Opinions

“It’s better to burn out than to fade away”

Met deze tekst uit Neil Youngs My My, Hey Hey (Out of the Blue) eindig deze zonder twijfel enigszins vreemde film. De film is gewoon...euh tja, anders. Hoewel....juist voor Guy Maddins doen is het misschien wel zijn meest mainstream film tot nu toe. Maar voor een breed publiek is het nog steed niet!

De wereldleiders zijn bijeen gekomen in Duitsland voor een G7-bijeenkomst om samen te werken aan een verklaring over een niet nader gespecificeerde ‘mondiale crisis’. Voor het grootste gedeelte is de film doelbewust droog. Onderlinge relaties tussen de landen, de zwakheden en idioterie van de zeven politici. Het plots op mysterieuze wijze verdwijnen van hun bedienden en het clubje bevoorrechte mensen moet opeens zichzelf redden. Dat deze fictieve wereldleiders nergens heen gaan en niets bereiken is denk ik het uitgangspunt en de clou van de film.

Het is soms surrealistisch, soms absurd, en bezaaid met details en grappige vondsten; president van de Verenigde Staten, Edison Walcott (Charles Dance) met een bewust Brits accent Een brein ter grootte van een Volkswagen Kever! Zombieachtige ‘moerasmannen’ met modderige, gelatineachtige lichamen en een explosieve gewoonte. Een chatbot ontworpen om pedofielen in de val te laten lopen, Alicia Vikander die onzinprofetieën in het Zweeds mompelt.

Grootste kracht van de film is dan ook raadselachtig absurditeit. Als je antwoorden zoekt op deze waanzin, dan ben je gewaarschuwd, die krijg je niet! De film is een langzame opbouw naar een hartstochtelijke eindspeech van de premier van Canada...Het houdt zich gelukkig ook niet zo bezig met politiek commentaar, en kiest veel meer voor een kluchtige benadering De film, vakkundig geregisseerd door Guy Maddin, samen met Evan en Galen Johnson, bezit een script met een vreemde lach en alleen daarom al de moeite waard! Bizar filmpje!

Vakkundige kleine Thriller. Moeders worden geacht van ons te houden, voor ons te zorgen en het beste met ons voor te hebben. Diane Sherman is dan ook een zorgzame moeder voor haar gehandicapte dochter Chloe. Maar hé het is een thriller dus er is iets mis...De film bezit een ​​aantal spannende momenten waarop je niet helemaal zeker weet waar hij naartoe zal leiden, maar het grootste deel van het plot is voorspelbaar echter dat maakt het niet minder leuk. Daarnaast bouwt de regisseur voor de Stephen King-fans wat verwijzingen naar zijn verhalen in. Het meest voor de hand liggende is de apotheker met de naam Kathy Bates. Die het personage Annie Wilkes speelde in Misery. Maar er is meer..want wanneer Chloe 411 belt, geeft de geautomatiseerde stem "Derry, Maine" als voorbeeld van een stad en staat. Dit is een knipoog naar de fictieve plek die Stephen King gebruikt in zijn romans en de bioscoop heet "Carry". Doordat de film verder best kleinschalig was is er ook maar een beperkte cast. Dit had een nadeel kunnen zijn, maar met Kiera Allen en vooral Sarah Paulson (hoe krijg ze voor elkaar om zowel vriendelijk als ook creepy over te komen?) bezit de film twee sterke actrices. Tja de film was verder goed genoeg zoals hij was.

De term "elevated horror" leidde tot kritiek en discussie (terecht) zodoende worden deze films nu vaak aangeduid met "psychologische horror" Het blijft natuurlijk hetzelfde; een trauma wordt verpakt als horror-element...Helaas werkt dit bijna nooit goed voor mij want vaak is verschrikking er niet! In deze film draait het om een ​​vrouw genaamd Sarah, die te maken heeft met de dood van haar vader en iets uit haar verleden terwijl ze alleen voor haar jonge dochter Mia probeert te zorgen. Deze film heeft daarnaast ook nog eens het probleem dat het alleen maar clichés gebruikt; griezelige tekeningen, voetstappen, vogels tegen het raam, verkeerde interpretaties en symboliek van "bloed aan je handen" en een wit konijn. Natuurlijk, alleen omdat iets bekend is, wil nog niet zeggen dat het het niet goed kan zijn. Maar omdat de opzet bij trauma lag, wordt de shock of angstfactor door deze vertrouwdheid afgezwakt tot nul! En nee een sinistere muziekje is niet eng...! Wat rest is een holle oefening die elke betekenis van het woord horror uit het oog verliest!

