Opinions

Deze moordende pompoenfilm is onderdeel van streamingdienst Hulu's viering van Huluween. Tja wat moet je met een moordende pompoen? Wat kan je doen met een pompoen die wraakzuchtig is tegen diegene die hem willen uithollen en die kan denken, zien en horen? In het geval van schrijver/regisseur Justin Hardings Carved, gebaseerd op zijn korte film uit 2018, is het een vrij rechttoe rechtaan horrorkomedie met een spinnenpompoen. Humoristisch een pompoen zijn ranken laten gebruiken om mensen uit elkaar te scheuren. Wat betekent dat je al binnen de eerste tien minuten drugsgebruik het F-woord en seks-grappen ziet of hoort. Niemand in de cast springt er bovenuit en werk geheel volgens een horror-overlevingsscenario. Daarnaast is het hoogtepunt bijzonder rommelige. De effecten zijn een mix van praktische gore en behoorlijke CGI. De moorden zijn misschien iets bloederiger maar vaak door een luchtige grap ook veilig genoeg om het gemiddelde publiek niet weg te jagen. Ach het is niet vervelend en wat moet je anders verwachten van een film over een moordende radioactieve pompoen?

Een Giallo-light want veel van de zo kenmerkende elementen zijn niet aanwezig in deze film. Het enige thema dat wortels in de Giallo heeft zijn de obsessie en waanzin. Het is echter wel een zeer mooie atmosferische mysterieuze Italiaanse horror. De filmt begint met de aankomst van restaurateur Stefano in een rustig Italiaans plattelandsdorpje. Hij heeft de opdracht om een bijzondere fresco van de lokale kerk te restaureren. Die fresco van de bloederige dood van de martelaar St. Sebastiaan is gemaakt door Buono Legnani. In het verder verloop van de film ontdekken we wat er met hem is gebeurd. Die ontknoping zit trouwens ook gedeeltelijk verwerkt in die fresco. De film zit verder vol met lange interacties tussen de personages, wat detectivewerk en romantiek. De personages in de film zijn stuk voor stuk zonderlingen. Als Stefano in het grote huis zijn intrek neemt, hangt daar een fijn spookhuis-sfeertje. Ook zijn er een aantal zeer mooie scènes. Waaronder één met een oude taperecorder. Echter heeft de film ook mindere punten. Vooral op het vlak van monteren van de scenes is het erg rommelig. Ze springen van de hak op de tak of worden soms plots zomaar afgebroken. Voor wie dit op de koop toe neemt heeft met deze film een zeer goede Euro-horror te pakken!

House of 1,000 Dolls is geen goede film maar ook geen hele slechte. Het zal zeker geen top 10- lijstje halen van beste films maar als tussendoortje is het best te doen. Het heeft een paar stijlvolle beelden en een cast met bekende namen (waaronder natuurlijk Vincent Price) die de film het bekijken waard maken. Denk aan het modernere "Taken" maar dan een stuk minder flitsend en met minder spectaculaire beelden. Het verhaal gaat over illusionist Felix Manderville (Vincent Price) en zijn lieftallige assistente Rebecca (Martha Hyer) Echter werken zij ook voor iemand die zich "de Hartenkoning" noemt. Voor hem ontvoeren ze mooie knappe vrouwen om te laten werken als seks-slavinnen in een bordeel in Tangiers. De film is een stuk braver dan je zal denken! De dames lopen namelijk alle netjes rond in ondergoed en er is verder geen naakt te bekennen. De openingsscène is nog wel macaber en doet meer verwachten dan we krijgen te zien. George Nader speelt Stephen Armstrong, een forensisch arts voor de Amerikaanse politie, iets wat hem blijkbaar een expert maakt in misdaadbestrijding. Hij volgt aanwijzingen, spoort verdachten op, overtroeft de plaatselijk politieagent maar een echt groot acteertalent is hij niet. Natuurlijk is er ook een mw. Armstrong en dit is de mooie Deense Eye-Candy Ann Smyrner. Recentelijk heb ik Journey To The 7th Planet gekeken en daar kwam deze mooie Scandinavische ook langs. Met een hele schare aan mooie dames, wat knok-momenten, een whodunit-moord-mysterie en Vincent Price die rondloopt in cape, hoge hoed en stok is het een aardige film. Pretentieloos en vermakelijk.

Als ik op Venezolaanse horror of thrillerfilms zoek, dan komen er niet veel films naar voren. Dit kan natuurlijk ook komen doordat veel makers uitwijken naar andere Zuid-Amerikaanse landen. De volgende film van deze regisseur is bv. ook gemaakt in Mexico. De film begint met dat Dulce wakker wordt met een snee op haar gezicht, haar man is vermoordt en haar en zoon vermist, ze wordt ervoor naar de gevangenis gestuurd. Dertig jaar later keert ze terug naar het huis...Het plot springt vervolgens heen en weer tussen heden en verleden.

Het eerste gedeelte van de film speelt als een spookhuis-film met rammelende deurknoppen en schimmige personen die net uit het beeld lopen. Niets nieuws onder de zon eigenlijk maar in de tweede helft volgt uiteindelijk op ingenieuze wijze een paradoxale ontknoping. Wat deze film boven andere in het genre uit deed steken. Helaas maakt dat het nog geen geweldige film want het scenario verliest zich ook regelmatig in sentimenteel familiedrama. Moedertje Dulce is nogal kleurloos en de ouderdomsmake-up die voor haar wordt gebruikt is...tja erg!

