Opinions

Ach, voor een Duitse torture-porn horror doet het nog wel wat het moet doen. In de loop der jaren zijn er al heel wat van dit soort Duitse underground gruizige 'horror'-films langsgekomen. Onder de beste kan dit zich dan ook niet scharen. Tja... een paar uur op de straten van Frankfurt, Duitsland om de tijd doden, loopt in een martelporno'-film uiteraard verkeerd af. Het verhaal is oké, maar het is een beetje hetzelfde.(de 'Hostel'-franchise) De regisseur heeft al de actie op een schokkerige manier gefilmd en de verlichting en dergelijke zijn vaak zwak en korrelig. Afgezien dat het dan meer 'realistische / snuff film'-sfeer over kan komen is het natuurlijk ook stukken goedkoper! Het is echter het plot... het plot is gewoon te zwak; het ene moment wordt één van de meisjes gefolterd om in het volgende moment fysiek en mentaal springlevend te zijn..Gek genoeg wordt ook de wreedheid tot een minimum beperkt. Verzorgt Olaf Ittenbach de SFX moet je door het budget er op bezuinigen? De film is niet al te slecht,(als maatstaaf van Duitse underground) maar je verwacht gewoon wat beters!

Van deze regisseur kende ik niets en dit is dan ook mijn eerste film. Tja... en het zal allemaal wel artistiek verantwoord zijn en te provocerend voor thuisland Rusland maar goed...? Regisseur Kirill Serebrennikov is 20 maanden onder huisarrest geplaatst (kritiek geuit op de Russische annexatie van de Krim in 2014 en heeft zich uitgesproken ter ondersteuning van de Russische LGBT-gemeenschap.) Achteraf is het dus geen verrassing dat de film kritiek heeft op de machthebbers in hedendaags Rusland.

Het speelt zich af in een post-Sovjet- Rusland dat in de greep is van een griepepidemie en de sociale ineenstorting... Het begon ook best goed hóór en door de film heen waren er zeker aardige ideeën. Maar twee en een half uur lang een duizelingwekkende brij van willekeurige scènes met tijdsperiodes, droom, realiteit of flashbacks over je scherm zien bewegen is teveel van het goede. Naar ongeveer een uur had ik er al meer dan genoeg van de beelden uit de tram, stilistische POV -beelden van het leven van de jonge Petrov en de moordzuchtige bibliothecaris.

Echter moet er nog zovele volgen; er zijn nog de Homoseksuele beelden omdat die in Rusland verboden zijn, Vadertje Vorst en het Sneeuwmeisje met een Vivaldi-interpretatie op de accordeon en die bevriende schrijver en vele andere personages. Tja ik was al zo afgestompt dat het me allemaal niets meer interesseerde En och voor de cinematografische of technische kwaliteiten, die ongetwijfeld wel goed zijn, gaf ik dan ook eigenlijk helemaal niets meer! Nee dit was echt niet mijn cup-of-tea want dit was voor mij niets anders dan erg vermoeiend om twee en een half uur naar te kijken.

De zoveelste waardeloze sciencefictionfilm uit de jaren 50. Dit soort films worden meestal snel en goedkoop in elkaar gezet. Meer om wat geld eraan verdienen dan enige overweging voor iets van kwaliteit van het eindproduct. Dus deze film gaat over een mysterieus 'spook' in de zee dat het leven eist van een paar mensen die niet eens een rol spelen. Het eerste probleem is dat ze het publiek letterlijk binnen twee minuten na het starten van de film al het "fantoom" laten zien. Gevoel voor mysterie hadden ze niet van gehoord? Niet dat er daarna nog veel monster in de film zit, het verhaal richt zich meer op de perikelen tussen het groot aantal personen dat in en uit het beeld lopen. De film is goedkoop gemaakt dus wordt er veel gepraat. Het klinkt allemaal als bla, bla, bla over iets met radioactief gesteente en nucleair licht waardoor dit draakachtig zeemonster is ontstaan. En net zoals elke film uit deze tijd, moet er een ongelooflijk liefdesverhaal in zitten. Daarmee is het absoluut een goedkoop product uit een lang vervlogen tijd

"What a place. I can feel the rats in the walls."

Heerlijke film! Een op een verhaal van Cornell Woolrich gebaseerd moordmysterie, met Noireske trekjes, geregistreerd door Robert Siodmak (The Spiral Staircase en The Killers) De film was het eerste succes in Amerika sinds de Duitse-Joodse regisseur in 1939 nazi-Duitsland was ontvlucht. De film bezit sfeervolle zwart-wit beelden, soms redelijke bijzonder camerawerk en erg fijne dialogen.

Maar de film is vooral zo goed doordat er een prachtige, bizarre, Alice-in-Wonderland-sfeer wordt gecreëerd, vooral tijdens het onderzoek waarbij actrice Ella Raines het centrale middelpunt is. Als een verbazingwekkend combinatie van Mata Hari en Nancy Drew gaat zij op zoek naar de mysterieuze dame met een hoed. Haar bijnaam in de film was “Kansas” wat een referentie lijkt te zijn naar "The Wizard of Oz" Het gedeelte dat Ella Raines de verdachte barman stalkt en tegen wil en dank de jazz-drummer verleidt behoren tot de mooiste scenes van de film.

