Opinions

Ria Khan, de jongste dochter van een Londens -Pakistaanse familie, droomt ervan stuntvrouw te worden. Wanneer haar zus Lena onverwachts een relatie begint met Salim (met een ongezonde moeder-relatie) en instemt met een gearrangeerd huwelijk, weet Ria, teleurgesteld als ze is, het zeker hier klopt iets niet! Deze actiekomedie van schrijver/regisseur Nida Manzoor was best een leuke en charmante kijkervaring! Alhoewel de film ook wat Pakistaanse issue's behandeld zoals; de schoonmoeder en haar zoon, familie-verwachtingen en uithuwelijken, is het gelukkig niet zwaar op de hand. Door dat het meer een Y/A -film was, gaat het helaas nooit helemaal voluit in zijn gekte maar het was wel een gezellig luchtig en hartverwarmend coming-of-age-verhaal. Oh, en Pakistan is natuurlijk een buurland van India en dus ook in deze film is er een Bollywood-dansje!

Een pseudo-vervolg van Cosa Avete Fatto a Solange? (Film, 1972) Eigenlijk een Poliziotteschi (Eurocrime-films) maar dat wordt hier gekruist met bekende giallo-elementen. Na de ontdekking van een naakt opgehangen vijftienjarig meisje op een zolder, ontdekt de politie al snel aanwijzingen naar een geheime kring die minderjarige meisjes prostitueert. (de Geijer affair speelde ook rond deze tijd dus misschien deed men daar inspiratie op?) Ondertussen maakt men jacht op een moordenaar met een hakmes, helm en zwartleren motorkleding. Door zijn opzet als Italiaanse politiefilm zijn er de nodige achtervolgingen en schietpartijen maar is het body-count niet hoog! In plaats daarvan vindt het meest verontrustende geweld plaats tussenin de scènes; gore was er meestal alleen postmortem en seksueel geweld laat men via audio-opname horen. Regisseur Massimo Dallamano bepaalde als cameraman mede het uiterlijk van spaghettiwesterns en dat is ook hier te zien want deze film is onberispelijk goed geschoten, waarbij handcamera's effectief worden gebruikt. De film heeft daarnaast ook een zeer sterke Stelvio Cipriani-score! Heerlijke combinatie van twee genres uit de Italiaanse cinema van het begin van de jaren '70!

De getalenteerde junior analiste Hera begint aan haar eerste baan. Op kantoor wordt ze omringd door collega's die egocentrische pestkoppen. Ze date met haar leidinggevende maar deze maakt echter misbruik van haar kwetsbaarheid en misbruikt haar seksueel. Doordat ze zich buitengesloten voelt gaat ze zich hechten aan een pot met een plant. Yup....dit is er weer één; een drama-film die Horror gebruikt als metafoor! Dus Hera begint een boomvormig monster te zien als manifestatie voor haar trauma. De ontwikkeling is vrij traag, het pesten op kantoor is iets te vergezocht en de enige goede waarde is de prima uitvoering van Ava Rose Kinard die Hera speelt. Oh en ik weet ook niet wat de openingsscène waarin een vrouw die zelfmoord heeft gepleegd, te maken had met de film..? Dit is dus een drama met enkele duistere elementen als metafoor en voor mij hebben al deze films waarvan de afgelopen jaren wordt gezegd dat ze "Psychologische Horror" zijn, niets meer te maken met het Horrorgenre. Dit soort films zijn niet bepaald mijn ding, maar het is ook niet heel verschrikkelijk.

Helaas een erg zwakke remake van de poltergeist uit `82. Nu kan het natuurlijk dat toen ik nog een kleine jongen was Het allemaal wat enger eruit zag. Maar ook naar die tijd keek de film lekker weg. Denk dat het een van mijn eerste horror-films was. Mede doordat de film nu ook niet de engste was in die tijd. Maar als je anno 2015 er een nog makkere versie van maak, moet dat eigenlijk niet kunnen!! In een tijdperk waar films als: Oculus, Insidus, Sinister, Badabook, Woman in black, Ringu,

It Follows enz. worden uitgebracht. Kan deze film echt niet meer! Oke visueel is het nog allemaal net voldoende maar Poltergeist in een modern jasje steken betekent niet dat je er dan maar wat leuke gadgets ertegen aan gooit. Want met een flatscreen,mobiele telefoon en een speelgoed drone redt je het niet!