Voor een debuutfilm uit een land waar niet zo gek veel van dit soort films vandaan komen was het zeker een nette prima film! Sterker nog de film viel internationaal op: en in 2017 werd er van deze film in Zuid-Korea de remake Si-Gan-Wi-Ui Jib van gemaakt.

Hoewel de ‘The Ogre’ eigenlijk alleen bestemd was voor de Italiaanse televisie is het onder de titel ‘Demons III’ toch als film uitgebracht. Maar laat je niet beetnemen want een derde deel in de Demons-reeks is dit zekere niet! Tja en doordat het een tv-film is, zijn zowat al het coole dingen die kunnen gebeuren, zoals geweld, naaktheid of vloeken, uitgesloten. Veel tijd gaat er verloren aan ruziënde echtlieden, verstoppertje spelen en orchideeën. Mede daardoor is er amper een schrik of gore-moment te vinden. Daarnaast lijkt het script op dat van Howling IV maar welke van de twee als eerste was is net te zeggen. Wel is het huis of kasteel waar het zich eigen afspeelt erg gaaf, acteerde de cast behoorlijk goed en een fijn jaren '80 muziekthema. Ook was de menseneter zeker een cool concept (ken ook geen andere films er mee) maar helaas is de uitwerking waar het bij deze film aan schort.

Kunstige stop-motion animatiefilm. In de proloog wordt verteld dat de indoctrinatievideo is gevonden in de archieven van Colonia Dignidad ("Waardigheidskolonie"), een geïsoleerde commune van Duitsers, gesticht in het Chili (deze stond onder leiding van de Duitse emigrantenprediker en kindermisbruiker Paul Schäfer ten tijde van de militaire dictatuur van Pinochet)

Gepresenteerd als een duister sprookje vertelt het verhaal van Maria, een meisje dat afdwaalt uit hun gemeenschap en zich verstopt voor een wolf in een mysterieus huis in het bos. Daar vindt en verzorgt ze twee biggetjes, die geleidelijk mens worden. Het verhaal dat zich ontvouwt is een waarschuwend verhaal, bedoeld om de kinderen van de sekte ervan te weerhouden zich in de buitenwereld te wagen. Maar tevens laat het ook zien hoe dat indoctrinatie doorwerkt zelfs op volgende generaties.

De productie duurde vijf jaar omdat de makers Cociña en León voor deze film met een fysieke kamer naar twaalf grote musea voor moderne kunst, (o.a. Upstream Gallery in Amsterdam) reisden. Ze maakten dus als "artist in residence" voor een live publiek twaalf scènes die deze film werden. Daardoor speelt de hele film alsof het één ononderbroken shot is, voor je ogen wordt alles live geknutseld. De makers legden zichzelf ook regels op zo mochten de voorwerpen en meubels nooit twee keer in een scene gebruikt worden. De ruimtes blijven dus continu veranderen.

Uiteraard is het het kunstig en creatief wat je hier ziet maar het voortdurende afbreken, opbouwen, transformeren mengen en bewegen van personages, muren, meubels en het huis zelf wordt na een tijdje ook een beetje repetitief en sloeg bij mij een iets van vermoeiing toe. Daarnaast ben ik van mening dat men met een film zijn achtergrondverhaal duidelijk moet maken en niet dat de kijker bijna verplicht is om te gaan googelen om er iets van te begrijpen. Ondanks dat en het feit dat hier enorm veel werk in zat, zal ik deze film ook geen slechte waardering geven!

Een erg goed gemaakte Uruguayaanse horrorfilm! In elkaar gezet met 6000 dollar, een handcamera en slechts vier dagen opnametijd (inclusief nabewerking om het te laten lijken alsof het een oneshot-project was). Heel simpel dus en toch heel effectief. De makers hebben waargebeurde feiten genomen als uitgangspunt en daar een verklaring voor bedacht. Laura en haar vader, Wilson, verhuizen naar een huisje dat grondig gerenoveerd moet worden. Alles lijkt goed te gaan totdat Laura geluiden van boven begint te horen. Het is een film die lijkt opgenomen te zijn alsof het één doorlopende opname van 79 minuten is en waar de verontrustende griezelige geluidsontwerp zorgt voor een even belangrijke bijdrage! De verdere angst is voor een groot deel gebaseerd op de vraag wie er achter de gebeurtenissen in het huis zit...In Zuid-Amerikaanse landen zal de filmindustrie niet groot zijn, dus horror zal ook niet genre waar je als eerste voor kiest maar toch zijn veel films uit dit werelddeel erg goed! Deze film was baanbrekend toen hij uitkwam en werd er uiteindelijk ook een Amerikaanse remake van gemaakt.