Grappig was dat naast de mysterieuze vrouw ook haar hoed centraal stond. De hoed speelde zelfs zo'n groot aandeel dat hij/zij dan ook genoemd werd in de opening-credit “ ‘Phantom Hat’ created by Kenneth Hopkins” Er was trouwens ook een echte fantoom-dame betrokken bij de film, dit was Joan Harrison. Een van de weinig vrouwelijke producenten van de jaren '40. Zij startte als secretaresse van Alfred Hitchcock maar die zag al gauw dat ze meer in haar mars had en bod haar dan ook de gelegenheid. Menig script kwam dan ook van haar hand.

Ondanks dat de film voor een laag-budget is gemaakt, is dat nergens echt te zien. Het is een erg fijne film!

De film mag dan wel Universal's eerste horror film die in kleur werd opgenomen zijn , toch is het juist het horror-gedeelte wat niet goed was. Maar slecht was het niet! Dat kwam vooral doordat het Universal bijna één miljoen US dollar kostte, een flinke som geld voor die tijd. Maar die hoge kosten zie je dan ook terug in de fraaie decors en de kostuums en de "nieuwe" Technicolor methode. De film laat meer een liefdesverhaal zien dan een horrorverhaal waarin de liefde van Erik Claudin (Claude Rains) voor de talentvolle sopraan Christine Dubois (Susanna Foster) onbeantwoord blijft. Een vleugje komedie is in het verhaal aangebracht middels de twee verliefde kemphanen Raoul Daubert (Edgar Barrier) en Anatole Garron (Nelson Eddy) Deze heren proberen voortdurend op dezelfde wijze de gunsten van Christine te winnen wat tot grappige scènes leidt. Het is een bewerking van het gelijknamige boek van Gaston Leroux (1910) en diende als basis voor deze film waarin de operamuziek de bovenhand heeft ten opzichte van de horror. Die toegepaste opnametechniek voor geluid was ook nieuw en leverde een Oscar nominatie op voor "Best Sound Recording". Daarnaast wist de film twee Oscars te verzilveren; "Best Color Cinematography" en "Best Color Interior Decoration". Voor wie van operamuziek houdt, heeft met deze film de tijd van zijn leven. Helaas een ieder ander kan hier veel minder mee uit de voeten. De film is niet slecht maar je moet ,wel echt en liefhebber zijn.

Grandioze film! Doordat Andrew Lloyd Webber een musical van de the Phantom Of The Opera heeft gemaakt en Dario Argento een nogal tegenvallende film, durfde ik niet meer een film te kijken over het spook van de opera. Echter nu ik silents aan het kijken ben het toch geprobeerd en dat viel niet tegen! Wat een pracht van een film! Zeker als je dan ook nog lees dat de productie niet soepel verliep. Zo blijkt Rupert Julian een lastige regisseur te zijn geweest met als gevolg dat Lon Chaney en hij niet met elkaar spraken. Na een test-voorstelling moesten er aanpassingen worden gemaakt, die gedaan zijn door Edward Sedgwick. Echter met nieuwe editors zijn er ook weer van die aanpassingen er uitgehaald. Bijna een wonder dat het dan toch nog zo'n prachtig geheel is geworden. Het verhaal gaat over een complexe liefdesverhouding maar heel kort komt erop neer dat: the Phantom (Lon Chaney) houdt van Christine (Mary Philbin) een jonge operazangeres en die is verliefd op Raoul. (Norman Kerry) Een van de meest coole dingen is toch wel de make-up van het spook. Iets wat Chaney, net als in the hunchback, zelf had bedacht. De eerste keer dat we het gezicht zien was, zelfs nu zoveel jaar naar dato toch best wel schrikken. Wat een lelijke mombakkes heeft hij ervan gemaakt! Een scene om nooit te vergeten. Een andere memorabele scene was als de Phantom zijn intrede doet tijdens het The Bal Masqué. Maar ook direct daarna met de mooie romantische maar ook tragische scene op het dak. Lon Chaney overtreft zichzelf hier doordat hij het voor elkaar krijgt om het spook op een zeer menselijke en getergde manier in beeld te brengen. Boeiend van het begin tot het eind en met recht een fantastische klassieker!

Het originele verhaal van Edgar Allan Poe is één van de drie verhalen die algemeen worden beschouwd als de eerste detective's. Poe was daarmee de grondlegger van het moderne detectiveverhaal en legde de basis voor bv. Sherlock Holmes. Nu is het verhaal maar kort dus zijn er maar verschillende elementen uit het Poe-verhaal in de film verwerkt; de moord op een vrouw in een afgesloten ruimte, de getuigen die een andere taal horen en de aap (in het verhaal een Orang-oetan) Het plot is uitgebreid met meer moorden, meer interpersoonlijk drama en zelfs een kwaadaardige schurk.

Nu was er rond deze jaren ook succes in de bioscoop met een nieuwe gimmick: de 3D-film. Deze film was een snelle opvolger van House of Wax. En net als die film werd er ook hier een jaren '30 film gebruikt. Dat was hier Murders in the Rue Morgue (1932) Regisseur Roy Del Ruth toont in 3D-effecten aan het publiek; vrouwen die schreeuwen (wat een heerlijke Scream-Queens waren dat!), een messenwerper die messen gooit, de aap, een trampolinist en zelfs een van de Flying Zacchinis-trapeze kunstenaars. Nu is de Vincent Price-film de betere maar dit was zeker nog goed amusement om je tijd mee te doden!

Aangenaam verrast door deze film. In het begin was het in documentaire stijl, wat zeer mooi was. Denk aan de film Microcosmos. Terwijl die film pas ±20 jaar later zal worden gemaakt. Dit geef gelijk aan waarom dit zo bijzonder is. Enfin het gaat dus over intelligente mieren in een woestijn. Dit verhaal zit erg goed in elkaar. De Phase IV waarnaar de titel verwijst krijgen we niet te zien. Maar de suggestie over de aankomende ondergang van de mensheid is eigenlijk nog beter! Daarnaast was er een erg goede soundtrack.