Oh tjonge ... wat een teleurstelling! Ik had best goede verwachtingen na het zien van de trailer maar...die trailer was zoveel beter dan de film! Och visueel en de atmosferische stijl waren zeker fatsoenlijk, er was een aantal verontrustende, mooie beelden maar ik heb nog steeds geen idee wat die anderhalf uur moesten betekenen. Iets met een professor die probeert betekenis te vinden in de willekeurige samenhang van de natuur om te bewijzen dat zijn overleden vrouw niet echt dood was. Dat er dingen zijn buiten ons spectrum die we niet kunnen zien en dat we niet echt leven met als bewijs een verwijzing naar Dante's inferno. Euh...? De film zit boordevol allegorische beelden en het veranderde in... tja wat? De film moet het doen zonder goede karakters, een echt plot of enige samenhang die toch wel nodig zijn om betrokkenheid te bewerkstelligen. Tja...en om griezeligheid te krijgen zet men een monotone score onder onheilspellend beelden. Maar is dat eng? Het acteerwerk was houterig en om internationaal beter aansluiting te vinden, wwerd het in het Engels gemaakt, Ook dat kwam het acteerwerk minder ten goede! Het was enorm jammer, want het had misschien een interessant verhaal kunnen zijn, maar hier het werd op de minst fascinerende manier verteld.

Bijzonder vreemde film die zich bijna afspeelt op een locatie. Toch blijf je gebiologeerd kijken! En dit terwijl er vaak niets te zien is. Je krijg veel informatie vanuit derde persoon. Je verbeeldingskracht moet daarom flink werken! Ook de reden van het transformeren naar een zombie is redelijk uniek. Toch overtuigd de film voor mij niet helemaal! Er zitten nogal wat slapstick momenten in! Op die momenten faalt de film! Deze beginnen naar dat de dokter zijn intrede doet. En ook ik sluit me aan bij degene hieronder dat die dokter erg irritant is! Om af te sluiten in de stijl van de film: Taal = Virus Virus= Taal Een must- see (ook al vind je het naar afloop niets)

Verschrikkelijke film. De cast is verre van getalenteerde. De aanwezige cast had zelfs al een redelijke uitdaging als het script meer dan één zin bevatte. De komedie is nergens grappig en komt voort uit de uitwisselingen tussen de personages. Tja iets wat ze dus niet goed afging. Sommige scènes hadden misschien potentieel best grappig kunnen wezen, maar worden door het te lang aanhouden alsnog gewoon vervelend. Zo neemt die "Ferris Bueller" -theorie zeker vijf of zes minuten schermtijd in beslag. Dat personage Clay had uiteindelijk al veel eerder moeten sterven! Echter tussen het waardeloze acteerwerk en de domme of grappig bedoelde dialogen door zijn er wél aardig goede grove low-budget kill-scènes met gereedschap uit het tuinschuurtje en twee dames geven wat zicht op hun ontblote boezems. Als slasher-horror met goede hoeveelheid bloed nog enigszins acceptabel maar verder vooral ook veel onkunde. En vooruit omdat er ook Nederlands/Vlaams in werd gesproken heeft het zeker een klein beetje meer charme!

Laat ik beginnen met het verhaal dat is heel simpel, maar ook ontzettend doeltreffend. De jonge Daniel en zijn vriendin hebben hun relatie te beëindigt, en Daniel is er ondersteboven van. De man probeert zijn verdriet met drank weg te spoelen. Ondertussen slikt hij ook massa’s pillen om zijn innerlijke pijn te verdoven. Daniel leeft in een constante roes. Daar komt dan nog bij dat Daniel steeds meer aan het hallucineren raakt. Hij ziet vreemde dingen in zijn huis en denkt dat het er spookt. Toch is het geen makkelijke film omdat droom en werkelijkheid steeds door elkaar heen lopen. Ook personage Daniel is niet uitgesproken sympathiek, echter toch leef je met hem mee. Maar wat deze film zo bijzonder maakt is het visuele, het kleurgebruik en de strakke montage zijn namelijk erg gelikt. En dat dit junkie-drama dan ook maar voor een appel en een ei is gemaakt is dan nog opmerkelijker. De film ziet er namelijk erg professioneel uit. Qua gevoel leek het net alsof een experimentele noise-rockband één hele lange videoclip had opgenomen. Wat dan ook eens wordt onderstreept door de meeslepende soundtrack en met de aftitelingssong The Other Side of Mt. Heart Attack van de band Liars. Een unieke intrigerende no-budget film die je dwingt om je aandacht erbij te houden. Regisseur Adam Wingard heeft met ‘Pop Skull’ een psychedelische en zeer onconventionele horrorfilm gemaakt, die zeker anders dan anders is!

