Borrough. (hij zal nog een vierde film maken maar niet meer van Borrough) Dit was het vervolg op The Land That Time Forgot (1974) Ik heb best een zwak voor dit soort oude fantasie-avonturenverhalen! Een expeditie om een verloren gewaande vriend te redden van het noodlot gaat naar het eiland Caprone, waarin het midden van een noordpoolgebied een tropische oase is te vinden, Uiteraard vol met de gevaren van prehistorische dinosaurussen en pseudo-samoeraikrijgers. Als ook een schaars geklede sexy vrouwelijke holbewoner. Dana Gillespie die eveneens een zangeres en songwriter was.

Opvallend was dat er meerdere toevalligheden of overeenkomsten waren met 'Star Wars' die in hetzelfde jaar uitkwam. Het haar van Sarah Douglas, de list om bewakers te misleiden door zich in hun harnas te kleden en met een beetje fantasie kan je ook de blubberachtige schurk Sabbala vergelijken met een goedkope Jabba the Hutt.(al was die pas in het tweede SW-deel te zien) Daarnaast was David Prowse die Darth Vader speelde hier een beul en Richard LeParmentier was te zien als scheepsofficier Lt. Whitby terwijl hij admiraal Motti speelde op de Death Star. Het budget zorgt voor acceptable speciale effecten, Er is wat stop-motionwerk, er zijn miniatuuropnames en wat mannen-in-pakken, niet geweldig, maar wel degelijk.

Tja de ouderwetse en low-budget dagen van dit soort fantasiefilms was voorbij. De film was een van de laatste van een uitstervend ras Ze stonden op het punt om te worden vervangen door meer state-of-the-art effecten en vakwerk. Toch hebben deze film en soortgelijke films een tijdloze ouderwetse charme.

Wes Craven heeft binnen het horror-genre nogal een carrière-verandering doorgemaakt. Van beginnend regisseur met keiharde grindhouse-films naar lichtvoetige-commerciële no-brainers. Deze film kenmerk denk ik wel een beetje de ommekeer. Aangezien de film nog maar net weet te overtuigen. Visueel zit het wel zeer vakkundig in elkaar maar verder balanceert de film op het randje van horror en slapstick-taferelen die zo weg zijn gelopen uit Home Alone. Inclusief irritant kind met boobytraps en dommer dan domme criminelen die een huis binnen willen dringen.Toch zijn er gelukkig ook een paar meer positieve punten te zien zo is er nog wat bloed,is het huis met zijn gangen aardig en zijn de scenes met de hond nog redelijk spannend. Wendy Robie en Everett McGill lijken zelfs wel een beetje op de boze stiefouders uit een sprookje. Al vliegen die dan wel meerdere malen uit de bocht door vervelende humor. De film biedt nog wel hoge entertainment maar is voor mij net te mager om een grote topper te zijn!

Een ding is wel duidelijk, echt goed gemaakte is deze film absoluut niet! Er zijn genoeg opmerking over de film te maken. Volwassen die teveel tijd verdoen aan oeverloze conversaties. Bar slechte editing, dit moet iemand met een hakmes hebben gedaan, want sommige scenes zijn letterlijk één woord lang. Ingesneeuwd zijn maar als de kinderen van een lichaam een sneeuwpop willen maken is er bijna geen sneeuw? Of een wel heel langgerekte slow-motion moordsequentie waarna er een hele lange tijd juist een gebrek is aan Gore. Maar toch... als ik een paar oogjes dichtknijp dan kan ik best genieten van dit soort creatievere B-filmpjes. Ten eerste vond ik het '70 jaren soft-porno sausje wel erg leuk. Een Catfight tussen de twee appetijtelijk dames, wat gestoei op een bed met een dame in een babydoll en dat allemaal begeleidt door foute loungemuziek. Al had die scene met een naakte maar foei-lelijke man niet gehoeven! En tja, die volwassen verdiende het gewoon om als slachtvee te dienen. Fantastische hoe zij samenwerkte, als een geoliede killer-machine en daarbij nog vindingrijk ook! Al met al was het dus slonzige '70 jaren pulp en kidsploitation-horror. Niet goed maar wel interessant en plezierig om te kijken.

