Opinions

“The cobra Goddess will avenge herself!”

Universal-film uit de jaren 50 die vermoedelijk niet al te veel geld zal hebben gekost. Het verhaal gaat over zes soldaten in Azië die op het punt staan naar huis te gaan. Voordat ze dit doen, wonen ze via een slangenbezweerder, een geheim ritueel met vrouw in een turnpakje van Lamians (aanbidders van slangenmensen) bij. Een vloek van een hogepriester verder en je bevindt je eigen tussen romantiek met de mooie buurvrouw Lisa Maya (Faith Domergue, It Came from beneath the Sea, This Island Earth, Timeslip ook allemaal uit 1955) en sterfgevallen van de vrienden. O, wie O, wie zal er verantwoordelijk voor zijn?

Ach zoals het is, is het best enigszins vermakelijk, maar het is ook een beetje minder interessant als ik had gehoopt. De film laat zich inspireren op Cat People (1942) en de 1940s, Kharis de mummie-films. Er zijn ‘lens-oog’-effecten tijdens slangenaanval (ook al toegepast in It Came From Outer Space) en een transformatie is alleen maar een schaduw. Spanning is er ook nauwelijks want dar is de dader te voorspelbaar voor. Er sijpelen zelfs een paar stockbeelden binnen. Er dus genoeg tekortkomingen maar desondanks is het niet zonder een zekere charme!

Het uitgangspunt en de opening met het achtergrondverhaal van de Romeinse mythologie van Cupido met een twist, waren best goed, en tja toen begon de film... Het acteerwerk in deze film was niet geweldig. Het script is domweg dat van de slasher-horrorfilm. (i.p.v. Creature-feature) En een groot deel van de film laat drama op de middelbare school zien waardoor je met veel tienerangst en pesten krijg te maken. Het is dus bijna een opluchting wanneer de moorddadige Cupido verschijnt. Die cupido zag er trouwens in de film slechter uit dan op de poster. Echter de moorden waren nog best behoorlijk! Al duurt het wel even voordat er bloed vloeit! En ik moet de film eer geven voor de paar aanwezige aardig geïnspireerde moordwapens (Rozen, hartvormige koekjessnijders en liefdesbriefjes) en dat ze het wezen niet alleen beperken tot zijn traditionele pijlen. Als de film misschien iets minder op tienerangst had ingezet en meer op echte bloedende harten zou dit zeker geholpen hebben om van deze film iets meer memorabel te maken.

Lastige om de film goed op waarde te schatten. Deze film van Gregor Verbinski, regisseur van meerdere Pirates of the Carribean films, de bijzondere animatiefilm Rango en de Amerikaanse bewerking van The Ring, is visueel een waar plaatje. Dit wordt algauw duidelijk als het schitterende berglandschap haar intrede doet via het spiegelende oppervlak van een voortrazende trein. We zien Wes Anderson-achtige scenes, prachtige buitenlocaties, waaronder het prachtige Gotische kuuroord en een antiek aandoende set-design. Verbinski stapelt claustrofobische visioenen à la Polanski op klinische ‘body horror’ à la Cronenberg en gotische horror uit de Hammer-studio. Misschien is dit ook een manco voor de film omdat vele elementen lijken op wat we zagen in andere films? Echter is 'A Cure for Welness' een uur lang verbluffend mooi. Hierna stelt het laatste anderhalf uur helaas teleur. Om alle opgebouwde vragen af te ronden, grijpen ze naar bizarre en onlogische plotwendingen en dit doet de (minimale) spanning teniet. Zodoende begint het als een intrigerende gotische horror, maar eindigt het in melodrama met veel clichés waarvan enige logica ver te zoeken is. Er zitten ook een paar kritische boodschappen in verstopt. Een over de oppervlakkige Wall Street-mentaliteit, plus nog een over de hedendaagse obsessie voor gezondheid. Maar echt uit de verf komen doet het niet. Toch vermaakt de film van begin tot eind en zien we een kille Amerikaanse nachtmerrie van stress en medicalisering die ontaardt in een Europees Dracula/Frankenstein-cliché.

Saillant detail: De film werd niet opgenomen in Zwitserland, maar wel in Duistland, in Brandenburg waar ze het oude ziekenhuis van Beelitz-Heilstättenhebben hebben opgeknapt (een plek waar de Russen na de oorlog heel wat politieke dissidenten hebben omgebracht), alsook is er gedraaid in het Hohenzollern kasteel.

Vond deze film leuker dan ik had verwacht Het is niet eng, of nou ja... misschien een klein beetje eng. Dus ik zou eerder geniegt zijn te zeggen meer een thriller dan een horror...Maar het is wel boeiende B-film. Miljardairskoppel Jeff Braun (David Dastmalchian, die opvallende verschijning waaar van ik nooit weet hoe hij heet ) en Georgia Braun (Ashley Greene, The Twilight Saga, ) hebben een zieke geadopteerde tienerdochter Ally die vanwege haar verzwakte immuniteit maar weinig menselijk contact heeft. Ze raakt bevriend met mede-tiener Brooke Amandine en ontdekt een samenzwering. Nadeel is dat dit natuurlijk niet als een verrassing komt! Maar eerlijk gezegd creëert de film wel een constant gevoel van onbehagen omdat je ook niet weet wat of waarom...? De finale is wilder, met een reeks onthullingen diewat vragen oproept of het wel klopt...Deze film richt zich meer op een verontrustende sfeer, acteerprestaties en een sluipend gevoel van angst maar dit was in geen geval heel slecht!

