Opinions

In heel veel dingen eigenlijk gewoon een Amerikaanse film. Niet alleen door de hoofdrolspeler maar ook in de stijl en komedie. Een film vol verwijzingen naar genrefilms van de jaren '80 en '90 Of eigenlijk meer een parodie daarop die over het algemeen nogal flauw was. Vanaf het moment dat hoofdpersonage Zach (Chris Cavalier), aan het begin de vierde muur doorbrak door rechtstreeks tegen het publiek te praten, wist ik het ….dit gaat niet de leuke Finse horror/komedie worden waar ik op hoopte...

Misschien dat de verwijzingen naar films zoals "Gremlins (1984)", "Ghoulies (1985)", "Critters (1986)" en "Munchies (1987)" me over de streep hadden kunnen trekken? Helaas! Het is het eeuwige verhaal van nerds, oftewel losers die in de problemen raken maar uiteindelijk toch de wereld redden en (te) vaak goedbedoeld… niet grappig proberen te zijn. Met een gastoptreden van Christopher Lambert die zijn Highlander-zwaard grijpt en citeert zichzelf en een cameo van Joe Dante, via een videogesprek.

De kleine "moordende sneeuwpoppen" die dus "The Creeps" worden genoemd zijn in sommige scènes poppen, maar in andere CGI. Eenmaal werden ze afgebeeld alsof het computerspel-monsters waren. Er is wat bloedvergieten, en de monsters spreken hun eigen taal, zoals "Critters". Echter komt de "actie" bijna tot stilstand zodra de overlevenden in een supermarkt landen en de boel barricaderen. De wezens keren nog eens terug, maar er was niets wat echt impactvol was. Het is enigszins oké maar meer ook niet!

Anthologie's ze horen sinds jaar en dag bij het horror-genre en ik ben er best gek op. Vooral omdat ze kort en krachtig zijn. Dit was een redelijke samenwerking van regisseur George A. Romero en horrorauteur Stephen King. De film bevat vijf verschillende verhalen met ervoor en erna een gebeurtenis met de jonge Billy en zijn vader.

1. “Father’s Day”

Elk jaar bezoekt Bedelia op het familielandgoed het graf van haar vader, dit omdat zij hem zeven jaar geleden heeft vermoord. Dit jaar besluit vader op te staan onder het motto ‘I want my cake’ Waarom nu pas werd niet duidelijk? Wel zien we geslaagde speciale effecten en de wijze hoe met de familie wordt afgerekend. Inclusief een jonge Ed Harris.

2. “The Lonesome Death of Jordy Verrill”

Boerenpummel Jordy ontdekt een meteoriet die op zijn boerderij is ingeslagen. Hij wordt geïnfecteerd en overgenomen door buitenaards onkruid. Stephen King vertolkt de hoofdrol in het verder slechtste filmpje van allemaal. Niet grappig, geen horroraspecten en vooral te melig.

3. “Something to Tide You Over”

De door zijn vrouw Rebecca bedrogen Richard Veckers besluit wraak te nemen. Hij graaft zijn vrouw en haar geliefde Harry Wenthworth (Ted Danson) op het strand tot hun nek in het zand zodat ze door de vloed zullen verdrinken. Maar wie een kuil graaft voor een ander... Geslaagd filmpje met een zeer goede sadistische Leslie Nielsen en prima speciale effecten.

4. “The Crate”

Een krat wordt gevonden onder de trap bij een universiteit. Als professor Henry Northrup te hulp wordt geroepen, ziet hij zijn kans schoon om zich te ontdoen van zijn schreeuwerige en irritante vrouw Wilma. Met de prima spelende oudgediende Fritz Weaver en Hal Holbrook, echter de show wordt gestolen door Adrienne Barbeau (toendertijd de vrouw van John Carpenter) Ook het enige filmpje met vrij bloederige speciale effecten.

5. “They’re Creeping Up On You”

De ijskoude, arrogante en obsessieve zakenman Upson Pratt leeft afgezonderd in zijn appartement. Die woning moet zijn grote vrees; kakkerlakken buiten houden. Deze huiveringwekkende schepsels duiken natuurlijk uit alle hoeken en gaten op. Opnieuw geslaagde speciale effecten, met name aan het slot van het verhaal, zoals ook een geslaagd optreden van E.G. Marshall.

Dat de speciale effecten goed waren was niet heel verwonderlijk want die komen van de bekende Tom Savini(ook even in de film). Echter is ‘Creepshow’ ook niet heel griezelig dit komt vooral omdat er nogal wat humor is toegevoegd. En die luchtige ondertoon houdt de film ervan om echt heel erg goed te zijn.

Een toch nog prima opvolger van de eerste Creepshow-film. Enige manco aan de film is dat deze maar drie verhalen bevat en hierdoor niet goed de sfeer uit het vorige deel kan evenaren.

1. Old Chief Wood’nhead

Het oudere echtpaar Ray en Martha Spruce hebben een winkel. Ze worden overvallen door wat plaatselijk schorem. Dit loopt natuurlijk uit de hand en de wraak komt van een houten Indiaan. Het minst sterke verhaal van de drie vooral door zijn voorspelbaarheid en matige acteerwerk.

2. The Raft

De vrienden Randy en Deke gaan met hun vriendinnen Laverne en Rachel een dagje uit naar een meer. Ze komen op het midden van het meer op een vlot vast te zitten doordat een geheimzinnig watermonster heet op hen heeft voorzien. Dit is tevens het beste verhaal zowel in spanning als ook in de bloederige speciale effecten zo ook het onverwachte maar sarcastisch einde.