Het enige opvallende aan deze film was dat een vrouw de rol van wraakengel op zich neemt. Echter was dat ook een kwestie van type-casting want Jennifer Garner was al in actierollen te zien zoals Elektra (2005) en Alias (2001-2006) Verder wil de film vooral veel medelijden opwekken voor het eenvoudige moedertje dat zich ontpopt tot commando met kennis van allerhande MMA moves en uiteenlopende vuurwapens. Tja en de politie is zo bang om in actie te komen dat ze maar helemaal niets doen. Eigenlijk levert regisseur Pierre Morel (Banlieu 13 en Taken) hier uitstekende werk, in de zin dat hij zijn opdrachtgevers perfect geeft waar ze voor gevraagd hebben. Echter betekent dat ook een luie regie en een machinaal script Waardoor de film niets biedt wat je al niet eerder en beter hebt gezien en is daarmee dus niets meer dan een niemendalletje boordevol clichés.

In de eerste Percy Jackson-film bleek dat het titelpersonage een halfgod was, een nazaat van de Griekse zeegod Poseidon. Nu, nadat de veiligheid van het kamp wordt bedreigd, gaat hij op zoek naar het Gulden Vlies terwijl hij wordt geplaagd door een profetie en zijn eigen onzekerheden. Dit was een redelijk vermakelijke film vanwege de Visuals, de actie en de chemie van de cast. Hoewel het verhaal voorspelbaar is, is het niet verschrikkelijk, en het einde van de film vormt een mooi op maat voor een eventueel derde deel. Ook is er een groot hebben we dat niet eerder gezien in Harry Potter gevoel maar dan met diverse bekende en minder bekende personen uit de Griekse mythologie. In tegenstelling tot de eerste film lopen de avonturen en gebeurtenissen wat vloeiender in elkaar over en wordt het verhaal wat geleidelijker opgebouwd tot aan de grote ontknoping. Daardoor is deze film wat beter. Wel jammer dat alles zo familie-vriendelijk wordt gehouden!

In 1990 schreef schrijver Barry Gifford het boek Wild at Heart: The Story of Sailor and Lula. Dat boek trok de aandacht van regisseur David Lynch, die het bewerkte tot een film. In dat boek en de film verscheen tegen het einde het bij-personage Perdita Durango, (werd gespeeld door Lynchs vrouw Isabella Rossellini) Door het succes van de film groeide het boek uiteindelijk uit tot een serie van zeven delen. Het derde deel ervan heette 59° and Raining: The Story of Perdita Durango (1992). Die roman werd vervolgens weer verfilmd door de Spaanse regisseur Álex de la Iglesia. Een film die goed aansluit in de toen populaire films als Natural Born Killers and From Dusk Till Dawn. Sexy en pittige Perdita Durango (Rosie Perez) ontmoet de mysterieuze gekke Romeo (Javier Bardem), die van plan is een lading foetussen te stelen in opdracht van zijn baas Santos. De film ontaard in psychotische road-movie waarin geliefden op de vlucht zijn voor verschillende moordenaars, en ondertussen ook nog een blank tienerkoppel bedoeld voor een Santeria-ceremonie, ontvoeren en verkrachten. Maar om het verder kort te houden het is domweg een Super geweldige tijd!

“We don’t want what your family left behind. Please take it away…”

Na een intrigerende opening die je direct nieuwsgierig maakt naar wat er aan de hand kan zijn, ga je samen Maya en haar beste vriendin Dini terug naar Maya's afgelegen geboortedorp voor de antwoorden... Scenarioschrijver, regisseur en genreliefhebber Joko Anwar zet een aangenaam verontrustende horrorsfeer neer door te kiezen voor een griezelige omgeving; een leegstaande landhuis, een dorp met vreemd gedragende dorpelingen en een mysterieus stamhoofd en eveneens wajangpoppenspeler, En zo krijg je beetje bij beetje meer van het verhaal te zien en horen. Wat alleen maar meer bijdraagt ​​aan het mysterie dat ons door de film heen wordt gegeven. En ook zeker niet de horror vergeet! Helaas zijn voor de film ook twee mindere punten! Het eerste is de flashback waarin de geheimen werden onthuld. Deze kwam op het verkeerde moment (als men net naar de spannende climax werkt), het haalde het tempo uit de film en knipperde nogal heen en weer. Het andere punt was voor mij de onnodige epiloog; dit afsluitende schokmoment voegde niets toe aan de film. Waarom nog even scoren met makkelijke schrik? Gelukkig zitten beide elementen niet de verdere kwaliteiten van de film in de weg en die geeft je dan ook alles wat ik graag ziet in een horrorfilm!