Eindelijk, eindelijk heb ik dan Casablanca gezien! Tja, en wat moet je nog over de film zeggen? Alles is zo`n beetje al over die film wel gezegd. Enorme sfeervol, veelal op één locatie met de meest uitlopende karakters die samen komen in de smeltkroes van Rick's bar. Humphrey Bogart en Ingrid Bergman die de sterren van de 'Marokkaanse' hemel spelen. De niet-storende onderliggende boodschap voor oorlog die door de hele film is verweven. De Marseillaise-scene. De beroemde filmzin die helemaal niet in de film zit: "Play It Again Sam." De foutjes die aanwezig zijn in de film. En Ingrid Bergman...zucht. Nee, er is niets meer toe te voegen aan wat al die andere ook al concluderen. Een zeer mooie film

Fellini-film vol verveling, raarheid en onbegrijpelijkheid. De film is zo goed als niet te bekijken maar onder het mom van het is "Kunst" ontvangt dit uiteraard veel lofbetuigingen van recensenten en de "intelligentsia" Op de een of andere manier is Fellini erin geslaagd een verhaal te maken over een seksueel dwangmatige man die volkomen saai en niet sexy is. De seksuele handelingen zijn op een dwaze en irritante manier gechoreografeerd, terwijl het personage van Casanova wordt begraven onder zoveel make-up en protheses dat Donald Sutherland eruitziet als een griezel. Onbegrijpelijk van allemaal is dat dit ook de bedoeling was...o... wacht dat is "Kunstzinnig" Ja er zijn prachtige kostuums maar het is onmogelijk serieus te nemen en na meer dan twee en een half uur lijkt het een eeuwigheid te duren. Het deed me vooral denken aan het sprookje; "De nieuwe kleren van de keizer" Samengevat;: Ik vond deze Casanova één lange, vervelende en lege film.

Keuze; kijk je liever naar een film waarin een moordenaar met de bijnaam 'Geppetto' die vrouwen ontvoert en ze op een afschuwelijke manier in marionetten veranderd...of naar een karakterportrettering met het leed van de hoofdpersonage in een groot huis, haar liefdesbelang, een mysterieuze oude vrouw en een geestverschijning. Als je liever het eerste wil zien dan moet ik je helaas teleurstellen! Het is meer een film over een dove vrouw die afsluiting zoekt voor haar overleden zus terwijl ze probeert een relatie te onderhouden met een man die een voogdijstrijd voert met zijn ex-vrouw. Veel overbodige verhaallijnen dus en met 100 minuten is veel te lang. oké er zijn wel scenes met de moordenaar maar die missen de harde, grafische horror. Echt heel slecht is de film niet, maar verdrinkt meer in zoetsappige van een een tv-drama, dan dat het horrorfans bediend

Net als de eerste vijf afleveringen van A Ghost Story for Christmas is "Casting the Runes" gebaseerd op een kort verhaal van MR James en geregisseerd door Lawrence Gordon Clark. Echter dit is geen aflevering is van A Ghost Story for Christmas en is niet door de BBC gemaakt maar voor ITV Playhouse. Van alle MR James-bewerkingen is dit ook degene die meerdere keren is bewerkt, waaronder het geweldige Night of the Demon (1957) van Jacques Tourneur.

De Victoriaanse academicus uit het verhaal is nu veranderd in een vrouwelijke televisieproducent/ tv-nieuwsverslaggever Prudence Dunning, die de woede van occultist Karswell op zich afroept nadat ze een documentaire heeft gemaakt waarin ze kritiek op hem heeft. Bij verder onderzoek duikt de naam John Harrington op en dat zij beide zijn vervloekt door een stuk papier met wat runen.

Maar tja...tv-budgetten waren destijds heel wat lager en ook de manier van filmen was...euh anders...dit is dan ook redelijk gedateerd in hoe het er uit ziet! Er was een slecht special effect en het lijdt ook onder de reclameonderbrekingen. Desondanks is net iets vreemder dan nadere televisie-dingen van die tijd en MR James-verhaal is uiteraard sterk, waardoor het nog steeds leuk en kijkbaar is.

Als groot fan is regisseur Stuart Gordon niet bepaald onbekend met het werk van horrorschrijver H.P. Lovecraft. In totaal maakte hij zeven films die als basisconcept een verhaal van de schrijver hadden. Deze film is dan ook gebaseerd op Lovecraft’s “The Outsider” Hoofdrolspelers uit Re-Animator en From Beyond, Jeffrey Combs en Barbara Crampton spelen wederom in de film en een sterk Gotisch aandoend griezelsfeertje en een behoorlijke dosis grimmigheid maken de boel compleet.

De ellende begint allemaal als de Amerikaan John Reilly een Italiaans kasteel erft en besluit om samen met zijn gezin af te reizen naar zijn nieuw verworven landgoed. De kerkers van het monumentale kasteel herbergen echter een luguber geheim... Het Italiaanse kasteel was een perfect decor voor een verhaal als dit. Het acteerwerk was redelijk goed. Echter is ‘Castle Freak’ natuurlijk ook niet helemaal zonder gebreken. Zo was Gordon heel wat zuiniger met bloed en lichaamsdelen dan in veel van zijn andere (horror)producties, maar dit neemt niet weg dat deze film ook wel een paar verontrustende scènes bevat. Misschien kwam het doordat de regisseur de film maakte met een bedrag van $ 500.000, wat zijn kleinste budget ooit was. Toch wist Stuart Gordon met dat budget een erg goede en vermakelijke genrefilm te maken!

Inderdaad een teleurstelling. Ik keek hier eigenlijk wel naar uit op basis van het mijn goede waardering voor het origineel, H.P. Lovecraft en omdat ik genoten heb van de laatste films van Fangoria.(Puppet Master: The Littlest Reich, Satanic Panic, Porno en VFW ) Helaas ... vermaakt dit veel minder.

Vijfentwintig jaar na het origineel had het inderdaad weleens tijd geweest voor een remake/reimagining! Speciale effectman Tate Steinsiek (Scare Package, Satanic Panic, The Littlest Reich) mocht de film regisseren. En dat was denk ik de eerste misstap want de film weet veel minder sfeer op te roepen. Helder verlichte kasteelinterieurs deden de film maar weinig goed! En de special effecten waren maar spaarzaam, vaak niet opwindend en erg vergeetbaar. Dus dat was al niet zo iconisch als de film uit 1995.