3. The Hitchhiker

Annie Lansing rijdt op een verlaten weg een lifter aan. Ervan overtuigd dat ze hem doodgereden heeft, slaat ze in paniek op de vlucht. De lifter blijkt echter toch niet zo dood te zijn. Redelijk geslaagde combinatie van spanning, horror en zwarte humor. En dan met name de steeds gruwelijker eruitziende lifter die telkens ‘thanks for the ride’ verkondigd.

De drie verhalen worden onderling verbonden door een animatiefilmpje over de schooljongen Billy die wordt gepest en die met zijn kwelgeesten afrekent en een getekende ‘Creep’ die dit en de andere verhalen met wat commentaar introduceert. Bijster veel voegt deze animatie niet toe. Dit tweede deel is over het geheel wat zwakker dan zijn voorganger niettemin heeft het genoeg vermaak en geslaagde momenten te bieden.

Creepshow (1982), was een film-samenwerking tussen regisseur George Romero en schrijver Stephen King. De film bestond uit vijf filmpjes die alle eer betoonde aan de EC Comics uit de jaren vijftig. De film was niet heel griezelig want er werd nogal wat humor ingestopt, maar als effecten-kunstenaar Tom Savini eraan mee doet, weet je dat het met bloed en gore wel goed zit! De film (waarvan Romero alleen het script schreef) kreeg ook een vervolg in de vorm Creepshow 2 (1987) deze bezat drie filmpjes en een nog lager budget. Tja en dan wordt het 2006...en komt er een Creepshow III...

Geregisseerd door Ana Clavell, en James Glenn Dudelson (met enkele onbeduidende goedkope films op hun naam maar blijkbaar de rechten voor twee Romero-films; Day of the Dead en Creepshow), is dit een film waarin het aan alles ontbreekt. Romero, King en Savini en in tegenstelling tot de eerste twee Creepshows is er ook geen één uit de EC Comics-reeks en eveneens de Wraparound sneuvelde. Wel komen de personages uit de verhaaltjes elkaar tegen of zijn in de achtergrond te zien. (vergelijkbaar met Quentin Tarantino's Pulp Fiction). Het bevat vijf verhaaltjes ;

Het eerste segment is , "Alice" Een verwend tienermeisje komt thuis en ziet dat haar vader rommelen aan een afstandsbediening gekregen van buurman Professor Dayton. Elke keer dat hij op een knop drukt, wordt ze getransporteerd naar een andere dimensie waar haar familie zwart, Spaans enzovoort is. Oh, en ze begint te muteren. Oké nog aardige speciale effecten maar humoristisch werd het niet en wat nu de clou was?

Het tweede segment is, "The Radio" Beveiliger Jerry koopt een radio. Die gaat tegen hem te praten en geeft hem opdracht/advies …. uiteraard van het verkeerde soort. Het filmpje is vrij flauw, met karakters waar je ook maar weinig om kan geven. Spannende of leuke momenten waren maar spaarzaam.

Het derde segment is, "Call Girl", Callgirl Rachel heeft de gewoonte haar klanten te vermoorden, iets wat je aan het begin ziet. Maar dan wordt ze gebeld door de verlegen tiener Victor. Er is was een redelijk hoeveelheid bloed maar het segment draait alleen maar om zijn voorspelbare twist. Gelukkig vrij kort en het enige wat je je hiervan herinnert is het barslecht uitziende monstergezicht.

Het vierde segment is, ‘The Professor’s Wife’, Professor Dayton (van het eerste filmpje nodigt de twee vroegere studenten Charles en John uit om kennis met zijn jongere verloofde Kathy te maken. Kathy vertoont vreemd androïde gedrag...conclusie ze is een robot...? Pfft, flauwe humor om personages die zich als idioten gedragen en ver voorbij het punt gaan waarop duidelijk wordt dat er een fout is gemaakt Belachelijk!

Het vijfde en laatste segment "Haunted Dog" De egoïstische onverschillige dokter Dr. Farwell, laat een dakloze man stikken in een op de grondgevallen hotdog en wordt vanaf dat moment door hem achtervolgd. Een reeks zwartgallige scènes was soms grappig maar duurt te lang en het filmpje lijk meer een remake van het derde segment The Hitch-Hiker uit Creepshow 2?

Tja zoals ik ook al eerder concludeerde ontbreekt het in dit teleurstellende vervolg aan alles, het mist fatsoenlijk acteerwerk, goede of schokkende beelden, een fatsoenlijk verhaal of zelfs inspiratie Het is een complete vergeetbare puinhoop.

Crepuscule is de tijd dat de schemering overgaat in de nacht. Dat zal dus vooral metaforische bedoeld zijn. Volgens meerdere filmsites zou een regelmatig geciteerde uitspraak van filmmaker Jean-Luc Godard zijn; dat je voor een speelfilm niet meer nodig is dan een meisje en een pistool. Nu was dat een opmerking van een filmmaker die zijn neus ophaalde voor Hollywood en zijn commercie. Dat er wel iets meer nodig is dan die ingrediënten om een geslaagde film opleveren bewijst, deze film!

En net als die filmmaker wil ook dit regisseursduo Maartje Seyferth en Victor Nieuwenhuijs in de breedste zin van het woord artistiek verantwoord zijn. Quasi-interessantdoenerij dus... over een meisje dat haar intrek neemt in een woning in de Amsterdamse binnenstad, geestdodend werk vindt bij een tankstation en haar avonden eenzaam, naakt en rokend doorbrengt in dat appartement.