De Amerikaanse filmregisseur Eddie Alcazar ontving ooit in een wedstrijd een beurs voor de Kunst-Academie, het is dus niet verwonderlijk dat hij met deze film artistiek en diepzinnig wilde zijn. Deze film is daarmee zeker ambitieus genoeg, echter heb ik helemaal niets met dit soort pompeuze hipster-onzin! Het zijn mooie beelden om naar te kijken en het past hier misschien ook wel goed Zo'n mooi ogende film, waarvan het verhaal neigt naar iets met genetische manipulatie en het streven van de mensheid naar perfectie, maar de aanwezige oppervlakkige filosofische Instagram-citaten zijn niets anders dan lachwekkend.Het maakte deze weelderige, minimalistische film vooral zielloos onder een betoverend kunstzinnig laagje fineer en dat alles gekoppeld aan de dromerige score van Flying Lotus. Sommigen zullen er ongetwijfeld meer betekenis in vinden. Uiteindelijk voelde 'Perfect' voor mij meer als videokunst dan als een echte film.

Een stelletje (de onlogische combi van Steve Zahn en Milla Jovovich..!) dat op huwelijksreis in Hawaii erachter komt dat er een moordend stel over de eilanden trekt en ‘newlyweds’ afslacht. Ook de kijker wil natuurlijk meer weten, maar moet meer dan een uur geëmmer en geklets, over wie de moordenaars zouden kunnen zijn, uitzitten vooraleer de plot eindelijk wat vordert. De hele film blijkt namelijk gebouwd op één plotwending te zijn, eentje die pas verschijnt nadat eerste uur. En in de laatste twintig minuten zit er zowaar nog enig bloederig plezier in. Er wordt tenminste gehakt, gemept en geschoten. Het landschap van Hawaii, gepolijste torsos van de mannelijke cast en de goudbruine billen van Kiele Sanchez, zorgen misschien nog een minuut of wat voor enige verpozing maar dit was verder maar een zeer matige thriller met weinig goede spanning.

Door de titel "een Zuidelijk-gotische verhaal" en de poster werd ik nogal op het verkeerde been gezet. Oké de titel klopte wel want er is een verouderd vooroorlogs herenhuis, het speelt zich af in het zuiden van Amerika en er is ook een lieftallige gastvrije oude vrouw. Echter draait de film teveel om het wel en wee van Julie(Suilma Rodriguez) en haar dochter Ellie. En daardoor veel minder om de wel of niet van de bovennatuurlijke zaken. Gek genoeg want de film is opgenomen in één van de bekendere spookhuizen van Amerika; het Allen House, waarin 1949 LaDell Allen Bonner zelfmoord pleegde (Julie en Ellie sliepen in deze kamer) Ook laat dat verhaal nogal wat vragen onbeantwoord. Het hoogtepunt is nog enigszins de moeite waard maar komt ook niet heel onverwachts. Je weet al heel gauw hoe de vork in de steel zit en om daarvoor eerst onnodig veel ander bijzaken te bekijken? Het voelt vooral als één groot intermezzo. Was dan alles slecht, nee eigenlijk niet! Er zijn geen goedkope jumpscares, geen abrupte geluidsuitbarstingen, het camerawerk was best goed maar ja verder ook niet veel andere horror-elementen! Erg jammer!

“You’re strong, Katia. So strong. You can do anything. Anything.”

Dit was voor mij zonder twijfel een interessante indie-film met geweldige cinematografie, een opvallende performance van Richard Brake (31,The Night King uit Game of Thrones) als een sympathieke tattoo-artiest die zijn perfecte kunstwerk wil creëren, en dat alles op 'Invisible Sun' van The Prodigy. Het was zeker niet saai. Beginnend regisseur Kevin Chicken weet een goede en geïnspireerde hoeveelheid sfeer en spanning in de film te stoppen.Nu leent de wereld van tatoeages en andere lichaamsmodificaties zich ook uitermate goed om die heerlijke grimmig alternatieve atmosfeer te creëren. Maar anders dan dat het plot doet vermoeden is dit geen Torture porn film.Toegegeven, er zijn wel een paar scenes met foltering; ze lijken te worden gedaan op de ouderwetse manier, zonder CGI (YES!) en zijn zeker ongemakkelijk. Beide actrices (Natalia Kostrzewa ("The Cured"), en Jo Woodcock ("Dorian Grey") doen het goed maar het is vooral Richard Brake die de show steelt. Hoewel het script wel iets meer diepgang mocht hebben, belet het de film niet om een ​​fijne en effectieve film te zijn.

