Opinions

Verveling! Ondanks de 3B's heb ik me letterlijk verveeld bij deze film!

Toen eind jaren negentig 'New French Extremity' zijn intrede maakte, was één van die regisseurs Alexandre Aja. Zijn eerste grote succes was absoluut een prima film en ook de twee opvolgende waren uitermate genietbaar. Echter waren het wel remakes van andere films en deed hem een trapje daling in mijn waardering. Echter met deze film verspeeld hij al zijn credit's. Wat een prutwerk is dit!

Niet dat het er heel slecht uit zag! Maar het is allemaal zo veilig en oninteressant in beeld gebracht. Deze film was voor 85 % niet meer dan een uitzending van MTV Grind (ken u het nog? Van die Dansende mooie mensen in badkleding langs een zwembad?) gecombineerd met de komedie American Pie. In die andere 15 % is er een klein beetje ruimte voor campy dingen. Echter in alle gevallen wordt het om zeep geholpen door CGI of de overbodige 3D-effecten. (de meeste D in deze film had denk ik betrekking op cupmaten en niet op special effecten)

Daarnaast is de film maar slecht gedoseerd, het bloedvergieten zit vooral in de climax, om daar te komen moet je eerst een uur duimen draaien. En uiteindelijk daar dan aangekomen blijkt dat bloedvergieten nog erg tegen te vallen ook! Veel wordt ontdaan van enig impact door platte humor. Zucht voor Amerikaanse begrippen zal de film misschien, door het aanwezige bloot, nog behoorlijk expliciet zijn, maar verder is dit gewoon een prutconceptfilm, met het naakt als marketingsstunt om zoveel kaartjes aan de kassa te verkopen. Als horrorliefhebber heb ik toch liever betere en explicietere horror dan de paar tieten in deze verdere veilige boel!

Toch een klein stukje leuker dan dat ik eigenlijk verwachtte! Via tele-sell kan je genetisch gemanipuleerde piranha-haaien kopen voor $ 19,95 + verzendkosten, het perfect kerstcadeau toch? Ja, natuurlijk gaat dit vreselijk mis! Er is helemaal niet veel actie, je krijg niet veel bloedbad te zien en het levert ook geen naaktheid. Er zijn maar weinig aanvallen met de nano-haaien. Wel zijn ze soms te zien in cocktails, het aquarium of een emmer water. Het grote gedeelte zie je alleen drie verdelgers, grappen maken (soms ook een geslaagde) en pogingen doen om zich te verzoenen met ex-vriendinnen; een stripper en een rock-chick. Nog meer grappen... Daarnaast is er nog een ontevreden ex-bio-ingenieur en zijn vrouw die een Britse dame ontvoeren. Juist ook hier grappen...En een onbetrouwbare burgemeester, gespeeld door Kevin Sorbo. Waar... je raad het al... de nodige grappen worden gemaakt. Gek genoeg merkte ik dat ik de personages leuk vond en dat is ongebruikelijk voor dit subgenre... Tja dus als je een domme/ weinig grappige film wilt kijken was dit niet zo heel slecht! Maar als je een sharksploitation-film over piranha-haaien wilt zien...zal je die niet met deze krijgen!

Middelmatig maar soms nog wel entertainende piratenfilm. Een beetje het type zondagmiddag-matinee. Grootste nadeel; de totale productie is een beetje te goedkoop met overmatig gebruik van stockbeelden en gerecyclede sets (The Black Swan (1942) en Anne of the Indies (1951) Het mist daarom gewoon die heroïsche glans. Het verhaal is nog best redelijk interessant, met veel ruimte voor actie en avontuur. Echter is de aanpak van regisseur Robert D. Webb een beetje saai. Vermoedelijk doordat actrice Letícia Román nog niet zo goed de Engelse taal machtig was, ze is van origine Italiaans, levert ze hier een echt irritante uitvoering als de onwaarschijnlijke liefdesinteresse van Captain Paxton. Maar ach, de andere acteurs waren nu ook niet zo heel veel beter! Zo vernieuwend of indrukwekkend is deze film absoluut niet, maar het biedt nog best wat vertier. Als je het dus neemt voor wat het is. Dan is het nog een behoorlijke film om je tijd mee te verspillen

Alhoewel deze misschien iets minder is als de vorige film die ik zag met Vincent Price: House of Usher (1960). Is het toch een zeer mooie en spannende film. Vooral de eindscene waarnaar de titel verwijst is bloedstollend en knap gedaan. Nadeel van deze film was dat de andere acteurs toch betrekkelijk van een minder kaliber waren. Leuk was het feit dat er werd geëxperimenteerd met verschillende belichting. Hierdoor creëerde ze dan flashbacks van het verleden.