Vervolgens gebeurt er in de vrijwel dialoogloze film niets van betekenis. Buiten is minutenlang kijken naar doelloos rondhangen, ijsberen, staren naar het water of vliegende vogels. Binnen is het gluren naar het naakte lichaam van Nellie Benner (ze best verleidelijke en sensuele meid hoor!) die in haar kamer rondloopt, Tv kijkt, een eitje eet, een spelletje met lucifers. Tja...tergend langzaam kijken naar een meisje die dingen doet die niet worden verklaard.

Rest natuurlijk nog het pistool...de makers hadden geen idee hoe die in de films te verwerken dus als de jonge vrouw slapend in bed ligt, wordt het ding ineens door een anonieme hand op haar kussen gelegd. Hierna gebeuren er tenminste een paar dingen maar helaas werd het niet interessant want het gebeurt buiten het gezichtsveld van de kijker.

De locaties en de beelden van Amsterdam zijn nog enigszins leuk, als tijdssfeer Om artistiek (en volgens de regels van de Nouvelle vague) is er een score met monotone jazzy muziek maar om nou te zeggen; "wat is die boeiend! ...neuh.. niet echt! Waarom Nellie Benner, een groot deel van de film naakt is wordt qua functionaliteit niet duidelijk. Net zoals de rest van de film geen ingenieus plot of duidelijke aspiraties bezat. Tja de film is alleen maar vaag en stroperig langzaam.

Hm, deze vreemdsoortige SF-Neo-Noir van David Cronenberg krijg van mij het voordeel van de twijfel. Het deed mij een beetje denken aan de mijmerende memoires van een oude man. De film is namelijk een rondreis langs beelden die rechtstreeks herinneringen oproepen aan het vorige werk van deze meester. Een soort grootste hits van de regisseur Waar ik algauw de slogan; " herinner u zich deze nog?"‘ in zag! Zo werd television is reality’ nu ‘Body is Reality’ Daarnaast is de film een stuk trager en minder speelser dan Cronenbergs oudere werk. Hetgeen die films juist zo goed maakt! Of het aan de leeftijd ligt of aan de periode waar we in leven maar de film is ook meer gericht op een dieper thema (wat maakt kunst nu kunst) En dan de body horror...die kan je beter beschrijven als keurig dan dat het echt overdreven vies of smerig was. Denk meer dat deze meer opvalt door het grotendeels ontbreken ervan in veel andere hedendaagse horrorfilms. Nu heb ik ook gedeeltelijk een aversie tegen; "vroeger was alles beter" En dit is een nieuwe film. (weliswaar dan wel weer op script van 20 jaar geleden) Eentje waarvan het er ook allemaal erg goed, gedetailleerd en strak uit ziet! Waar er ook iets van een unheimische weirdness rondhangt, door plasticeters ook actueel was en ongecensureerde (naakt en ingewanden) beelden toont. Tja dus ook voordeel van de twijfel voor de waardering...

Vooral veel jaren tachtig lol, in deze horror-film met genoeg verwijzingen naar andere films uit het horror en Sciencefiction genre. Met in de eerste plaats natuurlijk E.T.(1982) Dee Wallace-Stone uit die film speelt ook hier de moeder van een jongetje. Deze Brad Brown gebruik net als Elliott het trucje met de thermometer om niet naar school te gaan. Pech voor Brad want ze trapte niet twee keer in dezelfde truc.

Daarnaast is het bowling-shirt van pa Jay Brown een verwijzing naar de Ghostbusters (1984) en zit er ook een kleine verwijzing naar de Ghoulies" (1985) in de film. Of de bewering dat het script van deze film eerder was, is natuurlijk niet na te gaan. Maar doordat de Gremlins (1984) een groot succes waren was de timing wel prima! Nagenoeg komen in deze horror-komedie ook niet veel meer moorden voor. Wel geteld maar twee en dan een koe en wat kippen. Wel is er iets meer bloed. De twee tot de ‘good guys’ behorende buitenaardse premiejagers (geheel in Terminator (1984 stijl) knallen er flink op los! Ze richten hiermee zelf meer schade aan dan dat de Critters doen? Als je heel goed kijk kan je ook Lin Shaye herkennen, al is het knap lastig met zoveel krulspelden in haar haar. Al met al is het aardig, amusant en vermakelijk.

Tja als je onverwachte hit scoort met boosaardige, op Furby lijkende klootzakjes kan het niet anders dan er een vervolgfilm in het tijdperk van de VHS en videotheek wordt uitgebracht. Dat werd "The Main Course" een film die, hoewel duidelijk niet zo geïnspireerd en even plezierig was als de eerste film, nog steeds een aantal positieve punten heeft.

De film werd geregisseerd door Mick Garris , die waarschijnlijk het bekends is voor een heel stel niet zo'n denderende TV-Stephen King-films in de jaren '90. Naast Garris was de schrijver van de film een ​​man genaamd David Twohy, hij is ook geen onbekende want het schrijfwerk voor 'The Fugitive' uit 1993, Waterworld uit 1995 en de The Chronicles of Riddick (eveneens de regie) komen van zijn hand.

Uiteraard met, zoals het bij een echte Sequel hoort, meer "beestjes" Het verdere plot is bijna een herhaling van de vorige. De makers van deze film konden blijkbaar niet veel nieuwe ideeën bedenken? De film is wel veel minder horror-achtig en veel meer cartoonachtig. Er was zelfs iets van maatschappijkritiek over de overvloedige consumptie van vleeseten. Ook de verwijzingen zijn hier weer terug. Gek genoeg was één van de leukere grappen; als een ​​premiejager in Freddy Krueger wil gaan te veranderen, eveneens een schaamteloze promotie want de Elm Street- franchises is eigendom van hetzelfde bedrijf.