Aardige Netflix film, die zo'n beetje uit twee delen bestaat. Het eerste gedeelte, als je nog niet weet waar de film naartoe wilt, was daarbij het sterkste gedeelte. Echter daarna blijkt dat de film onlogisch oplossingen (of zijn het trucjes) toepast om net wat anders uit de hoek te komen. In het tweede gedeelte valt de film domweg in herhaling. Om dan wel weer sterk te eindigen. Nee, verhaaltechnisch was het niet al te sterk.

Ook op horror-gebied was de film maar erg mager. Bloederig wordt het nooit, de film springt op zwart of draait weg van te schokkende beelden. In sommige recensie las ik over een vergelijking met 'Martyrs' (Pascal Laugier), echter waar die film je een naar gevoel gaf, blijft het hier toch erg braaf. Ook 'The Handmaiden' (Park Chan-wook) wordt wel eens genoemd maar helaas, ook daar was deze film niet sterk genoeg voor. Dit blijkt dan toch maar holle imitatie.

Waar de film wel goed weet te scoren is op het gebied van cinematografie want Vanja Cernjul (Crazy Rich Asians, Wristcutters: A Love Story) haalt menigmaal het beste naar boven in uitermate mooie sets en beelden. En ook de cast levert redelijk sterk spel, waarbij Allison Williams (Get Out) en Logan Browning (hou alleen niet zo van snotterende vrouwen) goede prestatie neerzetten. Een ander redelijke sterke factor was de aanwezige cello-muziek en hoe de dames dit instrument bespeelde. Maar uiteindelijk is het een net iets te brave film waarin net zoveel goed , als fout ging.

Twee tieners in een bos. het meisje rent weg, de jongen volgt en wordt tegengehouden door een onheilspellende figuur. Jaren later gaan Rubén en Laura naar een hut in de buurt van hetzelfde bos. Ze zijn oude geliefde die uit elkaar zijn gedreven. Er gebeuren rare dingen buiten de hut …een verhaal over een plaatselijke sekte die omkwamen bij een brand.... best een ​​interessant plot. Helaas liep de introductie van personages niet zo goed. En ook al was de film maar kort met zijn lengte van 73 minuten, lag het tempo van deze film erg laag. Het kostte me verder de rest van de film om erachter te komen dat Laura niet het meisje van het begin was. De film is goed geregisseerd, op dat vlak was ook zeker geen slechte film. Er waren geen speciale effecten, er was maar een klein beetje spanning en op een gegeven moment is er plotsklap een beetje naakt. Uiteindelijk viel de film tegen en leek het meer een relaas over een slechte vakantie in een hut.

De film speelt zich af in Ierland en behandelt het voor dat land nog steeds taboe-onderwerp; abortus. En doordat het de genreaanduiding Horror bezit ging ik er van uit, dit een spannend of bloederig filmpje kon worden. Echter streeft men erna om dieper op het zware onderwerp in te gaan. Hiermee begeef de film zich veel meer richting sociaal-realistisch drama. En zodoende faalt het op beide vlakken. De prestaties van de acteurs waren op zijn best onhandig. Ze zaten meer tegen het amateuristische aan. Goed acteerwerk is toch eerste vereiste voor drama? En de horrorscenes waren allesbehalve schreeuwwaardig, de genre-elementen waren domweg maar bijzaak. Nu is een man met een latex masker van immortalmasks.com ook niet heel erg eng of geloofwaardig. Misschien hadden de makers nog wel de intenties om het onderwerp en de gevolgen ervan respectvol te behandelen, maar falen ook hierin jammerlijk. Men leg de schuld bij degenen die abortussen hebben ondergaan. Het was in deze context, niet echt een goed idee om een abortus af ​​te beelden als een monster wat terugkeert voor wraak.Het werd dus pijnlijk duidelijk dat de regisseur te weinig kunde (en financiële middelen) tot zijn beschikking had. Zodoende stijgt het materiaal nooit naar acceptable niveau.