Oei, deze film vraag wel iets van je! Nu ben ik redelijk gek op folk-horror dus met de heropleving van de afgelopen jaren kan mijn geluk niet op! Deze film leunt wel erg sterk op sfeer, soms gaat het zelfs ten koste van een samenhangend plot. Essentiële informatie ontbreekt ook en blijf zelfs ontbreken aan het einde. Kijkers kunnen gefrustreerd zijn: omdat je niet duidelijk kom te weten wat er allemaal gebeurd, en het is zelfs niet te raden. Effectieve atmosfeer en horrorelementen vervangen wel het gebrek aan spanning. Tja denk dat deze film alleen voor Die-hard fans van folk-horror is.

Dat wil niet zeggen dat het geen interessante films is.(voor mij zeker niet!) Het is een ​​beklijvend donker coming-of-age-verhaal. De film begint met een tekst over een religieuze sekte die zich afscheidde van de Church of Ireland en zijn eigen nederzetting vestigde in Noord-Amerika. Na een gebeurtenis die bekend staat als "de eclips", wordt er een kind geboren en verspreidde de pest zich door de gemeenschap. Gewassen werden vergiftigd, vee stierf. Maar de vrouw met de pasgeborene werd gespaard: een vrouw genaamd Agatha Earnshaw (Catherine Walker)

De film speelt, zoals zoveel van zijn voorgangers, af in een geïsoleerde, landelijke gemeenschap, waarom het in 1973 plaatsvindt is me niet helemaal duidelijk want het creëert het gevoel van een plek en tijd die overal en nergens zou kunnen zijn. Beginnend regisseur brengt het allemaal uitermate mooi in beeld. Te midden van deze complexiteit is Audrey puur. Audrey Earnshaw (Jessica Reynolds) roept vanaf het begin een beeld op van Sneeuwwitje, met ravenzwart haar, een stralende, bleke huid en een simpele witte jurk. Ze projecteert een gevoel van puurheid en onschuld doordat ze apart van de wereld is grootgebracht. Moeder en dochter spelen fantastisch! En ook de rest van de cast was sterk!

Hoewel het gekonkel en angst fascinerend zijn, komt de film een ​​beetje tekort bij het ontwikkelen van de mythologie van de heksen-coven en hun rol in Audrey's opvoeding. Het is duidelijk dat zij het meest interessante deel van de film zijn, maar in plaats daarvan besteden ze meer tijd aan de stedelingen. De film bevredigt qua verhaal misschien niet helemaal. Maar uiteindelijk was het een boeiend verhaal waarvan ik verschrikkelijk heb genoten.

Absoluut een plezierige tiener "gateway' horror die een zijn inspiratie haalt uit Are You Afraid of The Dark? Goosebumps en films uit de jaren 80 zoals; The Monster Squad, The Gate of Fright Night .Een Halloweenverhaal met sfeer en plezier waar het hele gezin van kan genieten. In de film laten middelbare scholieren per ongeluk een oude Ierse entiteit los op hun geboortestad en moeten ze deze voor middernacht op Halloween tegenhouden. De film besteedt veel tijd aan het onderzoek en de film is gemaakt voor kinderen, dus er vloeit geen bloed. Als Crom Cruach langs kom is het simpelweg voldoende om bang te zijn en in hem te geloven, waarna hij weer vertrek. De film is een Kickstarter-gefinancierd project waardoor er waarschijnlijk een laag budget was maar het vermaakte heel wat beter dan veel tienerhorrors die met meer budget worden gemaakt en in de bios geraken. Met een beetje geluk krijgen ze de financiering van deel 2 ook rond want die zal ik zeker gaan kijken!

Deze film uit 1957 zorgde voor een hernieuwde opleving van de monster-horrorfilms een subgenre waarin Hammer lange tijd een toonaangevende rol zou gaan spelen. Het is tevens de eerste in een reeks van Hammer-Frankenstein-films waarin geleerde Victor Frankenstein centraal staat en niet het door hem geschapen monster. Peter Cushing en Christopher Lee starten met deze film zo'n beetje hun carrière als Horroriconen. Terwijl ook Terence Fisher met deze film de eerste stappen als regisseur zet in het horrorgenre. Cushing speelt Baron Victor Frankenstein (hij zal dit nog vijf keer meer doen) als een kille, manipulerende en gewetenloze moordenaar en is goed op dreef maar mist medeleven. Ook Christopher Lee is niet overtuigd als de creatie. Nu is dat enigszins te wijten aan het feit dat Hammer niet de copyright van Jack Pierce make-up heeft weten te bemachtigen. Echter Lee ziet er ook niet indrukwekkend uit en is meer een zielig hulpeloos slaafje dan iets anders. Het probleem om je de identificeren met de personages en zo medeleven te krijgen, ontbreekt overigens bij alle personages. De details van Frankenstein’s Victoriaans laboratorium en diens experimenten zijn vanuit pseudo-wetenschappelijk oogpunt wel erg mooi vormgegeven. Zoals we soms ook al het fijne en typische duistere Hammer-sfeertje te zien krijgen. Het resultaat is geen spectaculaire horrorfilm maar wel gedenkwaardig genoeg voor horrorliefhebbers want de film maakt zeker deel uit van de rijke horrorhistorie en voor fans van Peter Cushing en Christopher Lee.

