Opinions

Het overgrote gedeelte van Fantasie-films ontbeert een behoorlijk budget, dit genre wordt altijd al bevolkt door B-films dus... ja het CGI-werk in deze film is niet het beste, het acteerwerk werd met een beetje geluk gedaan door acteurs die te vinden zijn in bijrollen van series en films. In deze film laat zelfs de continuïteit te wensen over; Held Aiden dumpt verwende heldin Ellen in modderige beek. Uiteraard wordt de Jurk vies. Maar in de volgende scène ziet de jurk er weer perfect uit.(magische zelfreinigende kostuums?) Of kijk eens naar het zwaard van Aiden, dat is al een toverzwaard op zich! Het verdwijnt regelmatig om in andere momenten weer als wonder te verschijnen.

Ondanks dat alles heb ik een zwak voor dit soort films (kan ik ook niet uit te leggen) Het is een typisch project waarbij de producenten en regisseur weten dat ze maar een krap budget hebben. Binnen die beperkingen moet er toch een zo solide mogelijk product worden gekregen. Regisseur Anne K. Black is ook geen onbekende als het om fantasiefilms gaat. Ze regisseerde al meerdere andere fantasie low budget werkje. Ze deed het eerste deel uit deze Paladin-reeks, een paar films uit Mythica-reeks en was ook betrokken bij Orcs

De belangrijkste plotthema is de relatie die groeit tussen de heldin en haar held, en ondertussen strijden tegen kwaad, magische wezens, toverij en een duistere voorspelling. Het beproefd thema voor fantasie, maar het is hier verder best goed is gedaan. Aangezien ik met enige regelmaat dit soort werkjes kijk, valt het mij op dat deze net iets beter is geregisseerd en ook het acteren wat beter was. Ook de speciale effecten zoals; de draak en de duistere moordenaar die zich op indrukwekkende wijze verplaatst door razendsnel op te gaan in een zwerm kraaien, zijn een beetje beter dan de meeste. Memorabele moment was; het mooie shot waarin actrice Amy De Bhrún naakt (beschaafd dus niet frontaal) en volledig beschilderd met runentekens in beeld komt. Verwacht alleen geen blockbuster-actie of zwaardgevechten, dit is gewoon niet van hetzelfde niveau. Als je van fantasiefilms met zwaarden en draken houdt, is dit meer dan aardig om naar te kijken.

Prachtig gefilmde beelden van locaties in Roemenië en een aardige sfeer redde deze film van regisseur Xavier Gens maar verder schort het, vooral door zijn knieval voor de heersende norm van jumpscares, toch wat aan diepgang. Bij vlagen borrelen er prachtige scenes naar boven in een verder clichés-rijke film. Met als hoogtepunt: de kriebelige masturbatie-scène met talloze kleine spinnetjes Het wordt met deze film wel pijnlijk duidelijk dat de Hollywoodmachine geen goed doet voor dit "horror"-talent.

Hellbenders zijn een salamander soort. Waarschijnlijk dank hij zijn naam doordat kolonisten dachten dat het diertje recht uit de hel kwam. En het was zeker een hel, maar dan op filmgebied. Middelmatig acteerwerk, een verhaaltje wat ik zeer matig en totaal niet spannend vond. Visueel is er ook weinig te beleven al viel het nog enigszins mee. De vrouwen waren niet mooi en eveneens zijn de locatie saai. Er zitten in de film plot-gaten die echt niet kunnen. En dan ook nog een soort moreel einde als: Geld maakt meer kapot dan je lief is. Joseph Cotten speelde in heel wat grote films waaronder Citizen Kane (1941), Gaslight (1944) en The Third Man (1949) en ga zomaar door. Plus ook nog regisseur Sergio Corbucci die toen (de door mij nog te kijken) Django al op zijn naam had staan. Had ik hier heel wat meer verwacht!

Leuk om gezien te hebben maar toch wel een betrekkelijk minder goede Edgar Allen Poe film met Vincent Price in de hoofdrol. Vooral de heksenkring werkt erg op de lachspieren. Wat is dat slecht! Toch zaten er genoeg stukjes in waar het wel spannend werd.

“A woman likes to have a man a little afraid of her.”

De tweede poging van Columbia studio om een voet tussen de deur van Universal's horrormarkt te krijgen. De eerste poging was The Return of the Vampire (1944) Museum-gids Peter Althius (John Abbott) opent door bezoekers horror-verhalen over vampirisme, voodoo en lycantropie te vertellen. Aangezien ze in het statige huis van de overleden Marie LaTour zijn, die volgens geruchten een weerwolf was, is dit de ergste ziekte van allemaal. Het sinistere geheim van dochter en zigeunerprinses van LaTour, Celeste, een geheime kamer die toegankelijk is via een paneel in de schoorsteenmantel en een overbekend moordmysterie maken van dit een sfeervolle horror die met weinig geld maar veel fantasie is gemaakt. De wolf-transformatie is bv. alleen te zien door middel van schaduwen op de muur en is ook niet meer dan een wolfshond. Hele grote dierenliefhebbers kunnen bij het zien van de wolf aanstoot nemen doordat het beest een elastiek om heeft zodat hij ontblote tanden had. Met de aanwezigheid van Elsa (Deense Osa Massen) die een Transsylvanische vrouw speelt is er dan nog een verwijzing naar Vampieren en de film bezit ook een Nederlands tintje in de vorm van Nina Foch (Celeste) De film wijkt nooit af van bekend terrein en doordat de Tweede Wereldoorlog woedde, was het budget mager. Dat is zeker te zien maar de film kan ook rekenen op goede acteerprestaties en mooie fotografie. Waardoor het een beste fijne film is om naar te kijken!

