Il Casanova di Federico Fellini (1976)

Wat een geweldige tegenstrijdige film zeg. Verhaaltechnisch is het niet veel, maar visueel ziet het er bij vlagen geweldig uit. Prachtige decors, kleuren en ontwerpen en daartegenover staan soms de lelijkste personen. Sutherland is al niet de knapste hier, maar wat hier af en toe aan lelijke mensen voorbijkomt, houdt je soms niet voor mogelijk. Inhoudelijk vond ik het niet zoveel voorstellen, maar amusant is het absoluut. De openingsscene is geweldig en ook de diverse seksscènes zijn bijzonder vermakelijk. Ik moest alleen al lachen om het hoofd van Sutherland, dat hij er telkens bij trekt. Zijn avonturen als Casanova zijn bij vlagen zeker boeiend. Toch zitten er ook leegtes tussen en voelt het soms niet altijd als een geheel. Al met al is het zeker wel vermakelijk. 100% drama is het duidelijk niet, want er zit ook duidelijk komedie door verweven. Qua settings en kostuums is het geweldig, op andere vlakken is het duidelijk minder. Ik heb zeker betere Fellini’s gezien, maar ondanks dat gegeven en de lengte van deze film, heb ik mij toch redelijk geamuseerd. 3,0*

Misschien meer een verzameling tableaux dan een dwingende dramatische lijn, maar sinds ik deze film voor het eerst zag zitten die scènes zódanig op mijn "mind's eye" geëtst dat ik ze wel nooit meer zal kwijtraken: de sex onder het toeziend oog van de voyeuristische ambassadeur, het naaistertje met bloedarmoede ("Wat we moeten doen? Aderlaten!"), Casanova die hulp nodig heeft bij de daad ("Schud ze!"), de neukwedstrijd, de orgie in kamer-op-wielen in Dresden, en de mechanische houten pop – allemaal magnifieke scènes en beelden, afwisselend (en soms tegelijkertijd) bijzonder grappig en zeer triest. En de enige reden waarom ook ik dit niet Fellini's beste vind is omdat hij nou eenmaal een aantal andere nóg betere films heeft gemaakt.