Stuart Gordon waagt zich aan een tweede verfilming van dit verhaal van Edgar Allan Poe. Roger Corman ging hem voor maar verder houdt het daar qua vergelijken ook wel op aangezien het vrije interpretaties zijn en dus beide ook totaal andere films. Beide films zijn dus maar gebaseerd op het verhaal en laten hierdoor niet het echte verhaal zien. In deze film speelt Lance Henriksen een super-rol als Torquemada. En volgen we in een prachtig gotische marteldecor een soort liefdesverhaal alla Romeo en Julia. De gore is netjes, op de juiste momenten en goed gedoseerd. Ook is er soms wat plaats voor wat naakt en hangt er een mooie '80 jaren sfeer in de film.(terwijl de film uit 1991 komt) Nadeel van deze film was dat de pendulum niet zo spectaculaire eindscène gaf. Echter weet Gordon er toch een heerlijke film van te maken.

Regisseur Roger Corman is een horrorlegende met vele pracht films op zijn naam. Waaronder ook Pit and the Pendulum (1961) In 1980 huurde hij David DeCoteau in als productie-assistent. Waarna deze ook een carrière als regisseur is begonnen. Echter meer als regisseur voor gay-porno en zeer lage-budget films. Vanaf 2007 probeert DeCoteau in de voetsporen van Corman te treden door verschillende verhalen van Edgar Allen Poe te verfilmen. Eerst The Raven (2007) en House of Usher (2008) en een jaartje later deze The Pit & the Pendulum. Helaas is de uitvoering van DeCoteau niet al te best. Het verhaal heeft zowaar nog minder van doen met Poe dan alle andere verfilmingen. Aan het begin worden de acteurs voorgesteld, waarna de heren algauw hun t-shirt (en broek) verliezen. Het is dan ook algauw duidelijk dat alle acteurs niet gekozen zijn voor hun acteertalent. Nu hebben we te maken met een horrorfilm en gaat het vooral om de moorden. Helaas zijn deze ook te flauw en mak voor woorden. Er komt namelijk zelfs geen druppel rode verf aan te pas? En dan zijn er nog de scenes met hypnose? Deze zijn echt belachelijk! Als er net iets meer moeite was gedaan om zich hierin te verdiepen was het al stuk beter geweest. Wat er nu rest is een slappe film met suffe moorden, dito acteurs en soft erotische- (vooral gay) scenes. Nee dan was de versie van Stuart Gordon: The Pit and the Pendulum (1991) een heel stuk beter!

Een kleine onafhankelijke western met een twist. Door de bekwame leiding van Audrey Cummings zien we het volhardende dagelijkse overleven van moeder Pandora en haar dochter Hester ver verwijderd van het comfort van de beschaving. Dit wordt verstoort wanneer de gewonde bankrover Calhoun hun pad kruist. Het is het old school B-filmwestern plot van huisje op de prairie wat belaagt gaat worden door schietgrage cowboys. Het script probeert dit langzaam te brengen wat erop neerkomt dat er wat meer gebruik is van generiek geklets. Ik waardeerde die rustige uitvoering hier wel, mede door de prestatie die Heather Graham hier leverde (die ik niet zolang geleden ook al zag in het leuke Suitable Flesh (2023) Het tempo van de film gaat omhoog in de laatste veertig minuten, en eindig met een behoorlijk leuke wending, die helaas niet echt in beeld kwam! De film is wel goed maar lang niet zo smerig of brutaal...om echt memorable te zijn!

Deze Hammer-film kan je zowaar zien als de ontbrekende schakel tussen Universal's White Zombie (1932) en Night of the Living Dead die twee jaar later zal uitkomen. Je ziet hier nog de oorspronkelijk zombies, zielloze, door voodoo tot leven gewekte doden die gebruikt worden om zwaar en eentonig werk te verrichten maar waar ook een paar keer de zombies ook gelijkenissen vertonen met die van Romero.

Het verhaal speelt zich af in 1860 en is geheel in de voor Hammer zo bekende Victoriaanse stijl aangekleed. Qua opbouw neemt het de kijker mee in de ontdekkingen van Sylvia en Sir James. Echter opvallend, is Sylvia best feministisch te noemen. Zowaar deden Sir James en Peter samen de afwas. Het zijn kleine subtiele dingen in de film die de hoofdpersonages extra like-able maken. Met mooie zachte kleuren, begeleidende klassieke instrumentale muziek en goede belichting is dit een film die vooral uitblinkt in sfeer. Ondertussen zijn er gruwelijke sterfgevallen, die niet grafisch expliciet maar wel met een unheimische sfeer in beeld worden gebracht. De koortsdroom van Peter is daarbij het gruwelijkste en mooiste van de film!