Tja het tweede grotere probleem was het script van Kathy Charles. Had het maar lekker over de top uitgepakt of was er iets anders met het verhaal gedaan. Maar werkelijk...? Het grootste cliché van stal halen om een hogere PG te krijgen? In de film dus het groepje jong volwassen (Het ontbreekt de film aan echt sympathieke karakters) drugs laten gebruiken. Verder lopen ze veelvuldig rond en om het opleuken krijg je duffe soft erotische scènes. Drugsgebruik en het zinnespelen op groteske seks vallen voor mij niet onder goede horror...Uiteindelijk pas helemaal aan het einde is er wat tijd over voor een suffe wraakactie.

Nou oké er werd wel iets anders geprobeerd. Stuart Gordon baseerde zijn film losjes op 'The Outsider' en 'The Rats in the Walls' Echter in deze film verwerken ze ook zijn verhaal 'The Dunwich Horror' Zodoende blijkt deze Rebecca Reilly een afstammeling te zijn van de familie Whateley, vinden ze de Latijnstalige versie van de Necronomicon en is er een rol weggelegd voor de voorouder Yog-Sothoth. Maar als je één van de kernverhalen van de Cthulhu Mythos in je film verwerkt verwacht ik wel wat meer dan dit...!

Deze film kan gezien worden als de moeder van alle mysterie-"haunted" huis-films. Erfgename LaPlante en gezelschap brengen de nacht door in een behekst huis. Gemaakt door de in Duitsland geboren Paul Leni Van hem heb ik eerder The Man Who Laughs (1928) gezien en net als in die film, bezit deze ook de donkere atmosfeer, horror-elementen en de nodige humor. Met name het visueel was het verbluffend, wapperende gordijnen, lange enge gangen, cinematografische technieken, spinnenwebben. Dit komt natuurlijk mede door het camerawerk van cineast Gilbert Warrenton. Opvallend was dat veel met beeld werd verteld en er maar weinig tekstkaarten waren. Leni laat er ook geen gras over groeien want de verwanten arriveren snel op het landhuis voor de laatste wens van miljonair Cyrus West. Waarnaar de "The Cat" zijn spel kan gaan spelen. Door het whodunit-vraagstuk zal men volgens de maatstaven van nu het eerder een thriller noemen dan een horror. Echter door sommige elementen en de sfeer vond ik het nog best eng. Het acteerwerk was in de jaren '20 natuurlijk ook anders. Het kwam in deze film erg naturel over en helemaal niet zo toneelachtig. En dan de huishoudster die was in deze film misschien wel de echte horror. Tjonge wat een engerd. Wederom een erg mooie en fijne silent van regisseur Paul Leni.

Val Lewton, de producent en schrijver van Cat People was van mening dat: Dat de kracht van de camera om suspense te creëren lag in de kracht van de suggestie. En in deze film komt dat fantastisch na voren! Er wordt een web van suggesties geweven. Terwijl de kijker maar weinig tot niets te zien krijgt. Daarnaast wordt er gespeeld met de vraag of Irene alleen maar haar hoofd op hol heeft laten brengen door eeuwenoude mythes? In de film worden wel "aanwijzingen" gegeven dat er toch wel wat meer aan de hand is, maar deze aanwijzingen zijn subtiel en dienen vooral verder ingevuld te worden met eigen fantasie. Nu had het aan het werk zetten van de fantasie van de kijker nog een fijne bijkomstigheid want de film had een beperkt budget. Maar ondanks de afwezigheid van die dure special effects zijn het vooral de creatieve kwaliteiten van regisseur Jacques Tourneur die deze film tot een prachtige sfeervolle film maken. Er wordt knap gebruik gemaakt van licht en donker en is er sprake van een zeer sterk cameravoering. En dan is er nog Simone Simon in de rol van de Servische Irena Dubrovna. Ze is geheimzinnig, frivool maar tevens gaat ervan haar ook een bepaalde katachtige spannende aantrekkingskracht van haar uit. Kortom zij zet de perfect Catwoman neer. Werkelijk waar een prachtige film!

Waar halen Australiërs het toch vandaan? Want deze Cat Sick Blues is waanzinnig, ziek, verknipt en soms hilarisch maar één ding is zeker het is de meest vreemde en anders dan andere films die ik dit jaar zag! Oké in eerste essentie is het een slasher maar niet zoals de klassieke 'helden' En kan je een slasher combineren met zeg: feelgood movie Juno? Want dat komt nog enigszins in de buurt. In de film zijn er twee verhaallijnen de ene gaat over Ted Henson die zijn kat heeft verloren en de andere over Claire Ellis die een kat had die populair op internet was, maar door een fan werd verkracht. De twee verhaallijn kruisen elkaar natuurlijk. Ted (Ted Bundy?) die voor de wederopstanding van zijn kat dus op zoek is naar negen mensenlevens is het ene moment aandoenlijk waarna hij opeens weer gruwelijk eng kan zijn als hij verkleed is als de "Catman" Alleen dat kostuum al! Daarnaast is alles met een bepaalde flair gefilmd waardoor er die juno-sfeer komt te hangen, en dit terwijl de meest gruwelijk moorden en gore over het beeld rollen. De film schijnt te zijn begonnen als Kickstarter-project voor short maar breidde zich algauw uit tot een volwaardige film en met adembenemend resultaat! Deze Cat Sick Blues moet je eigenlijk zien! En was het niet voor de horrorgenre dan misschien wel voor de absoluut unieke stijl en script. Je kan de film gewoonweg nergens mee vergelijken?