Leuk twijfelgevalletje van is het ‘slasher’-film of toch niet?

Met de opening van de film waarin een moord op een meisje in het bos door een gemaskerde achtervolger te zien is, lijkt het erop dat we hier wel met één van doen hebben. Ook als de jongere aankondigen dat ze naar een zomerhuis willen afreizen, lijkt een teken dat het er één gaat worden. Des te leuker is het dan ook dat dit niet het geval is. Helaas is de gore mager endoor de twistmist het vooral inpakt. Ook is er geen naakt te bekennen. Al maakte sommige spannende outfits Lindy Booth (je zal maar Dodger heten?) nog een hoop goed. De jonge cast speelt netjes voor een gemiddelde Amerikaanse high-school film. Maar hoger dan dit komen zij qua niveau ook niet. Er zijn een paar goede en spannende scènes zoals in een bibliotheek waar de lichten aanspringen of de achtervolgingsscène met Owen in de keuken. Regisseur Jeff Wadlow heeft daarom met ‘Cry_Wolf’ een vermakelijke aardig origineel uitgevoerde-thriller gemaakt. Oh en voor de geïnteresseerde is Jon Bon Jovi in een bijrol te zien.

Praten en ronddwalen! En dat is ongeveer wat je van Cryo kunt verwachten, en dan vooral heel veel gepraat. Alhoewel je kunt zien dat regisseur Barrett Burgin wel iets van talent had, had het allemaal strakker en slanker gemogen! Het eigenlijke uitgangspunt is eenvoudig; als je een aantal mensen in een ruimte plaatst, zullen er onvermijdelijk onvoorziene situaties ontstaan. In dit geval ontwaken vijf personages met geheugenverlies uit een cryogene slaap. In de loop van tijd ontstaat er wrijving, ​​achterdocht en paranoia. Technisch gezien ziet de film er niet eens zo slecht uit. Echter door het tempo begint de film te slepen. Vaak worden de personages getoond terwijl ze in gesprek zijn of dwalen door de beperkte ruimtes op zoek naar aanwijzingen of een uitweg. Ook de personages zelf werden een probleem omdat ze teveel achtergrond krijgen. Dit zorgt voor nog meer praten... Op een gegeven moment riskeert een van de personages om door een luchtsluis naar buiten te gaan en komt terug nadat hij iets vreselijks heeft gezien. We zien het niet! Tja dit was ook het probleem van de film. Er gebeurd te weinig en dan twee uur naar onhandige dialoog en religieus gepreek in combinatie met het gebrek aan budget en een niet verrassend einde, te kijken, is niet erg meeslepend!

Cryptiden zijn onbekende dierensoorten (soms ook andere levensvormen) die zó spectaculaire eigenschappen bezitten dat hun bestaan onwaarschijnlijk is. Als deze film begint is er iets dat mensen (en dieren) van een klein stadje in Maine doodt. Verslaggever Max en fotograaf-collega Harriet krijgen het vermoeden dat er meer aan de hand is! Je ziet ze bezig met "onderzoek" (gezellig een kopje koffie drinken in de keuken van de buren) en bewijs verzamelen om te bewijzen dat gaat om een tot nu toe onbekende soort. Echter duurt de film langer dan nodig is en is soms nogal spraakzaam. Wat het wezen betreft was het best oké! Het wordt tot leven gebracht via een man in een pak (herinner u zich Gorn uit Star Trek) en wordt nauwelijks gezien tot het laatste derde deel van de film. Het had natuurlijk beter gekund maar ook slechter! Over het algemeen is de film middelmatig, door een gebrek aan goede gebeurtenissen begint de film zelfs enigszins te slepen, maar de regie en acteerwerk waren fatsoenlijk en eer zijn een paar sfeervolle momenten.

“I just worry that the outside world is never going to accept us”

Hippie-animatiefilm maar dan uit 2021. De film speelt zich niet alleen af in 1967, maar het ziet er ook zo uit! Vol met; psychedelische jaren zestig-illustraties, veel bloemen-en-kleuren caleidoscopische scènes en naakt. In de opening is er direct de Amerikaanse hipster Matthew en zijn vriendin Amber die stoned de liefde bedrijven bij een kampvuur. (liefde, vrede en nog geen 10 minuten later, moord) Daarna.. is het... Poeh...veel gepraat over een Baku-cryptid, een soort Japans (tapir) olifantje die ‘de dromen van de tegencultuur’ op kan eten en oei, oei, oei, wat moet je meeleven met al deze zielige opgejaagde andere wezens. Tja de naïef wereld-verbeterende boodschap van de jaren '60-'70. En soms ook wat lichte moderne boodschap over spanning tussen integratie en acceptatie en tussen dierentuin en vrije natuur. Soms was ook het best charmant hóór maar het is zelden echt opwindend om naar te kijken. Het lijkt op een soort drugstrip te lijken, maar dan iets te overdreven gestileerd, soms ook een beetje vervelend en slepend. Maar als je niet allergisch bent voor een flinke portie goede bedoelingen, en apart tekenwerk, dan heb je nog aardig plezier bij het bekijken. Laat ik aan de positieve kant blijven!