Oké, het zijn dingen die je eerder hebt gezien of die misschien beter zijn gedaan maar dit is wel een prima vakkundige horror volgens het boekje. Referentiekader; Het ziet er een beetje uit als het beste werk van Charles Band.

Drie lekkere Amerikaanse meiden (Ciara Hanna, Emily O’Brien, en Jackie Moore) komen aan in Thailand voor liefdadigheidswerk en krijgen te maken met één of ander zogenaamde Thaise folklore.De mooie dames (voor ieder wat wils) hebben net genoeg talent om het kijkerspubliek het verhaal in trekken. Uiteraard zijn de zonnige locaties van Bangkok en Ayutthaya ook een plezierig aspect van de film. De andere kwaliteit van de film zijn de snelheid, er gebeurd steeds wel wat, en de fantastische gore.

De verantwoordelijke voor die speciale effecten zijn echter geen kleine jongens! Anthony Julio en Jeramie Cruise waren betrokken bij films als; Star Trek, The Avengers of The Maze Runner. Daarnaast heeft Jeramie Cruise aan vele horrorwerkjes meegewerkt; Murder-Set-Pieces, The Song of Solomon. Terwijl Anthony Julio zich kon uitleven in Grey's Anatomy.

Het zou wat leuker geweest zijn als de onthulling nog implicieter en minder volledig uitgespeld had kunnen zijn, maar hey, als je een film vol zit met mooie Eye-Candy (degelijk met kleding aan), te gekke speciale F / X-werk en een Thaise setting, dekt dat toch veel tekortkomingen.

Oef...ik denk dat schrijver-regisseur Jennifer Reeder een beetje de weg kwijt is geraakt. Haar eerste film vond ik een erg goede maar de vorige en deze...ging ze nu werkelijk...één of andere plotje over vermiste jonge vrouwen opvoeren om met veel vaagheid dit dik bovenop liggend coming-of-age-verhaal te tonen? Het begint met Jonny Baptiste, een tiener die vlak voor haar 18e verjaardag, naar haar vreemde tante Hildie wordt gestuurd en dan een metamorfose genaamd Forevering ervaart. Zucht...tienermeisjes-angst en menstruatiebloed want oh meiden hebben het moeilijk omdat hun lichaam veranderd en jongens/mannen snappen dat niet... Tja 100 minuten volslagen onzin waarbij absurditeit boven inhoud wordt geplaatst. De film faalt vooral door een gigantische mengeling van ideetjes: fantasie, bovennatuurlijke iets, girlpower, volwassen worden, familiedrama, seriemoordenaar. Maar verder dan een simplistische boodschap, kwam het niet. Men denk dat met een overvloed dit wel horror zou moeten zijn....maar meer dan iemand die door eigen vaagheid de weg kwijt is geraakt, zag ik niet in de film

Deze op een korte verhaal geïnspireerde film (Erfindung einer Sprache van de Duitse schrijver en filmmaker Wolfgang Kohlhaase) wil je doen geloven dat het gebaseerd is op ware gebeurtenissen. Waarom men hier toch gaat beweren dat het echt is..? Geen idee! Maar niets is minder waar! Dat verhaal van een Belgische Jood die in een Duits doorgangskamp een kampcommandant Perzisch gaat leren is bedacht, om met einde dramatische impact proberen te bereiken. En tjonge wat was dat einde een tearjerker....en natuurlijk op toepasselijke melodramatische brr... Ook komt de film niet veel verder dan de bekende dingen. Duitsers zijn wreed en dom en de gevangen vooral slachtoffer. Tirades tegen een secretaresse om haar handschrift niet netjes was, onderlinge liefdesproblemen tussen de soldaten, penisroddels, schnaps en etentjes, het maakt de film vaak alleen maar langer dan nodig is. Vreemd was het dat een film over joodse gevangenen in een kamp deze praktisch onzichtbaar waren. Tja ze kwamen aan in het kamp of werden gedeporteerd, ze deden dwangarbeid, of kregen eten/drinken maar een gezicht...? Maar niet alles is kommer en kwel hoor! De film ziet er wel netjes uit en zijn er lovenswaardige uitvoeringen van de twee hoofdrolspelers. Echter het is niet memorabele genoeg om een blijvende indruk achter te laten en proberen te laten geloven dat het echt is gebeurd kost de film absoluut een halve punt aftrek!

