Opinions

Géén echte ervaring met horrorfilms uit Bollywood maar deze lijkt alleen maar te zijn gemaakt voor een boodschap en daarnaast onderweg enorm verdwaald. Niet alleen in de boodschap maar ook in horror-clichés, opbouw en zijn overdaad aan speelduur (2 uur en 10 minuten). Er zijn enorm veel overbodige scènes. Je ziet de zwangere Sashki en Hemant hun comfortabele levensstijl leven, waarna ze gedwongen worden dit te ontvluchten naar de 'middle of nowhere' tot zover is het alleen nog maar drama en gesprekken. Platteland versus stedelijke leven. Opvallend ook een scene met een banner met een waarschuwing voor alcohol en tabak gebruik. Het is ook pas als ze bij de boerderij zijn dat er een paar schrikreacties zijn en enge kinderen rondrennen. Actrice Nushrratt Bharuccha is een schone dame maar zij en de rest van de cast komt met het acteerwerk ook niet verder dan een soap-gehalte! Het is nobel om de gelijkheid van vrouwen-boodschap over te brengen voor een land waar dit veel minder vanzelfsprekend is Tja en de "grote onthulling" aan het einde van de film voor doorgewinterde horrorfans nu ook niet heel bijzonder! Laat ik daarom gul zijn en het belonen met een net voldoende

Fantastische anti-superheldenfilm! In de kern is het misschien een eenvoudige film. Zoals in elk verhaal over superhelden zal de keuze voor het goede, de keuze om anderen te helpen, het moeilijkste pad zijn, maar ook het meest lonende. Maar...hier is er geen held, zijn meisje en een schurk, nee er is een Italiaans maatschappelijk buitenbeentje, een meisje dat in dromen is gevlucht door misbruik en een slechterik ergens succesvol in wil zijn. Dit zijn ontegenzeggelijk Enzo, Alessia en de zigeuner. Prachtige actie, en donkere fotografie die er alles aan doet om van Rome een smerige stad, vol uitschot, maffia en drugs, te maken, Een stad die ontzettend veel behoefte heeft aan deze vanillepudding-etende held. Claudio Santamaria speelt hem heerlijk dromerig en Ilenia Pastorelli als het meisje, hemel iedereen wil haar wel redden! En deze urban fantasy in Italiaanse stijl met een portie ontroerende romantiek, was pas het regiedebuut van de regisseur Gabriele Mainetti...Dit was genieten!

Sfeervolle film binnen het Italo- horror genre! Er is duidelijk de hand in te zien van Dario Argento. Had van deze regisseur nog niets gezien maar nu lees ik hier dat Michele Soavi andere werk nog beter is! Die ga ik dan ook zeker bekijken! De gotische sfeer in deze film is prachtig en ook de Indiana Jones-achtige verborgen gangen en mechanisme zijn super! De demonische creatuur ziet er fanatische uit. De openingsscène is memorabel en de goed gedoseerde gore is lekker! Op sommige momenten was de film iets te fragmentarisch. Maar dit is zeker een parel in het Italo horror genre. Wilde dat heden te dagen er meer van dit soort films werden gemaakt!

Met een titel als Child Eater en met een poster waarop een redelijk eng monster staat lijkt het alsof de film veel Gore belooft. Dit is niet het geval! Nee, de film gaat over een soort boogeyman, een monster dat in je kast leeft en heeft vooral sfeer en spanning. Na een verontrustend begin zien we hoofdrolspeelster Cait Bliss, die hier de rol van Helen speelt. Nu is zij niet de grootste actrice maar hier als het buurmeisje dat komt oppassen op het jongetje Lucas is ze overtuigend genoeg en zeker zeer verdienstelijk. Rustig aan komen we meer over haar te weten en over Lucas. En zelfs de boogeyman krijgt nog wat achtergrond mee (het zij wel mager) Enfin alles staat of valt met die killer en laat die nu net een zeer sterke troef zijn! Zijn uiterlijk is, zoals je op de poster ook een beetje kan zien, aardig eng. En ook weet regisseur Thoroddsen een nog spannendere sfeer te creëren door in kleine ruimtes en in het donker te filmen. Naast die donkere spannende sfeer is er ook ruimte voor wat gave bloederige scenes. De film roept soms wat herinneringen op aan de oudere horrorfilms maar heeft ook nog genoeg eigens. En het verhaal over een blinde man die ogen eet om weer te kunnen zien is erg fijn. De film is zo goed dat ik zelfs hoop dat er nog een tweede deel van uitkomt met meer over deze boogeyman!