"Green apple ice-cream"

Krachtig, freaky, verontrustend en het mooiste van alles niets is veilig voor de chaos. Want deze film houdt zich niet aan de norm; zwangere vrouwen en kinderen ontkomen ook niet aan een gruwelijk lot. Het kwaad is een lelijke, opgeblazen infectie die maar moeilijk is uit te roeien! De film bevat een aantal scènes die je niet snel zult vergeten!

Toepasselijk genoeg begint de film ergens rond middernacht met de twee broers Pedro en Jimi. Deze wonen in een afgelegen boerderij en horen die avond geweerschoten. Ze gaan op onderzoek uit, en vinden eerst iets wat ze een "cleaner" met vreemde instrumenten (een soort exorcist ) en later iets wat ze een ‘rotte’ noemen.

Oh....het is zeker bewonderenswaardig wreed! Had zelfs misschien nog verder en vaker dingen kunnen tonen. Maar gore om de gore, nee zo'n film is het niet! Het is ook geen “simpel” pandemie filmpje. De film voegt nog een laag toe met een zeer pessimistische en grimmige reflecties op de mensheid. Volgens mij zag de regisseur/schrijver Demián Rugna zelfs maar nog heel weinig hoop! Maar is daar opzettelijk ook vaag in!

De regels over hoe om te gaan met de geïnfecteerde of hoe je besmet raakt, komen ook met geheel eigen kennis. En niemand is te vertrouwen! Een best verfrissende invalshoek want het zijn geen wandelende doden (zombies) maar worden bezeten door een demon (zo'n beetje als de Deadites in Evil Dead) Ja....ik kan niet anders concluderen dan dit wederom een uitstekende film en een "Waar heb ik net naar gekeken?" van regisseur Demián Rugna was!

Aardig brouwsel vooral door de maffe elementen. Narratief gezien is het een beetje een puinhoop en vormt het hart van de film meer een drama (met queer sub-tekst) dat draait om Gretchen, een 17-jarige die worstelt met het verlies van haar moeder. Als gevolg hiervan verlaat ze Amerika en verhuist samen met haar vader Luis, zijn nieuwe vrouw Beth en zwijgzame halfzus Alma naar de Beierse Alpen. Dat er iets mis is, met de heer König en het resort. De film gaat dan op de “wat gebeurt er in godsnaam?” toer...er zijn horrorachtige dingen als een vrouw in een lange trenchcoat en een opzichtige zonnebril, een politie-inspecteur die meer schijnt te weten, brakenede gasten, time-loops en visioenen. De film slaagt door de bizarre wendingen erin om op de juiste momenten je aandacht vast te houden. Het kent wat spanning, maar er zijn niet echt veel enge momenten. Het is gewoon oké...

Pruts werk! Het meisje van de poster is fantastische en eng om te zien. Helaas zie je het in de film niet (een keer komt het snel door het beeld) Totaal dus niet eng. En de kills zijn ver onder de maat!!! Auto tegen de boom, mes over de keel Dit is echt een hele slechte!!

“The cobra Goddess will avenge herself!”

Universal-film uit de jaren 50 die vermoedelijk niet al te veel geld zal hebben gekost. Het verhaal gaat over zes soldaten in Azië die op het punt staan naar huis te gaan. Voordat ze dit doen, wonen ze via een slangenbezweerder, een geheim ritueel met vrouw in een turnpakje van Lamians (aanbidders van slangenmensen) bij. Een vloek van een hogepriester verder en je bevindt je eigen tussen romantiek met de mooie buurvrouw Lisa Maya (Faith Domergue, It Came from beneath the Sea, This Island Earth, Timeslip ook allemaal uit 1955) en sterfgevallen van de vrienden. O, wie O, wie zal er verantwoordelijk voor zijn?

Ach zoals het is, is het best enigszins vermakelijk, maar het is ook een beetje minder interessant als ik had gehoopt. De film laat zich inspireren op Cat People (1942) en de 1940s, Kharis de mummie-films. Er zijn ‘lens-oog’-effecten tijdens slangenaanval (ook al toegepast in It Came From Outer Space) en een transformatie is alleen maar een schaduw. Spanning is er ook nauwelijks want dar is de dader te voorspelbaar voor. Er sijpelen zelfs een paar stockbeelden binnen. Er dus genoeg tekortkomingen maar desondanks is het niet zonder een zekere charme!

Het uitgangspunt en de opening met het achtergrondverhaal van de Romeinse mythologie van Cupido met een twist, waren best goed, en tja toen begon de film... Het acteerwerk in deze film was niet geweldig. Het script is domweg dat van de slasher-horrorfilm. (i.p.v. Creature-feature) En een groot deel van de film laat drama op de middelbare school zien waardoor je met veel tienerangst en pesten krijg te maken. Het is dus bijna een opluchting wanneer de moorddadige Cupido verschijnt. Die cupido zag er trouwens in de film slechter uit dan op de poster. Echter de moorden waren nog best behoorlijk! Al duurt het wel even voordat er bloed vloeit! En ik moet de film eer geven voor de paar aanwezige aardig geïnspireerde moordwapens (Rozen, hartvormige koekjessnijders en liefdesbriefjes) en dat ze het wezen niet alleen beperken tot zijn traditionele pijlen. Als de film misschien iets minder op tienerangst had ingezet en meer op echte bloedende harten zou dit zeker geholpen hebben om van deze film iets meer memorabel te maken.