Dit is één van de twee horrorfilms met Popeye als moordenaar die dit jaar uitkwamen Dit omdat het tekenfilm-personage nu in het publieke domein is terechtgekomen. De eerste was de Britse Popeye's Revenge (van ITN, het bedrijf achter de Poohverse) en deze is de Amerikaanse poging. Beide zijn bijna gelijkwaardig maar deze heeft meer mijn voorkeur omdat je tenminste hier wel "I yam what I yam!" hoort en nog veel meer paaseieren bevat (je kan zelfs Wimpy spotten) Zelfs minder budget denk ik maar voor mij dus wel de betere! Maar goed er is dus een oude conservenfabriek ergens in Amerika waarvan men zeg dat de lokale legende oftewel het Sailor Man-monster de plek onveilig maakt. Een makelaar wil deze fabriek verkopen en een groep studenten is van plan om op de plek een ​​documentaire te filmen. Raad eens wat ze tegen komen in deze faciliteit? Er is ook een wending maar die is vanaf het begin al te raden, maar was wel oké. Soms is het lage budget wel te zien maar het levert spetterende moorden en dikke gore-effecten en die zijn praktisch in plaats van CGI! Van mij Geef mij maar meer van dit soort slasher-films.

De stroom van horrorfilms met "geliefde personages in het publieke domein" gaat maar door! Dit keer is het E.C. Segar's iconische zeeman Popeye die veranderd in een moordenaar. Deze werd geproduceerd door ITN, het bedrijf achter de Poohverse echter zal Popeye geen deel van dat universum gaan uitmaken. Ach zolang je dit soort films niet te serieus neemt, vallen ze ook best mee, dit was toch een licht vermakelijke vintage slasher-film. Wat het plot betreft, is het gewoon een doorsnee Friday the 13th-kloon, dienovereenkomstig zijn er ook bloed en een stel borsten (van Atlanta Moreno)

Na een tekenfilmpje waarin werd uitgelegd dat Popeye een jongen was met enorme onderarmen en een vreemde kracht Wat naar verloop van tijd ontaardt in het per ongeluk doden van een van zijn kwelgeesten, de dood van zijn ouders door een boze menigte en dat de jongen schijnbaar daarna is verdronken. Gaat een groepje jongere het meisje Tara helpen om het huis op te ruimen wat ze heeft geërfd. Het typische slasher-script kwam van Harry Boxley, die al een drietal soortgelijke films heeft geschreven, Piglet, Mouse of Horrors en Cinderella's Curse.

Tja de zeeman gaat aan de slag om een groep vervelende twintigers af te slachten met soms een anker en rookt ondertussen een pijpje, maar hij eet niet één keer spinazie! Wel zorgt een rookmachine voor non-stop mist die aan zijn verschijning voorafgaat, het geeft alles een klein beetje een griezelig tintje. Is het goed? Niet echt. Maar is het dom bloederig entertainment? Absoluut! Al had ik wel verwacht om "I yam what I yam!" ergens een keer te horen!

Na een film over de Eerste Wereldoorlog 1914-1918 (All Quiet on the Western Front), de Tweede Wereldoorlog 1939 -1945 (o.a. A Walk in the Sun) regisseert Lewis Milestone ditmaal een film over de Koreaoorlog 1950 -1953 gebaseerd op de ooggetuigenverslagen van soldaat SLA Marshall. De film vindt plaats tijdens de laatste uren van de staakt-het-vuren onderhandelingen in Panmunjeom tussen Korea en de VS. Een compagnie Amerikaanse infanterie moet Pork Chop Hill heroveren. Een heuvel zonder verdere strategische waarde, behalve om aan communistische onderhandelaars te laten zien dat de VS zouden blijven vechten als er geen overeenkomst werd bereikt. Het acteerwerk is solide en komt van een grote cast van bekende en opkomende acteurs. De actiescènes zien er geweldig uit. De enige scènes waarin de film een beetje de boot mist, zijn tijdens die onderhandelingen en Peck's laatste voice-off, want die zijn wat in strijd met de toon van de film zelf. Verder een prima film over de Koreaanse oorlog.

Tja, er is hier het bekend plot van de gebruikelijke groep idioten die naar camp Wood (wat gewoon het dichtstbijzijnde bos was) gaan en aan hun einde komen door dubieuze special effecten, maar dat is juist vrij logisch bij dit soort No-budget slasherfilms. Nee de film is dus niet bepaald goed. Her gaat op de humor-toer en de meeste grollen zijn behoorlijk melig, uiteraard meerdere seks-grappen en als dieptepunt twee grappig bedoelde gasten in een winkel. Wel sieren een aantal keren een stel tieten het scherm Plus hoe absurdistische het ook klink maar er is hier ook een pratende robot... Het duurde ook lang (pas na een uur is te lang) voordat er een moord kwam. Al waren de goedkope moorden dan wel weer goed en de redneck met een varkensmasker vond ik eigenlijk wel iconisch! Niet zo goed, maar het was grappig goedkoop no budget-entertainment

Meer van hetzelfde amateurisme, maar dan minder grappig en met een poging tot musical. De eerste was lekker goofy; met een robot, nerd, nymfomaan en Britse punker. Dit zijn gewoon volwassen die tieners spelen. De film verliest dus al zijn charme (die de eerste wel had) doordat de amateurs alleen maar oninteressante standaardpersonages spelen Terwijl wel veel tijd aan deze personages wordt besteedt voordat de moorden echt op gang komen. Er zijn wel nog steeds een paar blote boobs en hoewel wederom het bloedvergieten pas bij een uur begon, was die wel nog best okee! Maar helaas was Pockchop 2 geen verbetering ten opzichte van de eerste film

"Is this an arthouse film?"

