Opinions

Stephen King doet zombies. Wow die openingsscène was behoorlijk goed! Er wordt een signaal uitgezonden over de mobiele telefoonnetwerken, mensen worden geherprogrammeerd tot een netwerk en veranderen in ongelooflijk overtuigend zombies. Ja ze hebben wel een aantal van de eigenschappen die je kent, zodat je meteen weet wat het zijn zombies maar deze 'phoners' eten geen hersenen maar zijn wel gevaarlijk! Voor de rest is grotendeels dezelfde overlevering; groepje mensen probeert te overleven, terwijl ze onderweg zijn...naar de vrouw van één van de personages. John Cusack en Samuel L. Jackson geven een geloofwaardige vertolking van twee mensen die kameraadschap, vertrouwen en vriendschap vinden aan het einde van de wereld Inmiddels heeft iedereen genoeg films over een zombie-apocalypse gezien, zodat je minder verrast zal zijn. Uiteindelijk zit het bij deze film dus in de verschillende details! Lezers van het boek kunnen ook vallen over het einde...Voor mij was dit een redelijke zombiefilm die geen moeite doet om nieuwe wegen in te slaan, maar wel vermakelijk genoeg was.

Het ongelukkige probleem van deze film, is dat het de mysterie niet erg goed uitvoert. Film waarin verschillende mensen gevangen zitten in een afgesloten kamer of faciliteit zijn doorgaans redelijk spannend. Echter hier sjokt de situatie zich maar voort, er zijn geen echte verrassingen, er komt niets onder het tapijt uit vandaan, er is geen urgentie voor het iets dat binnen het complex lijkt te gebeuren. Zeker, na een tijdje introduceert de film wel een ​​aantal scènes met beste wilde effecten. Veelal in het tweede gedeelte van de film en waarbij het Anus-gezicht, wat op de poster is te zien, het meeste opviel! Nieuwsgierigheid naar wat er aan de hand is er onmiskenbaar gewekt, ongelukkig wordt deze nooit bevredigd, het niets meer dan het met regelmatige tussenpozen verstrekken van rare effecten. Om vervolgens aan het einde een nog grotere nieuwsgierigheid op te werpen. Moest er een ooit sequel komen?? De ambitie van schrijver-regisseur Todd E. Freeman zijn bewonderenswaardig maar in plaats van de ideeën te ontwikkelen,blijft hij ze opvoeren. De film wilde dan ook teveel en vergat onderweg een degelijk verhaal te vertellen, en er was gewoon niet genoeg actie van Anus-gezicht!

Het verhaal begint zoals zoveel horrorfilms doen; een gelukkig gezinnetje van vader, moeder, norse tienerdochter en jonger zoontje verhuizen naar een oude statig landhuis (hier op het Ierse platteland) De familie Woods kon het goedkoop kopen...Wat zou er mis kunnen gaan? Wat volgt zijn natuurlijk de enge keldertrap, de bekende deuren die open en dicht gaan, flikkeren de lampen, elektronica die weigert dienst te doen, spooky grammofoon en ja ook het stuiterballetje is van de partij! Maar er was niets mis met deze traditionelere elementen!

De film bezit dus veel vertrouwde horror-elementen die je al heel wat vaker heb gezien maar door een paar frisse ideeën toe te voegen werd het stiekem een aardig effectieve horrorfilm! Die ideeën komen uit esoterische natuurkunde/alchemie, vreemde symbolen, de kat van Schrodinger, en iets uit de Hebreeuwse Bijbel en apocalyptische geschriften. Maar voordat je denkt oef...dat is mij veel te moeilijk... zo diep gaat het niet hoor en het blijft allemaal redelijk goed te volgen! De kaken van de Leviathan worden soms de poorten van de hel genoemd. En uiteindelijk komt gewoon neer op dat een tovenaar/heks een pact met de duivel sloot.

Positief ook dat de 'problemen' in de film bijna onmiddellijk beginnen en weet het constant gespannen te houden. De film ziet er ook vakkundig uit en het acteerwerk is niet slecht! Er is geen gore en weinig jump-scares. Dit is een spookhuisfilm die zich veel meer richt op sfeer en een onderstroom van angst en doet dit opvallend goed! In de slotmomenten zie je ook een korte glimp van de kwade bron van alle penarie en een afdaling in de diepten was nog best huiveringwekkend. Het verhaal wordt met stijl verteld en de film heeft dus zeker verschillende goede momenten maar soms kiest het wel voor iets teveel de veilige bekende wegen. Maar de film was een uitstekende, plezierige, spookachtige ervaring.

Amateurische B-vehikel zonder dat ik hier ook maar iets goeds of interessant over kan melden. Geen bijzonder script , vijf mensen gaan naar het bos. Puberaal geklets en een stel borsten. Tja, natuurlijk het Amerikaanse stoere gedoe met een zakje wiet. Acteerwerk was ver beneden alle peil. En de personages waren totaal niet grappig of interessant. Een paar bloederige scenes maar verder vooral gaap, standaard. Nadat regisseur Adam Ahlbrandt vier films heeft afgeleverd (Waar haalt hij toch het geld vandaan om überhaupt te kunnen filmen?) die alle zeer laag staan aangeschreven is het misschien tijd om te stoppen? Toch staan er nog meer films van hem op IDMB is er dan daadwerkelijk een publiek voor dit soort films?