Aardige maar gedateerde eighties-film over een verondersteld echt bestaand experiment. Ik werd trouwens op het verkeerde been gezet doordat er John Carpenters naam op de DVD stond. De beste man had hier weinig mee van doen. Ach voor die 0,50 cent was het toch een leuke investering. Het concept sprak nog naar de verbeelding maar de uitwerking was erg belabberd. Waarschijnlijk zelfs voor die tijd al erg B-niveau-gehalte. We zien regelmatige gemakzuchtige achtervolging scene's. Het acteerwerk kon er net mee door en het script rammelt aan alle kanten. Leuk om eens gezien te hebben, zullen we maar zeggen.

Het bewijs dat gerenommeerde regisseurs zich flink stuk kunnen bijten op horror; Dit is namelijk de enige genrefilm van John Huston, de regisseur die bekend is van films als The Maltese Falcon (1941) The Treasure of Sierra Madre (1948) en Annie (1982) Dit had een soort psychologische slasher moeten zijn waarin een moordenaar de patiënten met een fobie van behandelend psychiater vermoord. Maar een autoachtervolging, is de enige opwinding in deze film en dat was wel zo'n beetje. De film denkt dat het einde een verrassende onthulling van de identiteit van de moordenaar is, maar die is kreunwaardig voorspelbaar. En oef...het motief.... tjonge laten we het daar maar niet over hebben...De film sleept zich rustig van de ene scène naar de andere, met veel gepraat en vrij weinig verhaal en spanning om je te boeien.

Prima anthologie met vijf verschillende korte verhalen gebaseerd op fobieën. En niet de typische hoogtevrees of de angst voor water; nee deze graaft een beetje dieper en vindt angsten waarvan men nooit wist dat ze bestonden. Drie vrouwelijke en twee mannelijke regisseurs. Opvallend is dat men ook probeert de vertelstructuur een beetje door te laat lopen en dat het niet gewoon korte filmpjes achter elkaar worden;

Het eerste verhaal is; "Robophobia", de angst voor robots, drones, robotachtige mechanica of kunstmatige intelligentie. Geschreven en geregisseerd door Joe Sill en gaat over de Koreaanse Amerikaan Johnny (Leonardo Nam, Westworld) die ondanks problemen in zijn omgeving, zorgt voor zijn zieke vader Op een dag biedt een mysterieus telefoontje hem hulp. De regisseur Sill is tevens visuele effecten kunstenaar dus fijne horror -effecten die je herinnerde aan de jaren 90. Ja de aftrap was goed!

Pas hierna komt het verhaal wat alles met elkaar verbindt aan de beurt; “Outpost 37” Een van de twee segmenten geschreven en geregisseerd door de voor mij verder nog onbekende actrice/producer/regisseur Jess Varley. Hierin zie je Johnny wakker worden in een soort gevangenis /laboratorium waar Dr. Wright zijn experimenten uitvoert op hem en vier anderen. Uiteraard verschijnt het nu ieder keer tussen de korte filmpjes.

De volgende fobie 'Vehophobia' (De angst om te rijden) die je ziet komt dan ook van de Sami (Hana Mae Lee,The Babysitter: Killer Queen) een vrouw die een misdaad begaat met haar vriend, die op een soort pijnbank lig. En de eveneens onbekende regisseur Maritte Lee Go wist het nog best creepy te maken!

Het derde verhaal, was de fobie "Ephebiphobia" (De angst voor tieners of jeugd) De regie was in handen van de tweede mannelijke regisseur Chris von Hoffmann (Monster Party). Een eenzame lerares krijg onverwacht bezoek van een leerling en haar broers. Ondanks dat er wel wat bloed vloeit, blijft het op een twist na, vrij onschuldig. (wat vreemd is als ik de reputatie van zijn eigen film mag geloven?)

Het vierde verhaal speelt zich af rond de fobie “Hoplophobia” (De angst voor vuurwapens) Actrice Camilla Belle (When a Stranger Calls, 10.000 v.Chr.) maakt met dit filmpje haar regiedebuut. Waarin je Alma (Martina García, Narcos) een vrouwelijk SWAT-officier, PTSD op ziet lopen tijdens een incident bij een inval. Realistisch oké maar ging mij niet ver genoeg!

In het vijfde en laatste verhaal keert regisseur Jess Varley terug voor de fobie "Atelophobia" (de angst om iets niet goed te doen of de angst om niet goed genoeg te zijn) met zangeres Macy Gray (Training Day,) als architect met een angst voor imperfectie. Tja...het was maar zozo

Helaas was het einde van de film ook niet zo goed gedaan. Er zijn niet veel effecten. En alleen die van het openingssegment zijn een aardig stukje SFX. Ook is er maar heel af en toe een beetje praktisch bloed. Daarnaast was men niet consequent en werd de ene keer een verhaaltje verkregen door (veilige) marteling terwijl andere gewoon werden vertelt. En er bestond twijfel bij mij over de fobieën, sowieso ging "Hoplophobia", meer over PTSD dan over angst voor vuurwapens. Ach, geen van de segmenten waren meesterwerken, maar er was er ook geen één die niet vermakelijk was.