Was lichtelijke terleurgesteld in de film. Soms had ik het gevoel dat er van de hak op de tak werd gesprongen. Ik zag beelden maar de reden waarom ze in de film zaten was soms erg vaag. Ook de keuze voor het in hoofdstukken delen vond ik zelf niet geslaagd. En dan was er nog de voice- over die af en toe langs kwam en die ik minder vond. Maar goed er zat ook perversiteit Necrofilie en die was opzich wel vreemd en shockend.

The Omen meets Night Of The Living Dead. Om precies te zijn combineert de film meerdere horror-thema's tot een mash-up van stijlen en ideeën. Om nog even terug te komen op de eerste zin; het start met een bovennatuurlijk meisje maar verder naar het einde veranderd het in on-traditionele zombiefilm. Waarin dan zo beetje elke Clichés is verwerkt. We zien Halloween, bliksem en onweer, de hond die het eerste slachtoffer wordt, zelfs iets dat op een vogelverschrikker lijkt en veelvuldig gebruik van de rookmachine. Echter zijn de kills best goed en bloederig. Regisseur Voskanian bezit verder maar weinig talent want sommige stukken zijn te donker en onduidelijk. Toch weet hij op een of andere manier een redelijk goede sfeer te scheppen en lukt het de film ondanks zij goedkope amateuristische uitstraling toch om een voldoende te entertainen. De mooie Alicianne Del Mar met haar tot op haar kont is aan het einde trouwens vrij irritant met haar gegil. Maar is dat haar aan te rekenen of de foute geluidsband? Daarnaast is er trouwens ook een vreemde soundtrack.

Vooral een erg saaie cinematografische film met veel scenes die nergens toedienen. Om er een paar aan te halen: 1) een processie voor waarschijnlijk een begrafenis maar wie? 2) Een vrij lang shot van een gordijnkoord die vlam vat maar verder niets van een brand 3) Moeder schrijft een brief in het Duits maar aan wie? De film is gesitueerd aan het eind van WO1 (1918) en de film begint dan ook met beelden van mensen en taferelen uit die tijd. De vader houdt zich bezig met het afronden van de moeizame vredesbesprekingen. Moeder is vooral gelovige en stijf. Zoontjeslief krijgt dus minder aandacht en wordt... fascistische leider ??? De film is opgedeeld in gedeeltes en die worden Tantrums genoemd . Wat zich zoiets laat vertalen als woede-uitval of driftbui. Met uitzondering van de laatste, waren er maar weinig echte uitvallen en was de gehele film vooral erg kalmpjes. Waarschijnlijk refereert het genre Horror naar het einde, echter veel Horror zit er niet in de film.

Hmmm, er is iets vreemds met deze film? Zoals je ziet staat erop de poster gebaseerd op een waargebeurd verhaal. En meestal betekent dat niet veel goeds. En inderdaad deze film heeft ook van die kitscherige zielige en feelgood momenten. De hoofdrolspeler die niet wil maar dan tot inkeer komt. Een vrouwelijke tegenspeelster die naar wat omhalen toch voor hem valt. Kinderen tja die doen het altijd goed, zeker wanneer ze ook nog wees zijn. Maar toch... de manier waarop het in beeld gebracht wordt? Ten eerste hielp de locatie enorm mee. De grote diversiteit van Chinese landschap is werkelijk waar prachtig. Daarnaast speelde misschien de setting van de Japans-Chinese oorlog op de achtergrond erg mee. En dan was er nog de authentieke aankleding en ook de aandacht van de taal. Jonathan Rhys Meyers is nu niet één van mijn favoriete acteurs maar doet het hier zeer goed en geloofwaardig. Zoals hij langzaam aan steeds beter Chinees spreekt was toch redelijk bijzonder. En natuurlijk is de geschiedenis behoorlijk verfraaid en kloppen veel dingen niet met de werkelijkheid. Door dit alles bij elkaar is het een heerlijke charmante film geworden.

Een stel tieners met 'zonden' als zwangerschap en homoseksualiteit wordt naar een reformatorische retraite gestuurd voor een conversietherapie. Dan gaan ze dood...