Op ware Achab-achtige wijze is onderzeeboot-commandant in de Tweede Wereldoorlog vastbesloten om de Japanse torpedobootjager Akikaze tot zinken te brengen, natuurlijk onder protest van eerste officier en de verdere bemanning. Clark Gable en Burt Lancaster zitten in die boot. Twee prima hoofdrolspelers die op bevredigende wijze op elkaar botsen. Menselijk drama. Nautisch bijgeloof. Tragedie. Je weet het allemaal wel, het gebruikelijke volgt Hoewel de speciale effecten naar de huidige maatstaven niet perfect waren, zijn ze behoorlijk solide voor een film uit de jaren 50 met torpedo's en dieptebommen die bijna hun doelen missen. En ze slaagden erin om het drama en de actie van dit verhaal in slechts anderhalf uur te proppen. Toentertijd vermoedelijk vrij nieuw maar doordat alle onderzeeboot-films min of meer hetzelfde doen is dit nu veel meer vertrouwd!

Tjonge tjonge....wat voor pruts-film van Blumhouse is dit nou weer? Oké toegankelijkheid is voor dit productiehuis een groter vereiste dan goede horror en het zal allemaal wel goedbedoeld zijn maar dit was wel erg slap. Dat start direct al aan het begin wanneer je alle kenmerken van een romantische film ziet.

Zucht, de dubbele boeking van haar baas, last-minute kleding uitzoeken, last-minute baby-sitter, Mister perfect, Cherie en Ethan flirten, naar een restaurant en huh....echt rolschaatsen? Tja en dan.. een drankje bij hem thuis...en los...uh nee men kiest ervoor om de kijkers alleen een deur te laten zien, ondersteunt door wat geluiden...Hallo het is een horror hóór!

Wat volgt is een film met één lange achtervolgingsscène die niet opwindend of dynamisch wordt. Spanning gaf het dus niet en het bloed wat er vloeit is niet veel meer dan wat menstruatiebloed. Eenmaal is er een scene die niet zal misstaan in een horrorfilm. Om vervolgens in de kerk precies weer dat te laten zien wat je niet wil! (Niets dus) Hallo wie zei dat deze film een ​​horror was?

Nee, deze film leunt alleen zwaar op zijn metafoor; elke man is een jager en elke vrouw is een prooi. Niet gek dat halverwege de film behoorlijk begint te slepen en de verveling toeslaat. Blijkbaar maakte deze film in januari 2020 zijn debuut, via het Sundance Film, en is er sindsdien ook nog aan gesleuteld maar het is duidelijk te zien waarom dit twee jaar op de plank lag. En van mij had het daar ook mogen blijven liggen! Het zag er nog best redelijk uit maar daarvoor ga ik het geen voldoende geven. Vervelend en middelmatig!

In veel opzichten de typische Rock-'n-roll biografische film. De formule is hetzelfde; snelle opmars, de roem stijgt naar hun hoofd, drugsverslaving, alcoholisme, seksuele experimenten, emotionele inzinkingen, het hele riedeltje. Het verschil met andere biopic is dat deze gaat over een tienermeisjes band aka 'The Runaways' Voordat ik deze film keek had ik er niet echt van ze gehoord. Wel van Joan Jett! (blijkbaar moesten die paar r*t-nummers van haar er ook in) Tja, liefhebber van de muziek ben ik niet maar dit klonk zo slecht nog niet! Een groot probleem met deze film is, dat het te veel focust op Cherie Curry en Joan Jett, de andere drie bandleden komen maar weinig aanbod. Kristen Stewart en Dakota Fanning spelen het verder heel goed maar als het je bijna ga denken dat de groep uit twee meisjes bestaat, lijkt me dat gewoon oneerlijk voor de rest van de leden.