Lastige om de film goed op waarde te schatten. Deze film van Gregor Verbinski, regisseur van meerdere Pirates of the Carribean films, de bijzondere animatiefilm Rango en de Amerikaanse bewerking van The Ring, is visueel een waar plaatje. Dit wordt algauw duidelijk als het schitterende berglandschap haar intrede doet via het spiegelende oppervlak van een voortrazende trein. We zien Wes Anderson-achtige scenes, prachtige buitenlocaties, waaronder het prachtige Gotische kuuroord en een antiek aandoende set-design. Verbinski stapelt claustrofobische visioenen à la Polanski op klinische ‘body horror’ à la Cronenberg en gotische horror uit de Hammer-studio. Misschien is dit ook een manco voor de film omdat vele elementen lijken op wat we zagen in andere films? Echter is 'A Cure for Welness' een uur lang verbluffend mooi. Hierna stelt het laatste anderhalf uur helaas teleur. Om alle opgebouwde vragen af te ronden, grijpen ze naar bizarre en onlogische plotwendingen en dit doet de (minimale) spanning teniet. Zodoende begint het als een intrigerende gotische horror, maar eindigt het in melodrama met veel clichés waarvan enige logica ver te zoeken is. Er zitten ook een paar kritische boodschappen in verstopt. Een over de oppervlakkige Wall Street-mentaliteit, plus nog een over de hedendaagse obsessie voor gezondheid. Maar echt uit de verf komen doet het niet. Toch vermaakt de film van begin tot eind en zien we een kille Amerikaanse nachtmerrie van stress en medicalisering die ontaardt in een Europees Dracula/Frankenstein-cliché.

Saillant detail: De film werd niet opgenomen in Zwitserland, maar wel in Duistland, in Brandenburg waar ze het oude ziekenhuis van Beelitz-Heilstättenhebben hebben opgeknapt (een plek waar de Russen na de oorlog heel wat politieke dissidenten hebben omgebracht), alsook is er gedraaid in het Hohenzollern kasteel.

Oei, deze film vraag wel iets van je! Nu ben ik redelijk gek op folk-horror dus met de heropleving van de afgelopen jaren kan mijn geluk niet op! Deze film leunt wel erg sterk op sfeer, soms gaat het zelfs ten koste van een samenhangend plot. Essentiële informatie ontbreekt ook en blijf zelfs ontbreken aan het einde. Kijkers kunnen gefrustreerd zijn: omdat je niet duidelijk kom te weten wat er allemaal gebeurd, en het is zelfs niet te raden. Effectieve atmosfeer en horrorelementen vervangen wel het gebrek aan spanning. Tja denk dat deze film alleen voor Die-hard fans van folk-horror is.

Dat wil niet zeggen dat het geen interessante films is.(voor mij zeker niet!) Het is een ​​beklijvend donker coming-of-age-verhaal. De film begint met een tekst over een religieuze sekte die zich afscheidde van de Church of Ireland en zijn eigen nederzetting vestigde in Noord-Amerika. Na een gebeurtenis die bekend staat als "de eclips", wordt er een kind geboren en verspreidde de pest zich door de gemeenschap. Gewassen werden vergiftigd, vee stierf. Maar de vrouw met de pasgeborene werd gespaard: een vrouw genaamd Agatha Earnshaw (Catherine Walker)

De film speelt, zoals zoveel van zijn voorgangers, af in een geïsoleerde, landelijke gemeenschap, waarom het in 1973 plaatsvindt is me niet helemaal duidelijk want het creëert het gevoel van een plek en tijd die overal en nergens zou kunnen zijn. Beginnend regisseur brengt het allemaal uitermate mooi in beeld. Te midden van deze complexiteit is Audrey puur. Audrey Earnshaw (Jessica Reynolds) roept vanaf het begin een beeld op van Sneeuwwitje, met ravenzwart haar, een stralende, bleke huid en een simpele witte jurk. Ze projecteert een gevoel van puurheid en onschuld doordat ze apart van de wereld is grootgebracht. Moeder en dochter spelen fantastisch! En ook de rest van de cast was sterk!

Hoewel het gekonkel en angst fascinerend zijn, komt de film een ​​beetje tekort bij het ontwikkelen van de mythologie van de heksen-coven en hun rol in Audrey's opvoeding. Het is duidelijk dat zij het meest interessante deel van de film zijn, maar in plaats daarvan besteden ze meer tijd aan de stedelingen. De film bevredigt qua verhaal misschien niet helemaal. Maar uiteindelijk was het een boeiend verhaal waarvan ik verschrikkelijk heb genoten.