Porno is best een vreemde B-film. Het is zeker geen, zoals de titel misschien doet vermoeden, platte sekskomedie. Daarentegen richt de regisseur zich op een paar andere details die de film wat diepzinniger en ontroerender maken. Maar gelukkig schuwt de film ook het naakt niet! Verder vindt de film plaats op één locatie, een old school bioscoop rond 1992.Vijf religieuze tieners mogen na sluitingstijd beslissen welke film ze willen kijken; Encino Man (1992) of A League of Their Own (1992) Maar de vijf tieners besluiten dat ze iets anders willen zien, en komen toevallig een oude verborgen film tegen. Die film ziet er uit een 'kunstzinnige' porno, en had wel wat weg van Giallo, de satanische films uit de jaren 60 en 70 en een Guy Maddin-film. Aan die film kan je ook zien dat de regisseur Keola Racela, heel wat meer kan! Tja en dan wordt de demon Lilith (een compleet naakte Katelyn Pearce), vrijgelaten om de hormonale tienerfantasieën van die religieuze tieners te laten uitbuiten. Doordat deze kinderen niet eens goddeloze gedachten mogen hebben, zorgt dit voor spanning tussen de personages, veel komische momenten en weet de film over het algemeen interessant te blijven. Helaas zorgen budgettaire beperkingen soms ook voor een probleem; scenes met wat teveel tekst zijn niet altijd even geslaagd en dat laat grote delen van de film (vooral in het tweede bedrijf) aanzienlijk slepen. Het laatste gedeelte weet wel weer wat goed te maken, maar het gaat niet zo ver als het zou moeten. Al zijn de grafische beelden van een penis-verminking absoluut hier het hoogtepunt! De film zelf is allesbehalve wat de titel suggereert, maar dat maakt het juist zo erg plezierig!

Afstandelijk en onderkoeld kostuumdrama, die menigmaal over het randje van saaiheid tuimelt. Het is de typisch Franse dramafilm, waar de bekende stilte na elke zin, duidelijk was waar te nemen. Uiteraard is er een keurige visuele weergave en doet de cast het prima. (Noémie Merlant is absoluut een filmische schoonheid) Echter betekent dat ook dat het verhaal kalm en maar een beetje voortkabbelt en laat verder niet veel mee zien dan het geïsoleerd achttiende eeuwse leven van alleen vrouwen zien. Nu kan ik me niet echt indenken dat het bedoeling was dat je indruk moesten krijgen dat de liefde tussen de twee vrouwen, alleen maar uit verveling was ontstaan? Doordat er in de film een gebrek aan mannen was. Toch kwam deze gedachte menigmaal om de hoek kijken.Verder wil de film laten zien hoe kunstzinnig het wel niet is door de mythe van Orpheus en Euridyce om te keren en hier niet één maar zelfs twee keer naar te verwijzen. Tja en met zoveel kunstzinnige female gaze en het feministisch statement, kijk ik er ook niet gek van op dat de filmelite lyrisch over deze film is. Voor mij was dit in ieder geval nietszeggend lege cinema.

In 1963 was Roger Corman op vakantie in Europa, toen hij de rechten van de film Operacija Ticijan (1963) voor $ 20.000 kon kopen om deze te 'veramerikaniseren' De twee castleden William Campbell en Patrick Magee uit Francis Ford Coppola ‘s Corman geproduceerde Dementia 13 werden aangetrokken om in de film te spelen. Maar algauw kwamen ze er achter dat de film niet was te slijten aan de bioscopen en werd de speelduur van 95 minuten, ingekort tot 81 minuten om op tv te kunnen uitzenden.

Dat origineel heb ik niet gezien maar in deze zijn er wat mooie beelden en af en toe wat fraai camerawerk te zien, maar het verhaal is gewoon te middelmatig. Het is veel meer een thriller waarin een moordenaar erop uit is om een ​​duur schilderij van de schilder Titiaan te bemachtigen dat toebehoorde aan de Italiaanse aristocratische Sordi-familie uit de negentiende eeuw. Het is Low budget, dat net een beetje stijlvoller was en waarvan één moord in beeld, wat onderwater beelden en het aardige einde maken dat het niet al te slecht is maar meer ook niet!