“You’re too smart for me, baby — I like ’em stupid!”

Tja, typische jaren '50 spul, oorspronkelijk opgenomen in 3D, maar degene die ik heb bekeken, was in 2D. Het is, denk ik, een van de onbekwame sciencefictionfilms die toen werden gemaakt. De grote nadruk van dit soort films werd gelegd op 'traditionele' familiewaarden en vrouwelijke gehoorzaamheid, het was ook maar niets, zelfs bedreigend, van die vrijgevochten vrouwen. Wat ze nodig hebben, is een stoere Amerikaanse man dan beseffen die vrouwen zich wel dat het leven zoveel aangenamer is. En degenen die zich niet laten overrompelen door deze Adonis uit Hollywood (vaak aan drank zijnde B-acteurs van middelbare leeftijd) worden eenvoudigweg gedood.

De film opent met vijf astronauten in wat op het eerste gezicht lijkt op een kantoor of laboratorium, maar blijkt de controlekamer van een ruimteschip te zijn. En wat doe je als vrouw als je net uit je cryoslaap kom? Juist het eerste wat je doet is je uittrekken om vervolgens een spiegel en kam te pakken.Lang leve stereotypen. Het is dus een van de hoofddoelen van de film om te laten zien hoe verschrikkelijk een door vrouwen geleide samenleving wel niet zou zijn!

En zoef je met de eerste raket naar de maan dat gaat dat uiteraard mis. Het eerste dat opvalt is dat de astronauten niet gewichtloos zijn. Een razende meteoor treft het schip en breekt de salpeterazuurtanks. Gelukkig wisten de ingenieurs dat het opslaan van bijtende vloeistoffen gevaarlijk is en monteerde een handig waarschuwingslampje "salpeterzuur lekt" Waarna de dappere copiloot met een CO2-brandblusser het zuur dooft!

Na op de maan nog een meteoriet; Bukken! tegen te komen wordt de mannelijke fantasie algauw werkelijkheid. Een samenleving van mooie vrouwen (in nauwsluitende sexy zwarte pakjes) zonder mannen in de buurt. Welke man wil dat nu niet? De Kattenvrouwen van de maan bezitten telepathische invloeden die alleen werken op vrouwen maar zijn niet in staat om namen te onthouden. Walt heet opeens Doug?

Oh, en de Kattenvrouwen voeren een dansje uit op de dromerige-charmante fluitmuziek van Elmer Bernstein (ja, DE Elmer Bernstein ). Een belachelijke dans. Niet om de astronauten te vermaken, want ze slapen allemaal (mensen slapen veel in deze film). Maar gewoon zonder aanwijsbare reden. Waarschijnlijk omdat het sexy had moeten zijn. Wat het niet is. De climax van de film is een voice-over?

Een sciencefictionfilm van 65 minuten is wel erg kort, wat hier een van de weinige goede dingen is die je erover kunt zeggen. Ook heb ik het vermoeden dat de film links en rechts decorstukken en sets leent. Niets past bij elkaar en het lijkt gewoon alsof de filmmakers alles hebben verzameld wat ze in een ateliermagazijn konden vinden. Hoewel het niet heel saai is, is de film wel dom en slecht.

Fijne duistere, dramatische thriller met voor zijn tijd waarschijnlijk een vleugje mysterie. Een low budget zwart-wit Britse B-film die meestal tevreden is met het opbouwen van de spanning door de score, verschillende geluiden en gebeurtenissen. De in Duitsland geboren regisseur Gordon Hessler begon met 'Alfred Hitchcock Presents', waarna hij debuteerde op het grote scherm met deze en dit speelt bijna als een uitgebreide aflevering van 'Hitchcock', Enigszins opmerkelijk voor zijn tijd is het, dat de film een soort pre-feminisme laat zien. Bazige Ellen (Georgina Cookson) is een rijke-zakenvrouw die aan het hoofd staat van haar bedrijf, voortdurend stelt ze eisen aan haar toyboy aka man Raymond (Gary Merrill),fysiek, emotioneel en seksueel. En ook haar secretaresse is een man. Oh en er zijn trouwens geen echte catacomben in deze film, wel is er een foto te zien. Hoewel je dit niet kijkt voor zijn horror is het wel een leuk stukje Britse spanning uit de jaren 60.

Best wel jammer, want regisseur David Schmoeller (Tourist Trap (1979) weet hier best een aardige sfeer te scheppen met de catacomben van het afgelegen klooster van St. Peter. De opening waar de demon wordt ingemetseld beloofde een prima film. Dat de film uiteindelijk tegenval komt vooral door het ontbreken van bloed en Gore. Ook de op de poster luchtig geklede dame is niet te zien. Het meest opmerkelijk aan de film zijn een scène met Jezus, een chocoladereep en een moord die vrij eigenaardig is. Daarnaast lijkt demon veel meer op een rockster uit de jaren tachtig dan een slecht wezen.De cast speelt aardig maar is volledig verwisselbaar en alleen pater John gespeeld door Timothy Van Patten is opvallend. Niet zo zeer voor zijn acteerwerk maar meer in het feit dat hij nu een bekend regisseur is van series zoals; The Sopranos, Game of Thrones, Deadwood, en Boardwalk Empire.