Oké , de film was iets minder goed als zijn voorganger, maar het was zeker geen slechte kleine B-film.

Critters 2 was een prima film, maar deed het veel minder goed aan de kassa. Als gevolg hiervan was er veel minder budget voor een derde en ging deze Critters-franchise verder met rechtstreeks naar videotheek-films. Echter nog wel leuk wegwerpvideovoer!

Logischerwijs hebben de kleine haarballen eindelijk hun weg uit Grover's Bend gevonden. Er volgt een verhaal dat we wel kennen; oud appartementencomplex en een huisbaas die huurders er uit wil zetten. Hoeverre dit in de jaren '90 nog nieuw was? Geen idee... Deze film is ook niet erg gewelddadig. Het gaat bijna tot het uiterste om ervoor te zorgen dat niemand wordt gedood. Het lijkt door de aanwezigheid van vele kinderen ook meer op hen gericht te zijn. Slechts 2 mensen sterven en hun dood is allebei volkomen gerechtvaardigd. Wel is er nog een hoeveelheid buitenaards kleverigheid.

Het acteerwerk is over het algemeen niet zo goed (in sommige gevallen zelfs vreselijk), maar de acteurs doen op een vermakelijke manier hun best. Don Opper keert terug als Charlie. Wat niet zo verwonderlijk is als je broer mede de films produceert. En jaja de film is ook het debuut van een bekende acteur. De Critters zelf zijn wat minder gevaarlijk. Er is een lange scène waarin ze in een keuken scheten laten na het eten van bonen en borrelen na het drinken van afwasmiddel, (werkt altijd als je het even niet meer weet) en een licht amusante waarin men in aanvalsmodus gaan bij het zien van een paar zachte pantoffels.

Terwijl de aftiteling rolt, als we Charlie zien die op jacht is naar de laatste paar wezens, krijgen je nog een klif-hanger die de vierde en laatste film aankondigt.

De laatste twee overgebleven Crite-eieren werden aan het einde van de laatste film naast Charlie in een baan om de aarde gelanceerd. En nu, in het jaar 2045, zijn ze opgepikt door een ruimtekapitein. (Anders Hove, uit de Subspecies-serie) Inderdaad ze gaan in navolging van Jason, Pinhead en de Leprechaun de ruimte in! Maar aangezien Critters buitenaards waren ook weer niet zo heel gek!

Onder de ruimte-bemanning bevinden zich ook Brad Dourif en Angela Bassett. Hoewel beide niet veel te doen hebben. Bassett's meest memorabele moment is een douchescène, terwijl Dourif ons verrast door door eens een goede kerel te spelen.

Voor een film met de naam Critters 4 bevat het maar heel weinig Crites. Wel laten ze de paar die ze hebben er echt goed uitzien. Verder sleept het maar door en door, de personages brengen meer tijd door met onderlinge vechtpartijen en het duurt verdorie minstens 38 minuten voordat de kleine rotzakjes in actie komen. Nu is er hier minstens één positief ding. Het ruimteschip, geleend uit de film Android (1982). De scènes in het laboratorium en de afvalverwerking zagen er dan ook best goed uit.

Met nog maar heel weinig grappige momenten en niet veel op het gebied van bloedverlies was een wijze beslissing dat de franchise hier eindigde.

Wisselvallig en licht verteerbaar. De eerste vier Critter-films uit de franchise verschenen in 1986, ’88, ’91 en ’92. En nu na 28 jaar afwezigheid, verschijnen de kleine harige rotzakjes opeens in de vorm van een tv-serie, Critters: A New Binge, en een reboot direct-to-dvd-streaming-film. Er is niets verbluffends origineels, maar dat hoeft niet te zijn. het gaat erom plezier te hebben

Tja en deze film heeft daarin zowel plus als minpunten. Om met het positieve te beginnen; de film is opmerkelijk goorder dan de originele Critters- films al wijkt het ook niet al te wild af van zijn bronmateriaal. En worden de kills op mensen wel regelmatig bewust uit beeld gelaten. Ook was het een goede keuze om het ontwerp van de wezens en de effecten in goede traditie praktisch te houden. Er was zelfs een nieuwe invalshoek want de Critters zijn kwetsbaar voor hoge tonen. De onontkoombare verwijzingen naar het begin van de franchise waren leuk, en lagen er niet heel dik bovenop.

Helaas is dat niet voldoende om de film te redden van een aantal onbegrijpelijk luie plotbeslissingen en gaten. (achteraf was dit niet verwonderlijk aangezien Scott Lobdell met Happy Death Day 1 en 2 ook niet uitblonk in goed schrijfwerk) De dialoog bevestigt voortdurend dat Drea slim is, maar ze moet wel steeds weer hulp krijgen. Uiteraard worden de kinderen niet gelooft als ze vertellen over de buitenaardse aanval maar als je een rugzak draagt waar er één in zit...? En dit kwam niet één maar twee keer voor! Sowieso kom op zeg...een vreedzame en niet-kwaadaardige Critter! Eentje die er net zo schattig uitziet als Gizmo?

Het acteerwerk was niet heel goed maar aardig genoeg. Al zat ik me wel steeds af te vragen; hoe het toch zat met een Blanke oom en twee donkere kinderen. En dan was er nog Dee Wallace de moeder uit deel 1 (en menig andere horror en eveneens E.T.) Helaas is haar nieuwe personage niet erg boeiend en is ze het grootste deel van de filmduur bezig met het beantwoorden van telefoons, plastic gadgets vast te houden en naar de actie te rijden.