Echter de geschiedenis van deze film stopt hier niet want het zal nog voor een derde keer worden bewerkt voor Blood Bath (1966)

"Where I come from nobody knows and where I'am going everyone goes"

Luid de tekst van een vreemd liedje dat voorkomt in Portrait of Jennie. Een film die zich absoluut kwalificeert als 100% romantische film maar door de nuchtere en ongekunstelde manier hoe Joseph Cottens, Eben Adams speelt en de mooie beelden (door interessante hoeken of weergegeven als doekachtig) van New York slaagt de film er op de een of andere manier in om niet al te klef te worden. Een straatarme schilder ontmoet het jonge en raadselachtige meisje Jennie (Jennifer Jones) in Central Park. Zij worden verliefd op elkaar maar bij iedere ontmoeting lijkt zij met fikse sprongen ouder te zijn geworden. Na verloop van tijd besluit hij dat hij haar portret moet schilderen en gaat ook op onderzoek uit naar haar verleden. De derde act-climax is precies wat deze anders lauwe film nodig had en redt grotendeels de film. Het eigenlijke portret is geschilderd door de Amerikaanse kunstenaar Robert Brackman en werd een vaste waarde in het huis van David O ' Selznick, producer van de film en echtgenoot van Jennifer Jones. De film is in zwart-en-wit maar tijdens de laatste momenten van de film zien we het schilderij in Technicolor. Deze plotselinge omschakeling van monochrome naar kleur was eerder al in de film The Picture of Dorian Gray uit 1945 toegepast.

In de eerste plaats waardeer ik de weigering om de kijker een eindoplossing te bieden. Ten tweede zijn er wel een paar momenten maar de Dorian Gray-riff weet niets echt cools, eng of interessants te laten gebeuren. De film schommelt ergens tussen bovennatuurlijke horror en psychologische thriller, maar meer dan een verwatert gevoel van dreiging en mysterie oproepen doet het niet. Sofia en haar echtgenoot Alex, met traumatisch hersenletsel, zijn net verhuisd naar een oud landhuis. Sofia is op een dag op de zolder en vindt een schilderij, een zelfportret van grootvader Calvin DeBose....raad eens hoe die eruit ziet? Jammer, maar de film probeerde eng en mysterieus te zijn, maar die is gewoon te inwisselbaar en zodoende eindigde door zijn plot over verdriet en schuldgevoelens met vrijwel niets dat de moeite waard was om te onthouden.

Uitgebracht als een kloon van The Exorcist maar meer dan de misleidende titel hebben de films niet gemeen! Er zit totaal geen horror in de film Oké misschien kan je de krabben boven het verwarde schaamhaar van een vrouw nog als soort van schrik bestempelen. Er zijn verder alleen uitgebreide seksscènes die ook verwijderd hadden kunnen worden zonder het plot te beïnvloeden. Het is minuten lang vrouwen die zonder kleding aan kronkelen en met hun tongen in de buurt van de vagina van een andere vrouw wiebelen. De film opent al met zo'n langdurige (ongeveer negen minuten) scene en afgezien van scènes waarin mensen in een discotheek dansen en die roulette spelen, betwijfel ik of er twee minuten voorbijgaan zonder dat er niet recht wordt ingezoomd op de privétuin van de vrouwelijke spelers. Voor de rest van de film is het niet veel meer dan Dee Snider die rondloopt met clown-make-up (omdat dat erg demonisch was!) terwijl ze probeert Lina Romay te bezitten/te verleiden/bemoederen...of zoiets. Ergens was er nog een verdwaald subplot met een van Lorna's voormalige minnaars (Catherine Lafferière), die gek van verlangen was. Echter na een minuut vroeg ik me al af of er een echt plot was... na een uur leek het er op , maar dat deed er niet echt meer toe. Oké misschien had het meer plot dan andere seksfilms (deze wankelt zelfs naar hardcore) maar beter werd het er dus niet op!

Dubbele gevoelens bij deze film. Aan de ene kant werd er prachtig acteerwerk geleverd door Isabelle Adjani en Sam Neill. Zeer mooi camerawerk en prachtige beelden vanuit het grauwe Berlijn van toen de muur er nog stond. Maar andere kant werd ik verschrikkelijk moe van de symboliek en dialogen. Soms kreeg ik het gevoel dat ik naar een modern toneelstuk zat te kijken. Zo één die mensen dan heel kunstzinnig vinden. Tja, zoals je waarschijnlijk al begrijpt is dit zwaar op de hand gedoe niet aan mij besteed. Een film mag van mij best bizar of buiten de paden treden. Ik heb denk ik gewoon niets met dit soort films. De film is gewoon een dramafilm pur sang.