Met een sterk neergezet verhaal en al even sterke personages, prachtige sets en doeltreffende practical effecten is dit een erg fijne Hammer Horror. Naast een prima kwaliteit-film, was dit ook historisch, zoals meerdere Hammer-films, erg interessant. Je ziet hier een brug tussen de beste Universal-creaties van de jaren 30 en de klassieke horrorfilms uit de 20e eeuw en/of latere.

Het is een vreselijk geacteerde, lachwekkend goedkope productie, maar er is iets in zijn eenvoud dat het nog wel weemoedig charmant maakt. Elk aspect is slecht, van plot, tot personages, van acteren, tot speciaal effecten, ja zelfs de aankleding is armoedig. Hoe bedenk je het? Een cockpit van een vliegtuig uitbeelden met twee houten stoelen en een gordijn? En ondanks de korte speelduur lijkt het veel langer te duren. Laten we maar op charmante naïviteit houden.

Omdat Gene Roddenberry's Star Trek in 1969 was gestopt deed hij pogingen om een ​​start te maken met een nieuwe tv-serie. Dat moesten, de avonturen over de 20e-eeuwse wetenschapper Dylan Hunt die in een post-apocalyptische toekomst (het jaar 2133 ) die voor de pacifistische organisatie PAX (Latijn voor vrede) op missie mag gaan, worden. Het was een soort gewoonte voor Roddenberry om het meerdere pogingen te proberen, dat was met Star Trek al niet anders. Nadat zijn Genesis II (1973) - piloot niet werd opgepikt als een serie, deed Gene Roddenberry het jaar daarop opnieuw met hetzelfde basisconcept Dat werd deze Planet Earth.

Opnieuw ontmoeten we dus NASA-wetenschapper Dylan Hunt (dit keer gespeeld door John Saxon) die nu door het futuristische PAX regelmatig naar de andere samenlevingen op de planeet wordt gestuurd. In deze film zijn dat dan Gestapo-achtige, misvormde soldaten en een feministisch amazone-stam die mannen als slaven houden.

In feite lijkt het allemaal erg op een uitgebreide aflevering van Star Trek. PAX is duidelijk de Federatie. De Kreeg-soldaten zijn duidelijk geïnspireerd door Klingons (Maar op hun beurt later ook weer de Klingons-make-up beïnvloede) Opvallend is ook dat ze met hun voertuigen op Mad Max leken. Maar ook de uniformen, tricorder-achtige apparaten en communicators of Hunt die met een "logboek-journaal" opent, zijn herkenbaar voor Star Trek fans.

John Saxon is in de film een vermakelijke acteur De andere belangrijke rollen zijn uiteraard voor vrouwen zo speelt de fantastische Diana Muldaur, (die als Dr. Miranda Jones / Dr. Ann Mulhall / Thalassa al was te zien in Star Trek en zal terugkeren in TNG) Marg de leider van de vrouwen en is Janet Margolin de wetenschapper Harper-Smythe die een beetje onhandig een actieheldin neer zet. En dan is er nog de opvallende verschijning van Ted Cassidy die een soort Apache-chef en trouwe PAX-voetsoldaat speelt.

Maar het omkeren van de sekse werkt niet helemaal. Um, wat? Kwamen de mannen echt overeen om slaven te blijven? Wat is dit in vredesnaam voor moraal? Ik weet dan ook niet of dit scenario voor het omkeren van rollen was of dat een waarschuwing was voor de uitkomst van het feminisme! Een ander ding dat me stoorde was aan het einde van de film, de vrouwen zijn volledige machteloos om zich tegen de Kreeg te verdedigen. Maar het was toch een wetteloze en gevaarlijke wereld? Tja de film is de moeite van het bekijken waard maar meer dan Star Trek zonder ruimteschepen werd ook niet! Het werd dan ook nooit een serie toch werd er nog een derde poging ondernomen met Strange New World (1975)

Ja dit was weer een pareltje uit de stal van 'The Asylum'! En omdat ik in de openingstitel SyFy-channel zag staan denk ik ook gemaakt voor de tv-zender met meer van dit prachtwerk! Yep....lijstje bij de hand om te kunnen turven; Slechte CGI: check, slecht acteerwerk: check, dikke kerel: check, vrouw met grote borsten: check, dom script: check explosies: check. Anders dan bij andere haaienfilms was in dit plot ook complottheorie-onzin verwerkt! Het HAARP (High Frequency Active Auroral Research Program) waarvan complottheoretici beweren dat het weer kan manipuleren, aardbevingen kan veroorzaken en de geest van mensen kan beheersen. Er zijn enorme hoeveelheden film die gewoon verzanden in wetenschappelijke mumbo jumbo. Kan je het je eigen voorstellen; derderangs acteurs die onzin uitkramen? En...er is een verdwaalde Mad Max-wannabe dame met de naam Joanne D'Amato was dat een verwijzing naar de Italiaanse pulp-regisseur Joe D'Amato? Als je van zo slecht houdt dat het goed is, valt dit vrees ik niet in die categorie want dit waren niets meer dan een vergeetbare 90 minuten.