De film kan je het beste vergelijken als junkfood het is lekker maar kort erop heb je alweer honger. Critters Attack! is vooral gemaakt voor de fans met de vraag naar meer, maar in hoeverre die ook echt zaten te wachten op deze film..? Al met al zat het hart in ieder geval wel op de juiste plaats... Echter als de fan de keuze krijg de oude films of deze nieuwe, weet ik niet of het deze wel gaat worden?

Een stel idiote vriendjes en vriendinnetjes gaan op voorjaarsvakantie. Met een boothuisje op het water, drinken, seksen en sterke verhalen vertellen bij het kampvuur...maar nee...er is in deze goedkope B-monsterfilm (al is het dan wel net iets beter is dan de gemiddelde andere film), geen maniak die de jongere op gruwelijk wijze ombrengt maar zo beestje uit de titel. En die gigantische CGI/deels praktische Egyptische krokodil is de heldin van de film, omdat ze haar verloren eieren wreekt door op de lompe mensen te jagen.

De effecten zijn slecht, het acteerwerk is houterig, en de CGI was waarschijnlijk al niet zo best in 2000, maar is nu nog erger...Er is letterlijk niets in deze film dat je zou doen vermoeden dat een bekende naam als Tobe Hooper dit heeft geregisseerd En toch... op de een of andere manier...vond ik dit eigenlijk ook vermakelijk. Misschien is ook een beetje nostalgie omdat dit soort films niet meer gemaakt worden...?

Geen idee...Okee natuurlijk zal niemand dit als een hoogtepunt in de carrière van Tobe Hooper beschouwen, maar het is eigenlijk best bewonderenswaardig, hoe vrolijk vermaak dit was. Voor mij was dit toch best een lekkere Hooptober-film, zeker weten! Tot slot leuk weetje: het Sobek is de Egyptische god van de krokodillen en het meer in de film is daar naar vernoemd.

“It’s a crocodile, but I don’t know what species …

Herinner je je die scène in Alligator (1980) toen de reptielensoort een bruiloftsfeest crashte? Welnu, die scene wordt in deze film nog eens in 80 uitgebreide minuten overgedaan! Sensationeel? Jammer genoeg niet! Meer dan een CGI krokodil op een huwelijksvoltrekking werd het niet! Nou vooruit; Er is veel enthousiasme (en praten, jongen, wat vinden deze personages het leuk om hun mening te uiten) op het scherm, maar niets ervan vertaalt zich in iets dat lijkt op drama of spanning .Er is een seksscène in de eerste tien minuten die uit een andere film lijkt te komen omdat het geen invloed heeft op de film. Helaas is het weinig effectief, alle ongelukkige slachtoffers struikelen op ooghoogte met de CGI krokodil! voordat ze worden gegeten. Het grootste mysterie is echter de tweede krokodil. Tijdens de aanval van de huwelijksceremonie roept een van de gasten: "Er zijn er twee." De personages lijken zich de rest van de film echter maar met één krokodil bezig te houden. Dit is door en door cheesy B-kwaliteit...niet eens heel slecht maar verre van ook echt goed!

Film over de historische figuur; Oliver Cromwell (1599-1658) Cromwell werd een succesvol legerleider tijdens de Engelse burgeroorlog. Waar aan de ene kant de cavaliers,(royalisten) koningsgezinde burgers die koning Karel I (Charles I) steunden, en aan de andere kant de zogeheten 'roundheads', die meer parlementaire invloed wilden. Het persoon Cromwell is omstreden omdat hij als streng gelovig puritein meedogenloos huis hield onder de katholieken (in England en later in Ierland) Door zijn onverzettelijke houding werden ook opstanden binnen zijn eigen troepen hard neergeslagen. Daarnaast is hij het enige Engelse staatshoofd die ooit een vorst in het openbaar liet onthoofden. En dan als hij eenmaal 'lord protector' (landvoogd) is, vertoonde hij opvallende dictatoriale trekjes.

Regisseur Ken Hughes presenteert de film als geschiedenisles en portretteert Oliver Cromwell vooral als heroïsch. Als een revolutionair denker, een groot militair leider en een kracht voor radicale verandering. Hij wordt bijna getoond als een voorvechter van democratie, Wat, misschien gezien aan welke kant je staat, uiteindelijk maar een halve waarheid is. De film kreeg niet voor niets negatieve recensies vanwege de vele historische onnauwkeurigheden. Richard Harris die de hoofdrol speelt is niet best en lijkt de gehele tijd alleen maar te schreeuwen. Alec Guinness als koning Charles is het tegenovergestelde en verdwijnt soms geheel in de achtergrond, Toch valt er wel wat te beleven...

De groots opgezette gevechtsscènes zien er goed uit Er zijn Oscar-winnende kostuums (ontworpen door Nino Novarese) en een smakelijke ondersteunende cast met veel bekende gezichten van James Bond-spelers in bijrollen. Latere 007 Timothy Dalton is zelfs te zien als neef van de koning, prins Rupert! Denk dat het lastig is om van een complex figuur als Cromwell, een goede film te maken. (gezien de geschillen tussen protestanten en katholieken) De film is denk ik nog aardig geslaagd maar vertoont ook gebreken.

Twee jaar naar zijn dood werd met het aantreden van koning Karel II, het Engelse koningschap al hersteld. Cromwells lijk wed opgegraven en postuum geëxecuteerd op 30 januari 1661, de datum waarop hij Karel I had laten terechtstellen. Zijn hoofd op een staak gespietst en tot 1685 tentoongesteld. De rest van het lichaam werd in een put geworpen. Het praalgraf aan het einde van de film kan dan ook niet anders dan verwijzen naar zijn eerste graf.