Het script klonk erg intressant maar de uitwerking is vooral saai en ongeloofwaardig!! Me echt stierlijk verveelt bij deze film. Ik vond het allemaal te zwaar geacteerd. Teveel te gedramatiseert. Ik kan daar slecht tegen en krijg er zelfs de kriebels van! Kan het ook niet precies uitleggen. Soort teveel kunstzinnige zijn of zo.

De Oude-Grieken en de Romeinen kende al vergevorderde geneeskunde. In de middeleeuwen verdween echter veel van die kennis weer (na de val van het Romeinse Rijk) door de opkomst van het christendom. Aan de andere kant van de wereld, in het Perzische beleefde de islamitische beschaving een gouden tijdperk. Vele moslimartsen droegen sterk bij aan de ontwikkeling van de geneeskunst. Totdat religieuze islamitische orthodoxie dit weer teniet deed. Op die scheidslijn waarin intellectuele vooruitgang wordt geconfronteerd met de verstikkende invloed van wereldreligies, speelt dit stevig historisch epos.

Een enorm fascinerend verhaal, die de eenvoudige Engelse jongen Robert Cole ( Tom Payne) volgt; vanaf de dag dat zijn moeder overleed aan "zijziekte" (blindedarmontsteking) via een rondreizende chirurg-barbier (gespeeld door Stellan Skarsgård) die hem opvoedt in dit twijfelachtige vakgebied naar Isfahan in Perzië, waar de grote medicus-geleerde Ibn Sina ook bekend als Avicenna (Ben Kingsley) de meest vooraanstaande medische school ter wereld leidt. de enige manier om toegelaten te worden, is om zich voor te doen als Jood.

Bijzonder is ook dat het boek (van een trilogie) van de Amerikaanse auteur Noah Gordon in de Verenigde Staten nooit echt een bestseller is geweest en daarom er geen filmmaatschappij uit de VS was die dit verfilmde. Nee dit is een Hollywoodachtige film met hoge productiewaarde uit Duitsland. (wel in het Engels is opgenomen) Deze filmversie, werd geregisseerd door Philipp Stölzl (die voor Rammstein en Madonna: videoclips (American Pie)

en de nazi-bergklimfilm North Face maakte ) De film ziet er geweldig uit en met meer dan twee uur voelt het nooit gehaast. De film werd later ook uitgezonden als tweedelige miniserie die 30 minuten langer was. Deze film was ondanks zijn lengte zeker de moeite waard!

Een knappe prestatie van regisseur Darren Aronofsky om van een abstract vak als wiskunde een fascinerende film te maken. Wiskunde is totaal niet mijn ding want bij termen als: uiteraard Pi, de gulden snede (phi), de Stelling van Pythagoras, Archimedes-spiraal en Rij van Fibonacci gaat mijn hoofd tollen. Uiteindelijk kan het niet anders dan dat het bij Maximillian Cohen, een briljante informaticus ook zal gebeuren. Cohen werkt tussen zijn migraine-aanvallen door aan een supercomputer waarmee alle grote maatschappelijke en wetenschappelijke vraagstukken zullen kunnen worden opgelost. Max is dus een uitverkorene tegen wil en dank, een hoogvlieger die gedoemd is neer te storten, een Icarus. Hierdoor tracht een machtig beurskantoor Cohen over te halen om hun de aandelenkoersen te voorspellen terwijl een Joodse sekte achter Cohen aan zit om de wiskundige mysteries uit de Thora (kabbala) te verklaren. En zo zit de hele film vol met symboliek. Dit alles wordt begeleidt door perfect werkende heerlijke techno en drum&Bass soundtrack van Clint Mansell. Het is een aparte kijkervaring deze Pi.

Erg cool concept voor een verhaal; Twee seriemoordenaars – een trucker en een lifter - kruisen elkaars pad en beginnen een kat-en-muisspel met een laatste slachtoffer Stacia (Fairuza Balk) als inzet. Dat verhaal had zo uit de koker van Larry Cohen kunnen komen maar toch is dit scenario van schrijver David J. Schow. Ze weten elkaar dan ook perfect aan te vullen met dit sterke uitgangspunt. "Pick me Up" is niet heel bloederig of spannend maar wel heel erg vermakelijk. Het is een lang uitgesponnen zieke grap. Waarbij wederom Michael Moriarty (zijn vijfde hoofdrol voor Cohen. Je kan bijna spreken van vaste acteur) als de schmierende vrachtwagenchauffeur, de show steelt. Dit komt mede doordat actrice Fairuza Balk hem prima tegenspel weet te geven. Helaas vlieg de film aan het einde uit de bocht en was teveel van het goede. Meer humoristisch dan horror maar wel erg leuk!

The Picture of Dorian Gray is de verfilming van het boek van Oscar Wilde door regisseur Albert Lewin in 1945. De film is er goed en stijlvol gemaakt met schitterend vertolkingen van zo beetje de gehele cast. Het is dan ook niet raar dat de film in 1946 werd genomineerd voor 5 Oscars, waarvan hij er drie won. Waaronder één voor beste cinematografie en één voor Angela Lansbury als beste actrice in een bijrol. Echter neemt de film zichzelf ook veel te serieus en verwijst te vaak naar *kuch* "verfijnde kunst" hierdoor slaat algauw de verveling toe. Iets wat zeker voor de horror in de film dodelijk is. Zoals ik al aangaf was de cast zeer goed, echter was er één persoon die veel minder presteerde. En laat dat nu het tweede (en misschien wel grootste) probleem van de film zijn. Acteur Hurd Hatfield die de rol van Dorian Gray speelt overtuigd absoluut niet genoeg. Hij is te stoïcijns. De film is verre van slecht maar heeft te veel gebreken om te spreken een goede klassieker.