Oké het is er duidelijk niet op uit om een ​​genre-meesterwerk te worden. Dat was wel te zien aan de filmposter en schrijver-regisseur Christopher Wesley Moore kan best goede bedoelingen hebben gehad. De film is ondanks zijn beperkte middelen niet eens helemaal amateuristisch. Op het gebied van cinematografie, productieontwerp en de score was er weldegelijk kundigheid. Ook het aantal doden was vrij hoog en hoewel de moorden niet overdreven bloederig zijn, zijn ze ook niet bloedeloos. Dat is zeker beter dan steekpartijen en moorden buiten beeld wat veel vaker gebeurd in low-budget- films. Maar helaas kiest het ook voor een langzaam tempo en veel gepraat tussen de personages. Nooit een heel goed idee met een microbudget...vertrouwen op acteerwerk. Actrice Jo-Ann Robinson (Scalps (1983), Worry Dolls (2016) Darlin' (2019) heeft de meeste ervaring en is zodoende ook de meest opvallende. Ja deze film is amateuristisch maar iedereen was toegewijd en in de categorie laag budget heb ik veel ergere gezien.

"He Who Walks Behind the Rows"

Deze de film met een bewerking van een zeer kort verhaal van Stephen King (vijftien bladzijde ofzo) opnieuw gekeken En ondanks dat het heel erg een film van zijn tijd is, is er iets aan de folk-horrorfilm van regisseur Fritz Kiersch uit 1984 dat ik nog steeds erg leuk vind. King bracht het verhaal voor het eerst uit in 1977, waar hij de inspiratie vandaan haalde is niet duidelijk maar het kan best zijn dat één van de invloeden kwam van de film Who Would Kill a Child? (1976) Enfin...het script wat niet van King komt, is ook grondig verbouwd...

Burt en Vicky (gespeeld door Linda Hamilton van vóór de Terminator) rijden met de auto naar het westen van de VS Een ongeluk/gebeurtenis doet ze terechtkomen in een stad midden in eindeloze maïsvelden met een sinistere jeugdige sekte Ik zou de film niet een slowburner willen te noemen, maar het ontvouwt zich wel in een zeer weloverwogen tempo. En het is nauwelijks een geheim dat er slechte kinderen op komst zijn in een horrorfilm met deze titel

Helaas is niet alles werkt even goed! Het is duidelijk dat de film budgetbeperkingen had en dat hij wijselijk grote effecten vermijdt. Maar tegen het einde van de film kan het niet anders en... au pijnlijke special effecten! En een zevenjarige voice-over is ook geen goed idee! Maar de soundtrack met zingende kinderenkoor en een effectief griezelige zonovergoten sfeer, roept deze film zeker wat rillingen op Maar het in plaats van satanisten, met hun geitenhoorns en rode capes, een groep ultraconservatieve en evangelisch kinderen, blijf wel erg creepy!

Toen in 1984 Stephen Kings korte verhaal werd verfilmd, schreef hijzelf het scenario Maar dit script werd genegeerd ten gunste van het toentertijd conventionelere scenario van George Goldsmith. Het was geen meesterwerk, hoe je het ook wendt of keert en het zal altijd een raadsel blijven hoe het kan dat er zes direct op video-vervolgen volgde.. Syfy-channel is slim genoeg om wanneer die film 25 jaar oud is om dat script aan te kopen. Dit is dan ook min of meer de film zoals Stephen King hem had bedoeld!

Als gevolg hiervan keert de film veel meer terug naar het originele korte verhaal. Burt en Vicky zijn nu dan ook een kibbelend en ruziemakend getrouwd stel. De film reconstrueert ook verdere incidenten uit het verhaal getrouw, jaren 70, de tocht door de stad, het opmerken dat sinds de jaren 60 niets is veranderd, het gedoe om de sleutels, het geboorteregister in de kerk, de afgeslachte lichamen en de sterfdatum verlaging-epiloog. Het is daarmee misschien wel een van de meest getrouwe bewerkingen van het bronwerk.

Het is dan ook gek dat dit overwegend negatieve recensies krijg, want ik zou het tegendeel willen beweren. Oké misschien waren de Vietnam-flashbacks niet nodig, maar Donald P. Borchers bouwt dit in de film redelijk goed op. En in de originele film wordt er meer tijd besteed aan het verkennen van de religie van de kinderen en oh die kinderen zijn ook veel beter gecast dan in deze film. Maar hier heb tenminste niet die helderziende kinderen...Wel de "Uncut"-versie van de film kijken want die bezit bloed, naaktheid en grove taal, de andere versie zijn aangepast voor televisie. Eigenlijk dus ook géén remake maar de King-verfilming van hertzelfde verhaal!