Niet slecht voor een found footage gecombineerd met folk horror,die in zeven dagen is opgenomen met een piepklein budget. De film begint met een beginnende date van een man en een vrouw. Ze vatte het idee op om te gaan kamperen in de Wicklow Mountains in Ierland en even verrassend vond ik ze leuk. Ja het charisma tussen deze twee hoofdpersonages voelt ongedwongen en geloofwaardig aan. Dwalen door de bossen is uiteraard niet origineel te noemen. Dat hebben we eerder gezien! Hoewel het niet eng is, hangt er vanaf ongeveer twintig minuten wel een verontrustende sfeer! De boslocaties worden goed gebruikt en de Ierse heidense folklore komt weldegelijk in beeld! Tja low budget dus het acteerwerk is wisselend en door het gevonden beeldmateriaal, zijn de beelden opgenomen met wankele camera. Maar het verhaal met folklore-invloeden was redelijk goed en sloeg daarmee een interessante richting in!

Doordat het de debuut-film is van de Spaanse regisseur Nacho Vigalondo zal er geen groot budget geweest zijn. En dat is aan de film te zien, het ziet er allemaal redelijk goedkoop uit. Toch is het dit niet storend, misschien zelfs aandoenlijk omdat de hoofdrolspeler nu overkomt als een gewone man, een soort anti-held met bijkomende onhandigheid en schade. Verder is er in de film een vreemdsoortig luchtigheid/humor. En het verhaal over een man die in een time-loop terecht komt is erg leuk. Dit houdt de nodige spanning in de film. Al met al een behoorlijk toffe film.

Een gewelddadige religieuze gek brengt dood en verderf voor een stel junkies, strippers en pooier in een vervallen flatgebouw.Low-budget, dus is het geklets overvloedig, het bloedvergieten en bloot compenseren nog enigszins maar de dialogen en het acteren zijn verschrikkelijk.De kills komen niet verder dan Hamer, slaan, bloederig gezicht of hoofd. Toch vond ik deze film net iets genietbaarder, dan wat de regisseur een jaar later zal maken.

Het overgrote gedeelte van Fantasie-films ontbeert een behoorlijk budget, dit genre wordt altijd al bevolkt door B-films dus... ja het CGI-werk in deze film is niet het beste, het acteerwerk werd met een beetje geluk gedaan door acteurs die te vinden zijn in bijrollen van series en films. In deze film laat zelfs de continuïteit te wensen over; Held Aiden dumpt verwende heldin Ellen in modderige beek. Uiteraard wordt de Jurk vies. Maar in de volgende scène ziet de jurk er weer perfect uit.(magische zelfreinigende kostuums?) Of kijk eens naar het zwaard van Aiden, dat is al een toverzwaard op zich! Het verdwijnt regelmatig om in andere momenten weer als wonder te verschijnen.

Ondanks dat alles heb ik een zwak voor dit soort films (kan ik ook niet uit te leggen) Het is een typisch project waarbij de producenten en regisseur weten dat ze maar een krap budget hebben. Binnen die beperkingen moet er toch een zo solide mogelijk product worden gekregen. Regisseur Anne K. Black is ook geen onbekende als het om fantasiefilms gaat. Ze regisseerde al meerdere andere fantasie low budget werkje. Ze deed het eerste deel uit deze Paladin-reeks, een paar films uit Mythica-reeks en was ook betrokken bij Orcs

De belangrijkste plotthema is de relatie die groeit tussen de heldin en haar held, en ondertussen strijden tegen kwaad, magische wezens, toverij en een duistere voorspelling. Het beproefd thema voor fantasie, maar het is hier verder best goed is gedaan. Aangezien ik met enige regelmaat dit soort werkjes kijk, valt het mij op dat deze net iets beter is geregisseerd en ook het acteren wat beter was. Ook de speciale effecten zoals; de draak en de duistere moordenaar die zich op indrukwekkende wijze verplaatst door razendsnel op te gaan in een zwerm kraaien, zijn een beetje beter dan de meeste. Memorabele moment was; het mooie shot waarin actrice Amy De Bhrún naakt (beschaafd dus niet frontaal) en volledig beschilderd met runentekens in beeld komt. Verwacht alleen geen blockbuster-actie of zwaardgevechten, dit is gewoon niet van hetzelfde niveau. Als je van fantasiefilms met zwaarden en draken houdt, is dit meer dan aardig om naar te kijken.

Prachtig gefilmde beelden van locaties in Roemenië en een aardige sfeer redde deze film van regisseur Xavier Gens maar verder schort het, vooral door zijn knieval voor de heersende norm van jumpscares, toch wat aan diepgang. Bij vlagen borrelen er prachtige scenes naar boven in een verder clichés-rijke film. Met als hoogtepunt: de kriebelige masturbatie-scène met talloze kleine spinnetjes Het wordt met deze film wel pijnlijk duidelijk dat de Hollywoodmachine geen goed doet voor dit "horror"-talent.

Hellbenders zijn een salamander soort. Waarschijnlijk dank hij zijn naam doordat kolonisten dachten dat het diertje recht uit de hel kwam. En het was zeker een hel, maar dan op filmgebied. Middelmatig acteerwerk, een verhaaltje wat ik zeer matig en totaal niet spannend vond. Visueel is er ook weinig te beleven al viel het nog enigszins mee. De vrouwen waren niet mooi en eveneens zijn de locatie saai. Er zitten in de film plot-gaten die echt niet kunnen. En dan ook nog een soort moreel einde als: Geld maakt meer kapot dan je lief is. Joseph Cotten speelde in heel wat grote films waaronder Citizen Kane (1941), Gaslight (1944) en The Third Man (1949) en ga zomaar door. Plus ook nog regisseur Sergio Corbucci die toen (de door mij nog te kijken) Django al op zijn naam had staan. Had ik hier heel wat meer verwacht!