Ondanks dat de film een herkenbaar plot bevat durft het anders te zijn; over het algemeen is het meer een experimentele film die mij als kijker intrigeerde. In het plot volg je een jonge vrouw die probeert om actrice te worden terwijl ze een man ontmoet die zegt dat hij een filmmaker is. Enfin vul de rest maar zelf in... Echter doordat de film schommelt tussen de traditionele filmtechniek en het gebruik van wankel handheld-werk (dit is geen found footage-film) bij de meer verontrustende beelden, voegt het aan de spanning van de film een soort realisme toe. Daarnaast bezit de film een paar gekke kunstzinnige stukjes, één aparte droom- / fantasie scène en overtuigende gore-momenten. Al hadden die laatste van mij nog net iets uitbundiger gemogen (tja het budget speelde duidelijk parten) Het acteren was amateuristisch sterk; David Long doet het fantastisch als charismatisch psychopaat en Kristi Ray was een prima hoofdrolspeelster. De film is niet helemaal perfect, maar toont overal talent en liefde voor het horrorgenre. Het is ieder geval een debuutfilm waar je trots op mag zijn.

Doordat iemand deze film had genomineerd voor de horror-KO, de film dan ook gekeken. Afgezien van verwijzingen naar films als 'Frankenstein' en 'Les Yeux Sans Visage', is dit echter verre van een horrorfilm. Maar daar was het de regisseur volgens mij ook niet om te doen, even zeer dat hij ook niet uit was op een shock-element of schokkende climax. Relaties en overleven ondanks een verschrikking waren meer de thema's Opgenomen op een erg afstandelijkheid manier. De film is verder stijlvol zeg maar gerust; hypergestileerd, wat het geheel een wat kitscherig aangezicht geeft, de camera zelf beweegt nauwelijks. Echter lukt het de film toch om aardig spannend te zijn en de slimme opbouw van het verhaal houdt de spanning ook redelijk vast. Daarnaast zijn er sterke vertolkingen van de cast. Antonio Banderas keerde met deze film weer terug naar de Europese film voordat hij een bekende naam werd in Hollywood. En zet hier subtiel een meer tragische dan angstaanjagende boeman neer. Maar het is de beeldschone Elena Anaya die de rol van Vera speelt, een jonge vrouw die geneest van een ingrijpende huidoperatie, die een ware lust voor het oog is. Niet slecht om eens te kijken maar ik miste toch een wat schokkender element. Nu kabbelde het de gehele film maar een beetje door tot aan het einde.

'Piercing' is de tweede film van Nicolas Pesce, die eerder 'The Eyes of My Mother' maakte. In die eerste film was de cinematografisch zeer fraai en dat geldt zeker ook voor deze tweede. Wederom enorm fraaie cinematografie. Helaas blijft ook hier weer de horror ver achter en richt het zich veel meer op de drama kant. Kortom Arthouse-Horror. Voor deze tweede, koos de regisseur voor een verfilming van de gelijknamige roman uit 1994 van Ryu Murakami, deze was ook verantwoordelijk voor het verhaal van de film ‘Ôdishon’ (verfilmd door Takashi Miike) Echter wat in die film wel werkte, mislukt in deze film. Wat rest is een half nostalgische gevoel, mede opgewekt door de soundtrack van Giallo -klassiekers, halfslachtig sadomasochistisch spel en half thrillereffect, maar nergens is het echt voluit. Wel iets beter dan de vorige film maar ook nu blijkt, dat deze psychologische thriller met erg mooie aankleding en oog voor detail waar maar bar weinig psychologische elementen in voorkomen, niets anders dan mooifilmerij.

Nicolas Cage wordt al jaren door vermoedelijk het Oscar-minnende publiek verguist, dat hij niet meer zo goed zou zijn! Dit komt ook omdat men de acteur alleen zagen in nichefilms die te bizar of ...ja soms ook gewoon slecht waren. Voor hen laat Cage even zien dat nog hij steeds kan acteren als de beste! Helaas waggelt dit varkentje verder ergens tussen braafheid en middelmatigheid. Het biedt noch een bevredigende ervaring, noch is het een complete verspilling van tijd maar laat veel te wensen over...Tja in stille sombere 90 minuten zie je twee mannen van de ene locatie naar de andere gaan. Cage speelt de teruggetrokken (voor redenen die aan het einde van de film niet worden opgehelderd) eenling Robin, die net als John Wick of een van de vele andere rotzooi-niet mij-of-mijn-spullen-films, op zoek gaat naar zijn gestolen varken. Echter in de wereld van, chef-koks, sous-chefs, chique restaurants en hun eigenaren en de leveranciers gaat alles er beschaaft aan toe! Breken doen ze niet door fysiek te martelen maar door ze eraan te herinneren dat ze van een Engelse pub droomde of ze serveren een diner? Alleen het subplot van een ondergrondse vechtclub voor restaurant-personeel viel hierbij dan iets uit de toon? De spontane freak (met een reeks vaardigheden) die een sterke Cage speelt mag in elke scène misschien nog zo sympathiek zijn uiteindelijk is het niet genoeg om veel om te geven.

Ondanks dat de Zweedse regisseur Magnus von Horn zelf beweert dat hij een horrorfilm wilde maken, houd dit zich verre van enig horror-element. Dit is niets minder dan een historisch drama (heb de genreaanduiding ook laten veranderen) Sterker nog ook de "echte gebeurtenis" (de Deense seriemoordenares Dagmar Overbye) waar ze naar eigen zeggen "door zijn geïnspireerd", wordt überhaupt pas geïntroduceerd nadat ongeveer twee-derde van de film voorbij is.