“Horror is already out there, in all of us,”

Het succes van de VHS aan het begin van de jaren 80 zorgde voor een grote stijging in de hoeveelheid ongecensureerde horror- en exploitatie-films. Er was echter nog geen duidelijke wetgeving over de inhoud van de snelgroeiende video -industrie. Totdat conservatieve activiste Mary Whitehouse als aanjager en met medewerking van de conservatieve regering van Margaret Thatcher in 1984 een wet invoerde. Zodoende kon in 1985 de British Board of Film Censors, die tot dan alleen te maken, had met films die in de bioscoop werden uitgebracht, nu ook de classificatie voor tientallen films die te koop/huur waren, verbannen of censureren.

Enid Bains (Niamh Algar (Raised by Wolves)) is zo’n censor. Ze spendeert haar dagen met het kijken van 'ranzige' films, terwijl ze ijverig haar beoordelingen van filminhoud neerpent. Een best bizar idee dat iemand naar een film kijkt en nadenkt over wat esthetisch verdedigbaar is. Nu geeft deze achtergrond van “Video Nasties” de film een ​​interessante historische context maar verwacht bij deze film geen groezelige of schokkende beelden zoals bij de VHS-banden die toen werden verbannen. Deze film zit dan ook eigenlijk iets meer tegen een psychologisch thriller aan. Een mysterieuze zoektocht naar de verdwijning van Enid's zus Waarbij langzaam de grens tussen fictie en realiteit verdwijnt. En er hangt vaak niet meer dan een claustrofobische, dreigende sfeer.

Wel zijn er door de film heen namen en beelden te zien van verschillende 'Nasties' zowel de oude als het fictieve Frederick North's “Don’t Go in the Church,” Het is ook een wat langzame film die pas aan het einde uitmondt in een conclusie van waanzin en gore. De mentale toestand van Enid wordt weergeven in droomlogica. Dit geef soms wat het gebrek aan houvast. Niamh Algar speelt deze conservatieve vrouw die zichzelf langzaam verliest erg sterk. Ondanks een redelijk beperkt budget werden de jaren 80 geloofwaardig in beeld te gebracht. Ja dit was een opvallende en stijlvolle psychologische thriller.

Survival-thriller op één locatie. En het is ook zeker niet de eerste of laatste film (om er een paar te noemen; Frozen-skilift, 247°F-sauna, Open Water-oceaan) over mensen die op een locatie vastzitten en vechten om te overleven. Ditmaal een film gebaseerd op een waargebeurd relaas over een stel dat in een auto vast komt te zitten en langzaam wordt bedolven onder de sneeuw tijdens een sneeuwstorm. Zwanger en met een slinkende voedselvoorraad en niets anders dan tijd, komen spanningen en verwijten algauw naar de oppervlakte drijven. Een simpel verhaal maar effectief en netjes uitgevoerd. Met precies de juiste hoeveelheid dramatiek om niet te zeikerig te zijn, ook geloofwaardig genoeg en zonder dat teveel over-acteren. het is niet veel anders of iets spectaculairs, maar zeker degelijk en de moeite waard om te kijken. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie that takes place in the winter)

Prima roadmovie over de hardvochtige brievenschrijfster Dora die op een dag wordt geconfronteerd met de 9-jarige Josué, die juist zijn moeder heeft verloren en op zoek wil naar zijn vader. Met bus en truck, trekken ze door onbekende streken en ondernemen zij een boeiende reis.Een eenvoudig verhaal maar ook zeer treffend. Regisseur Walter Salles weet voldoende spanning in de film te stoppen zodat het nergens voorspelbaar wordt. Dat begint al bij de openingsbeelden; waar we de analfabeten hun hartenkreten zien dicteren. Gelukkig was er geen “happy-ending” en is er ook niet gekozen voor grote tragiek.Het had zeker afbreuk gedaan aan de film! Uiteraard zijn er veel beelden van het Braziliaanse landschap te zien. Opvallend was het, dat er zeer goed geacteerd werd. Door zowel Fernanda Montenegro (Dora), als de jonge, ontwapenende De Oliveira (Josué).

Als je de filmposter van hoofdrolspeler Laura Galán onder het bloed ziet, zou je denken dat dit een soort van wraakhorrorfilm zou kunnen zijn...dat is het niet helemaal... Dit is meer een pijnlijk coming-of-age verhaal. Alsof tiener zijn nog niet moeilijk genoeg is, wordt Sara voortdurend gepest vanwege haar lichaamsgrootte door een groep schoolmeisjes die haar de bijnaam Cerdita (varkentje) geven. Dus wanneer een moordenaar haar kwelgeesten ontvoert komen er tegenstrijdige emoties los.

Hoewel het meeste grafische werk van de moordenaar buiten het scherm werd gedaan. Was de film wel erg oncomfortabel! Dit kwam omdat je in Sara's schoenen stapt. Het geeft je echt het gevoel voor hoe het is om iemand als Sara te zijn, zonder reden; Gepest, depressief, een krijsende moeder die letterlijk net zo slecht is als de pestkoppen, uitsluiting, ongeluk en troost in chocolade en koek. Geen wonder dat er een vreemde band tussen de twee ontstaat!

De cinematografie is eveneens realistisch. Er is een moment waarop Sara een mobiele telefoon als zaklamp gebruikt en dat is heel goed gedaan. Het was onbegrijpelijk dat de regisseur, haar opnamen maakt in een andere beeldverhouding.(1.33:1-formaat) Tja...het zal wel hip zijn! Gelukkig is er waar ik dit op afspeel een toets om dit aan te passen maar snappen doe ik het nog steeds niet! Afgezien daarvan en dat het van mij op horrorgebied wel wat meer los had mogen gaan was dit wel een heel fijn filmpje!