Heerlijk hoe regisseur Assayas spiritualisme van begin vorige eeuw aan ons hedendaags turen naar een beeldscherm koppelt in een poging een verbinding te leggen met een afwezige geliefde. Dat rust voor het grootste gedeelte op de schouders van actrice Kristen Stewart. Een actrice die ik voorheen nog nooit van had gehoord, al had ik wel Snow White and the Huntsman gezien. Echter zet zij hier een fantastische rol neer! Als Maureen werkt ze als personal shopper voor Kyra, rijk en beroemd om redenen die er niet toe doen. Ze crost op haar scootertje door Parijs om te shoppen bij luxueuze zaken, een glamoureuze droombaan, maar voor Maureen een verschrikking. Echter kan ze nog niet weg uit Parijs, omdat haar tweelingbroer Lewis een paar maanden geleden plotseling is overleden. En er moet nog iets afgesloten worden. Wat we zien is wel een spookverhaal, compleet met zijn krakende vloeren, klemmende deuren en zwevende glazen. Maar de film is er niet om de kijker te laten schrikken of griezelen, alhoewel die momenten er zeker zijn. Nee het verhaal is veel meer in onze hedendaagse realiteit geplaatst, zodat de vragen die de film oproept veel ongemakkelijker worden. En dit alles is dan zeer mooi vormgegeven, met uitstekend gekozen kleding, niet onbelangrijk in een film over mode en shoppen. Maar wat het meest opvalt, is hoe dicht de camera bovenop Stewart blijft. Prachtig! Bijkomend effect hiervan is dat Maureens toch al eenzame personage weinig mogelijkheid biedt tot het kweken van een band met de kijker; ze blijft zo een ongrijpbaar, mysterieus wezen. Uiteindelijk laat de film je achter met nog een hoop onbeantwoorde vragen. Iets wat me een beetje deed denken aan de film Enemy. Personal Shopper is een heerlijke film geworden die geen eenduidige antwoord heeft op alle vragen.

"Boredom is contagious"

Tja, helaas volg de film zijn eigen advies niet zo goed op of juist wel want misschien riepen ze in het Satanisch ritueel Belfagor aan? ( de demon voor gemakzucht en traagheid) Het begint met een disco-modeshow, snel gevolgd door een seance gehouden door gravin Clair, experimenten met celregeneratie en telepathische krachten van Dr. Gruber en een soort Frankenstein-imitatie, dit vindt allemaal plaats in en om een oud gotisch kasteel. Voldoende elementen om je horror op te bouwen dacht ik zo, het is daarom gewoon verbijsterend dat de hele film zo verschrikkelijk saai blijft. Veel lig aan zaken die er niet veel toedoen. Er werd veel tijd verspilt aan het opvoeren van een geile dwerg, een pervy voyeur-butler, omkledende modellen, en erotische intermezzo's. In de tweede helft zorgt een erfgenaam voor een nog oninteressantere held. Nee, dit was niets anders dan een rommelige film die elementen van het occulte, wraak, Frankenstein, zombie en vampieren probeert te vermengen, maar er niet in slaagt om er ook maar iets waardevols van te maken.

Redelijk leuk tussendoortje met Ksenia Solo en Dominic Monaghan (Hobbit:Meriadoc 'Merry' Brandybuck) Met twee acteurs wordt een film algauw erg saai, maar doordat er wat leuke twisten in zitten viel het erg mee. Er is wel wat bloed te zien maar de meeste echte gruwel-scenes worden buiten beeld gehouden. De kracht van de film bevindt zich vooral in het bizarre liefdesverhaaltje. Acteerwerk is zeer degelijk en vooral onze Hobbit Monaghan laat indruk achter door een goede creepy stalker neer te zetten. Als psychologische thriller/horror overtuigd de film wat minder omdat de dialogen en de interactie van de acteurs te wensen over laat. Al met al een vermakelijke film.

"Some say, when you leave this world, you go to a dark place, a purgatory, before you leave it for good… never to return

Some say that death cannot be cheated.

Once you die, you cannot come back.

For the reaper will claim your soul."