In het tijdperk waar dit zich afspeelt zou men Karoline een "gevallen vrouw" noemen. Haar man vermist tijdens de oorlog, is het zwaar om de eindjes nog aan elkaar te breien, uit dus wordt ze uit haar huis gezet. Er gloort een beetje geluk als de rijke manke fabriekseigenaar een relatie met haar begint. Echter een aristocraat trouwt niet met iemand uit de arbeidsklasse. Wanhopig en zwanger van een man die niet haar echtgenoot staat ze haar baby af aan een vrouw met een snoepwinkel. Door geld gebrek gaat ze uiteindelijk ook voor deze vrouw werken

Dit brengt me ook bij een andere mankement aan de film. Het tijdsbeeld...? Het speelt zich af in Kopenhagen maar dat was neutraal in de grote oorlog en alleen mannen uit Noord-Sleeswijk vochten mee met het Duitse Keizerrijk. Doordat de film veel meer lijkt af te spelen in midden van de Industriële revolutie dacht ik een tijdje dat het om de Eerste of Tweede Duits-Deense Oorlog ging...niet dus...

Ondanks al deze op-en-aanmerkingen was de film niet geheel een mislukking. Dat komt omdat de regisseur je weet mee te nemen naar de zware tijd van het alledaagse. "De wereld is een vreselijke plek," Sterk geholpen door Vic Carmen Sonne als Karoline en Trine Dyrholm als Dagmar. Ook het elektronische geluid onder film was goed te noemen, of het ook pas bij de tijd, is wat anders. Tot slot is er de keuze gemaakt om een digitale film op te nemen in een oude beeldformaat wat totaal onnodig was.! Gewoon een slechte keuze dus! Toch rond ik het cijfer positief naar boven toe af.

Ik kan niet zeggen dat ik te hoge verwachtingen had van deze film. Het is een poging van de gemeenschappelijke distributeur ITN Studio's om mee te liften op de bekendheid van de Winnie the Pooh: Blood and Honey franchise (Poohniverse) Dus ondanks het gebruik van hetzelfde varkensmasker en wat dialogen aan het begin over gekke dokters en experimenten maakt dit geen onderdeel uit van de zogenaamde Poohniverse of Twisted Childhood films.

Tja...als je dacht dat de twee Winnie de Poeh-afleveringen verschrikkelijk waren...? Deze laat ze op meesterwerken lijken...Het is een Britse versie van de 80s Backwoods slasher. Extreem standaard dus een groep meisjes gaan iemands verjaardag gaan vieren in een huisje het bos maar daar loop een gemaskerde moordenaar aka Knorretje rond Het voorspelbare verhaal van auto die niet start, geen bereik op mobiele telefoon, en valse aanwijzingen.

Even dacht ik dat het alsnog een aardige lowbudget zou gaan worden toen er plots een seksscène in het bos was, die zowaar een blik gaf op een paar tieten en magere bloed bood. Helaas was dit hierna ook over en was veel van het bloed buiten beeld of als ze het wel doen wordt het CGI-bloed weggemoffeld door het camerawerk. Tja creatieve sterfgevallen had dit misschien kunnen redden. Het is nog enigszins vakkundig gemaakt, maar verder is het niet veel meer dan om te proberen te profiteren van de Winnie de Poeh -films.

Spiegels zijn een dankbaar onderwerp in horror; menigmaal worden ze als portaal naar de wereld van de doden gezien. Vaak ook in combinatie met de legende van Bloody Mary. Met een kaarsje voor een spiegel gaan staan en drie maal iets roepen (in Candyman was het zelfs vijf keer) Bij deze film is eigenlijk niet anders. Vier tieners besluiten om bij wijze van grap de "Queen of Spades" op te roepen. Die Schoppen-vrouw komt uit een kort verhaal van Russische Alexander Pushkin en heeft maar weinig van doen met deze film.

De film volgt voor een groot gedeelte de bekende (Amerikaanse) horror elementen. Bezeten jong meisje (Exorcist), mensen kunnen geesten/demonen in de spiegel zien en zwevende mensen maar dan alles op zijn Russische. Grotendeels is het een doorsnee horrorfilm en zal niet gauw het gezicht van horror veranderen. Echter de cinematografie geeft de film een koud en ijzig gevoel. Hierdoor krijgt de film een redelijk fijne uitstraling. Wat de film zeker het bekijken meer dan waard maakt. Al is de film niet bijzonder eng, heeft het toch een boeiend verhaal om de kijkers geïnteresseerd te houden. Ook bewijst de film dat Hollywood niet de enige filmindustrie is die worstelt om iets origineels te bedenken.

Het voor de spiegel staan en het drie tot dertien maal roepen van een naam, kent in de hele wereld soortgelijke verhalen. In Amerika heet het Bloody Mary, in Brazilië is het A loira do banheiro (Bathroom Blonde) en in Rusland veroorzaak de schoppenvrouw (Queen of Spades) voor problemen.

Deze film is eigenlijk een vervolg op Pikovaya Dama. Chyornyy Obryad (2015) maar afgezien van de gevreesde geest van de schoppenvrouw hebben beide film weinig connecties. Ditmaal vervult de koningin van de schoppen wensen voor de aanwezige tieners op de 'apenpoot'-manier (anders dan alleen een oproep voor de spiegel) met uiteraard alle gruwelijke gevolgen van dien. Dit verhaal is misschien niet zo origineel, sommige elementen zullen je vertrouwd aanvoelen, maar vergeet niet dat dit een bewerking is van een hele populaire legende met diepe wortels in oude spookverhalen, dus dat is eigenlijk ook volkomen logisch.