"Nothing Ever Really Dies In The Corn"

Wat vers bloed en een injectie van een redelijk budget waren hard nodig als de franchise zichzelf ooit uit de hel van direct naar video of streaming wilde slepen en in 2020 gebeurde dat eindelijk! Al duurde het toen nog wel tot 2023 om het in de bioscoop te bekijken...Het is eveneens de eerste film die sinds Children of the Corn II: The Final Sacrifice uit 1992 weer in de bioscoop werd uitgebracht. De film begint met zijn openingsact om zo wat context in het verhaal te brengen, iets wat de adaptatie uit 1984 miste. De kinderen van Rylstone Nebraska zij het beu! Het moet anders want door overmatig gebruik van genetisch gemodificeerd organisme en pesticiden, zijn er problemen met de grond, Twee meisjes Eden (Kate Moyer) en Boleyn (Elena Kampouris) proberen beide op hun eigen manier de boel te redden... Oké in deze film wordt dus ook het eigenlijke verhaal van Stephen King bijna geheel losgelaten...en "He Who Walks Behind The Rows" hoefde niet beeld gebracht te worden. Maar hier ben ik toch een heel stuk enthousiaster over! Dit was een prima stukje bioscoopvoer!

Wat kan je verwachten van een deeltje zes in de COTC-reeks ...? Het is het soort film die je opzet met de verwachting dat het slecht is en als dat niet zo is, wordt het direct een stuk beter. Verbazingwekkend genoeg was dit eigenlijk ook nog behoorlijk solide. Deze zou de franchise "nieuw leven inblazen" met de terugkeer van Isaac uit de eerste film...euh...oké...Het verhaal gaat dat een meisje genaamd Hannah teruggaat naar haar geboorteplaats Gatlin om erachter te komen wie haar moeder is. En Isaac die is niet dood maar lag 18 jaar in coma in afwachting van de komst van Hannah om samen met zij zonen een ​​profetie te vervullen. Het bloed is oké. En je eigen afspoelen met een tuinlang in een hooischuur vraag natuurlijk om een willekeurige seksscène...De film ziet er best goed uit. Maar dat is het wel zo'n beetje. Hoe de serie er toch steeds in slaagt om fatsoenlijke bekende acteurs binnen te halen, geen idee, maar ze hebben er allemaal last van...Deze keer zijn het Stacy Keach (Escape from L.A, Nebraska) en Nancy Allen (Anne Lewis van RoboCop en de ex van Brian De Palma) Tuurlijk het is DTV-prut maar het is niet verschrikkelijk voor iets wat al zes delen lang doorloopt...laten we zeggen dat het een behoorlijke tijdverspiller is.

Waar het eerste deel probeerde om een verhaal van Stephen King te verfilmen en daar niet helemaal goed in slaagde, verlaat deze dat helemaal en maakt er veel meer een slasherfilm van ! Wat in feite betekent dat er elke paar minuten iemand wordt vermoord en... dat is wonderbaarlijk iets dat succesvol goed werkt voor de film. Want sommige van deze moorden zijn behoorlijk goed en vermakelijk! Bijzondere moorden ook want is er een andere film waar een dood door een huis is in te zien? Of een dood van een vliegende rolstoel Oma? De film is een direct vervolg dus het begint met de nasleep van de gebeurtenissen van de eerste. De inwoners van het nabijgelegen Hemingford nemen de kinderen van Gatlin in huis, Het duurt natuurlijk niet lang voordat "He Who Walks Behind The Rows" een nieuwe profeet vindt en opnieuw begint het moorden. Veel van de optredens laten te wensen over en de special effecten zijn gedateerd maar kunnen er mee door. HEt kan de pret niet drukke want de film biedt genoeg horrorplezier

Oei, deze derde film is toch best verbazingwekkend belachelijk, in vergelijking met de twee voorgaande delen.Het verplaats het verhaal naar een stedelijke setting, maar of dat een echt goed idee was? De rest van de film lijkt verzonnen te zijn terwijl ze bezig waren met filmen; high school perikelen, demonische supermaïs, een bezeten kind, satanisme,, zakelijke complottheorieën, wat onzin over een satanische bijbel als bron van de kracht van de demon. Was dan alles slecht aan deze film? Nee absoluut niet! Er zijn make-upeffecten van Screaming Mad George (Joji Tani, van Predator, Brian Yuzna's Society en A Nightmare on Elm Street 3 en 4 ) Sommige van die effecten zijn buitengewoon fantastische dwaas! Zoals maïsranken die een nek de lucht in strekken of de de manifestatie van "He Who Walks Behind the Rows" TOt slot is er nog een interessante trivia; Charlize Theron is hier te zien als debutant op het scherm