Absoluut een plezierige tiener "gateway' horror die een zijn inspiratie haalt uit Are You Afraid of The Dark? Goosebumps en films uit de jaren 80 zoals; The Monster Squad, The Gate of Fright Night .Een Halloweenverhaal met sfeer en plezier waar het hele gezin van kan genieten. In de film laten middelbare scholieren per ongeluk een oude Ierse entiteit los op hun geboortestad en moeten ze deze voor middernacht op Halloween tegenhouden. De film besteedt veel tijd aan het onderzoek en de film is gemaakt voor kinderen, dus er vloeit geen bloed. Als Crom Cruach langs kom is het simpelweg voldoende om bang te zijn en in hem te geloven, waarna hij weer vertrek. De film is een Kickstarter-gefinancierd project waardoor er waarschijnlijk een laag budget was maar het vermaakte heel wat beter dan veel tienerhorrors die met meer budget worden gemaakt en in de bios geraken. Met een beetje geluk krijgen ze de financiering van deel 2 ook rond want die zal ik zeker gaan kijken!

Deze film uit 1957 zorgde voor een hernieuwde opleving van de monster-horrorfilms een subgenre waarin Hammer lange tijd een toonaangevende rol zou gaan spelen. Het is tevens de eerste in een reeks van Hammer-Frankenstein-films waarin geleerde Victor Frankenstein centraal staat en niet het door hem geschapen monster. Peter Cushing en Christopher Lee starten met deze film zo'n beetje hun carrière als Horroriconen. Terwijl ook Terence Fisher met deze film de eerste stappen als regisseur zet in het horrorgenre. Cushing speelt Baron Victor Frankenstein (hij zal dit nog vijf keer meer doen) als een kille, manipulerende en gewetenloze moordenaar en is goed op dreef maar mist medeleven. Ook Christopher Lee is niet overtuigd als de creatie. Nu is dat enigszins te wijten aan het feit dat Hammer niet de copyright van Jack Pierce make-up heeft weten te bemachtigen. Echter Lee ziet er ook niet indrukwekkend uit en is meer een zielig hulpeloos slaafje dan iets anders. Het probleem om je de identificeren met de personages en zo medeleven te krijgen, ontbreekt overigens bij alle personages. De details van Frankenstein’s Victoriaans laboratorium en diens experimenten zijn vanuit pseudo-wetenschappelijk oogpunt wel erg mooi vormgegeven. Zoals we soms ook al het fijne en typische duistere Hammer-sfeertje te zien krijgen. Het resultaat is geen spectaculaire horrorfilm maar wel gedenkwaardig genoeg voor horrorliefhebbers want de film maakt zeker deel uit van de rijke horrorhistorie en voor fans van Peter Cushing en Christopher Lee.

Het verhaal van La Llorona, de Huilende Vrouw, is gebaseerd op een oude Mexicaanse folklore over de geest van een vrouw die het voorzien heeft op kinderen. Er zijn dan ook legio horrorfilms die over haar gaan. Een verhaal dat dus niet echt iets van doen heeft met het Conjuring-Universum. Toch wordt er, vermoedelijk vanuit commercieel oogpunt duidelijk naar verwezen. Een slimme zet want het verhaal heeft niet erg veel om het lijf. Het speelt zich af in de jaren '70 maar is op de kleding en de inrichting van het huis na, niet heel typerend neergezet. De legende is er nog steeds één met een Mexicaanse achtergrond maar verder speelt het zich gewoon af in Amerika. Het betekent vooral dat het is volgepropt met voorspelbare 'jumpscares', en horrorclichés. Er zijn maar weinig geslaagde huiveringwekkend scenes. De film is daarom absoluut niet de engste en al zeker niet de beste horror. Nog wel vermakelijk.

De Spaanse filmserie uit de jaren '70 van Amando de Ossorio over de blinde verdoemde Tempeliers, zijn een opvallende verschijning binnen de horror. Tot Ossorio in 2001 stierf, heeft hij vier delen in de franchise gemaakt. Nu in 2020 probeert de Italiaanse regisseur Raffaele Picchio deze filmreeks opnieuw op te starten. Hoewel ik niet zeker weet hoe officieel dit een opvolger mag heten?

Maar goed de film volgt nog steeds weel veel van de regels die de films uit de jaren 70 hadden. De bekende opening; Tempeliers voeren een ritueel uit dat wordt onderbroken door enkele pissige dorpelingen. Ze worden gevangen genomen, verblind en op de brandstapel verbrand. Maar niet voordat ze wraak hebben gezworen. Waarna ze uiteraard ook terugkomen uit de dood, gek genoeg ditmaal pas na de Armageddon van Wereldoorlog 3.

Wat als eerste opvalt is dat de Tempeliers zelf er heel anders uitzien, en de nieuwe look is geen erg goede verbetering. Hun griezelige slow-motion-loopje was daardoor een stuk minder eng. Ik mistte de slow-mo doom die van ze uitgaat! Het zijn nu niet meer dan grote domme monsters die overal grommen en stampen. Ook de skeletpaarden die ze berijden werd hier teruggebracht tot een paar seconden. Wat eigenlijk in dit geval misschien nog enigszins positief was! Het zag er niet goed uit! Maar het ergste van alles de film bevat maar weinig tot geen sfeer.

In plaats daarvan krijg je veel bloed, gewikkeld rond een vrij eenvoudig plot. Wat rondrennen in een bos of het verblijf van de sekte, Dat verblijf leek op een kelder of ondergrondse opslagruimte. Dat het zich afspeelt na de apocalyps, speelt helemaal geen rol in de film! Maar eerlijk is eerlijk de speciale effecten die er waren, zagen er voor een low-budget film best goed uit. Veelal wel in CGI werden Kelen doorgesneden, ingewanden en zelfs een ruggengraat uitgerukt enz. Er was een scène die zelfs een best eng effect had, als de vader zijn eigen duim moest afsnijden Helaas is dat niet te zeggen van het geluid dat belemmerde soms wat de personages zeiden!