Leuk om gezien te hebben maar toch wel een betrekkelijk minder goede Edgar Allen Poe film met Vincent Price in de hoofdrol. Vooral de heksenkring werkt erg op de lachspieren. Wat is dat slecht! Toch zaten er genoeg stukjes in waar het wel spannend werd.

“A woman likes to have a man a little afraid of her.”

De tweede poging van Columbia studio om een voet tussen de deur van Universal's horrormarkt te krijgen. De eerste poging was The Return of the Vampire (1944) Museum-gids Peter Althius (John Abbott) opent door bezoekers horror-verhalen over vampirisme, voodoo en lycantropie te vertellen. Aangezien ze in het statige huis van de overleden Marie LaTour zijn, die volgens geruchten een weerwolf was, is dit de ergste ziekte van allemaal. Het sinistere geheim van dochter en zigeunerprinses van LaTour, Celeste, een geheime kamer die toegankelijk is via een paneel in de schoorsteenmantel en een overbekend moordmysterie maken van dit een sfeervolle horror die met weinig geld maar veel fantasie is gemaakt. De wolf-transformatie is bv. alleen te zien door middel van schaduwen op de muur en is ook niet meer dan een wolfshond. Hele grote dierenliefhebbers kunnen bij het zien van de wolf aanstoot nemen doordat het beest een elastiek om heeft zodat hij ontblote tanden had. Met de aanwezigheid van Elsa (Deense Osa Massen) die een Transsylvanische vrouw speelt is er dan nog een verwijzing naar Vampieren en de film bezit ook een Nederlands tintje in de vorm van Nina Foch (Celeste) De film wijkt nooit af van bekend terrein en doordat de Tweede Wereldoorlog woedde, was het budget mager. Dat is zeker te zien maar de film kan ook rekenen op goede acteerprestaties en mooie fotografie. Waardoor het een beste fijne film is om naar te kijken!

Leuk twijfelgevalletje van is het ‘slasher’-film of toch niet?

Met de opening van de film waarin een moord op een meisje in het bos door een gemaskerde achtervolger te zien is, lijkt het erop dat we hier wel met één van doen hebben. Ook als de jongere aankondigen dat ze naar een zomerhuis willen afreizen, lijkt een teken dat het er één gaat worden. Des te leuker is het dan ook dat dit niet het geval is. Helaas is de gore mager endoor de twistmist het vooral inpakt. Ook is er geen naakt te bekennen. Al maakte sommige spannende outfits Lindy Booth (je zal maar Dodger heten?) nog een hoop goed. De jonge cast speelt netjes voor een gemiddelde Amerikaanse high-school film. Maar hoger dan dit komen zij qua niveau ook niet. Er zijn een paar goede en spannende scènes zoals in een bibliotheek waar de lichten aanspringen of de achtervolgingsscène met Owen in de keuken. Regisseur Jeff Wadlow heeft daarom met ‘Cry_Wolf’ een vermakelijke aardig origineel uitgevoerde-thriller gemaakt. Oh en voor de geïnteresseerde is Jon Bon Jovi in een bijrol te zien.

Praten en ronddwalen! En dat is ongeveer wat je van Cryo kunt verwachten, en dan vooral heel veel gepraat. Alhoewel je kunt zien dat regisseur Barrett Burgin wel iets van talent had, had het allemaal strakker en slanker gemogen! Het eigenlijke uitgangspunt is eenvoudig; als je een aantal mensen in een ruimte plaatst, zullen er onvermijdelijk onvoorziene situaties ontstaan. In dit geval ontwaken vijf personages met geheugenverlies uit een cryogene slaap. In de loop van tijd ontstaat er wrijving, ​​achterdocht en paranoia. Technisch gezien ziet de film er niet eens zo slecht uit. Echter door het tempo begint de film te slepen. Vaak worden de personages getoond terwijl ze in gesprek zijn of dwalen door de beperkte ruimtes op zoek naar aanwijzingen of een uitweg. Ook de personages zelf werden een probleem omdat ze teveel achtergrond krijgen. Dit zorgt voor nog meer praten... Op een gegeven moment riskeert een van de personages om door een luchtsluis naar buiten te gaan en komt terug nadat hij iets vreselijks heeft gezien. We zien het niet! Tja dit was ook het probleem van de film. Er gebeurd te weinig en dan twee uur naar onhandige dialoog en religieus gepreek in combinatie met het gebrek aan budget en een niet verrassend einde, te kijken, is niet erg meeslepend!

Cryptiden zijn onbekende dierensoorten (soms ook andere levensvormen) die zó spectaculaire eigenschappen bezitten dat hun bestaan onwaarschijnlijk is. Als deze film begint is er iets dat mensen (en dieren) van een klein stadje in Maine doodt. Verslaggever Max en fotograaf-collega Harriet krijgen het vermoeden dat er meer aan de hand is! Je ziet ze bezig met "onderzoek" (gezellig een kopje koffie drinken in de keuken van de buren) en bewijs verzamelen om te bewijzen dat gaat om een tot nu toe onbekende soort. Echter duurt de film langer dan nodig is en is soms nogal spraakzaam. Wat het wezen betreft was het best oké! Het wordt tot leven gebracht via een man in een pak (herinner u zich Gorn uit Star Trek) en wordt nauwelijks gezien tot het laatste derde deel van de film. Het had natuurlijk beter gekund maar ook slechter! Over het algemeen is de film middelmatig, door een gebrek aan goede gebeurtenissen begint de film zelfs enigszins te slepen, maar de regie en acteerwerk waren fatsoenlijk en eer zijn een paar sfeervolle momenten.