Als de marketing van je film bestaat om mensen te verwarren met die andere film uit 2019, (Goh, wat zal de naam van die zijn? ..) dan betekent dat niet veel goed. En inderdaad want afgezien dat er een haarloze kat (Sphynx) is die soms rondloopt, en een kerkhof in één scène, is de titel verder gewoon waardeloos. De film is qua concept ook maar eenvoudig in zijn uitvoering, het voelt meer als een lange aflevering van een tv-show. Het verhaal volgt broer Jeff en zus Lily, terwijl ze een Flatliners- achtige experiment uitproberen. Het is geen grote mysterie dat dit mis zal gaan. Alles is vooral een beetje fantasieloos. Het is onschadelijk en bevat ook niet genoeg om je echt te vermaken. En voor een film die zich duidelijk als een 'mockbuster' wil voordoen, zou je toch iets leukers verwachten.

Deze tweede Stephen King-verfilming van Pet Sematary is zeker wel de moeite waard. De 1989-versie (toch wel wat gedateerd) van Mary Lambert was wel toe aan een vervanging voor een nieuwe generatie. De basis van het verhaal blijft hetzelfde toch weten Kölsch en Widymer zowaar de film een nieuwe draai mee te geven. De film maakt daardoor net iets betere keuzes dan zijn voorganger. Zeker wat he Rachel Creed betreft, zij is hier een veel meer geslaagd personage. Het is dan ook jammer dat de film (te) vaak vertrouwd op de bekende schrikmomenten. De cast is met namen als Clarke en Lithgow prima en de aankleding is overtuigend genoeg. Maar als men net iets meer had geïnvesteerd in uitdieping van de personages (bv. de relatie tussen Louis en merkwaardige buurman) ipv een leuk avondje schrikken was de film zeker de betere van de twee geweest. Nu blijft deze ook niets meer of minder dan een onderhoudende Stephen King-verfilming.

Hoewel het origineel. een succesvolle horrorfilm uit 1989, een prima Stephen King verfilming was, heb ik zoveel meer plezier gehad met dit vervolg. Waar de vorige meer richting spannende thriller ging met onderliggend thema van tragedie en verlies. Gooit deze veel meer zijn remmen los met woede over incompetente ouders. De twee films zijn bijna zo verschillend van toon dat het eigenlijk moeilijk te geloven is dat ze allebei door dezelfde persoon zijn geregisseerd. Wel weet het net als zijn voorganger, niet zo goed een samenhangend verhaal te vertellen. Wel hebben de personages iets meer vorm gekregen dan in deel één en de gereanimeerde doden hebben nu meer een eigen wil. De gore effecten zijn daarentegen wederom erg goed. En er zijn hier zelfs meer shockscènes dan de vorige en ze zijn bovengemiddeld goed qua impact en spanning. Een paarzijn er zelfs flink schokkende voor dierenliefhebbers. Een paar kitten overleven het niet en de ondode Clancy Brown die zijn konijnen vilt kan helemaal als schokkend worden ervaren. Ook naakt en seks worden niet geschuwd zo is er een droomsequentie met halfnaakte vrouw met hoofd van een hondsdolle hond en verkrachting. Hiermee doet de film precies wat je van een vervolg mag verwachten; Het is gruwelijker en bloederiger. Voor mij was er niets mis met deze film.

In de roman Pet Sematary uit 1983 van Stephen King vertelt Jud Crandall, over Timmy Baterman die tijdens de Tweede Wereldoorlog omkwam en werd begraven op de Mi'kmaq-begraafplaats, maar herrees als een soort demon. Deze prequel verplaats het naar circa 1969, de Vietnamoorlog en duikt in de geschiedenis van het stadje Ludlow, in Maine met eigenlijk geen ander doel dan het leveren van vermakelijke schokken. Bovendien komen herrezen personages meer over als een variant van Hollywood-zombies.(remake uit 2019 had hier ook last van) Nu zijn vervolgen op Stephen King-aanpassingen maar zelden echt goed, toch doet deze het goed genoeg om te voorkomen dat het een complete ramp werd. De aanwezige bekende acteurs als Henry Thomas, David Duchovny en Pam Grier leuken de boel natuurlijk ook nog een beetje op. Er zit zelfs behoorlijke praktisch bloed in, en een paar scènes die redelijk grafisch zijn voor een grote studio-release. Over het geheel genomen is dit regiedebuut van Lindsey Anderson Beer dan ook een vermakelijke ervaring en een stuk beter dan ik had verwacht maar het blijft ook niet noodzakelijkerwijs lang hangen