‘Als je zelf weet dat je gek bent, dan ben je niet gek, want alleen iemand anders kan aangeven dat jij gek bent omdat diegene dat opmerkt,…’ maar wat als die ander gek is? En om je ongeschikt te laten verklaren moet hij eigenhandig een formulier invullen dat hij gek is, maar wie daartoe in staat is, beschikt nog over voldoende verstandelijke vermogens! Oftewel valstrik 22 Dat soort Alice-in-Wonderland-logica vormde de kern van het verhaal.

De film zag verrassend goed! Het grote budget straalt van het doek af. De effectscènes (gore, bombardement) waren zelfs nu nog overtuigend. Of wat te denken van de zeventien authentiek gerenoveerde bommenwerpers? Ook op het camerawerk, de montage en het geluid was niets aan te merken! Ook over het acteerwerk geen klachten. Een goede cast van bekende en aankomende sterren. Waaronder Alan Arkin, Martin Sheen, Jon Voight, Anthony Perkins, Orson Welles en zelfs Art Garfunkel. Ja de uitvoeringen zijn sterk maar het was moeilijk om met ze te verbinden. De film bevat ook een aantal bloederige scènes, alsmede enig naakt.

Daardoor denk ik dat regisseur Nichols een iets te grote fan van de roman van Joseph Heller was. Het lijkt erop alsof iemand vol enthousiasme onderdelen van het boek verteld maar uit zijn verband tilt. Zoiets als... ja je heb dan...maar wacht dit moet ik ook nog vertellen en oh ja toen... Dit maakte de film nogal fragmentarisch, afstandelijk en rommelig. Waardoor het minder werkte voor mij. De komedie werkte soms wel maar ook vaker gewoon niet! Potentie was er en er zijn zeker enkele fijne momenten maar op de een of andere manier lukt het mij niet om in de film te komen.

Flatteuze en amateuristische film die duidelijk leentjebuur speelt van films als The Omen en The Exorcist. En toch is dit niet de slechtste film die ik ook heb gezien. Dit komt vooral doordat na de twintig minuten durende kennismaking er elke vijf minuten wel iets gebeurd. Maar verder is het miraculeus slecht! Wat als eerste opvalt is dat het acteerwerk betreurend slecht is. Vooral de moeder is zo abominabel slecht dat het gewoon irritatie opwekte. SFX zijn soms hilarisch, heb meerdere keren hard moeten lachen. Terwijl dit waarschijnlijk niet de bedoeling was? En dan zijn er nog de belabberde domme fouten in de film. Zo is er een scene met Cathy, die tijdens het ontbijt een kom weggooit en wanneer oma/huishoudster het opruimt, raapt ze twee stukken op en zegt zo het is weer opgeruimd. Terwijl we duidelijk nog alles zien liggen? En dat is pas één van de vele stumperige fouten? De kwaliteit van de film die ik heb gekeken was ook vrij slecht. Er hing een soort gelig gloed over de het beeld en ik zag vaak strepen. Waarschijnlijk was dit een een hele slechte videotape. Het is ook begrijpelijk dat ze deze niet zo gauw zullen restaureren. Daar is het allemaal te miserabel voor.

Het is de jaren '30 en '40 de gewoonte geweest om dubbele speelfilms in de bios te draaien; het publiek kreeg zo waar voor zijn geld met; "Twee voor de prijs van één" Dit leidde tot een behoefte aan korte, goedkoop gemaakte speelfilms. B-films dus! Deze kwamen van het zogenaamde "poverty row" waar filmbedrijven die gespecialiseerd waren om efficiënt en goedkoop films produceerde.

Tja zo ook deze Katman van Parijs, technische gezien een gotische horrorfilm omdat het zich afspeelt in 1896. Auteur Charles Regnier keert na exotisch reisje terug naar het Parijs, hij schreef eveneens een bestseller die het Ministerie van Justitie graag wil verbieden. Als diezelfde nacht er in de donkere straten een ambtenaar wordt vermoord... doodgeklauwd! Is het voor de politie gelijk volkomen duidelijk... Charles Regnier ..is de moordenaar! Veel is natuurlijk te danken aan Cat People (1942) en Werewolf of London (1935) of The Wolf Man (1941)

Tja een meesterwerk is het zonder meer niet!. Maar het is kijkbaar genoeg, regisseur Lesley Selander doet redelijk werk om er wat spanning en tempo in te krijgen. Helemaal lukken doet dat natuurlijk niet! Zo is de film spraakzaam, waarbij veel meer tijd wordt besteed aan het beschrijven van de moorden dan aan het daadwerkelijk weergeven ervan. (al kan dit ook te maken met de leeftijd)

En het enige wat er verder is, is onzekerheid over de vraag of de held de weerkat is die de moorden pleegt. Zodoende werd er een knokpartijtje en een redelijk spannende achtervolging met paardenkoetsen ingegooid. En met de actrices Lenore Aubert en Adele Mara weten ze ook een beetje flair te geven aan de film.

Oef...waarom kijk dan toch naar een film die Catnado heet? Misschien hoopte ik met Catnado op net zoiets als Haaiennado of Clownado...Maar NEE het is een anthologiefilm waar de wervelwind met katachtigen soms niet meer is dan dat ze het vermelden op de radio. OMG het was een doe-het-zelf-inspanning met een microbudget waar geen talent bij betrokken is om iets van het gebrek aan budget te compenseren.

De film begint met iets van Donald Farmer wiens idee het was voor deze film. Een vrouw probeert een deur dicht te houden, waarschuwt voor de kattenstorm en dat er beelden zijn gemaakt met telefoons, en dat is wat we gaan zien.