“I just worry that the outside world is never going to accept us”

Hippie-animatiefilm maar dan uit 2021. De film speelt zich niet alleen af in 1967, maar het ziet er ook zo uit! Vol met; psychedelische jaren zestig-illustraties, veel bloemen-en-kleuren caleidoscopische scènes en naakt. In de opening is er direct de Amerikaanse hipster Matthew en zijn vriendin Amber die stoned de liefde bedrijven bij een kampvuur. (liefde, vrede en nog geen 10 minuten later, moord) Daarna.. is het... Poeh...veel gepraat over een Baku-cryptid, een soort Japans (tapir) olifantje die ‘de dromen van de tegencultuur’ op kan eten en oei, oei, oei, wat moet je meeleven met al deze zielige opgejaagde andere wezens. Tja de naïef wereld-verbeterende boodschap van de jaren '60-'70. En soms ook wat lichte moderne boodschap over spanning tussen integratie en acceptatie en tussen dierentuin en vrije natuur. Soms was ook het best charmant hóór maar het is zelden echt opwindend om naar te kijken. Het lijkt op een soort drugstrip te lijken, maar dan iets te overdreven gestileerd, soms ook een beetje vervelend en slepend. Maar als je niet allergisch bent voor een flinke portie goede bedoelingen, en apart tekenwerk, dan heb je nog aardig plezier bij het bekijken. Laat ik aan de positieve kant blijven!

"Green apple ice-cream"

Krachtig, freaky, verontrustend en het mooiste van alles niets is veilig voor de chaos. Want deze film houdt zich niet aan de norm; zwangere vrouwen en kinderen ontkomen ook niet aan een gruwelijk lot. Het kwaad is een lelijke, opgeblazen infectie die maar moeilijk is uit te roeien! De film bevat een aantal scènes die je niet snel zult vergeten!

Toepasselijk genoeg begint de film ergens rond middernacht met de twee broers Pedro en Jimi. Deze wonen in een afgelegen boerderij en horen die avond geweerschoten. Ze gaan op onderzoek uit, en vinden eerst iets wat ze een "cleaner" met vreemde instrumenten (een soort exorcist ) en later iets wat ze een ‘rotte’ noemen.

Oh....het is zeker bewonderenswaardig wreed! Had zelfs misschien nog verder en vaker dingen kunnen tonen. Maar gore om de gore, nee zo'n film is het niet! Het is ook geen “simpel” pandemie filmpje. De film voegt nog een laag toe met een zeer pessimistische en grimmige reflecties op de mensheid. Volgens mij zag de regisseur/schrijver Demián Rugna zelfs maar nog heel weinig hoop! Maar is daar opzettelijk ook vaag in!

De regels over hoe om te gaan met de geïnfecteerde of hoe je besmet raakt, komen ook met geheel eigen kennis. En niemand is te vertrouwen! Een best verfrissende invalshoek want het zijn geen wandelende doden (zombies) maar worden bezeten door een demon (zo'n beetje als de Deadites in Evil Dead) Ja....ik kan niet anders concluderen dan dit wederom een uitstekende film en een "Waar heb ik net naar gekeken?" van regisseur Demián Rugna was!

Aardig brouwsel vooral door de maffe elementen. Narratief gezien is het een beetje een puinhoop en vormt het hart van de film meer een drama (met queer sub-tekst) dat draait om Gretchen, een 17-jarige die worstelt met het verlies van haar moeder. Als gevolg hiervan verlaat ze Amerika en verhuist samen met haar vader Luis, zijn nieuwe vrouw Beth en zwijgzame halfzus Alma naar de Beierse Alpen. Dat er iets mis is, met de heer König en het resort. De film gaat dan op de “wat gebeurt er in godsnaam?” toer...er zijn horrorachtige dingen als een vrouw in een lange trenchcoat en een opzichtige zonnebril, een politie-inspecteur die meer schijnt te weten, brakenede gasten, time-loops en visioenen. De film slaagt door de bizarre wendingen erin om op de juiste momenten je aandacht vast te houden. Het kent wat spanning, maar er zijn niet echt veel enge momenten. Het is gewoon oké...

Volgens de Mexicaanse legende is de "Miringua" een wezen of geest die in de gedaante van een vrouw met haar blik en stem haar slachtoffers hypnotiseert en ze vervolgens in het meer laat verdrinken. Deze film legt kort die lokale folklore uit, introduceert daarna de inwoners van het dorpje en leer je over hun persoonlijke en dagelijkse problemen. Minpunt daarvan is, is dat de legende meer een excuus was om het verhaal te vertellen En niet iets dat centraal staat. De film slaagt er wel in om goede dingen, visueel en op het gebied van sfeer, te bereiken maar meanderd enkel door de verschillende verhalen. Desondanks is deze poging tot folk horror wel enigszins interssant om te kijken.

Pruts werk! Het meisje van de poster is fantastische en eng om te zien. Helaas zie je het in de film niet (een keer komt het snel door het beeld) Totaal dus niet eng. En de kills zijn ver onder de maat!!! Auto tegen de boom, mes over de keel Dit is echt een hele slechte!!