Inmiddels zijn we dan bij deel vier aanbelandt...het is toch wel verbazingwekkend dat filmmakers erin slagen om zoveel uit zo weinig te halen (vijftien of zestien pagina's) Hoe dan ook, deze is nog best solide en vermakelijk, hoewel ook een beetje degelijk na de fijne maar dwaze make-upeffecten van deel III. Tja als je niet voldoende budget of goede SFX-makers tot je beschikking heb is het inderdaad beter om de beslissing te maken om te breken al wat eraan voorafgingen. Nou ja de kinderen de maïs en een kinderprediker zijn er en zelfs de religieuze onzin over "He Who Walks Behind The Rows" laat deze film links liggen! Het werd vervangen voor een aardig meer rechttoe rechtaan verhaal over een jonge dominee die tientallen jaren geleden werd vermoord en nu op zoek is naar wraak en wedergeboorte. De film bevat een aantal moorden, een licht vermakelijke face-meltdown als hoogtepunt en blijkbaar is kwik het enige dat Josiah kan stoppen...zilver is natuurlijk een stuk duurder! Wat deze film ook enigszins fascinerend maakt, is dat dit de eerste hoofdrol is van Naomi Watts in een Amerikaanse film en dat ook Oscar genomineerde Karen Black erin speelt...

Je vraagt ​​je ondertussen toch af, na vijf Children of the Corn -films hoeveel kijkers er nodig is om het winstgevend genoeg te maken? Wat het nog verwarrender maakt is, dat de originele film om te beginnen al niet zo geweldig was, En toch bleven de films komen en euh...ik blijf ze kijken! Enfin probeer in deze maar eens te begrijpen wat er in hemelsnaam aan de hand was? Er is niet echt een verhaallijn, het lijkt alsof er zomaar een hoop subplots bij elkaar gegooid worden. De hoofdrolspeler, Alison heeft plots een broer bij de sekte. Eva Mendes (ja idd op één of andere manier zit er elke keer wel een beginnend actrice in) is van streek door de dood van haar vriendje en dat ze onder zijn as kom te zitten, een romance en bijbel lezing verder is ze een gewillig offer. De kinderen hadden volwassen surrogaat sekteleider in de vorm van David Carradine nodig. Blaxploitation-ster Fred Williamson besluit opeens dat het als sheriff genoeg is wat erin de stad gebeurt. De "He Who Walks Behind the Rows" ligt op de loer in een graansilo Ik snap echt niet wat Children of the Corn V precies probeert te doen maar het is grotendeels gewoon incompetent.

Een van de mysteries in de horror...hoe kan een franchise met een zo goed als niet-bestaande fanbase zoveel sequels bezitten? Enfin deze COTC-Genesis is de achtste Dimension Film en met de SyFy-remake erbij de negende film. De laatste van Dimension Films kwam uit in 2001 dus er moest met spoed een productie worden genomen omdat de studio op het punt stond de rechten op te verliezen. Daardoor zijn de connectie die het heeft met de serie ook enorm zwak...een Vietnam-soldaat keert terug naar zijn geboorteplaats Gatlin, maispoppetjes en oh er is één kind.

Tim en zwangere Allie bevinden zich op een verlaten weg in Californië nadat hun auto pech heeft. Omdat dit een horrorfilm is, is een vervallen boerderij het enige wat erin de buurt is. Die wordt bewoond door een oude prediker-kerel de veel mompelt en zijn Oekraïense postorderbruid. Uiteraard is er een kind opgesloten in het schuurtje en de ongeboren baby van Allie, staat ook op het verlanglijstje

De film, geschreven en geregisseerd door low-budget vervolgkoning Joel Soisson (Pulse 2 en 3 en enkele Prophecy-films) krijgt de eer dat het voor de minimalistische mysterieuze-aanpak ging. Waardoor er iets van spanning van wat zal gebeuren heerst maar het is qua script tamelijk weinig ambitieus.

De cast is solide en er zijn betere dan gemiddelde productiewaarden. Helaas zijn weinig echt spannende momenten en wie bedacht het om een auto-achtervolgingsscène in de film te stoppen? Een samenhangende verhaallijn volgen, doet het... niet zozeer dus hoe het toch mijn aandacht van begin tot eind vasthield was net zo'n groot mysterie...