Een Argentijnse horrorfilm met een laag budget, die optimaal gebruikmaakt van de beperkte middelen. Een vrouw wordt wakker in een kelder, een moordenaar heeft zijn werk blijkbaar niet goed gedaan, er moet een manier worden gevonden om te ontsnappen uit de ze kleine ruimte. Een verhaal dat speelt met de clichés van de horrorfilm en deze, verre van te ondermijnen, juist in zijn voordeel gebruikt. Het plot is voldoende meeslepend met enkele onvoorspelbare wendingen en de uitvoering maakt de belofte waar. Er is praktisch geen dialoog, en dat is ook niet echt nodig gezien wat er in het verhaal gebeurt. Vanaf het begin is het intrigerend en leef je met de hoofdpersoon mee. Verder een goede sfeer, en aan het einde gebeurt er iets dat je met een bitterzoet gevoel achterlaat, maar dan wel op een goede manier.. Daarnaast een korte speelduur (een uur en tien minuten) dus ook geen onnodige opvulling! Zo zie ik ze graag!

Oei...deze Amazon Prime-productie kan alleen maar ten prooi zijn gevallen aan, naar wat ik denk, bemoeienis van de studio. Want deze Donald E. Westlake onder het pseudoniem Richard Stark verfilming is narratief enorm onevenwichtig. Hoewel de toon nog amusant is, is het ook vreemd vlak. Het is niet vlot, terwijl het dat wel wil zijn, de ene keer wil het flauwe komedie doen, om vervolgens weer meer een serieuze actiefilm te zijn. Las ook ergens dat er een ongebruikt scenario voor Lethal Weapon 2 is gebruikt...En hoewel Mark Wahlberg de kar moet trekken steelt Lakeith Stanfield, elke scène! Er waren zoveel nutteloze scènes en rommelige onzin om de te lange speelduur te vullen. Het is een film die speciaal voor streaming is gemaakt, dus dat is merkbaar in de visuele effecten. Tja de film kent dus net zoveel ups als downs maar bezat wat entertainmentwaarde...

Het is niet denderend goed, maar men probeert tenminste wel er iets van te maken! Zo is de gekozen locatie van een verlaten psychiatrisch ziekenhuis best tof en door het gebruik van rode en groene lampen ziet het er soms best mooi uit. Mede daardoor weet het ook griezelige sfeer op te roepen. Helaas impliceert de film vaak dat er bloed gaat vloeien maar levert dit maar mondjesmaat.Hierdoor blijft het geheel nogal tam. Ander opmerkelijk iets was het uitspreken van de zinnen, kan het niet helemaal duiden maar er was iets waardoor het dialoog of spel nogal houterig werd. Nee, de film was niet helemaal overtuigend, soms ook wat simplistisch maar toch nog wel aardig om te kijken!

Hm, lastig om hier echt heel positief of negatief over te zijn! Het verhaal als geheel was best boeiend met een geweldige sfeer. De legende van het kasteel in de Schotse Hooglanden was zelfs heerlijk! Waarom maken ze daar geen film over? Ja sommige scènes werkten buitengewoon goed, wat waarschijnlijk de reden was waarom ik geïntrigeerd was, maar andere werkten helemaal niet goed. De film bezit namelijk een dialoog-gedreven plot en voelt daardoor meer als een toneelstuk. Tja en de horrorkant van dit verhaal, was toch wel mager te noemen! Wel verkiest het sfeer boven goedkope jump-scares, waardoor het sowieso lof verdient! De Effecten zijn verder maar minimaal. Het acteerwerk was ook soms minder maar nog wel solide. De vrij nieuwe actrice Grace Courtney was zelfs opvallend! Over het algemeen was dit goed te bekijken, alhoewel het maar weinig angst opriep, was ik op één of andere manier wel geïntrigeerd en zou ik willen dat de film wat effectiever was geweest!