Geen idee waarom ik deze film keek? ? Kijk nooit waar een film overgaat en tja daar ging het deze keer mis, want echt een goede film was het niet. Het gaat over Chavoret Jaruboon de laatste man die executies uitvoert door middel van het geweer in Thailand. Chavoret was een bestaand persoon en in de film zien we hem dan ook als hij van jonge man uitgegroeid tot de beul van de gevangenis. Maar af gezien van zijn beroep was zijn leven verder nu niet echt schokkend en tja dat is er dus ook precies mis met de film. Het is allemaal niet zo heel interessant. Oké er wordt geprobeerd om aan te tonen dat hij ook met gewetensvragen zat. En er is wat aandacht voor het boeddhisme vooral het goede en slechte Karma maar ook dat is niet heel erg boeiend. Een film over niet zo'n heel boeiende man die per ongeluk een nou niet zo florissant beroep koos.

Oh dit was veel meer dan ik had verwacht, dit is zelfs tot nu toe een verrasendere horror-hervertelling van personages uit kinderboeken die in het publieke domein zijn belandt die ik heb gezien. Deze horrorversie J.M. Barrie's "The Boy Who Never Grew Up" is anders dan de vele andere. Maar in plaats van een goedkope hervertelling waar het bekende personage op de slasher-toer gaat, is dit veel meer een gruwelijke sombere herinterpretatie die afwijkt van het bronmateriaal.

Peter Pan nu een psychotische, drugsverslaafde volwassene. Het treurige achtergrondverhaal van Tinkerbell is dat van een androgyne verschijning met een stockholmsyndroom wiens "feeënstof" heroïne is. En hoewel de jongens die Pan ontvoert nooit oud worden, komt dat niet door de magie van Neverland. Daarnaast is er Wendy's zoektocht om haar broer te redden. Het acteerwerk in Neverland Nightmare is verrassend bekwaam. Megan Placito is een geweldig laatste meisje en Martin Portlocks uitbeelding van Peter Pan is buitengewoon effectief!

Toegegeven, er zijn meerdere scènes waar er leentjebuur werd pleegt. Zo is er iets uit IT, lijkt er een moord uit Terrifier 2 te komen. Maar ach het spreekwoord zeg niet voor niets; "Beter goed gejat dan slecht verzonnen": Wel blijft de film in de veilige zone met kinderen, de scènes die daadwerkelijk schokkend zou zijn, blijven netjes buiten beeld. Het geweld dat we wel zien, is nog steeds hard, behoorlijk gemeen en goed weergegeven met praktische effecten. Kortom een goede horror als eindresultaat!

Meer van hetzelfde als we het huis van La Petite Mort weer binnengaan. Maar dit keer is er helemaal geen verhaal meer. De regisseur flirtte in de vorige al met handycam-beelden en doet dat nu weer en doet nu net alsof het een mockumentary zou zijn. Direct aan het begin wordt je, door een paar meisjes die recht in de camera kijken uitgenodigd om naar mensen die gemarteld worden voor geld te kijken en de Kleenex bij de hand te houden. De film is dus in feite niet veel meer dan wat de titel zegt, een compilatie van smerige tapes. Twee vrouwen vertellen dat we 80 minuten marteling zullen zien, je ziet 80 minuten martelen en de twee vrouwen vragen aan het einde of je genoten heb van 80 minuten martelen. Sommige daarvan zijn best goed gedaan, maar sommige zijn ook niet zo spectaculair of ook gewoon onder de maat. Dit komt doordat de film te donker was en er nogal eens met de camera heen en weer wordt geschud. Natuurlijk een gevalletje te kort aan budget maar het maakt de film er niet beter op. Maar hier en daar is het inderdaad bloederig. Er zijn 14 slachtoffers, waarvan er maar liefst 11 man. En deze mannelijke slachtoffers krijgen het heel wat zwaarder te verduren dan de vrouwelijke slachtoffers. Misschien was dat omdat mannelijke kijkers meer naar dit soort folterporno kijken? Vereenzelviging met hetzelfde geslacht? Het mogen dus duidelijk zijn; dit is wederom een typische Duitse martelporno. Het genre gaat voor de die-hard in Duitsland dus nog gewoon door maar veel eraan toevoegen kunnen ze ook niet.