Het verhaal van La Llorona, de Huilende Vrouw, is gebaseerd op een oude Mexicaanse folklore over de geest van een vrouw die het voorzien heeft op kinderen. Er zijn dan ook legio horrorfilms die over haar gaan. Een verhaal dat dus niet echt iets van doen heeft met het Conjuring-Universum. Toch wordt er, vermoedelijk vanuit commercieel oogpunt duidelijk naar verwezen. Een slimme zet want het verhaal heeft niet erg veel om het lijf. Het speelt zich af in de jaren '70 maar is op de kleding en de inrichting van het huis na, niet heel typerend neergezet. De legende is er nog steeds één met een Mexicaanse achtergrond maar verder speelt het zich gewoon af in Amerika. Het betekent vooral dat het is volgepropt met voorspelbare 'jumpscares', en horrorclichés. Er zijn maar weinig geslaagde huiveringwekkend scenes. De film is daarom absoluut niet de engste en al zeker niet de beste horror. Nog wel vermakelijk.

De Spaanse filmserie uit de jaren '70 van Amando de Ossorio over de blinde verdoemde Tempeliers, zijn een opvallende verschijning binnen de horror. Tot Ossorio in 2001 stierf, heeft hij vier delen in de franchise gemaakt. Nu in 2020 probeert de Italiaanse regisseur Raffaele Picchio deze filmreeks opnieuw op te starten. Hoewel ik niet zeker weet hoe officieel dit een opvolger mag heten?

Maar goed de film volgt nog steeds weel veel van de regels die de films uit de jaren 70 hadden. De bekende opening; Tempeliers voeren een ritueel uit dat wordt onderbroken door enkele pissige dorpelingen. Ze worden gevangen genomen, verblind en op de brandstapel verbrand. Maar niet voordat ze wraak hebben gezworen. Waarna ze uiteraard ook terugkomen uit de dood, gek genoeg ditmaal pas na de Armageddon van Wereldoorlog 3.

Wat als eerste opvalt is dat de Tempeliers zelf er heel anders uitzien, en de nieuwe look is geen erg goede verbetering. Hun griezelige slow-motion-loopje was daardoor een stuk minder eng. Ik mistte de slow-mo doom die van ze uitgaat! Het zijn nu niet meer dan grote domme monsters die overal grommen en stampen. Ook de skeletpaarden die ze berijden werd hier teruggebracht tot een paar seconden. Wat eigenlijk in dit geval misschien nog enigszins positief was! Het zag er niet goed uit! Maar het ergste van alles de film bevat maar weinig tot geen sfeer.

In plaats daarvan krijg je veel bloed, gewikkeld rond een vrij eenvoudig plot. Wat rondrennen in een bos of het verblijf van de sekte, Dat verblijf leek op een kelder of ondergrondse opslagruimte. Dat het zich afspeelt na de apocalyps, speelt helemaal geen rol in de film! Maar eerlijk is eerlijk de speciale effecten die er waren, zagen er voor een low-budget film best goed uit. Veelal wel in CGI werden Kelen doorgesneden, ingewanden en zelfs een ruggengraat uitgerukt enz. Er was een scène die zelfs een best eng effect had, als de vader zijn eigen duim moest afsnijden Helaas is dat niet te zeggen van het geluid dat belemmerde soms wat de personages zeiden!

Ik snap het, het is minstens 45 jaar geleden sinds de laatste film en je wilt toch iets anders maken, iets meer van deze tijd! Maar om je film dan te laten lijken op een soort luie versie van 'The Walking Dead' in de wereld van Amando de Ossorio's Blind Dead-serie? Kortom deze Italiaanse poging om de Spaanse klassieker nieuw leven in te blazen is uiteindelijk niet echt geslaagd! Als goedbedoelde fan-film krijg het nog enige credit want het ziet er soms aardig uit en er is duidelijk plezier, maar als volwaardig en goed deel in de Blind Dead-serie? Nee dan staan de oudere films nog steeds op eenzame hoogte!