Ik snap het, het is minstens 45 jaar geleden sinds de laatste film en je wilt toch iets anders maken, iets meer van deze tijd! Maar om je film dan te laten lijken op een soort luie versie van 'The Walking Dead' in de wereld van Amando de Ossorio's Blind Dead-serie? Kortom deze Italiaanse poging om de Spaanse klassieker nieuw leven in te blazen is uiteindelijk niet echt geslaagd! Als goedbedoelde fan-film krijg het nog enige credit want het ziet er soms aardig uit en er is duidelijk plezier, maar als volwaardig en goed deel in de Blind Dead-serie? Nee dan staan de oudere films nog steeds op eenzame hoogte!

Het eerste regie-feit van regisseur Robert Wise (viervoudig Oscar winnaar) was deze film o.l.v. producer Val Lewton op B-horrorfilms georiënteerde afdeling. Al had hij al wel voor RKO-studio als editor meegewerkt aan Citizen Kane and The Magnificent Ambersons. Val Lewton's films onderscheiden zich doordat er op vakkundig suggestieve manier gevaar wordt voorgesteld, en daardoor de verbeeldingskracht van de kijker de lege ruimtes moet invullen. Met veel gebruik van licht en schaduwen om een ​​donkere, broedende atmosfeer te creëren en zo de bedreigingen te suggereren. Met die psychologische angsten en menselijke emoties lag hij de basis voor latere horror meesterwerken zoals The Innocents (1961) en The Haunting (1963) Echter ook de meester van suggesties kan een slechte dag hebben. Want met deze film slaagde hij er niet in om iets wat daadwerkelijk op terreur leek te tonen.

De filmtitel en aanwezige cast suggereren technisch gezien dat het om een sequel gaat van "Cat People" (1942) Echter de associaties met de vorige film zijn domweg te zwak. Het is dus duidelijk een trucje van de studio om mensen naar de bioscoop te lokken. (Dit gebeurde ook bij Lewton's The Leopard Man (1943) We zien dat Oliver(Kent Smith) en Alice (Jane Randolph) de geliefden uit de eerste film nu een dochter Amy (Ann Carter, vond haar een nogal irritant meisje) hebben. Verder is de Vloek verdwenen en komt Irena (Simone Simon) terug als geest maar dan wel van het vriendelijke soort.

Het argument dat dit helemaal niet bedoeld is als horrorfilm, maar eerder als een drama over een kind wiens fantasiewereld het echte leven doorkruist, zou zeker gemaakt kunnen worden. Echter dan had Lewton niet de elementen voor een horrorfilm in de film moeten plaatsen. De kleine Amy krijgt namelijk met bedreiging, dreiging en is overal in mogelijk gevaar. En daar gaat het mis want dat gevaar is luchtig en ongevaarlijk. De "geest" van Irena blijkt een denkbeeldige vriendin te zijn, de griezelige oude dame blijkt een excentrieke, gepensioneerde actrice te zijn en de dreigende dochter die van plan is om Amy te doden, kan verslagen worden met vriendelijkheid.

De enige keer dat de suggestieve horror wel geslaagd was, is in de scene dat Amy de "The Headless Horseman" hoort aankomen. Verder is de echte gruwel het tijdsbeeld van 1944. Dochter Amy wordt door haar vader meegenomen naar haar kamer voor een lijfstraf. Dit is niet in beeld maar een bevriende schooljuf (ja, idd een lerares) maakt de opmerking: "After all, a first spanking, it's an important occasion" gevolgd door de opmerking dat de moeder als vrouw zijnde zich daar niet mee moet bemoeien. Dit was vooral schrijnend.

De mooie beelden van regisseur Robert Wise maken deze film nog enigszins kijk-baar maar de mislukte suggestieve horror en het zwarte vlekje van de denkwijze uit 1944 maken van deze film de minste Lewton die ik heb gezien. Nee geef mijn dan maar de erotisch geladen remake uit 1982!

I don't know, it gets a bit creepy sometimes. It's a bit like one of those houses in horror films Yeah, I know what you mean. You say Boris Karloff's gonna pop up at any moment.

En jawel niet veel later komt Boris Karloff als Professor John Marsh binnen gereden in een rolstoel van het huis dat eigendom is van een man genaamd Morley (Christopher Lee) Robert Manning (Mark Eden) is namelijk op zoek naar zijn vermiste broer, en hij werd voor het laatst gezien in deze Craxted Lodge in Greymarsh. Losjes gebaseerd op HP Lovecraft's Dreams In The Witch House, bevat deze Tigon Film-productie een cast vol met sterren. Zo is ook Barbara Steele te zien in een kleine maar essentiële rol. (Bedekt met groene bodypaint, als de verleidelijke heks Lavinia) En toch is het niet genoeg. De uitwerking laat namelijk te wensen over, het komt niet verder dan een soort zoektocht waarin dan een heks-rondloop. Misschien dat als regisseur Vernon Sewell wat getrouwer aan het verhaal was geweest en minder geïnteresseerd in jaren zeventig psychedelica... Er is niets mis met de film maar het is ook niet zo geweldig.