Tjonge... ver voordat de BBC in 1999/2005 de series Walking with Dinosaurs, with Beast uitbracht, was er dus al deze Tsjechoslowaakse Science-fiction avonturenfilm uit 1955 geregisseerd door Karel Zeman. Deze film heeft net als die series, een documentaire-achtige karakter en er worden uitgestorven diersoorten op natuurlijke wijze in hun eigen omgeving getoond. Waarschijnlijk nu kijken we er niet zo meer van op maar voor zijn tijd moet het vrij ongewoon zijn geweest!

Fantasievol gebracht! Want hoeveel jongetjes dromen er niet van om een spannende ontdekkingsreis te maken. De rivier af, terwijl ze spannende avonturen beleven en ondertussen kennismaken met voorwereldlijke flora en fauna. Alles uitgebeeld met innovatieve productietechnieken (celanimatie, stop-motion, poppenspel en animatronics) zodat de miniatuur 3D-diermodellen en 2D-profielen niet schokkerige overkwamen. En tja het zijn misschien heden ten dage wat verouderde technieken maar hadden hier zeker ook zo hun charmes. Nadelig was wel dat wat die coole geanimeerde sequenties aan elkaar bindt als iets te droge kost aanvoelt en overkom als een educatieve video gemaakt voor schoolkinderen. Maar toch, de kwaliteit van de animatie maakt dat deze film meer dan het bekijken waard was!

De Franse schrijver Maurice Genevoix begon al tijdens de oorlog met het delen van zijn ervaringen. Deze oorlogsmemoires zijn later gebundeld onder de titel 'Ceux de 14' (in Frankrijk een historisch meesterwerk) waarvan dus deze miniserie is gemaakt. Gedurende de zes afleveringen volgen we het wel en wee van het Franse 106e infanterieregiment waar Genevoix als tweede luitenant deel vanuit maakte. Vanaf de mobilisatie in 1914 totdat het na acht maanden definitief voor hem voorbij was. (Hij werd op 25 april ernstig gewond door drie kogels)

Bijzondere aan deze miniserie is dat het naast een verslag van een 'ooggetuige', het zich ook meer aan het begin van de eerste wereldoorlog afspeelt. In die eerste weken van de oorlog toen men nog in de veronderstelling was dat ze zo zouden doorstoten naar Berlijn. Echter moesten ze zich steeds maar weer terugtrekken met als gevolg een slecht moreel onder de mannen. En dan loopt het front vast en blijkt dat de oorlog toch heel wat langer gaat duren. Ze moeten zich in graven bij de heuvel van het dorp Les Éparges En begint de stellingenoorlog en zie je de loopgraven die de rest van de oorlog zouden kenmerken.

Bij deze serie en ook in het boek van Genevoix (alhoewel niet gelezen) geen beschrijving van heldendaden. De nadruk ligt op de ontberingen van de soldaten. Nutteloze aanvallen, de marsen, het wachten, luttele meters veroveringen, die ook weer moeten worden opgegeven. Om hen heen sneuvelen hun kameraden en dunt de eenheid uit. Dag in dag uit ondergedompeld in modder, bloed, vermoeidheid, dood, de nutteloosheid van het zoveelste offensief en de oorlog was nog maar pas begonnen!

Naar mijn mening was dit een zeer goede serie die het dagelijkse leven van de eerste maanden van de frontlinie weergeeft.

Laten we beginnen om te melden dat de film voor iedereen die goed acteerwerk wil het waarschijnlijk niet te doen is! Sla de film dan gewoon over. Voor iedereen die daardoorheen kijkt en weet dat het bij deze film maar om 1 ding draait: GORE Zit bij deze film zeker goed! Vanaf het eerste moment is er actie en er wordt bijna geen gas terug genomen. Het is natuurlijk een B-film, wat betekent dat ervoor sommige zaken weinig geld was. Er is dus vooral bezuinigd op acteurs en aankleding maar niet op de special effects van de gore.Die is tiptop in orde. Het verhaal is degelijk en doet in een vlaag denken aan “From Dusk “Til Dawn.” Toch is elke verdere vergelijkingen met die film niet fair. De film doet wat de film moet doen vermaken! En is dit gewoon een splatter B-horrorfilm van de bovenste plank.

Regisseur Takashi Miike is een vlijtige die soms wel gemiddeld 2 à 3 films per jaar maakt. Met deze maakte hij een meer mainstream-film, wat hem meteen een grote commerciële hit en een Amerikaanse remake heeft opgeleverd. Het lijkt een beetje op Ringu, maar dan nu met mobiele telefoontjes. Het is een degelijke horrorfilm, met weinig originele elementen in vergelijking met Miike’s, andere werk. Echter is hij wel een stukje begaafder in het toepassen van horror-techniek, hij is dan ook een meester in het genre. En Miike zal Miike niet zijn als hij niet een eigen draai aan de film gaf. Deze typische Miike-freakmomenten, die erg fijn zijn zoals we van hem mogen verwachten, bevinden zich meer in het tweede gedeelte van de film. Door de goede regie, het goede acteerwerk en de mooie spokerige cinematografie werkt de film effectief op de zenuwen. En laat de regisseur zien dat hij ook met mainstream-films topwerk aflevert!