Dit is dan ook absoluut geen slechte film. Het heeft een griezelige sfeer en een aantal echt effectieve locaties, vooral waar de spiegel is gehuisvest (samen met verschillende andere verrassingen) is bijzonder goed gedaan. Om nog maar te zwijgen van een leuke cast. Ook hoe de wensen van de slachtoffers die uitkwamen was best goed gedaan, hoewel ik vind dat de film daar niet ver genoeg in gaat.

De film is misschien onopvallend, maar verre van een slechte ervaring. En eerlijk gezegd had ik wederom (deel 1 was ook erg fijn) een erg goede tijd met deze Slavische folklore.

“Put anything in a pretty box and people will accept it.”

Deze film speelt zich af in de vroege 13e-eeuw en probeert een realistische beeld van een grimmig middeleeuws Ierland te tonen. Maar voordat het zo ver is, begint het in 55 n. Chr. Een groep mannen stenigen een christen ondanks donder en bliksem zich waarschuwend laten zien en horen. Voorwaarts naar het jaar 1202 een kleine gemeenschap van monniken bezit een religieus artefact. Op een dag verschijnt er een cisterciënzer die is gestuurd door Rome, de paus wil het relikwie om meer animo voor de Vierde Kruistocht te vinden.

Zo een groepje broeders gaat op weg (de Bedevaart uit de titel) door het ruige middeleeuwse Ierse landschap. Die reis gaat...uiteraard slecht. Er zijn heidense stammen en ook de Normandische invasie zorgt voor de nodige problemen. Misschien wil de relikwie Ierland niet verlaten? Het komt erop neer dat een jonge novice, Diarmuid (Tom Holland) en een met littekens bedekte, getatoeëerde stomme (Jon Bernthal) die zijn leven heeft gewijd aan het dienen van de monniken, de waardevolle lading beschermen.

Daarmee werd dit een bijzondere kleine film, met een opmerkelijke aandacht voor realisme en detail, niet alleen in zaken als kostuum en taal, de helft van de dialogen is in het Frans, Latijn en Iers; de rest is in modern Engels, meestal voor het gemak, vermoed ik, maar ook psychologisch en moreel. De film geef je het gevoel dat je een bezoek brengt aan een tijd uit het verre verleden en de mensen die er toen woonden. Ook een gave score met veel kerkelijke gezangen! De film voelt meer als een arthouse-achtig actie-avontuur en staat dus best ver van de historisch actiefilms (Braveheart, Kingdom of Heaven) af. Alhoewel er wel gelukkig genoeg bloed rondspat! De film was in ieder iets wat ik nog nooit eerder heb gezien!

In de psychologische thriller Pin uit 1988 zien we zien hoe Leon en Ursula opgroeien en hoe hun bijzondere relatie met de medische pop Pin verloopt. Het is overduidelijk dat er iets niet klopt aan Leon. Daardoor blijft het plot redelijk rechtlijnig. De film focus zich verder meer op de dramatiek en niet op de horror. Er gebeurt in feite verder dus maar weinig. De sfeer bezit nog wel een vleugje van incestueuze romantiek maar nergens komt dit ook echt goed tot uiting. Het camerawerk ziet er netjes uit maar is van echte jaren '80 degelijkheid. In de kern is ‘Pin’ dus niks minder dan een psychologisch drama over een contactgestoorde eenling die wanhopig probeert uit zijn isolement te komen. Met dramatische gevolgen waarbij er dan wat druppeltjes bloed vloeien. Het verhaal is intrigerend maar alles staat of valt met hoeveel sympathie je koestert voor Leon (vertolkt door David Hewlett) Zo voor een keer eens wat anders, was het wel leuk, maar heel erg gegrepen werd ik niet door de film.

OMG...dit was een waar kunstwerk! Wat een geweldige idee om niet Pinokkios neus te laten groeien maar...iets anders... Het plot betreft nu een eenzame jonge Gepetta die zichzelf een man uit hout hakt. Ze worstelt met zijn houten vorm in bed, waarna ze al snel ontdekt waarom de meeste dildo's niet vastzitten aan de rest van het mannelijk lichaam. Fairy Godmother, heeft medelijden en wekt deze etalagepop tot leven. Ja het werd een heerlijke verrassende film waarin je Pinocchio door het leven kan zien gaan als een soort gigolo...

Jammer was het wel dat het acteertalent van Dyanne Thorne, Uschi Digard, Monica Gayle, Debbie Osborne en Vincene Wallace zo verspilt werd! Als de makers meer naakt en seksscènes hadden toegevoegd dan dat ze nu deden, zou de film echt veel veel beter zijn geweest... Maar gelukkig krijg je wel een aantal scherpe dialogen en uitstekende komische uitvoeringen! Nee doorsnee was dit niet het weet zich te verheffen tot een creatieve en vermakelijke film. Het hoogtepunt met betrekking tot de humor is, hoe de toverstaf van de Fairy Godmother (Dyanna Thorne )steeds per ongeluk al haar kleren wegtovert. Je lig er dubbel om...

Tja.... het is eigenlijk ook geen verassing als ik hier een recensie neer pen over hoe slecht dit wel niet was Het is ook gewoon precies wat ik verwachtte, en de overvloed aan borsten uit de jaren 70 helpt deze, hersenloze exploitatiefilm niet eens een klein beetje. Regisseur Corey Allen deed tenminste wel ervaring op en van het geld dat hij binnen streek van dit prul kocht hij denk ik een betere camera en werd tv-regisseur.