De Faceless Man van de titel is eigenlijk een man genaamd Quintillus Aurelius, die is versteend omdat hij in 79 na Christus in Pompeii werd bedolven onder de lava tijdens de uitbarsting van de vulkaan Vesuvius. Tijdens archeologische opgravingen in de ruïnes van Pompeii komt hij terug samen met een kistje met sieraden.

Een low-budget monster-film in de traditie van de Mummie-films, alleen in plaats van een Egyptische mummie hebben we nu te maken met een oude Romeinse; een Etruskische gladiator wel te verstaan. De film bezit maar weinig spanning omdat het niets laat zien wat we zelf al niet hadden kunnen bedenken. En het monster is minder eng (en beweegt langzamer) dan de Mummy, maar de film zelf vliegt voorbij met een stevige 66 minuten. Dit komt doordat er gekozen is voor flink wat actie en een geweldige, belachelijk bombastische score heeft. geen topper maar wel erg leuk tijdverdrijf.

The Curse of the Fly is het tweede en laatste vervolg op de The Fly uit 1958. De plot van de film draait weer om de familie Delambre, Henri Delambre (Brian Donlevy) is geobsedeerd door de teleportatie-experimenten. Martin (George Baker), de oudste zoon van Henri, trouwt met een jonge vrouw die net uit een psychiatrische inrichting is ontsnapt. Waardoor het knap lastig wordt om de vreemde familiegeheimen nog geheim te houden. Afgezien van die naam, wat foto's van de voorgangers en de experimenten zelf, neemt de film het niet zo nauw met de voorgaande films. Ook Vincent Price en de vlieg zijn niet aanwezig. Het mogen duidelijk zijn dat deze film dus minder over een loslopend monster gaat. Het neigt meer naar een romantische spookhuis-film (zonder geesten dan) Daar is verder niets mis mee waren het niet dat karakters slecht uitgewerkt worden en het acteerwerk was maar net op randje van accepttabel. De zwart en wit beelden met soms mooie schaduwen, de "gruwelijke" beelden van de onfortuinlijke slachtoffers en de poging om iets nieuws toe te voegen aan de twee vorige films maken dat dit nog een degelijke ( maar mindere) afsluiter is geworden.

Met een titel als 'De vloek van de Komodo' en met Jim Wynorski een meester in pulp is het niet heel moeilijk te raden wat we in deze film gaan zien! Inderdaad er is een CGI-Komodo-Monster! En die monstereffecten zagen er nog best fatsoenlijk uit (voor een B-film), rechtstreeks uit de computer maar ietwat schatplichtig de jaren '50. Hoewel ik wel wilde dat het schepsel meer had te doen dan alleen maar opdagen, op één plek blijven staan ​​terwijl ze erop schieten, dan omdraaien en weggaan. De explosies waren dan weer van een heel andere kwaliteit. 'Actrice' Glori-Anne Gilbert gaat zowaar ook nog even zwemmen in een meer zonder badkleding aan! Ondanks dat ze erom bekend staat had ik het hier niet verwacht! Het is direct het spannendste wat er in de film gebeurd! Er is echt niets schokkends of andere verrassingen te zien, de film is rechtaan rechttoe maar wel (zoals we van regisseur Wynorski kunnen verwachten) cheesy genoeg om een nog goede tijd te beleven.

Standaard maar aardig! Een film die je al een vele malen eerder heb gezien. Familietraumaatje gemengd met een bovennatuurlijke kwaadaardige aanwezigheid. Het verhaal speelt zich anders dan andere af in de jaren 60 (Visueel is het een leuke afwisseling) en gaat over een moeder (Sarah Lind) die probeert om te gaan met de scheiding van haar man, (Henry Thomas, het jongentje ui ET) die haar op een dag, onbewust een vervloekte ketting geeft. Het vinkt daarna vrijwel alle vakjes af die je zou verwachten van een spookachtig/bezetenheid-film. Er waren een paar verontrustende momenten en schrikmomenten met CGI-geesten. Uiteraard een "reveal" twist aan het einde maar eerlijk gezegd was die veracht maar ook prima, Ook de oplossing om liefde te bekennen aan degenen die dicht bij je staan ​​[past goed om alles netjes tot het goede einde te brengen. Denk dat de film het een beetje moet hebben van de gimmick dat de McGraw-zussen, de hoofdrol spelen. Madeleine speelde in The Black Phone en Violet was onlangs in M3GAN. Maar zij zijn nu ook niet echt de grootste acteertalenten Tja de film is veilig en het is allemaal al eerder gedaan en ook beter gedaan. Slecht is het niet, had wat griezelige potentie maar het is voorspelbaar en uiteindelijk ook vergeetbaar.

Jane: you have big hands

Robert: ya they come with the rest of me

Vanaf deze film is het echt nog voor de Die-Hard fans gemaakt want iedereen die niets met het hele Puppet Master-ding hadden, moeten nu allang zijn afgehaakt! En het mogen duidelijk zijn dit is zeker niet de beste in de serie. Het is een echte DeCoteau-film wat betekent weinig gore, een minimaal aan vrouwen en menigmaal een ontbloot mannen-lichaam.