Visueel ambitieus maar verder te hoogdravend voor zijn eigen best wil. Hierdoor komt de boodschap misschien niet zo goed over. Tenminste...er kunnen best ook veel metaforen en symboliek in zitten, want dit speelt vooral af in de wereld van queer-seksualiteit en genderfluïditeit. Het losjes opgebouwde verhaal speelt zich af in de jaren 50 en draait om de pasgetrouwde New Yorkers Suze (Andrea Riseborough) en Arthur (Harry Melling), die verstrikt raken in genderidentiteit in de vorm van een vingerknippend Jets-achtige straatbende. Het is heel kleurrijk en sensueel, maar het tempo ligt te laag en er is veel dialoog en tekst waardoor het als een toneelstuk voelt. Dit voelt uiteindelijk voor mij meer dan dat het drukker is met zijn boodschap uit te dragen dan met echt goede film maken.

Als in een Apocalyptische wereld kinderen worden gezien als bedreiging, En deze kinderen naar een huis in het midden van nergens gaan, waar een Britse vrouw koekjes en melk serveert in een linnen bloemenjurk...hoe groot is de kans dat ze iets verbergt ? Het virus verandert mensen in kannibalen. Jeetje, ik vraag me dus echt af wat er gaat gebeuren? De keurige Michelle Dockery, speelt overigens die rol en is een iets meer gestoorde versie van haar personage uit Downton Abbey Deze makkelijke casting en het luie script maken dar dit een beetje een onopvallend film is geworden. Het toch al middelmatige verhaal wordt nog verder verwaterd door slappe (horror)beelden. Er zijn een paar pluspunten maar als debuutfilm van een nazaat van een filmicoon (Spielbergs dochter) voelt het absoluut niet alsof ze dezelfde genen heeft geërfd.

Hm, ik weet het niet helemaal met deze film, het voelde een beetje alsof als je Star Trek-fan, niet anders kan zijn dan dat je ook last van autisme moet hebben...? Maar ondanks dat is het een plezierige film over Wendy (Dakota Fanning), een jonge vrouw met autistische problemen die buiten haar eigen comfortzone gaat. Nadat ze realiseert dat de post haar zelfgeschreven Star Trek- fan-fictie-script (wat als Spock een wetenschappelijke vergelijking zou bedenken om humor te begrijpen?) voor een scenarioschrijfwedstrijd niet binnen de deadline bij Paramount Pictures zal krijgen. Niets in het coming-of-age-plot is onbekend, maar je kunt niet anders dan willen dat Wendy haar overwinning behaalt. Zoals verwacht in een roadtrip-film ontmoet Wendy onderweg een aantal memorabele personages: Waarvan Patton Oswalt de opvallendste was, als een agent die Klingon spreekt en daardoor met Wendy kan communiceren. Ander dingetje was dat ik maar weinig merkte van echte Trekkie-liefde.

Oké, het gesproken Klingon was er, je ziet Vasquez Rocks, een populaire locatie in de films en series, en een Triviant-gokspelletje. Tja en... Alice Eve als zuslief kom uit, het voor mij als Trekkie, verafschuwde moderne Star Trek: Into Darkness. Maar ach het voegt net genoeg Star Trek toe en is hartverwarmend genoeg om het tot het einde interessant te houden!

Als drie Nerds; een bebrilde, een extreem verlegen en één met overgewicht, door een stel bloedmooie meiden worden uitgenodigd om naar hun studentenvereniging te komen, weten wij als kijker natuurlijk al voldoende! Dat gaat problemen geven! De sleutel van het succes voor deze film zit hem dan ook niet zozeer in de het verhaal maar veel meer in het niet verspillen van tijd. Een kort en krachtig kijk op een alom bekend verhaal.! De drie aandoenlijke Nerds worden moeiteloos geïntroduceerd (mede door de geweldige performances) en ook het ontgroenen laat niet lang op zich wachten. Gore is er niet echt in overvloed maar de scenes met het feesten, martelingen, dood en wat donkere humor zorgen wel voor een leuk tijdverdrijf. En doordat die momenten goed zijn gedaan, is dit ondanks niets nieuws wel een zeer goed uitgevoerde film!

Nee, ik vond dit voor een mini-serie met de ‘Wat als?’-vraag niet bijster goed uitgewerkt.

Een stukje alternatieve geschiedschrijving: in 1940 wordt niet de Democraat Franklin Roosevelt, maar de Republikeinse man die met zijn ‘Spirit of St. Louis’ als eerste de Atlantische Oceaan overvloog Charles Lindbergh (een groot bewonderaar van Hitler) verkozen tot de 32e president in het Witte Huis. (hint,het is slecht voor Joden).

Zodoende tekent Amerika een non-agressiepact met Hitler en doet niet mee in de tweede wereldoorlog. Hierbij wordt wel voorbij gegaan aan het feit dat het de Japanners (zijn ook helemaal niet zichtbaar) waren die Amerika de oorlog introkken. En dit soort afwezigheid illustreert eigenlijk de hele serie. Alvin een neef vertrekt om mee te vechten tegen de nazi’s in Europa. We zien wel zijn training en de dag dat hij wordt uitgezonden maar niet als hij in Europa is. Er is sprake van een op de Hitlerjugend geënt overheidsprogramma voor grootstedelijke (lees: Joodse) jeugd. Maar als zoon Sandy naar een boerderij vertrek, is daar niets van te zien.