Lastig, vooral doordat dit meer binnen de genres mysterie en thriller valt. Er zijn verschillende opvallende elementen die deze film wel bijzonder maken; de standbeelden van de zwangere vrouw, de sekte met televisie-kamer de rode deur enz. Alleen het verhaal was dat niet echt, dat schiet een beetje alle kanten op en lijkt een beetje rommelig. Onnodig want het plot is eenvoudig; hoofdpersonage Gambir, is een succesvolle beeldhouwer, heeft een leven dat perfect lijkt, maar dat vol geheimen, wonden en "deuren" blijkt te zitten die niet geopend mogen worden. Vanaf het begin hangt er een ongemakkelijke sfeer, waardoor de kijker denkt: "Oké, hier klopt iets niet" Het thriller-aspect dus eigenlijk...echter mis ik hier iets meer pit, wat meer horror, gruwelijkheden of bloed maar er was dan weer wel boeiende cinematografie. En dit was absoluut heel anders dan de typische Indonesische thriller(horror)films die er elk jaar in veelvoud uitkomen.

Een redelijk rare B-film om te beoordelen want aan de ene kant is er soms nog wat wel plezier te beleven maar aan de andere kant gaat er teveel mis en geef de film geen voldoening. Soms oogt het onbedoeld als een horror-komedie, wat het serieuzere gedeelte dan weer sterk tegenwerkte. Klaarblijkelijk was dit de opvolger van Bikini Girls on Ice (2009) De killer Moe (Jason Voorhees look-a-like) uit die film komt hier weer terug om ditmaal een praktisch verlaten camping onveilig te maken. Die film heb ik niet gezien maar de kritieken op die film waren dat de killer erg zwak was, er geen kills in beeld waren en de dames niet naakt waren te zien. Vanuit dat oogpunt is er in deze film maar weinig verbeterd. De killer is nog steeds erg stupide en zijn constante gekreun is zwaar irritant. De genoemde obsessie voor ijs in het plot komt niet naar voren en is eigenlijk ook alleen maar stompzinnig. Door de openingsscène, waarbij een poedelnaakte dame achterna wordt gezeten door de killer en de kill ook in beeld was te zien gingen mijn verwachtingen omhoog. Echter was dit maar van korte duur. Dat was namelijk de enige vooruitgang met bikini-girls. Want er gaat dan wel nog een dame voor de camera uit de kleren en is er ook nog een kill in beeld. Verder is er wederom niet veel meer dan wat bloedspetters tegen de muur en dames die rondhuppelen in jaren '50 sexy korsetten en netkousen. En door hun naaldhakken natuurlijk kansloos zijn. Helaas blijft de film dus wederom te mak en stijgt nergens boven de dertien in een dozijn domme slashers uit!

Hoe groot is de kans dat het verhaal van de fluitspelende rattenvanger van Harmelen...de basis vormt voor twee recente (2023) horrorfilms? Deze versie van de IJslandse regisseur Erlingur Thoroddsen lijkt (de andere van Anthony Waller nog niet gezien) als enige het muzikale component te omarmen. (en wat voor één!)

De getalenteerde dwarsfluitiste Melanie (Charlotte Hope, o.a. The Theory of Everything, Catch Me A Killer) die deel uitmaakt van het prestigieuze orkest van maestro Gustafson, (Wijlen Julian Sands) krijgt de kans van haar leven wanneer ze, het "Concerto for Children" van haar overleden mentor kan af te maken. Uiteraard is er iets goed mis met deze compositie!

Ondanks de slechte recensies was deze film eigenlijk best goed te noemen! (misschien dat de kijker van tegenwoordig te veeleisend is?) Oké, de film is erg conventioneel op het horrorvlak; de bekende bal en de enge kast zijn aanwezig, de vogel tegen het raam, enz. en er zijn ook meerdere jump-scares. Echter het meeste werd zeer degelijk uitgevoerd!

Daartegenover staat ook dat de regisseur wel effectief een griezelig gevoel weet op te roepen! Zo is er een goede openingsscène met het naderende onweer en de in rood badende scene waarin Mel het landhuis doorzoekt, was visueel ook niet mis! De film bouwt de spanning stap voor stap op naar een climax.

De Piper is angstaanjagend genoeg. En een geluk dat ze hem lange tijd uitbeeld houden! Geen overvloed aan schermtijd! Pas aan het einde is hij te zien! Met de charme van een acteur in een pak, aangepast met CGI. En in die slotakte is er ook een opmerkelijk goede praktische gore-scène (die doet denken aan de genrefilms uit de jaren 80)

Wanneer de muziek onderdeel van het verhaal zelf is, is dit natuurlijk het allerbelangrijkste aspect! En die score van Christopher Young (Hellraiser, Drag Me to Hell) weet zijn taak meer dan goed vervullen! De fluit staat uiteraard centraal, maar ook de rest van het orkest en twee koren zijn te horen! Wat begint als een soort kinderliedje mondt later uit in gefluister, kinderkoorzang en orkestrale muziek en levert een heerlijk griezelige dimensie aan de film!

Geen meesterwerk, er zijn idd ook wel een paar opmerkingen maar met zijn concept van een Harmelense fluitendemon en de hang naar de wat oudere horrorfilms was dit een solide inspanning die zeker een vermakelijk kijkbeurt vormt voor horrorfans.