Deze bewerking van de gelijknamige roman van Franck Thilliez, is een solide, kundig gemaakte en onderhoudende politiethriller. Eentje waarin men jacht maakt op een intelligente seriemoordenaar en waar een vleugje horror wordt toevoegt zoals we die ook kennen van de bekende films als Se7en en The Silence of the Lambs uit de jaren '90. En dan vooral die laatste door een sterke veelbelovende jonge vrouwelijke detective. (een sterke rol van Mélanie Laurent) Toch is La chambre des morts geen kopie of een goedkope namaak Een die het ook beter doet dan het gros van zijn Amerikaanse tegenhangers. Het Noorden van Frankrijk blijkt verrassend goed geschikt te zijn als setting voor het genre. Daarnaast is het hele gebeuren opgebouwd rond taxidermie. Het levert een stel gruwelijke scènes op! En wie had er wel eens van de eçorchés van de Frans anatoom Honoré Fragonard gehoord? Misschien door de vele politiethriller en genoemde voorgangers iets te herkenbaar maar dit was verder zeker het bekijken waard!

De film gaat van start met scènes in de rechtszaal van het Palais de Justice in Montreal. Een deel van mij werd ongerust "Ouch, gaat de hele film zich in een rechtszaal afspelen?! Een oerlelijke setting waar de aanklager en de advocaat net hun begin-pleidooi begonnen..Een man staat terecht voor het ontvoeren, martelen en uploadde van video's op Darknet (“red room”) van drie jonge, minderjarige meisjes. Er bestaat twijfel of hij het echt was. omdat hij op de video's een masker droeg.

Dit rechtbankdrama was een weinig hoopvol begin maar gelukkig blijf de film niet tot het einde in deze rechtszaal. Want hierna neemt de film de tijd om ons te laten weten wie de zwijgzame Kelly-Anne is. Een rol van een zeer overtuigende Juliette Gariépy! Ze is handig met computers, brengt haar dagen door in haar minimalistische appartement met het spelen van online poker, het doen van modellenwerk "s nachts slaapt ze buiten en tijdens de rechtszaak sluit ze vriendschap met de naïeve Clémentine.

De spanning en mysterie in deze film is dus veelal gebaseerd, met dat je Kelly-Anne volgt en je nooit zeker van haar motieven bent. Waarom is Kelly-Anne daar? Is zij een van Chevaliers groupies, verliefd op de verdachte? Is ze een amateur-speurder? Is ze nieuwsgierig? Is ze gewoon een psychopaat? Het antwoord op deze vraag is de drijvende kracht maar het geeft nooit helemaal antwoord op deze vragen.

De film was goed gemaakt, er werd goed geacteerd, maar het duurde erg lang voordat de film mij wat meer greep kreeg met opgewekte spanning. De film is dus intrigerend omdat de film je net genoeg informatie geeft en soms is het ook best ongemakkelijk met zijn geluid en de insinuatie. Al ben ik ook niet zo fan van de vele lange opeenvolgende shots. Lees regelmatig dat deze film een ​​van de engere films was en soms wordt het geclassificeerd als horror. In dat geval valt het nogal tegen maar het was zeker een aardige soort techno-thriller!

De Korea-oorlog vanuit de visie van de Chinezen.

Volgens berichten uit China is dit de meest winstgevende film van 2021, met alleen "Spider-Man: No Way Out" en "No Time to Die" als serieuze rivalen. Opbrengsten uit alleen eigen landgrenzen. Nu is de film volledig gefinancierd door de Chinese Communistische Partij (te ere van de hun 100ste verjaardag) dus in hoeverre dat betrouwbaar is..? Daarnaast is deze film bijna volledig gericht op de nationalistische Chinese kijker en spreek dus minder voor de verbeelding voor ander publiek. Het benadrukt vooral de spanningen in de relatie tussen de VS en China. Dus historische realiteit wordt uit het raam gegooid.

Wel is de film geregisseerd door drie zwaargewicht van de Chinese cinema Chen Kaige (Legend of the Demon Cat, Monk Comes Down the Mountain) Tsui Hark (Seven Swords, Di Renjie) en Dante Lam (Operation Mekong & Red Sea) en de enorme en indrukwekkende vechtscènes steken technisch gezien best goed in elkaar! Het is redelijk om aan te nemen dat Chen de dramatische scènes regisseerde terwijl Tsui en Lam de actiescènes die ongeveer twee-derde van de speelduur in beslag nemen, voor hun rekening namen.

Amerikaanse troepen trekken voorbij de 38e breedtegraad, Noord-Korea binnen. Terwijl ze de Yalu-rivier op de grens tussen China en Korea naderen, was dit voor de Chinese leider Mao Zedong niet wenselijk. De film volgt dan het People's Volunteer Army (PVA) in aanloop naar (ongeveer een maand) de slag om het Chosin Reservoir. Waar een brute 17-daagse strijd in ijskoud weer losbarstte. Tussen 27 november en 13 december werden 30.000 VN-troepen omsingeld en aangevallen door ongeveer 120.000 Chinese troepen. Beide partijen claimen echter de overwinning. De strijd werd dan wel enigszins gewonnen door de PVA en maakte een einde aan de verwachting van de VN-troepenmacht om Noord-Korea te veroveren en het schiereiland te herenigen. Echter was de PVA door de extreem zware verliezen dermate verzwakt dat men niet meer in staat was om de VN-troepen aan te vallen of te vernietigingen.