Uiteindelijk was het vermoeiend om te kijken naar jaren '40 politiek als metafoor voor de hedendaagse politiek. Het "America First" Nergens vond ik dat er veel impact was, wel verschillende opvattingen over Lindbergh en zijn beleid, maar waar was de dreiging? Enige dreiging kwam van een Duitse bierhal op de hoek van de straat die steeds luidruchtiger werd. Een Joodse jongen werd in elkaar geslagen, maar je ziet dan alleen de joodse represaille. Sowieso gebruikte joodse vader het woord 'Jood' vaker dan alle aanwezige fascisten, terwijl er wel veelvuldig werd geroepen dat ze O' gevaarlijk waren? Tja en uiteraard zijn er een paar hakenkruizen op Joodse graven.

De aankleding, de locaties, zijn fraai in beeld gebracht, al is er nergens flitsende regie, en samen met de originele nieuwsfragmenten, hangt er zeker een fijne jaren veertig-sfeer. Ook op de acteerprestaties is niets aan te merken. Waarbij vooral John Turturro en Winona Ryder opvallen. Helaas missen veel afleveringen daarnaast ook wat meer vaart, maar liefst twee aflevering worden gebruikt om op te bouwen (dat is absoluut te lang) en alleen in de finale wordt nog een beetje uitgepakt. Tja dan is het eigenlijk al te laat om van een spannende serie te spreken

Tja...een film over de mythe van de succubus waarvan ik het positieve niet zo goed begrijp. Werkelijk in alles was het amateurisme ten top! Camerawerk dat soms domweg hoofden maar half in beeld had? Een groepje toeristen dat noodgedwongen moet overnachten in een afgelegen oud kasteel, is wel vaker gebruikt. Wel nieuw is dat deze toeristen werden vermoordt door hun ondeugden te gebruiken. Dit kwam door de de vloek van Von Rhoneberg. Helaas is dat niets meer dan een slecht ontwikkeld scenario. Zeker, de zeven hoofdzonden zijn opmerkelijk maar meer dan de moorden aan het einde van de film op het scherm tonen werd het niet! Op de moord aan het begin van de film na (een mes in een baby, en er komt ook bloed uit) zijn de verdere beelden verre van echt expliciet. Veel tijd werd ook besteed aan opvulling; de aankomst en introductie van de toeristen, een vreemd gedeelte over de verslaggever (alleen zodat de Rohneberg-vloek kan worden geïntroduceerd?) meisjes die in bad gaan, de bijna verplichte lesbische scène, enz...Alle acteurs zijn eendimensionaal en zit er bijna geen passie in hun acteerwerk. Tja dan doen die knullige dialogen de film ook niet goed. De score was niet slecht maar werd bij sommige scenes gewoon irritant. Opvallend dan ook dat er nog wel een handvol mooie sfeervolle gotische scenes waren te zien. Echter heel goed was dit verder ook niet!

Bij vlagen is het wel te doen! Helaas zijn er veel scene`s waar veel in wordt gepraat. Deze doen de spanning geen goed! Door de mooie en spannende openingsscène was mijn verwachting wat omhoog gegaan. Helaas, komt er daarna niet nog zo`n spannende scene. Een paar heerlijke jump scare`s met de POD en daar houd het mee op! De POD ziet er trouwens wel zeer goed uit! Het kan aan mijn liggen maar aan het eind wordt er een man opgevoerd, waarvan ik totaal niet weet wat die nu er deed of waarom hij daar nu was !

De Pod-generatie zal niemand achterlaten met angst voor een enge sciencefictiontoekomst....want het laat alleen een mogelijke niet zo verre toekomst zien. Technologie en kunstmatige intelligentie maken dagelijkse huishoudelijke dingen makkelijker; ontbijt komt uit de 3D-printer, de huis-AI zet je koffie, helpt bij je kledingkeuze, deelt je agenda in en monitort je vitale functies.

De meer succesvollere mensen hebben zelfs een AI-therapeut in huis en voor vrouwen is de ‘last’ van het voldragen dragen van een baby en carrière maken verleden tijd want zwangerschap kan worden uitbesteed aan een organisatie die kunstmatige baarmoeder aanbiedt (twee weken thuisverzorging daarna is het een optie) Er is namelijk, laten we het de... I-egg noemen, met een handige app voor voedingskeuze en zelf samen te stellen soundtrack. Zo'n beetje de natte droom van elke tech-gigant natuurlijk!