Deze film was best een behoorlijke, mits je houd van films die voor een kleine budget zijn gemaakt en POV-opnames bezitten. De film deed mij dan ook een qua opzet een beetje denken aan The Blair Witch Project. Van die zenuwachtige camerabewegingen, maar nu dan met lange shots van deuren, kamers en gangen en wel met eenzelfde spanning, totdat er iemand het licht uit deed en...het wel erg vaag werd! Als ik de hoofdrolspelers niet meer kan volgen, (had werkelijk geen idee meer wie,wat of waar) en tja... dan kan ik ook geen spanning beleven!? En dat was toch wel jammer want dit was zeker wat beters dan de meeste FF-films. Het had een aardig script, het camerawerk was fijn, niet al te wankel en er zijn zelfs een paar effectieve momenten. Maar over het algemeen is het gewoon niet eng/spannend genoeg doordat het domweg te donker was.

Bovennatuurlijke horrorfilm met een Nederlands tintje! Deze film is het Hollywooddebuut van regisseur Diederik van Rooijen. Ook cameraman Lennert Hillige en productie-designer Paula Loos leverden een bijdrage. Net als acteurs Gijs Scholten van Aschat en Guy Clemens, al zijn die maar kortstondig te zien. En zo slecht was het niet! Van Rooijen weet door gebruik van geluid en het spelen met licht en donker een aardig suspense-volle film af te leveren. Zijn grootste handicap zijn een nogal middelmatig script, de onkunde van de Amerikaanse hoofdrolspeler, (actrice en fotomodel Shay Mitchell), en een overhaaste montage (een ingreep van de producent?) Op basis van wat Van Rooijen hier toch nog laat zien, had hij beter materiaal verdiend.

Vanaf het begin van de film had ik al het gevoel dat het voor mij niets ging worden. En dat gevoel is idd niet weggegaan. Ik heb niets tegen found footage integendeel! Maar zo`n film moet je pakken en dat lukte bij deze film niet. Hoe verder de film vordert des te erger de film wordt. Oke je gaat dan meer horror effecten zien maar dat is dus ook juist het manco. Het komt allemaal niet veel verder dan wat heen en weer geschuif over de vloer en wat brave dingen met een mes. Ook de sugestie dat hij zijn dochter heeft vermoord was rond te braaf voor woorden! De film was erg veilig dus weet je toch wel wat er niet of wel komt!

Ik heb de eerste film van David Cronenberg's zoon, Antiviral , nog niet gezien, maar met deze film doet hij de familienaam zeker eer aan!

Het script van mensen ontvoeren, implanteren met hersenimplantatietechnologie voor financieel en politiek voordeel van het betrokken bedrijf, een futuristisch 'wat als?', klinkt misschien als een standaard thriller-sciencefiction-concept, maar de film weet zoveel meer er uit te halen en bij de horror-doet het er zelfs een schepje bovenop. Het uitgangspunt is domweg intrigerend.

Verantwoordelijk voor de mooie cinematografie is Karim Hussain, die met de vorige film van Cronenberg, Antiviral, We Are Still Here, Hobo with a Shotgun en zijn eigen Ascension al een paar fijne genrewerkjes heb afgeleverd. Een andere belangrijke bijdrage komt van effecten-kunstenaar, Dan Martin. Deze werkte vaak samen met Ben Wheatley (High-Rise , Free Fire), en wiens werk je ook zag in recente projecten als Jonas Åkerlund's Lords of Chaos en Richard Stanley's Color Out of Space. Het zijn zeker niet de minste!

Zo visueel is het mooi en gewaagd, is er gave grafische gore maar dat is nog niet alles. De film bezit ook zeer goede vertolkingen van de personages. Andrea Riseborough (The Grudge, Mandy) is Tasya de huurmoordenares die bezit neemt van Christopher Abbott, (Piercing, It Comes At Night) de jonge man genaamd Colin. En Jennifer Jason Leigh (Annihilation , Amityville: The Awakening) is te zien als Tasya's baas Girder, deze erg fijne rol heeft wel wat weg van haar rol in eXistenZ (1999). Daarnaast zijn er cameo's van Sean Bean en Tuppence Middleton (Ava de vrouw van Colin)

Dit was dan ook een heerlijke film! De enige opmerking die ik bij de film wil plaatsen is dat de functionaliteit van het bureau zelf minder wordt vormgeven. Niet nadelig maar juist daarom wil Ik meer van de "Possessor' Ik wil een vervolg. Ik zou graag zien dat dit concept zich uitbreidt naar meer ideeën want dit wist me de hele rit voldoende geboeid te houden.

“You showed that to kids!?”

Tjonge wat was deze film gek maar o zo ongelooflijk intens. De sfeer was donker, somber en griezelig en als je bang bent voor spinnen is die intensiteit misschien nog erger. In de film echoot de inspiratie van David Cronenberg’s ‘Spider’ Sean Harris loopt een groot gedeelte van de tijd rond met een weekendtas. Er is niet veel dialoog en vaak is die dialoog op een bevreemde manier. Dit is ook niet een typische horrorfilm, als het al horror is, (het bezit ook drama en een vleugje thriller-element) maar het heeft wel een extreem griezelige sfeer en geef een zwaar gevoel van onbehagen, steeds verder opbouwend tot aan het einde.