De eerste beproeving, ‘Crimes and Felines’, van Tim Ritter ( ervaren met tig microbudget op zijn naam) gaat over een vrouw die haar ex ophaalt uit de gevangenis waar hij heeft gehoord over een vrouw met een fortuin in haar matras. Ze zijn van plan haar te beroven, maar er is ook een catnado waargenomen in de omgeving. Amateuristisch leuk doen, is niet leuk...

Tweede beproeving “Of Cats and Men”, van Blair Kelly. Drie vreemden zoeken onderdak in een leegstaand huis, voor een catnado maar vormen mogelijk een groter gevaar voor elkaar dan de storm zelf. Dom, voorspelbaar en vermoeiend.

Derde beproeving “Storm Window” van Curtis Everitt gaat over een man die de bijbel citeert en vastzit in een donkere kamer waar hij een drietal pratende katten ziet. Tjonge, tjonge goedkoop en vrijwel niet te bekijken.

Vierde beproeving ‘Apocalypse Meow’ van Logan Wintons speelt zich af twintig jaar nadat de Pussy Plague de kattenpopulatie bijna had weggevaagd. Nu veroorzaakt het vaccin de vorming van catnado's . Twee losers besluiten dat dit hun kans is om helden te worden. Ja zonder poesjes grappen as de film natuurlijk niet compleet!

Vijfde beproeving “Cat Burglar” van Melvin Pittman is een verhaal van twee agenten die de taak hebben een reeks catnappings op te lossen. Geen idee wat nu de bedoeling was...

Zesde beproeving “Nightmare at 10,000 Feet” van James M. Myers Twee mannen die in een klein vliegtuig naar huis vliegen, worden bedreigd door wat lijkt op een verdwaald koorlid uit Cats: The Musical. Ongelofelijk hier was zowaar nog iets ondermaats leuks aan.

Als je denk nu is het klaar NEE...hoor want er is een postcreditsegment, Cosmic Catnado', van Jerry Williams waarin de film naar de ruimte gaat in een parodie op oude tv-programma's voor kinderen. Maar ook dit schiet weer gewoon in alles tekort.

Er valt weinig aan te bevelen, of je moet echt een groot fan zijn van films op een microbudget, shot-on-videofilm of doe-het-zelf-cinema want dit was gewoon derderangs.

Qua verhaal is dit natuurlijk niet bijster origineel, dit is niet veel anders dan er loert een wezen in het donker-filmformule, maar de film weet er nog best goed gebruik van te maken! De groep bestaat uit een overbekend standaard gemêleerd gezelschap met onder andere een stoere meid en de altijd aanwezig etnische minderheden.

Wel is het enorm ondergronds doolhof van grotten in de Karpaten en het vinden van een nieuw ecosysteem, (toen) nog enigszins nieuw. Al was erin 2005, ook een mini-rage met films over ondergrondse wezens. Waarbij Neil Marshall's The Descent (die het overigens deed met een veel kleiner budget) de onbetwiste winnaar is.

Het mag de pret echter niet drukken. Binnen de basis van de formule creëert regisseur Bruce Hunt een redelijke spanning en een aantal verrassende schokken. Het was dan ook een aardige formulefilm. Waarvan de focus voor een groot gedeelte ligt bij avontuurlijke sporten als duiken, abseilen en rots -klimmen. Uiteraard met bijkomstig haantjes gedrag door de voornamelijk mannelijke cast. Het acteerwerk is ook niet echt diepgaand, maar dat kan je ook niet verwachten van een redelijk onbekende cast

Gelukkig komen de monsters, zeker in het begin, niet al te veel in beeld, wat de spanning alleen maar ten goede komt.Want de scene met de stroomversnelling, de daaropvolgende scene van het gezelschap in het water terwijl iets hen van onder water benadert en scene waar Piper Perabo een rotswand beklimt, zijn de fijnste sequenties van de film. Amusant is ook de verklaring van de oorsprong van de gedrochten, dit geeft een leuke twist aan het verhaal, evenals het einde, zeer vermakelijk.

De film is geen hoogvlieger maar als erg leuk tussendoortje was het zeker niet verkeerd!

Eenling met geheugenverlies Isaac laat zich overhalen om tegen betaling een paar dagen op Olga, het nichtje van zijn huisbaas, te passen. Als horror-fan en met de titel "voorwaarde" weet je natuurlijk; “Er moet meer aan de hand zijn”. En inderdaad, want ten eerste bevindt het huisje zich op een klein eiland in het midden van een meertje. Ten tweede: omdat Olga mensenschuw is en Isaac niet in haar kamer mag komen, moet hij een soort harnas dragen aan een zware ketting. Met vertrouwde elementen van een geïsoleerd huis, vreemde geluiden, en de mogelijkheid van een vleugje hekserij komen alle samen in een duistere tragedie. De spanning en een gevoel van naderend onheil worden sterk uitgevoerd en snelle schrikreacties worden gelukkig achterwege gelaten! Uitermate effectief en griezelig is het rare geluid ‘Dat zijn vossen,’ wat je in de verte hoort klinkt soms als schreeuwende tienermeisjes en een schurftige speelgoedkonijn met trommeltje, drumt alleen, maar waarom? Beide spelen geen grote rol maar maken de film wel een stuk minder voorspelbaar en eng! Met beperkte middelen, een kleine cast, spaarzame dialoog en aangenaam vreemde beslissingen weet regisseur Damian McCarthy een zeer sterke debuutfilm af te leveren!