Al deze getoonde toekomstige nieuwe technologieën zijn zeker plausibel. Echter alles in de film wordt getoond zonder doel of clou. Je volgt niets anders dan Rachel (Emilia Clarke), de kostwinner en positief tegenover technologische snufjes En Manlief Alvy (Chiwetel Ejiofor) die als botanist, sceptischer is want men heeft geen binding meer met de natuur en vervangt alles voor een virtuele werkelijkheid. Dit creëert natuurlijk wrijving.

Deze wereld en het concept zijn fascinerend maar ook zowel de kracht als de zwakte van de film. Je volgt met het gevoel van vertrouwdheid twee mensen in een futurische wereld. Er is wat satirische humor rond de onhandigheid van het hele pod-babyproces en hoe gek een realiteit als deze eigenlijk zou zijn. Er werd vaag geïnsinueerd dat het tech-bedrijf corrupt en snode plannen bezit maar van veel belang speelt dit niet. Het is een zeer rustige film die afhankelijk van wat je als kijker verwacht; actie, het gevoel van angst of enkel goede wereldopbouw, ook de waardering ervoor zal bepalen.

Een Nederlandse horrorfilm is en blijft een zeldzaamheid. Een Nederlandse film in het griezelgenre die mij ook genoeg voldoening geeft is zelfs nog zeldzamer. Ook deze wil uiteindelijk niet echt eng worden. En heeft precies last waar elke andere poging ook vaak last van had. Men wil meer zijn...dus zet men het zwaar in op karakterontwikkeling. De eerste helft van de film doet me aan een Griekse tragedie denken. Maar angsten voor ons kijker zijn er bijna niet want men is meer geïnteresseerd in de dynamiek van de relaties onderling en hoe die uit de hand lopen. En het bovennatuurlijke...ja dat werd vergeten. Welgeteld is er eenmaal in een visioen te zien dat er een meisje in het water werd gegooid en af en toe zwemt ze onderwater. Pas in de laatste 10 minuten komt de film wat meer in een stroomversnelling en het einde was nog best verrassend. Het idee van een Nimf of Ondine (of was het toch een heks?) was origineel maar door dit wezen teveel achterwege te laten werd ook deze film weer meer een karakterstudie dan bevredigende horror.

Hoewel er in de film Le poil de la bête, oftewel The Hair of the Beast wel lycantropie voorkomt is het niet bepaald een pure horrorfilm. Deze speelfilm van regisseur Philippe Gagnon brengt veel meer een avonturenverhaal met een klunzige antiheld die in humoristische situaties terechtkomt. Het duurt bijna een uur voordat er weerwolven verschijnen. De film speelt zich af in de historische setting van Nieuw Frankrijk van 1665. Ene Joseph Côté, een rokkenjager en gauwdief die op de vlucht is voor koloniale soldaten, neemt de identiteit van een jezuïetenpriester aan. Echter niet wetende dat deze pater Brind'amour, eigenlijk een weerwolfjager was! De weerwolven die je ziet bezitten een digitaal kunstmatige uiterlijk wat niet indrukwekkend of angstaanjagend was maar wel net voldoende overtuigd. Door vermoedelijk zijn opzet vaneen vleugje kostuumdrama had ik ook regelmatig het gevoel dat ik naar een Franse productie zat te kijken. De film had eigenlijk een trilogie moeten worden waardoor aan het einde de film nog niet helemaal af was en zeg men; "dat een ander verhaal is " Tja wegens het uitblijven van veel succes zullen die films er denk ik nooit komen! Echt slecht was de film niet maar het is allemaal te onopvallend.

Drew Barrymore speelt in deze film erg fijn een 15-jarige-femme-fatale (ze was 17 toen deze film werd opgenomen) en door menigmaal verleidelijke lichte erotiek te tonen is het op zijn zachtst gezegd gewaagd. Direct al aan het begin wordt die erotisch lading duidelijk als de camera sensueel een meisje op een touwschommel volgt van haar mond naar het gat in haar laars. Terwijl Sylvie Cooper (Sara Gilbert, Darlene uit Roseanne) dit voorziet van een voice-over commentaar. De film wordt verder dan ook verteld vanuit het gezichtspunt van deze andere 15-jarige, Sylvie Cooper. En die film was zo slecht nog niet! In het kort, Ivy verleidt papa, draagt ​​moeders kleding en brengt de dochter Sylvie Cooper nog meer in de problemen dan normaal. Regisseur Katt Shea Ruben, die toen al een aantal films voor Roger Corman had gemaakt, werd ingehuurd door de filmstudio om "een Fatal Attraction voor tieners" te maken. Na het kijken van film denk ik dat demissie is geslaagd!