Het eerste regie-feit van regisseur Robert Wise (viervoudig Oscar winnaar) was deze film o.l.v. producer Val Lewton op B-horrorfilms georiënteerde afdeling. Al had hij al wel voor RKO-studio als editor meegewerkt aan Citizen Kane and The Magnificent Ambersons. Val Lewton's films onderscheiden zich doordat er op vakkundig suggestieve manier gevaar wordt voorgesteld, en daardoor de verbeeldingskracht van de kijker de lege ruimtes moet invullen. Met veel gebruik van licht en schaduwen om een ​​donkere, broedende atmosfeer te creëren en zo de bedreigingen te suggereren. Met die psychologische angsten en menselijke emoties lag hij de basis voor latere horror meesterwerken zoals The Innocents (1961) en The Haunting (1963) Echter ook de meester van suggesties kan een slechte dag hebben. Want met deze film slaagde hij er niet in om iets wat daadwerkelijk op terreur leek te tonen.

De filmtitel en aanwezige cast suggereren technisch gezien dat het om een sequel gaat van "Cat People" (1942) Echter de associaties met de vorige film zijn domweg te zwak. Het is dus duidelijk een trucje van de studio om mensen naar de bioscoop te lokken. (Dit gebeurde ook bij Lewton's The Leopard Man (1943) We zien dat Oliver(Kent Smith) en Alice (Jane Randolph) de geliefden uit de eerste film nu een dochter Amy (Ann Carter, vond haar een nogal irritant meisje) hebben. Verder is de Vloek verdwenen en komt Irena (Simone Simon) terug als geest maar dan wel van het vriendelijke soort.

Het argument dat dit helemaal niet bedoeld is als horrorfilm, maar eerder als een drama over een kind wiens fantasiewereld het echte leven doorkruist, zou zeker gemaakt kunnen worden. Echter dan had Lewton niet de elementen voor een horrorfilm in de film moeten plaatsen. De kleine Amy krijgt namelijk met bedreiging, dreiging en is overal in mogelijk gevaar. En daar gaat het mis want dat gevaar is luchtig en ongevaarlijk. De "geest" van Irena blijkt een denkbeeldige vriendin te zijn, de griezelige oude dame blijkt een excentrieke, gepensioneerde actrice te zijn en de dreigende dochter die van plan is om Amy te doden, kan verslagen worden met vriendelijkheid.

De enige keer dat de suggestieve horror wel geslaagd was, is in de scene dat Amy de "The Headless Horseman" hoort aankomen. Verder is de echte gruwel het tijdsbeeld van 1944. Dochter Amy wordt door haar vader meegenomen naar haar kamer voor een lijfstraf. Dit is niet in beeld maar een bevriende schooljuf (ja, idd een lerares) maakt de opmerking: "After all, a first spanking, it's an important occasion" gevolgd door de opmerking dat de moeder als vrouw zijnde zich daar niet mee moet bemoeien. Dit was vooral schrijnend.

De mooie beelden van regisseur Robert Wise maken deze film nog enigszins kijk-baar maar de mislukte suggestieve horror en het zwarte vlekje van de denkwijze uit 1944 maken van deze film de minste Lewton die ik heb gezien. Nee geef mijn dan maar de erotisch geladen remake uit 1982!

I don't know, it gets a bit creepy sometimes. It's a bit like one of those houses in horror films Yeah, I know what you mean. You say Boris Karloff's gonna pop up at any moment.

En jawel niet veel later komt Boris Karloff als Professor John Marsh binnen gereden in een rolstoel van het huis dat eigendom is van een man genaamd Morley (Christopher Lee) Robert Manning (Mark Eden) is namelijk op zoek naar zijn vermiste broer, en hij werd voor het laatst gezien in deze Craxted Lodge in Greymarsh. Losjes gebaseerd op HP Lovecraft's Dreams In The Witch House, bevat deze Tigon Film-productie een cast vol met sterren. Zo is ook Barbara Steele te zien in een kleine maar essentiële rol. (Bedekt met groene bodypaint, als de verleidelijke heks Lavinia) En toch is het niet genoeg. De uitwerking laat namelijk te wensen over, het komt niet verder dan een soort zoektocht waarin dan een heks-rondloop. Misschien dat als regisseur Vernon Sewell wat getrouwer aan het verhaal was geweest en minder geïnteresseerd in jaren zeventig psychedelica... Er is niets mis met de film maar het is ook niet zo geweldig.

De Faceless Man van de titel is eigenlijk een man genaamd Quintillus Aurelius, die is versteend omdat hij in 79 na Christus in Pompeii werd bedolven onder de lava tijdens de uitbarsting van de vulkaan Vesuvius. Tijdens archeologische opgravingen in de ruïnes van Pompeii komt hij terug samen met een kistje met sieraden.

Een low-budget monster-film in de traditie van de Mummie-films, alleen in plaats van een Egyptische mummie hebben we nu te maken met een oude Romeinse; een Etruskische gladiator wel te verstaan. De film bezit maar weinig spanning omdat het niets laat zien wat we zelf al niet hadden kunnen bedenken. En het monster is minder eng (en beweegt langzamer) dan de Mummy, maar de film zelf vliegt voorbij met een stevige 66 minuten. Dit komt doordat er gekozen is voor flink wat actie en een geweldige, belachelijk bombastische score heeft. geen topper maar wel erg leuk tijdverdrijf.