Hoewel het dus in feite de Verenigde Naties-strijdkrachten waren die Zuid-Korea onder steunde, verwijst men in de film, alleen naar de vijand als Amerikanen, en Zuid-Koreanen zijn zelfs nergens te bekennen. Ook de erbarmelijke omstandigheden worden maar matig getoond en dat het totale aantal slachtoffers dichtbij de 50.000 bedroeg, wat een derde van de totale sterkte was, komt nergens goed aanbod. Daarnaast zijn de vluchtige karaktermomenten onhandig en vaak niet relevant: Ze zijn ontworpen om de oprechte onbaatzuchtigheid van de Chinese helden te onderstrepen. Het is vooral heroïsche persoonlijke opoffering. Door de nadruk op de verkeerde dingen te richten ontstaat er vooral lichtvoetig blockbuster-spektakel. Ironisch genoeg geheel volgens Amerikaans model.

Om een ​​lang verhaal kort te maken, het doet wat het moet doen en doet dat best goed. Deze film presenteert zichzelf als een blockbuster-oorlogsspektakel met de onontkoombare grootse CGI-effecten. Daardoor gaat de film ook niet echt diep in op de achtergrond of zelfs maar op de fijnere punten van de militaire campagne. In die zin was dit wel veel minder indrukwekkend dan Ba Bai (2020, regisseur Hu Guan) Maar door een handjevol opvallend goede momenten was het ook géén al te slechte film!

Voordat op Netflix de serie Kingdom (2019) een hit was, verscheen er een film die voor gedeeltelijk over hetzelfde concept handelt. Ook dit verhaal speelt zich af in de Koreaanse Joseon-dynastie. Naast de nodige intriges van een ander land en vijandige familie is er ook een mysterieus virus, dat ervoor zorgt dat mensen veranderen in demonen/zombies, de oorzaak van grote problemen. Verwacht hier geen flitsende 'Train to Busan' want afgezien van Korea en zombies hebben deze films niets gemeen.

Het resultaat is een plezierige Koreaanse samoerai-Blockbuster met een leuke combinatie van zwaarden en zombies. De demonen (zoals de zombies worden genoemd) zijn ook net even anders dan wij ze kennen en zijn een soort hybride tussen zombies en vampieren. Ze zijn snel, zien er goed uit en soms nog best griezelig. (doorgewinterde horror-fan, krijg je er niet mee op de kast) Er is weinig plaats voor karakteropbouw of sterk acteerwerk maar dat is bij dit soort films ook niet echt nodig het draait om zombies afmaken. En ditmaal gebeurd dat dus met zwaarden in de “Aziatische Middeleeuwen”. Het is hiermee een aardige mix tussen een beetje humor, een beetje romantiek en veel actie, licht verteerbaar en niet hooggrepen maar het kijkt wel lekker weg! Wil je wat meer diepgang raad ik aan om de erg fijne serie te kijken, heb je wat minder tijd tja dan is dit een leuke vervanging.

Een fijne en bovengemiddelde sfeervolle spookhuis-film uit de jaren '80. Waarbij vooral het eerste gedeelte als componist John Russell het victoriaanse huis betrekt zeer goed is. Het verhaal weet helaas het einde niet goed af te ronden, wat waarschijnlijk komt doordat het bijna verplichte happy eind. Minder waren ook de zijplotjes die wel aangehaald worden maar niet verder uitgewerkt; de dood van zijn vrouw en kind, het ongeluk van het meisje met de kolenkar, het dochtertje dat haar kamertje boven de put had. Ach, een kleinigheid want verder is het een prettige bovennatuurlijke thriller waar veel horrorfilms van nu aan schatplichtig zijn!

Ondanks vlagen van erg mooie visuele beelden van Andrew Stroud (Lorde - 'Royals,' en 'Tennis Court') blijft het helaas te middelmatig. Het verhaal, gebaseerd op het boek van Margaret Mahy, bezit alle ingrediënten die bij een YA horen en weet soms de aandacht redelijk vast te houden. Ook op het acteerwerk is maar weinig aan te merken. Hoofdrolspeelster Erana James ging het goed af en wordt bijgestaan door de ervaren Melanie Lynskey en Timothy Spall. En toch weet de film mij niet helemaal te pakken. Waarom...?

Omdat praktisch alles gewijd is aan het plot. We komen maar heel weinig over de karakters te weten behalve dan wat direct relevant was. Laura Chant was "high sensitive" en wil haar broertje redden. Dat broertje is niets anders dan schattig. Moeder (Melanie Lynskey) is overwerkt en geloof niet in magie. Vriendje Sorensen Carlisle is een heks en wil helpen net zoals zijn moeder (Lucy Lawless) en oma. Carmody Braque (Timothy Spal) is vooral een creep. En meer kom je eigenlijk niet te weten! Wat er overblijft is een niet heel erg geloofwaardig liefdesverhaal. Dat kwam niet helemaal uit de verf doordat Nicholas Galitzine (Sorensen) niet heel overtuigend acteert. Tja, hierdoor blijft het allemaal te middelmatig.

Het moet aan mijn liggen maar dit leek wel erg verdacht veel op Short Circuit uit 1986? Naar mijn mening volgt het voor een groot gedeelte dezelfde verhaal lijn. En dan zijn er nog de andere verwijzingen naar de jaren tachtig. Zoals het horloge met calculator( zelf ook nog gehad) en de teken- film serie "He-man". En natuurlijk de "Moose"die wel erg veel weg had van de machine uit de film "Robocop" (1987).Ook de gangsters (Die Antwoord) zijn zoals in de `80 over de top.