Tweede deeltje in de Poison Ivy-serie. De eerste was een flop in de bioscoop maar deed het wel uitstekend in de videotheek. Alyssa Milano deed pogingen om haar imago van kinder-ster uit "Who's the Boss?" te breken. Erg handig voor de producenten want ze had uiteraard een 'bekendheidsfactor' Echter dit is niets meer dan erg middelmatig voorzetsel die zijn voorganger doet lijken op een klassieker.

De film is dus een soort vervolg op Poison Ivy (1992); wat via een zwak gegeven getracht wordt erin te brengen: Milano ontdekt de seksuele dagboeken en naaktfoto's van de sexy hoofdrol (Drew Barrymore) uit die film. De schrijfster Chloe King, schreef ook meerdere afleveringen voor de serie Red Shoe Diaries, zodoende moeten ze op dit idee gebracht hebben!

Ander minpunt is dat de film niet Milano als het primaire sekssymbool gebruikt, maar haar tegenspeler Johnathon Schaech. Er is geen goede femme-fatale dus ontstaat er simpele driehoekverhouding waar de twee mannen vechten om een vrouw. Tja en als je de speelduur dan ook nog eens langer maak, dan is dit niet echt meer een goede film te noemen.

Pokot is gebaseerd op de 2009-roman Drive Your Plough Over the Bones of the Dead van de Poolse auteur Olga Tokarczuk. Het is deels een detectiveverhaal of thriller met Duszejko in de rol van een vegetarische hippie- en dierenrechten-activistische Miss Marple,die woont in een Fargo-achtig -landschap. Zij is de motor van de film, een interessant, atypisch karakter. En oké zinloos jagen is inderdaad te veroordelen maar deze film is wel vrij gekleurd, jagers maar ook de onverschillige katholieke kerk en politie, ze zijn bijna alle botte mannen. Schoolkinderen worden geleerd om het jachtseizoen te vieren. Er is zelfs een info-kalender waarin staat voor welke dieren het legaal is om die maand te fotograferen. De andere personagesin de film zijn schetsmatig en slecht ontwikkeld. Een meisje van een winkel, die bijklust als animeermeisje, een epileptische IT-technicus, een amoureuze verhouding met een entomoloog en buurman Matoga blijk opeens verrassingen in de kelder te hebben. Ook herhaalt de film zichzelf regelmatig Hierdoor weet de film niet volledig spanning op te wekken. Wat erg jammer is want potentie had de film zeker!

Deze film is een samenwerkingsverband van Dark Horse Entertainment (Sin City, 300, Hellboy) en Netflix en weet zeer goed te vermaken. Heerlijke cinematografie, vreemde stripboek-personages harde bloederige actiescènes, stomende seks alleen niet bepaald vernieuwend in termen van verhaallijn. Regisseur Jonas Akerlund gaat met zijn creatieve invulling los op een soundtrack door Deadmau5. De combinatie van ironie, bloed & bloot is zeer goed te pruimen. De lijst met personages is lang en vele zijn bekende gezichten opvallende waren Mads Mikkelsen inclusief ooglap en hij is vrij cool, Spring Breakers Vanessa Hudgens eens niet als een mooi poppetje, Matt Lucas (Little Britain) weet met de schurk mr. Blut afkeer te wekken, de Duits -Costa Ricaanse Ruby O. Fee vooral stomend hete verleidster en de mooie Vikings Katheryn Winnick heeft net iets te zwak personage. Verstand op 0 en genieten is dus de boodschap!

Franse film over zware onderwerpen zoals Pedofilie, incest, kindermishandeling, verkrachting, uithuwelijken enz. De hele film is in een documentairevorm gegoten wat betekent dat je constant met de camera dicht op de acteurs mee kijkt. Alhoewel de film over die zware onderwerpen gaat is de film niet echt schokkend. De zaken die door de agenten worden behandelt worden aangestipt maar nergens uitgewerkt. Hierdoor krijg je nergens echt een brok in je keel of denk je van s**t. Niet dat de film nu moet shockeren maar verder doet de film ook niets. De relaties onderling zijn niet erg interessant en worden ook verder niet goed uitgewerkt. De film is dus vooral beschouwend en hierdoor blijft de band of het gevoel van medeleven uit. Regisseuse Maïwenn speelt zelf de rol van fotografe Melissa. Een zweverige tante die totaal niet in de film paste en dan ook niets toevoegt, sterker ik vond haar persoon zelfs vet irritant. Ik denk dat er getracht is om de vele problemen waar de agenten van de jeugdafdeling van de politie tegen aanlopen, te laten zien. Helaas is dit maar gedeeltelijk gelukt.