The Curse of the Fly is het tweede en laatste vervolg op de The Fly uit 1958. De plot van de film draait weer om de familie Delambre, Henri Delambre (Brian Donlevy) is geobsedeerd door de teleportatie-experimenten. Martin (George Baker), de oudste zoon van Henri, trouwt met een jonge vrouw die net uit een psychiatrische inrichting is ontsnapt. Waardoor het knap lastig wordt om de vreemde familiegeheimen nog geheim te houden. Afgezien van die naam, wat foto's van de voorgangers en de experimenten zelf, neemt de film het niet zo nauw met de voorgaande films. Ook Vincent Price en de vlieg zijn niet aanwezig. Het mogen duidelijk zijn dat deze film dus minder over een loslopend monster gaat. Het neigt meer naar een romantische spookhuis-film (zonder geesten dan) Daar is verder niets mis mee waren het niet dat karakters slecht uitgewerkt worden en het acteerwerk was maar net op randje van accepttabel. De zwart en wit beelden met soms mooie schaduwen, de "gruwelijke" beelden van de onfortuinlijke slachtoffers en de poging om iets nieuws toe te voegen aan de twee vorige films maken dat dit nog een degelijke ( maar mindere) afsluiter is geworden.

Met een titel als 'De vloek van de Komodo' en met Jim Wynorski een meester in pulp is het niet heel moeilijk te raden wat we in deze film gaan zien! Inderdaad er is een CGI-Komodo-Monster! En die monstereffecten zagen er nog best fatsoenlijk uit (voor een B-film), rechtstreeks uit de computer maar ietwat schatplichtig de jaren '50. Hoewel ik wel wilde dat het schepsel meer had te doen dan alleen maar opdagen, op één plek blijven staan ​​terwijl ze erop schieten, dan omdraaien en weggaan. De explosies waren dan weer van een heel andere kwaliteit. 'Actrice' Glori-Anne Gilbert gaat zowaar ook nog even zwemmen in een meer zonder badkleding aan! Ondanks dat ze erom bekend staat had ik het hier niet verwacht! Het is direct het spannendste wat er in de film gebeurd! Er is echt niets schokkends of andere verrassingen te zien, de film is rechtaan rechttoe maar wel (zoals we van regisseur Wynorski kunnen verwachten) cheesy genoeg om een nog goede tijd te beleven.

Standaard maar aardig! Een film die je al een vele malen eerder heb gezien. Familietraumaatje gemengd met een bovennatuurlijke kwaadaardige aanwezigheid. Het verhaal speelt zich anders dan andere af in de jaren 60 (Visueel is het een leuke afwisseling) en gaat over een moeder (Sarah Lind) die probeert om te gaan met de scheiding van haar man, (Henry Thomas, het jongentje ui ET) die haar op een dag, onbewust een vervloekte ketting geeft. Het vinkt daarna vrijwel alle vakjes af die je zou verwachten van een spookachtig/bezetenheid-film. Er waren een paar verontrustende momenten en schrikmomenten met CGI-geesten. Uiteraard een "reveal" twist aan het einde maar eerlijk gezegd was die veracht maar ook prima, Ook de oplossing om liefde te bekennen aan degenen die dicht bij je staan ​​[past goed om alles netjes tot het goede einde te brengen. Denk dat de film het een beetje moet hebben van de gimmick dat de McGraw-zussen, de hoofdrol spelen. Madeleine speelde in The Black Phone en Violet was onlangs in M3GAN. Maar zij zijn nu ook niet echt de grootste acteertalenten Tja de film is veilig en het is allemaal al eerder gedaan en ook beter gedaan. Slecht is het niet, had wat griezelige potentie maar het is voorspelbaar en uiteindelijk ook vergeetbaar.

Jane: you have big hands

Robert: ya they come with the rest of me

Vanaf deze film is het echt nog voor de Die-Hard fans gemaakt want iedereen die niets met het hele Puppet Master-ding hadden, moeten nu allang zijn afgehaakt! En het mogen duidelijk zijn dit is zeker niet de beste in de serie. Het is een echte DeCoteau-film wat betekent weinig gore, een minimaal aan vrouwen en menigmaal een ontbloot mannen-lichaam.

Andre Toulon is vervangen voor een nieuwe meester die Dr. Magrew heet, samen met dochter Jane is hij de eigenaar van de attractie; Magrew's Marvels. Maar als lokale pompbediende Robert 'Tank' Winsley wordt uitgenodigd om te helpen doordat hij het houtsnijwerk-vakmanschap beheerst, komt de waren aard van Magrew aan het licht.

De film heeft ongelooflijke fouten, maar het grootste struikelblok, is het hergebruik van beelden van de poppen uit eerdere films, meerdere keren passen die oude beelden niet eens in de nieuwe film.Toch verdient de film en regisseur ook wel lof want hij bracht Leech Woman weer even terug! Ik kan het niet helpen maar inmiddels waardeer ik de vertrouwde gruwelijke kleine vriendjes zo dat ik niet al te streng kan zijn voor ze!