Philip, een aan lager wal geraakte poppenspeler die terugkeert naar zijn vervallen ouderlijk huis uit zijn kindertijd, om zich te ontdoen van afschuwelijk ogende pop Possum en tevens geconfronteerd wordt met zijn gemene stiefvader en andere duistere geheimen. De film zit vol bizarre elementen zoals een deur van een kamer die hij niet opent, een pot met snoepjes, een vos, gele en zwarte ballonnen. Daarbij zijn er maar twee acteurs Sean Harris (Mission: Impossible) en Alun Armstrong ( Krull (1983), The Mummy Returns (2001) beide leveren toffe prestaties. Armstrong is uitstekend en zijn karakter past perfect bij het hele gevoel van het huis waarin hij leeft. Harris is ook uitstekend en wordt zelfs nog beter als je gewend ben aan de rare bewegingen die bij zijn gemoedstoestand horen.

Een van de dingen die je meteen opvalt is het uiterlijk van de film, het voelt alsof we terug zijn in het vervallen England van de jaren '70. In combinatie met het prachtig camerawerk van Kit Fraser (Under The Shadow) in een duister palet van blauw, grijs en bruine filters. Zo wordt Philip's hopeloze en geïsoleerde wereld erg mooi uitgebeeld. En dit wordt nog meer versterkt door de score van de BBC Radiophonic Foundation die continu een reeks zenuwslopende tonen en geluiden laat horen.

'Possum' kruipt echt onder je huid en legt daar zijn eieren. De creepy pop nestelt zich in een donkere hoekje van je geest en blijf daar rondhangen op de loer liggend om je te bespringen. Wat deze film tot een huiveringwekkende, claustrofobische, spookachtig nachtmerrie maakt, gedragen door het boeiende, verontrustende spel van Sean Harris. Het is een huiveringwekkende ervaring maar deze duistere slow-burn-terreur is niet voor iedereen,

Yuk, minutenlang kijken naar het leven van een eenzame 55-jarige medewerker van mortuarium die

tijdens de laatste dagen van Salvador Allende's presidentschap in Chili valt voor de overbuurbuurvrouw, een uitgerangeerde burlesque-danseres. Tja en als het liefje van de overkant dan eindelijk bij je aan tafel zit, ga je eerst samen even vijf minuten zitten grienen... om vervolgens te wippen. Binnen de eerste 15 minuten had ik al door dat dit een lange zit zou gaan worden want het tempo was langzaam, de stijve hoofdpersonage was gewoon saai en afstandelijk en veel belangrijks gebeurd er niet. Jaja de buurvrouw verdwijnt en er zijn lijken. Echter bevat het meer stiltes en aanhoudende zinloze shots van het gewone dagelijkse dingen; zoals een eitje koken en dergelijke, dan iets anders. Dus zoals je kan verwachten ben ik geen bewonderaar van dit kille en grijsgekleurde werk.

‘Spiegels met herinneringen’

Zo worden de foto's van overleden mensen ook wel genoemd. Een menselijke behoefte om een aandenken aan gestorven geliefden te bewaren Met de opkomst van de fotografie, vanaf de jaren dertig van de negentiende eeuw, ontstond ook de zogenaamde postmortale (of post mortem-) fotografie. (het was betaalbaar) Op ons, ééntwintigste-eeuwse mensen, komt dit gebruik griezelig over.

Deze film speelt zich af in het begin van de 20e eeuw. De Eerste Wereldoorlog is voorbij en de Spaanse grieppandemie trekt over de wereld en ook Hongarije wordt niet gespaard. Tomás, terug uit die oorlog, is zo'n bijzondere fotograaf. Hij wordt uitgenodigd om naar een dorp waar de bevroren grond de begrafenis van de vele slachtoffers van de Spaanse griep verhindert, te komen. Een probleem in het dorp waart meer rond dan alleen de dood...

Geen idee waarom dit niet al te hoog scoort? Slechte nasynchronisatie, Nee er is ook versie in het Hongaars. Moeite met ondertitels of moeite met de Hongaarse manier van vertellen? Tja kan zijn maar een goede reden is het volgens mij niet Goede horrorfans moeten toch openstaan voor horror in vreemde talen en de verkenning van de grenzen! Maar

Er hangt een prachtige gotische sfeer en spanning. Wanneer je dat combineert met griezelige beelden en stel prima jump scares, was dit toch een heerlijk Hongaars spookverhaal. Ja de boosaardigheid van de geesten is wat dit tot zo onheilspellend verhaal maken. Het acteerwerk van hoofd en belangrijkste bijrollen zijn erg goed, die van de rest van de cast zijn soms wat grof. Maar de traditionele spookverhaalelementen waar een heel dorp last van krijg maken hiervan een ​​zeer effectieve film