Goed, de film heeft verder ook die zelfde zoetsappigheid als Short Circuit maar is verder vakkundig gemaakt. Het enige probleem is dat Neill Blomkamp nogal een naam is. (wat ook blijkt uit de filmposter: " van de director van District 9"). En tja dan valt de film een klein beetje tegen want tegenover zijn twee vorige is dit toch veel meer een bravere film geworden. Die ik een iets te lange speelduur vind hebben. Aangezien het ook nogeens allemaal erg voorspelbaar is.

Inmiddels zijn aangekomen bij de zesde aflevering in de Hammer House of Horror-serie Ditmaal gaan we op de Afrikaanse Voodoo-fetisj toer, Graham Elder en zijn vrouw Sarah erven de Afrikaanse kunstcollectie van oomlief, waaronder ook de "Charlie Boy" fetisjpop zich bevindt, al snel beseffen dat het ding werkt...Het is niet moeilijk om te voorspellen waar het allemaal naartoe gaat, maar de sterfscènes zijn gevarieerd en fantasierijk (de beste betreft een kruisboog-ongeval) De fetisjpop zelf is een smerig uitziend ding met grote tanden. Naaktheid op televisie kon natuurlijk niet en na de eerste aflevering (die een beetje naaktheid bevatte) werd deze vanwege klachten in de andere afleveringen verwijderd. Vergeet ook niet dat het in de vroege avond werd uitgezonden, dus mensen waren eerder beledigd. Het is dus best bijzonder dat er een snelle flits van naakt was te zien en ook het bloederig spul komt iets meer langs. Alles is wel gewoon onschuldig en veilig, maar het maakte het allemaal net wat vermakelijker en het einde stelt zeker niet teleur.

Darkness Wakes of Charlotte Wakes of The Sitter heeft me volledig verrast. Ik kan niet ontkennen dat ik het met lage verwachtingen ben gaan bekijken. Maar het blijkt een verdomd fijne horrorfilm te zijn! Ja, het uitgangspunt is niet bijzonder origineel, het is voorspelbaar en je heb het allemaal eerder gezien. Toch is er een reden waarom dit de opzet is voor veel horrorfilms. Het is een effectief scenario en het wordt hier meer dan goed uitgevoerd.

Mr & Mrs Farrow (wat is Richard Kilgour creepy) wonen in Harpsden Wood House en zijn opzoek naar een kattenoppas. Hiervoor zijn ze bereid om £ 200 per dag te betalen aan Charlotte (Aisling Knight) een psychologiestudent. Je raad het al, ook al weet iedereen dit moet je niet doen, doet ze het toch!

Je moet natuurlijk geen A-film verwachten. Echter is dit voor een B-film wel een erg sterke film! Visueel is de film wat onevenwichtig. Er zijn een aantal visueel interessante opnames die behoorlijk mooi zijn. Maar veel leek ook meer op een huis-tuin en keuken-kwaliteit. Het huis is griezelig, de demon met de kap is angstaanjagend genoeg misschien iets te goedkoop maar het is tenminste geen CGI! De sfeer is griezelig en er zijn niet veel effecten en de aanwezige jump-scares waren wel effectief! Omdat seks eveneens een primair thema van de film is, heeft Charlotte een aantal scènes met naakt. Ondanks de gebreken is er meer dan genoeg om van te genieten!

Het vinden van een portemonnee zet een stel gebeurtenissen voor ex-soldaat Chuck Scott in werking die een heerlijke film opleveren met een gekke twist en genoeg spanning. Goede performances van Steve Cochran als de hard-boiled gangster en de immer fameuze Peter Lorre als zijn maatje die de vuile klusjes opruimt. (Heeft die man ooit een slechte rol gespeeld?) Naast deze zwaargewichten is het een knappe prestatie van Robert Cummings om zich staande te houden maar dit lukt hem prima! Michèle Morgan is de bevallige dame in het spel. Misschien dat ze net iets te weinig flamboyant aanwezig is om het gangsterliefje te spelen maar verder doet ze het prima. De film valt vooral op door de tweede helft, als er gebruikt wordt gemaakt van fotografische effecten om de waarneming van de kijker te verstoren. Dit is waar de film dan ook spannender wordt omdat je niet zeker meer weet wat er echt gebeurt en waar het naartoe gaat. Het maakt het als geheel een stuk meer gedenkwaardiger. Met een mooi uitgangspunt, een aantal geweldige scenes, vooral met de auto, is dit een zeer fijne film noir

Wat een tegenvaller. Helaas was het een slappe komedie/feelgoodfilm die lijkt in te haken op de populariteit van programma's als masterchef. Een jongetje met grote puppy ogen heeft gescheiden ouders en papa heeft het zo als gewoonlijk druk? Het kwam mij gewoonweg onwerkelijk over zoals mama en de papa die wel heel goed met elkaar overweg kunnen. Voorspelbaar is misschien een nog beter woord aangezien je dan al weet wat er gaat gebeuren. En dat jochie is natuurlijk goed met het internet en gebruikt het voor succes van zijn papa. Bleh, zoetsappige en de humor was echt van zeer laag niveau. En oh ja er waren dan ook nog cameo's van sterren als Scarlet Johansson, Dustin Hoffman en Robert Downey jr maar die haalde eerder film nog meer naar beneden dan dat ze een goede aanwinst waren. Ik vond het een draak van een film!