Een zondeneter is een persoon die een maaltijd van de borst nuttigt van een overleden persoon om zo de zonden op zich te nemen waardoor de ziel van die persoon werd verlost. Dit soort praktijken waar arme mensen door rijke mensen werden betaald om alle zonden van de overledene op zich nemen om zo een plekje in de hemel te krijgen kwamen voornamelijk voor in de 18e en 19e eeuw in Schotland, Ierland, Wales, en sommige Engelse provincies. Deze folkloristisch griezelige achtergrond vormt een mooi uitgangspunt

Dat geven en de verhaallijn ‘wees voorzichtig met wat je wenst’ zijn eigenlijk nog best eenvoudig en toch verrukkelijk macaber. Rick Malone, een bouwvakker waarbij het op het moment allemaal niet zo lekker loopt, krijgt de sinistere deal van zijn leven aangeboden door de rijke George Drayton. Om het imperium van Drayton te erven, moet Rick alleen een maaltijd nuttigen die op het lijk wordt geserveerd Euh lees toch eens de kleine lettertjes....want dat is natuurlijk te mooi om waar te zijn !

Daarnaast is het aangevuld met verschillende subplots van Malone's vervallen religieuze geloof; de zelfmoord en relatie met zijn moeder en zijn relatie met een schoolvriend Jeremy en een ex-vriendin Tanya. Gespeeld door een cast van getalenteerde acteurs met een tv-achtergrond.

Dit is een uitzonderlijke eerste speelfilm van regisseur Justin Denton Die prachtig is vormgegeven met heel veel regie-flair De film bezit een ​​interessante visuele kwaliteit, weelderig sfeervolle decors en het effectieve gebruik van speciale effecten. Het zijn die kleine details in kleurenpalet van de decors, shots en scènes die deze productie naar een hoger niveau brengen

Nu blijkt dat Justin Denton werkte aan de visuele effecten van meerdere grote speelfilms en visuele effecten-cinematic (filmisch) regisseur bij The Elder Scrolls Online -game Prima acteerprestaties, een weloverwogen geluidsontwerp en de sfeervolle beelden van Denton, creëren hier dus echt iets gaafs!

Het oude westen, in een kleine, stoffige stadje probeert een lokale boer, Buffer, Dr. Carter en zijn familie onder druk te zetten en ze van hun land te verjagen. Een mysterieuze vreemdeling gekleed in het zwart rijdt de stad in, hij is een beruchte outlaw in het Westen. Een knappe held probeert nog vrede te sluiten en ondertussen de dochter voor zich te winnen. Het eindigt in een shoot-out Zo'n beetje het overbekende western-plot waren het niet dat die mysterieuze vreemdeling in het zwart een vampier is en de held een predikant.

De film kruist twee populaire filmgenres met elkaar en is daarmee toch wel een wat vreemdere Universal B-films uit de late jaren vijftig. Misschien zelfs wel de eerste die dit deed? (de enige uit het verleden waar ik weet van heb stammen uit 1966) Ondanks ietwat eigenzinnig is het verder ook onbeduidend.

De film bezit meer Western-elementen dan die van de vampieren-horror. Blijkbaar wordt je vampier als je zelfmoord pleegt maar echt bijten doet hij zo goed als niet. Het einde was uiteindelijk best leuk

De cast bestaat verder uit bekende B-filmgezichten en zijn allen degelijke acteurs. Regisseur Edward Dein (en screenwriter, werkte bv. ook samen met Val Lewton) laat soms opvallend en mooi belichte zwart-wit cinematografie zien bij de nachtelijke horror-gestileerde scènes. Hoewel dit te langzaam en spraakzaam en te goedkoop was om echt veel sfeer of opwinding te bieden, helpt de enigszins unieke aanwezigheid van de vampier om op zijn minst enige interesse te behouden.

WOW, wat een fantastische film! Er wordt een tragisch verhaal neergezet over hoe het kon gebeuren dat Leon Corledo, gespeeld door Oliver Reed, in een weerwolf kon veranderen. Dit verhaal zit zo slim in elkaar dat de film vanaf het begin spannend is. Het duurt redelijk lang voordat dan uiteindelijk de metamorfose in beeld wordt gebracht, zonder dat trouwens een gemis is.. Maar als Reed dan veranderd is dit zeer mooi gedaan. Alleen de speciale effects van de transformatie van de handen was sterk verouderd. Zodra je de hele weerwolf ziet is hij zelf best gruwelijk. Wederom een heerlijk geslaagde Hammer Horror.