Ondanks dat het plot van de film over een runensteen nog redelijk interessant klonk, viel het vooral erg tegen. Enfin, als de Noordse runensteen wordt gevonden en naar New York is gebracht komt archeoloog Martin Almquist er al snel achter dat de steen de geest bezit van Fenrir de zoon van de God van Misleiding Loki en de vrouwelijke vorstreus Angrboda. In de film slecht vormgeven als doodnormale weerwolf. Dit hele gebeuren wordt in een typische standaard jaren '90 sausje gegoten. Het gekke is dat de film het steeds net niet is. De snoepjes-etende detective Fanducci (slappe rol van Peter Riegert) die in elke zin F**K zeg is net niet grappig genoeg, de gore is net niet bloederig genoeg, de romance en karakter opbouw zijn net niet goed genoeg uitgebouwd en tja... hierdoor heb je net niet genoeg spanning. Ook de onontkoombare jaren '90 actie doet geen goed aan de film. (domme schietpartijen) En tel daarbij op dat de cast hier en daar ook steekjes laat vallen want zo lijken sommige dialogen wel heel erg alsof ze zo van autocue komen. Voor Joan Severance was het zo'n beetje de eerste film waarin ze speelde en houd hier (tenminste in beeld) haar kleren nog gewoon aan. "The Runestone" had potentie maar maakt dit uiteindelijk niet waar!

Zo maak je een film/boekverfilming op de juiste manier. Vergeleken met "The Running Man" uit de jaren 80 is deze versie in vrijwel elk opzicht veel beter. Deze was veel grootser opgezet. Het is regisseur Edgar Wright die dit verhaal van Stephen King bewerkt …tot een vermakelijke actiefilm die tenminste wel de essentie van het oorspronkelijke verhaal weet te vangen! Wat wil je nog meer? Door zijn tempo, montage en de soundtrack.is er voldoende energie om er een zeer vermakelijke actie-blockbuster van te maken!

‘The Castle of Cagliostro’, is een animatiefilm uit 1979 en niet zomaar een tekenfilm het is namelijk de eerste animatiefilm met speelfilmlengte van Hayao Miyazaki. Hij maakte deze voor eigen rekening. En wat een film! Aanstekelijk en meeslepend en vanaf de eerste minuut wordt je in de wereld van de hoofdpersonen getrokken, en vervolgens niet meer losgelaten. De aanwezige personages zijn amusant, de gebeurtenissen kleurrijk, en het tempo is onverbiddelijk snel. Alles draait om de beruchte dief Lupin de derde, die samen met zijn partner Jigen verwikkeld raakt in een groots avontuur. Waarbij ook het kasteel van graaf Cagliostro een belangrijke plaats in neemt. De figuur van Lupin komt uit een boek van Franse Maurice Leblanc en was ook al in bewegende beelden vastgelegd middels een serie. En is voor ons zeer herkenbaar. De film is een no-nonsense avonturenfilm met volop actie die doet denken aan James Bond en Mission: Impossible-films. Een prachtige eerste film van Miyazaki, die misschien nog niet de diepgang kent als de films die nog gaan komen, maar waar verder ook maar weinig aan op te merken valt. Sprookjesachtig, humoristisch, en boordevol actie.

Aardige Litouwse slasher die eigenlijk voor het grootste deel van zijn speelduur op erg safe speelt. Begint met een klas die is afgestudeerd en met zijn alle naar een hutje in het bos gaan. Tieners in het bos die doen wat tieners in het bos altijd het beste kunnen. Namelijk drinken, feesten (waar was de seks?) en de plaatselijke boeman tegen het lijf lopen. Maar euh…het besteedt veel te veel aandacht aan de dynamiek en spanningen binnen de groep. Dit had natuurlijk wel een reden, die enigszins ook best interessant was maar een slasher moet het meer hebben van de slachtpartij. Er komen wat houtsnijwerkjes niet ongeschonden uit de film! Helaas zijn de moorden die je ziet nogal doorsnee, standaardwerk. Och dit was best leuk, met net genoeg lef en energie

Rupture is niet de perfecte film, maar is wel een erg spannende horror-thriller. Dit is vooral te danken aan het sterke acteerwerk van Noomi Papace. Zonder haar was het een stuk minder was geweest, ook al was het concept best sterk. Vooral in het begin heb je als kijker geen flauw idee wat er gaande is. Buiten het feit om dat de alleenstaande moeder Renee wordt ontvoerd en in een zwaarbeveiligde kamer wordt onderworpen aan allerlei vreemde experimenten. Weet je net als de hoofdrolspeelster niets. Die spanning wordt voortreffelijk opgebouwd en je zit meer dan eens op het puntje van je stoel. Helaas weet regisseur Steven Shainberg dit niet vast te houden en het einde is dan ook behoorlijk ‘sloppy. Echter visueel kan je wel helemaal onderdompelen in de prachtige claustrofobische wereld. En in combinatie met een fantastische mysterieuze sfeer blijft het aangenaam om naar te kijken. Ik heb mij dan ook prima vermaakt met deze film!