"to pee or not to pee" of "please remove your restrictive knickers"

Tja de bizarre hersensspinsels van een rockster... oftewel Bruce Dickinson de zanger en tekstschrijver van de succesvolle band Iron Maiden. Dat doet hij al jaren zeer verdienstelijk! Daarnaast is hij ook piloot en ongetwijfeld een aardige kerel. Wat hij echter NIET is, is een goede scenarioschrijver! Heavy metal en satanische duivel-aanbidding gaan natuurlijk prima samen! Niet heel verwonderlijk dat 'De slechtste man ter wereld'; 'Het grote beest van zwarte magie'; de occultist en beruchte schrijver Aleister Crowley hier dan ook de hoofdrol in had! Maar het wemelt alleen maar van de belachelijke regels in deze film!

Het begint allemaal met een proloog waarin twee studenten Derek en Clive een bezoek brengen aan de ouder wordende Crowley. Een halve eeuw later zijn ze allebei Cambridge-academici. Alwaar ook professor Haddo (Simon Callow), een ongevaarlijke excentriekeling met het haar van Boris Johnson en het stotteren van KK-Ken uit A Fish Called Wanda les geeft. Via een Amerikaanse professor, Mathers, een 'virtual reality-pak' en toevalligheden die te bizar (en belachelijk) zijn om te vertellen wordt hij gereïncarneerd tot de geest van Crowley. Opgewaardeerd tot de praterige kale linkerhand van Satan.

Dickinson en regisseur Doyle proberen het met Shakespeare, Einsteiniaanse fysica als het moderne equivalent van alchemie. Schrödinger, het onzekerheidsprincipe, parallelle universums, Stephen Hawking en de Bijbel. Had ik de borsten al genoemd? Uiteindelijk moet het uit te komen bij het uit te voeren van de oude rite de 'Chemische Bruiloft'. Wat eigenlijk inhoudt dan er zoveel mogelijk naakte meiden bij elkaar werden gezet en een orgie hadden.

Het meeste werd allemaal ingeroepen, als decoratie maar een echt interessant plot of ondersteunend iets werd het niet! Het leek meer op pseudowetenschap complottheorieën of een reden om tegen wat heilige huisjes aan te schoppen met de schokwaarde van een schooljongentje. Het is een opzet met weinig verrassingen, veel geklets of gezwets over Crowley, Shakespeare of de Bijbel en verstokken van enige horror gruwelijkheden.

Ook in Korea worden films gemaakt in het Wuxia-genre. Een genre dat zich laat herkennen door actie te mengen met intriges en historie. We bevinden ons dan ook ten tijde van de zeventiende eeuw, de Joseon-Dynastie in Korea, een nogal chaotische periode waarbij de maatschappij bedreigd werd door een Japanse invasie. Maar wel een goed toneel om film in dit genre te laten afspelen. De militaire academie "Clear Wind Shining Moon" leidt een divisie met studenten op onder de noemer 'Sword in the Moon'

De film doet een paar dingen erg goed. Zo was de band tussen de geheimzinnige huurmoordenaar en de vaardige paleiswachter best gedurfd. Wie is er goed en wie slecht? Ook het noodzakelijke liefdesverhaal dat normaal standaard is in deze films, ontbreekt zo goed als. Daarnaast zijn de geslaagde aanslagen op de ambtenaren lekker in een beeld. Wat een paar fijne bloederige scenes oplevert. Samen met een paar sfeervolle scènes de pluspunten van de film.

De film toont met dit soort elementen zeker potentieel. Helaas wordt dit potentieel in de tweede helft van de film niet doorgezet, en worden de sporadische mindere momenten of aspecten van de eerste helft verergerd. De gevechten worden eentoniger, onduidelijker (doordat veel erg donker is), en het drama verandert in melodrama. Vernieuwend was het natuurlijk niet en doordat de mindere elementen steeds meer de overhand kregen blijft het bij een aardige poging, die voor de liefhebbers nog wel genietbaar is.

Dit is domweg één van de slechtste Bigfoot-film die erin pakweg de laatste 20 jaar moet zijn gemaakt. Er is een enorm gebrek aan scenes met actie. Meest van de tijd kijken we naar een stel mannen die rond een kampvuur, elkaar verhaaltjes vertellen. Saaier kan het niet denk ik? Pas rond het laatste half uur, proberen ze nog wat aardige goor er tegen aan te gooien. De film redden doet het echter niet. Vrijwel elk personage is vervelend en hoewel ik het niet erg vind om slecht acteren te zien, was dit toch echt beschamend. Het script is gewoon rotzooi en elke andere B (Bigfoot)-film is boven deze aan te raden. De ene ster die ik hieraan weggeef zijn voor de paar blote borsten en een paar scenes met wat bloed. Een kortere tijdsduur, minder geklets en meer splatter hadden van deze film vast en zeker nog iets kunnen maken. Nu is het vooral het zoveelste mislukte fan-vehikel.

Gefilmd in 1985 en gepland voor een release in 1986, die er dus pas kwam in 1987 voor Europa, Amerika moest zelfs nog wachten op de VHS-release in 1988. Meestal betekent dat niet veel goed, maar de film bewijs het tegendeel. Hoewel de titel anders deed vermoeden en klinkt als soft-core-porno. Echter door een creatief scenario van Michael Almereyda ook regisseur van apartere werkjes) was het gegarandeerd genieten van een zeer geslaagde variant op Mad Max 2: The Road Warrior (1981)

Regisseur Steve de Jarnatt deed fantastisch werk aan het bouwen van een rare, futuristische wereld (de toekomst is 2017 om precies te zijn); het stedelijke Anaheim (een dystopische metropool), de Wild West-achtige salon, Pac-Man-achtige lampen, handige vaatwasser/spoelbak en niet van echt te onderscheiden seksrobots want romantische encounters tussen twee mensen zijn vooraf bepaald in een gedetailleerd juridisch contract.