De Bijbeltekst Ezechiël 22:22; Zoals het smelten van zilver midden in een oven, zo zult u in het midden ervan gesmolten worden. Dan zult u weten dat Ik, de HEERE, Mijn grimmigheid over u uitgestort heb, staat centraal in deze zeer fijne andere kijk op de lycantropie-mythologie

Let wel...de ziekte lycantropie want eerlijk gezegd zijn er wel bekende kenmerken die bij de weerwolf-genre horen (zilveren kogels, zigeunervloek, een geterroriseerde gemeenschap) maar is er een heel ander beeld van weerwolven. Het richt zich sowieso niet op de fysieke harige transformatie. De film begint tijdens The Battle of Somme in 1916, mannen met gasmaskers wachtend in een loopgraaf tot ze over de rand gaan. De soldaat Edward, is een van de slachtoffers en tijdens een operatie in een veldhospitaal wordt er een ​​zilveren kogel diep in zijn borst gevonden.

En voordat je kan bedenken wat dit allemaal betekent, wordt je 35 jaar teruggevoerd naar het landgoed van Seamus Laurent, zijn vrouw Isabelle en hun kinderen Charlotte en Edward. Na een fijn wreed bloedbad in één statisch schot, een zigeunervloek een vogelverschrikker en een kunstgebit met zilveren tanden verder bevindt je in een gave atmosferische horror die de bloederige en gruwelijkheden niet schuwt.

De bloederigheid zijn van heerlijke praktische make-upeffecten. De meest indrukwekkende scène van de film (een "holy shit"-scène) bevat een kijkje in hoe de geïnfecteerde mens en het beest samenleven. Het monster zelf wordt tot leven gebracht met digitale effecten, die iets minder geslaagd zijn maar door gebruik van een mistig filter wanneer het wezen aanvalt, worden deze momenten snel en desoriënterend verdoezeld.

Dit gotische horrorverhaal is over de hele linie verbluffend. Er is voldoende bloed, en de meer subtiele horrordetails zoals wind, mist, schaduwen en het gebruik van kaarslicht om een ​​griezelige sfeer te creëren, doen je denken aan het Hammer-tijdperk en de Universal-klassiekers. De film had het wel zonder het handjevol goedkope jumpscares kunnen doen, maar ze doen niets af aan de kracht van het eindproduct. Daarom is het gemakkelijk de beste originele weerwolffilm die in de afgelopen jaren is uitgebracht!

Prima film! Hoe ver zal je gaan om een (horror) film zo echt mogelijk te krijgen? En alhoewel het beter dan vele andere is laat het tevens ook wat steken vallen! In de kern is het natuurlijk een slasher maar de film werkt ook met het film-in-een-film principe, wat voor een low-budget nogal dapper of pretentieus kan zijn. En op sommige momenten weet het dan ook niet die moed/pretentie waar te maken. Echter is er erg mooi gefilmd en heeft het wel een fijne charmante uitstraling. Alexandra Socha speelt Serena Brooks de actrice die de hoofdrol krijgt in een horrorfilm. Zij is aangenaam om naar te kijken en is een prima final girl. Ook het andere acteerwerk was goed maar veel personages waren wel iets te onderbelicht. Ah en over licht gesproken, veel is in het donker gefilmd wat ook wat minder goed uitpakt voor de film. Gore zien we ook en wonderbaarlijk is die vol in beeld en van zeer goede kwaliteit. Een pluspunt en een verademing! Het is dan ook jammer dat er dan ook niet meer meegedaan is. Ik werd toch aangenaam verrast door deze verfrissende film!

Voor mij net iets te veilig. Een worstelende actrice wordt uitgenodigd voor een exclusief feest op Hollywood Hills, waar ze de rol van haar leven aangeboden krijgt, maar ja het zijn de elite en die zitten nogal eens in "geheime genootschappen" Yup...de meest bekende karikaturen uit Hollywood zijn hier wel te zien. Visueel is dit nog behoorlijk goed gedaan. Jammer dan ook dat de film geen punten scoort waar het mee had kunnen scoren. Bloedige effecten of gedurfde beelden of iets onconventioneels zijn alle afwezig. Mij lijkt het niet zo'n goede keuze om op een paar kortstondige druppels bloed na, enkel naar een braaf bloedbad toe te werken. Misschien ontbrak het de film aan budget maar helaas valt het nu wat tegen. Echter de poster is best gaaf!!!

De zoveelste Found-footage horror film die teleurstelt. Ditmaal is het een Britse low-budget film over drie schoolvrienden; de grappenmaker Raz, zijn bang aangelegen vriendin Charlie en haar vriendin de gevoelige Jess. Tenzamen moeten ze voor hun examen een documentaire film maken. Tja en wij als kijker volgen hen dus. Het is zo'n beetje het perfecte voorbeeld van hoe je dus het beste geen found footage type film maakt. Wat je in deze film ziet moet je vooral dus niet doen; Drie irritante studenten bij elkaar zetten. Deze studenten 15 minuten van de tijd laten gebruiken om een ​​onderwerp voor het schoolproject te bepalen en al zeker niet in een filmpje met een tijdsduur van 75 minuten. Het vriendje en vriendinnetje zo laten acteren dat het leek alsof ze eerder elkaar haten dan dat ze elkaar leuk vonden. Veel oeverloos ouwehoeren of tegen elkaar schreeuwen. Dit zorgde alleen maar voor nog meer irritatie. In het donker filmen met een minimaal aan licht en als er dan licht was de camera zo heen en weer schudden dat de kijker nog steeds zijn eigen niet kan focussen. Met een verhaal komen maar het; hoe, wat en waarom vergeten te verklaren. En dan wilde ik positief eindigen want de killer was erg cool met zijn masker. Kan dat ook niet omdat we hem bijna niet zien, ook niet tijdens het kat en muis spel in de catacomben. En misschien nog erger hij gebruikt een pistool als wapen, terwijl ik toch meerdere aanwijzingen leek te zien waar ik kon opmaken dat het om een mes ging. Het mogen duidelijk zijn dat ze keihard gezakt zijn!