Is er een tussenweg voor Troma-films? Volgens mij is het niet mogelijk je vind het verschrikkelijk of je smult ervan. Ik behoor tot klaarblijkelijke die laatste groep. En met deze film gaan volgens mij alle remmen van Lloyd Kaufman los. Zelden zoveel briljante incorrecte grappen gezien en gehoord. Iedereen moet het ontgelden. Nu gebeurd dat op een zeer vernuftige wijze want nergens wordt het echt plat. Wat dan wel weer het geval is bij de poep en Gore. Over de grappen lijkt zeer goed te zijn nagedacht, wat ook voor het verhaal van toepassing is. De gehele film krijgt de kijker (Amerika) een bril voorgehouden.

Het begint met een hilarisch intro waarnaar Wendy (wat een schatje is Kate Graham) en Arbie elkaar weer zien een jaar later bij de protesten van C.L.A.M. (Collegiate Lesbians Against Megaconglomerates) Zij protesteren tegen een fast-food-restaurant gebouwd op een native-Amerikaanse begraafplaats. Wat uiteindelijke dus resulteert met dat iedereen in Indianen-kippen- zombies veranderd.Hoe bedenk je het!! Het is gewoonweg: Over-de -Top, op een pijnlijke manier grappig, Pulp met een hoofdletter, gewelddadig en uitermate vies. Maar tjonge wat is het lekker!

“A place people die in should never be allowed to get that dark,”

In december 1973 werd Groot-Brittannië getroffen door stroomuitval, door stakende mijnwerkers raakte de steenkoolreserves op. De Tory-premier Edward Heath koos ervoor om het elektriciteitsverbruik te rantsoeneren, waarbij essentiële diensten soms voor een bepaalde tijd werden afgesloten van het spanningsnet.('3-daagse week') Tegen die achtergrond van economische onrust ontvouwt zich binnen de muren van het ziekenhuis deze sfeervolle horror.

Ja donkere, bijna lege ziekenhuis zijn een geweldige setting, ze kunnen mensen terecht bang maken! Cineast Laura Bellingham (van Amulet) haalt er het beste uit en gebruikt de donkere kamers en gangen om veel sfeer te creëren en om de dreigingen op de loer te verbergen. En dus een heerlijke griezelige sfeer met genoeg krakende geluiden. Daarnaast is ook de aankleding van deze bepaalde periode erg goed gedaan! Daarnaast deed Rose Williams goed werk als nieuwbakken verpleegster.

Dit was ook echt het type film waar ik van kan genieten. Heerlijk die tijdsperiode (mag dit ook onder folk?) horror. Het is dan ook jammer dat het achtergrondverhaal van de geest en wat er precies gebeurde iets te onderbelicht werd. Het verhaal hadden ze wat beter mogen ontwikkelen. Het is niet baanbrekend of zo, maar het was uiteindelijk een solide, kleine film. Nog een kleine opmerking; Een verpleegster leest in de film Stephen King's boek Carrie. Echter speelt de film zich af in 1973.maar het boek werd voor het eerst gepubliceerd in 1974.

Het aantal horrorfilms met worstelthema is op één hand te tellen. In 2020 zag ik middelmatige From Parts Unknown (2015) en ik weet dat er Pro Wrestlers vs Zombies (2014) bestaat en met een beetje goede wil kan je misschien El Santo er nog toe rekenen. Een ding hebben deze films echter gemeen; worstelen vertaalt zich gewoon niet naar effectieve horror en op zijn best is er nog een beetje amusementswaarde. Met de regisseurs R. Zachary Shildwachter en B.J. Colangelo, maakte ik kennis door een flauw filmpje aan het einde van de anthologie-film Deathcember. Toch was ik nieuwsgierig naar wat hun eerste lange thriller/horrorfilm op zal leveren? Tja...en wat moet je ervan zeggen? De film met een micro-budget (alhoewel het paste wel bij de setting) concentreert zich op het amateur-worstelcircuit, en één fan gaat wat te ver met de aanbidding van zijn favoriete worstelaar. Denk, aan bv. Misery, maar het gaat nooit echt richting iets wat maar op martelporno lijkt, hoewel soms het geleuter van die fan Paul wel in de buurt kwam. Kan je iemand dood kletsen? Er was hier tenminste een poging tot en een absoluut kwelling! De cast bestond uit veel pro-worstelaars en deze hadden alle geen talent om te acteren. Ook de humor sloeg er helemaal dood door! Vervelend was de film niet en misschien dat fans van amateur- en pro-worstelen er iets meer van kunnen genieten (de film werd ook getipt op Letterboxd) maar helaas von ikzlef de film nogal tegenvallen!