Tussen de actiescènes en het racen met een rode Ford Mustang is er een apart gevoel voor humor. Een soort geestige satire over consumptie; een seksrobot heeft de voorkeur boven het echte werk, recycling van goederen, broodroosterovens zijn handig voor het roosteren van ratelslang en de bad guy staat aan het hoofd van Californische swingers. En let op; Robby the Robot en Gort verschijnen op de achtergrond van de robotfabriek.

Maar te midden van deze 'onzin' is het Melanie Griffith die deze film maakt! Ze is geloofwaardiger in de rol dan je zou denken. Ze steelt de show en is geweldig als Edith, met roodbruin geverfd haar, en zijdeachtige, rasperige stem .Wat was ze een fijne stoere badass chick! Kortom dit was een fantastisch post-apocalyptisch actieverhaal met een filmische explosie aan ideeën, genres, tonen en mogelijkheden.

Best een vreemde eend deze slasher-film want waar in de meeste genregenoten seksuele activiteit juist wordt afgestraft, heeft hier een seriemoordenaar het voorzien op de tienermaagden. Maar voor dat wat originelere concept is de film verder nagenoeg ook net als elke andere slasher van eind jaren 90 / begin 00 vol veel met voorspelbare plotpunten. (of eigenlijk slashers in het algemeen) De identiteit van de moordenaar is gemakkelijk te achterhalen. Er is bloed te zien bij de moorden, maar de meeste gebeuren wel buiten beeld, dus het wordt nooit te gek. En er is een High School- orgie in deze film, maar die bevat dan weer geen naaktheid. Nu begrijp ik dat de MPAA (post-Columbine) tienerfilms dwong om veel van hun inhoud te knippen en te veranderen, en dat zodoende bijna alle bloederige sterfscènes ontbreken. Maar het is ook duidelijk in de film te zien dat de scriptschrijver Ken Selden (satire en komische elementen) en regisseur Geoffrey Wright (serieuzere slasher) beide een andere visie hadden van hoe scenes eruit moesten zien. De film is daardoor net iets te onevenwichtig, zeker niet geweldig maar wel aardig genoeg om niet in hetzelfde kamp te vallen als de horde films die uitkwam na de Scream- hype. En daardoor denk ik dat dit toch wel één van de leukere Scream- copycats is. Zeker als het vermiste beeldmateriaal met de Grafische moorden ooit nog eens opduiken!

Erg goede maar ook een best moeilijke (als in gewaagde) film! Want voor wie is deze film bedoeld? We zien naast een stevige bloederige martelporno, ook een flink stuk drama, die meer past bij art-house films. Zo als gebruikelijk bij Aziatische films springt de film van het heden naar verleden en zijn daar ook nog flashbacks te zien. Echter is het verhaal niet zo heel erg ingewikkeld. Het zijn dan ook de zwart-wit scènes, het veelal ontbreken van muziek tijdens de meest gruwelijke taferelen, en het inzoomen op het gezicht van Buss die een bijzondere sfeer creëren. En de bereiding van de inhumane delicatesse zijn heerlijk vormgegeven. Het personage Buss wordt meer dan uitstekend vertolkt door actrice Mai Charoenpura. Regisseur Tiwa Moeithaisong weet dan ook een zeer fijne en zeker voor Thai-horror, originele film te brengen.

“French is the preferred language”

Tja...vandaar dat in de film bijna alleen Engels wordt gesproken? Alhoewel dit waargebeurde verhaal over de 18e-eeuwse Franse componist en violist Joseph Bologne, Chevalier de Saint-Georges fascinerend is en het kleurrijke personage een mooie, spannende biografische film verdient. Krijg hij die hier niet! De filmmakers lijken niet echt geïnteresseerd in St Georges hofleven en kunstenaar. Zijn eigen muziek staat niet eens centraal in de film! Ze tonen dus alleen interesse in zijn sociale status en afkomst omdat het modern en hip was. Waarom deze man niet gewoon op een voetstuk zetten maar hem juist degraderen tot een trieste, zielige underdog?

Het had een verkenning van het personage kunnen (moeten) zijn, zijn successen en motivaties, hoe het was om een ​​persoon van kleur te zijn aan het hof van Lodewijk XVI, hoe hij revolutionaire waarden omarmde en hoe deze weerspiegelden op zijn eigen toestand. Wat je krijg is een soapachtige romance en de gevolgen daarvan a la Bridgerton met postmoderne taal en moderne gevoeligheden. Deze zwarte man had een vriendschap met Marie Antoinette, was dat niet sensationeel genoeg?

Acteren, cinematografie, decors & kostuums, biografische onderwerp, waren allemaal prima. Maar dit interessante verhaal verdiend een veel beter script! (wil het woord oppervlakkig er net niet voor gebruiken!) Misschien dat een modern publiek met luchtig cherry-picking uit het leven van een historische figuur ervoor zorgt dat ze op die manier meer wil weten. Of is toch de serie-achtergrond van de makers waardoor de film te hoog gegrepen was Helaas werkte er iets niet voor mij! Joseph Bologne was absoluut een buitengewone man, die een film verdiende maar dit liet veel te wensen over.