Bij regisseur Bert I. Gordon weet je wat je krijg. Het zit hem in zijn naam! B.I.G. En deze film maak daar dan ook geen uitzondering op, Vergrote echte dieren, Goedkoop trucage, Om aan de titel te voldoen is er natuurlijk een éénoog,. Een man met gesmolten gezicht en uiteraard vergroot naar gigantisch proporties. Ook deze man is geen onbekende in de regisseurs zijn films (Colossal Man 1957 en Colossal Beast 1958) Onder de vier crewleden zien we Lon Chaney Jr. Een ironisch, of eigenlijk best pijnlijk stukje dialoog komt van hem tijdens deze grot-scene; "You got a drink? I need a drink!" Lon Chaney's gevecht met alcoholisme was in deze film in volle gang. Goedkope speciale effecten en een matige verhaal. Je weet bij Gordon altijd waar je aan toe bent. Wat natuurlijk ook een prestatie op zich is!

Ik sluit me aan bij de mensen hieronder! Tjonge, dit viel niet mee! De film Romeo + Juliet (1996) met o.a. Leonardo DiCaprio was een fantastische bewerking van Shakespeare.Deze film moest waarschijnlijk ook zoiets worden. Maar faalt op alle fronten! Oke, het verhaal kan niet anders dan goed zijn maar door dit niet aan te passen aan de tijd waar het in speelt is alles erg krampachtig. Ethan Hawke,Ed Harris en Milla Jovovich zijn grote namen en slecht spelen doen ze niet. Het lijkt helaas dat ze meer in een toneelstuk spelen dan in een film. En dat is waarschijnlijk dan ook het grote manco van deze film!

Op de film poster staat een mash-up van Son of Anarchy en Game of thrones maar ikzelf zie hier niets van!

Spannende film met veel plottwists. Wie spioneert nu wie? Min puntje is de reden waarom er word gespioneerd. Daarnaast vond ik ook dat veel karakters niet echt werden uitgewerkt waardoor je constant een beetje afvraagt "waarom" ? Dit geldt ook voor de hoofdrolspeler. Aan het eind ken je hem eigenlijk nog steeds niet! Verder blijft de film qua spanning en verhaal goed overeind. Verzand niet een brei waardoor je het niet meer snapt. Daarom is de film zeker drieenhalve ster waard!!

Het kan niet anders zijn dan dat deze film ook hulde wil brengen aan de jaren 50/60 B-films. Imitatie en géén parodie. Eentje in het gekke scientist of dokter of professor-genre. Het is begin jaren zestig en een arts Dr. Guy (George Hardy, Yup uit Troll 2) die cysten verwijdert, wil een patent op zijn uitvinding de ‘Get Gone’-apparaat Zijn verpleegster Patricia (de Duitse Eva Habermann, werkte al vaker samen met Hardy in o.a. Trolls World, en uit Sky Sharks) weet uit ervaring dat het ding gevaarlijk is en niet klaar en wil stoppen met voor hem te werken als de machine gebruikt. Tja uiteraard gaat dat mis...! Er bestaat denk ik ook maar weinig twijfel over wat voor soort film dit is? Cysten worden beloofd, en cysten zijn wat het levert! En ja ze worden uitgeknepen dus er zijn liters pus! Heerlijk en liefdevol maar met een te krap budget. Hierdoor zijn er ook een paar stukken die meer opvulsel zijn, dan echt interessant. En nu snap ik dat een film over een uit-de-kluitgewassen puist niet serieus te nemen is (doet het ook gelukkig niet) Humor en Looney Tunes-achtige geweld gebruiken om het gemakkelijker te verteren doet afbreuk aan de doeltreffendheid van de gore en dat is jammer! Toch was dit een leuke en solide B-of trash-film!

“And so I got photographed with her fanny.”

Ouderwets moordmysterie, een detective-thriller dat zich langzaam ontvouwt met tegen de achtergrond de grimmigheid van Warschau Polen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een advocaat doet alsof een Joodse studente zijn vrouw is om haar zo aan de Jodenvervolging te laten ontkomen. Maar dan eindig ze alsnog dood op de keukenvloer met een mes in haar rug. Een Poolse rechercheur probeert dit op te lossen. Een intrigerend en behoorlijk spannend moordmysterie. Het verhaal is oké, maar de plotwending is iets te vergezocht Toch was de opzet van whodunnit in de Tweede Wereldoorlog zeer oké! Degelijk en prima.