Bijzonder en verbazingwekkend filmpje! Een film waarin het Chrysler Building (of was het Empire State Building?) werd voorgesteld als was het de Barad-dûr met Oog van Sauron. Romulus Ledbetter (Samuel L. Jackson) is een pianist die geplaagd wordt door een psychische aandoening en in een grot in New York City woont. Hij gelooft dat iemand genaamd Cornelius Gould Stuyvesant alles bestuurt met behulp van y-stralen. Een thriller met een script waar vermoedelijk Plato's allegorie van de grot in verwerkt is. Misschien is het moordmysterie voor sommigen een beetje voorspelbaar, maar Kasi Lemmons fantasierijke regie en Samuel L Jacksons geweldige optreden van schizofrene waanzin helpen om boeiend en meeslepend te maken. Het feit dat dit toentertijd flopte en bijna vergeten werd, is echt jammer, echter nu springt dit er echt uit als een echt juweeltje!

De film begint als een soort goedkope 'western' uit Mexico, maar zakt vervolgens verder af naar een nog bedenkelijkere niveau. Tijdens zijn vroegtijdige dood spreekt een oude sjamaan een vloek uit over klein Mexicaans plattelandsdorpje waarna iets kwaadaardigs in de schaduwen loert. Het lukte blijkbaar niet om van de film iets samenhangends te maken. Je gaat soms plotseling van de ene plek naar de andere, er gebeuren dingen. Oh, en soms willekeurige personages zoals tijdens een geforceerd komische moment met twee voyeuristische mannen die gluren naar een meisje dan doucht. kortom erg veel bijna niet te volgen chaos. Tja duidelijk een Mexicaanse horrorfilm met een laag budget, enkele middelmatige speciale effecten van vooral nadat er een moord is gepleegd. Scènes van iemand die een Wolf (Nahual)-kostuum in de kast had hangen en in de laatste act een slappe plotwending. Helaas maar dit was een teleurstellende Mexicaanse weerwolffilm.

Competente Deense thriller met een bovennatuurlijk tintje. Je kent het; een echtpaar, Cecilie en Mads, verhuist naar een huis in een buitenwijk. Er zijn in het verleden een aantal dingen gebeurd en ze proberen een nieuwe start te maken. Tja het onrecht wat geesten uit het verleden is aangedaan keert terug om een moord op een meisje in 1972 te wreken. Dit verhaal is niet het meest inventieve, en een paar plotpunten zijn ook niet goed uitgewerkt maar het is solide genoeg. Met een beetje schrik, een beetje spanning en een beetje drama, is dit het vaste recept van menig Deense tv-film. Deze weet daar iets bovenuit te steken door een cast van veel bekende Deense namen! Het titelpersonage wordt gespeeld door Sonja Richter (Deliver Us From Evil, The Homesman, Der kommer en dag) en de meest opvallende naam is denk ik wel die Lars Mikkelsen. Deze film doet nergens iets echt in het oog springend maar over het algemeen heb ik me wel vermaakt!

Regisseur Jesús Franco neemt de Franse roman van Octave Mirbeau, Het dagboek van een kamermeisje en verandert het in een klucht vol slapstickscènes. Celestine, ex-hostess van een besloten club bezorg haarzelf een baantje als dienstmeisje door met twee bedienden te flikflooien. Haar talenten komen zowel de adellijke bewoners als het personeel van pas. Ze heeft het zelfs zo druk dat er om versterking moet worden gevraagd. Veel naaktheid dus, geen seks maar veel op en neer stuiteren om te lachen. Positief is de hoeveelheid Lina Romay (een schatje) die we in deze film krijgen te zien. Grappige momenten zijn er zo goed als niet (humor was het misschien in tijd van uitkomen nu was het sterk verouderd) en één uur en drieëndertig minuten is domweg te lang voor een flauwe sekskomedie!

Pffft, wat saai en braaf was dit dan? Het klopt inderdaad wat andere hier beweren dat dit geen horror-film is! Deze film is meer alsof je naar McLeod's Daughters of The Flying Doctors zit te kijken. Menig oudere film bezit een betere en moderne visuele stijl dan deze film. Nu kreeg ik al een vermoeden toen de opening, terwijl er simpele themamuziek speelt, er al truttig en oubollig uitzag. Dit werd nog meer bevestigt doordat de film zich afspeelt in het naoorlogse patriarchale conservatisme van Australië in de jaren vijftig. Ook het camerawerk was ongelooflijk saai, en blijf constant statisch op één plaats hangen. En dan Jonge kinderen die niet met elkaar kunnen opschieten, angst voor de communisten en de konijnenpest. Bleuh, en maar klagen over konijnen en communisten, de film bleef er maar over doorgaan, en doorgaan en doorgaan. De klein burgerlijkheid uit die tijd was er voldoende, eveneens de lijfstraffen voor kinderen. En tja, jeugdige fantasieën komen omdat je naar verkeerde films kijk en verkeerde verhalen (voor)lees. Nou voor mij is er dan ook geen hulp meer mogelijk want die Aussie-wezens genaamd Hobyahs waarover aan het begin werd voorgelezen en zodoende ook zagen. Waren met verdoemde ziel, het enige aan de film wat ik nog enigszins interessant vond. Zelfs de climax met uit het plot beloofde wraak was vooral te braaf voor woorden. Tja en als verder het enige leuke karakter een konijn was...?