Hmm, het blijkt dat deze "The Final" die op Netflix is verschenen, het vierde deel uit een serie van live-action adaptatiefilms, gebaseerd op de Rurôni Kenshin-mangastrip, te zijn. Voor mij is dit de eerste kennismaking en daardoor pakt dat veel minder goed uit! De film rekent erg veel op de erkenning van fans! Zo verschijnt er bijvoorbeeld plotseling een Kapitein Aoshi Shinomori maar wie-o-wie dat was? Achteraf blijkt dit personage ook in voorgaande films was te zien. Ook zijn er flashbacks te zien maar zoals ik ergens las zouden deze dan weer afkomstig zijn (dit is blijkbaar een tweeluik) uit het binnenkort te verschijnen laatste en vijfde deel Rurôni Kenshin: Sai shûshô - The Beginning. Tja...

De verhaallijn is minimalistisch en simpel en draait om wraak die voortkomt uit gebeurtenissen die denk ik plaatsvonden in het achtergrondverhaal van Kenshin. De actie stelt niet teleur. De choreografie van de zwaardgevechten en stunts zijn soms groots opgezet (scènes met meerdere mensen die vechten) maar ze blijven overzichtelijk en zijn nergens chaotisch! Ander probleem is dat de helden vechten tegen naamloze slechteriken en dat terwijl die er juist zo erg cool (soms steampunkachtig)uitzien!

Er gebeuren veel coole dingen, maar behalve misschien het laatste gevecht, is er niet echt veel memorable en daarnaast mis ik waarschijnlijk nogal wat informatie doordat hetzoveelste deeltje blijkt te zijn.

Standaard en ongeïnspireerde horror-film met een vleugje romantiek over de kracht van liefde. Soms was het nog verrassend mooi om naar te kijken. Echter er was geen echte zeemeermin te bekennen. Het was een meer-vrouw. Wat eigenlijk niets anders was dan een geestverschijning, waarbij de film dan ook elk beproefd geesten-trucje gebruikt om maar te proberen het een beetje eng te maken. De CGI was daarin dan wel weer een pluspunt Zag er wel goed uit. Dat was van het script niet te zeggen. Zelfmoord gepleegd maar er stond een grafsteen onder water? Van regisseur Podgaevskiy zag ik eerder Queen of Spades: The Dark Rite, ook daar had ik de opmerking gezet dat het cinematografische goed was maar dat het niet iets heel origineels was. dat geldt voor deze ook weer, alleen liet ditmaal ook het script het erg afweten! Het is vooral dus erg middelmatig.

Enigszins fascinerend was deze wandeling door de rijke gedeeltelijke (300 jaar) geschiedenis van Rusland en 33 kamers van de Hermitage in St. Petersburg wel. Een man wordt op één of ander magische wijze in het Rusland van de vroege 18de eeuw wakker. En samen met het personage de markies Astolphe de Custine, een Franse aristocraat die Rusland in 1839 bezocht, loop je langs kunst en de veelal aristocratische gebeurtenissen uit lang vervlogen tijden van Rusland.

Peter de Grote verslaat zijn generaal; Catharina de Grote woont een repetitie bij in het theater; Nicholas I ontvangt de Perzische ambassadeur om zich te verontschuldigen voor de moord op Russische diplomaten, waaronder Griboedov, in Teheran; Nicholas II drinkt thee met zijn vrouw Alexandra en zijn kinderen, waaronder Anastasia en Aleksej. En is er een verwijzing naar de blokkade van Leningrad tijdens de Tweede Wereldoorlog; Deze opeenvolging van historische gebeurtenissen eindigt met een prachtige aangeklede finale, het laatste bal in het Winterpaleis in 1913. Dit alles wordt aangevuld met andere historische personages en directeuren van het Hermitage-museum.

Uiteindelijk, betekent het scheiden der wegen van de twee ook het einde van de film. Een film waar ik niet zo goed weet wat ik er verder mee moet. Was het nostalgie naar een andere tijd of nationalisme? Enfin het was soms best interessant en de scene met de bijna engelachtige meisjes (Anastasia) die speels door de gang rennen was erg mooi. Maar meer indruk dan een echt bezoek aan museum laat het bij mij ook niet achter.