Andre Toulon is vervangen voor een nieuwe meester die Dr. Magrew heet, samen met dochter Jane is hij de eigenaar van de attractie; Magrew's Marvels. Maar als lokale pompbediende Robert 'Tank' Winsley wordt uitgenodigd om te helpen doordat hij het houtsnijwerk-vakmanschap beheerst, komt de waren aard van Magrew aan het licht.

De film heeft ongelooflijke fouten, maar het grootste struikelblok, is het hergebruik van beelden van de poppen uit eerdere films, meerdere keren passen die oude beelden niet eens in de nieuwe film.Toch verdient de film en regisseur ook wel lof want hij bracht Leech Woman weer even terug! Ik kan het niet helpen maar inmiddels waardeer ik de vertrouwde gruwelijke kleine vriendjes zo dat ik niet al te streng kan zijn voor ze!

Een zondeneter is een persoon die een maaltijd van de borst nuttigt van een overleden persoon om zo de zonden op zich te nemen waardoor de ziel van die persoon werd verlost. Dit soort praktijken waar arme mensen door rijke mensen werden betaald om alle zonden van de overledene op zich nemen om zo een plekje in de hemel te krijgen kwamen voornamelijk voor in de 18e en 19e eeuw in Schotland, Ierland, Wales, en sommige Engelse provincies. Deze folkloristisch griezelige achtergrond vormt een mooi uitgangspunt

Dat geven en de verhaallijn ‘wees voorzichtig met wat je wenst’ zijn eigenlijk nog best eenvoudig en toch verrukkelijk macaber. Rick Malone, een bouwvakker waarbij het op het moment allemaal niet zo lekker loopt, krijgt de sinistere deal van zijn leven aangeboden door de rijke George Drayton. Om het imperium van Drayton te erven, moet Rick alleen een maaltijd nuttigen die op het lijk wordt geserveerd Euh lees toch eens de kleine lettertjes....want dat is natuurlijk te mooi om waar te zijn !

Daarnaast is het aangevuld met verschillende subplots van Malone's vervallen religieuze geloof; de zelfmoord en relatie met zijn moeder en zijn relatie met een schoolvriend Jeremy en een ex-vriendin Tanya. Gespeeld door een cast van getalenteerde acteurs met een tv-achtergrond.

Dit is een uitzonderlijke eerste speelfilm van regisseur Justin Denton Die prachtig is vormgegeven met heel veel regie-flair De film bezit een ​​interessante visuele kwaliteit, weelderig sfeervolle decors en het effectieve gebruik van speciale effecten. Het zijn die kleine details in kleurenpalet van de decors, shots en scènes die deze productie naar een hoger niveau brengen

Nu blijkt dat Justin Denton werkte aan de visuele effecten van meerdere grote speelfilms en visuele effecten-cinematic (filmisch) regisseur bij The Elder Scrolls Online -game Prima acteerprestaties, een weloverwogen geluidsontwerp en de sfeervolle beelden van Denton, creëren hier dus echt iets gaafs!

Het oude westen, in een kleine, stoffige stadje probeert een lokale boer, Buffer, Dr. Carter en zijn familie onder druk te zetten en ze van hun land te verjagen. Een mysterieuze vreemdeling gekleed in het zwart rijdt de stad in, hij is een beruchte outlaw in het Westen. Een knappe held probeert nog vrede te sluiten en ondertussen de dochter voor zich te winnen. Het eindigt in een shoot-out Zo'n beetje het overbekende western-plot waren het niet dat die mysterieuze vreemdeling in het zwart een vampier is en de held een predikant.

De film kruist twee populaire filmgenres met elkaar en is daarmee toch wel een wat vreemdere Universal B-films uit de late jaren vijftig. Misschien zelfs wel de eerste die dit deed? (de enige uit het verleden waar ik weet van heb stammen uit 1966) Ondanks ietwat eigenzinnig is het verder ook onbeduidend.

De film bezit meer Western-elementen dan die van de vampieren-horror. Blijkbaar wordt je vampier als je zelfmoord pleegt maar echt bijten doet hij zo goed als niet. Het einde was uiteindelijk best leuk

De cast bestaat verder uit bekende B-filmgezichten en zijn allen degelijke acteurs. Regisseur Edward Dein (en screenwriter, werkte bv. ook samen met Val Lewton) laat soms opvallend en mooi belichte zwart-wit cinematografie zien bij de nachtelijke horror-gestileerde scènes. Hoewel dit te langzaam en spraakzaam en te goedkoop was om echt veel sfeer of opwinding te bieden, helpt de enigszins unieke aanwezigheid van de vampier om op zijn minst enige interesse te behouden.

WOW, wat een fantastische film! Er wordt een tragisch verhaal neergezet over hoe het kon gebeuren dat Leon Corledo, gespeeld door Oliver Reed, in een weerwolf kon veranderen. Dit verhaal zit zo slim in elkaar dat de film vanaf het begin spannend is. Het duurt redelijk lang voordat dan uiteindelijk de metamorfose in beeld wordt gebracht, zonder dat trouwens een gemis is.. Maar als Reed dan veranderd is dit zeer mooi gedaan. Alleen de speciale effects van de transformatie van de handen was sterk verouderd. Zodra je de hele weerwolf ziet is hij zelf best gruwelijk. Wederom een heerlijk geslaagde Hammer Horror.