Na het verkrijgen van de licentie in 1994 bracht Dimension Films (van ook de Hellraiser-films) met enige regelmaat COTC-films uit. En zodoende is het ongelooflijke gebeurd we zijn aangeland bij het zevende deel...niet vertellen dat het niet goed is maar toch vind ik hem leuk ondanks dat...of misschien wel dankzij dat. Oh en voor de duidelijkheid er is geen grote "onthulling" Voor deze film bevinden we ons weer eens in een stad waar voor een vervallen appartementengebouw een rijtje maisplanten staat, Je ontmoet Jamie (Claudette Mink) die de verdwijning van haar grootmoeder onderzoekt. Ze praat met de cast van stereotypen; de stoner, een stripper, een grofgebekte rolstoelgebonden veteraan, en de wapengek En er zijn een paar griezelige lachende kinderen die stilletjes rondlopen. Op een maïsstengel in een badkuip zijn bijna alle moorden handig buiten beeld dus ook geen bloedvergieten en het aantal doden is hoe dan ook vrij mager Tja wat CGI-maïs maar ook weinig andere effecten. En gek genoeg ook hier weer die vreemde opvallende aanwezigheid van een fatsoenlijke bekende acteur want Michael Ironside loopt rond als waarschuwende priester...Over het algemeen geen geweldige film maar het werkt.

In de loop der jaren zijn we heel dicht bij het punt gekomen waarop de rechten op de COTC-franchise bijna waren vervallen vanwege inactiviteit, toch kreeg Dimension films wederom budget bij elkaar om een negende film (met de SyFy-remake tiende) uit te brengen. Ruth was een van de "kind van het koren", maar keerde zich tegen de demonische god "He Who Walks Behind the Rows" sindsdien leidt ze een nomadisch leven met haar zoon Aaron. Helaas gaat veel tijd verloren aan het verdiepen van het leven van moeder en zoon op de weg, en hun strijd om te overleven. En de Horror is een klein meisje in een gele jurk...Het lijkt er echt op dat de filmmakers nog proberen om er iets coherent en interessants van te maken, maar financiële middelen zijn er amper, er is enkel wat goedkope CGI. Ach gore was oké, (zelfs een moderne versie van het restaurant-bloedbad uit deel 1)maar niets bijzonders. Helaas is de film nog steeds te mager om echt goed te zijn. Je kunt een goed geschoten en goed geacteerde film hebben, maar als er bijna geen horror is te bekennen, voegt het ook niets toe.

Na drie jaar kwam er soort van sequel op Village of the Damned (1960) Met nadruk op een soort van want de film heeft wel de kinderen maar niet dezelfde spanning als zijn voorganger. En zelfs het thema lijkt minder op die van zijn voorganger. We volgen de twee UNESCO-wetenschappers die bij toeval erg slimme kinderen ontdekken van verschillende nationaliteiten. Helaas komt er veel minder dreiging van uit de kinderen en zien we veel meer het gekonkel van de verschillende landen. Ook is het veel minder sfeervol en het script is voor groot deel onlogisch. De film is niet zo slecht, maar is zeker ook niet zo goed. Het gewone onderhoudende film die leuk is om te kijken.

Denk dat de achtste aflevering van de Hammer House of Horrors-serie niet veel uitleg nodig zal hebben waar het over gaat! De pasgetrouwde Tom en Sarah krijgen autopech op een afgelegen landweg en belanden in een griezelig Engels landhuis van de Hongaarse eigenaresse en haar twee honden en acht pleegkinderen. Het lage tv-budget helpt hier natuurlijk ook niet mee, gelukkig dat regisseur Tom Clegg (tv-serie Sharpe) voldoende ervaring met series had (Eveneens zijn tweede aflevering uit de serie, eerste was The House that Bled to Death) Er gebeurd eigenlijk vrij weinig, je vangt af-en-toe een glimp op van de wezens en de speciale effecten stellen niet veel voor. De aflevering voelt nogal als verplichte noodzaak en het is de onderhoudende sfeer die van dit iets fatsoenlijk genoeg maakt om 50 minuten naar te kijken.

De tweede film van Bob Clark, de regisseur van Black Christmas (1974) bekoorde mij helaas ook niet. Een heel uur door voor mij nietszeggende en er niets toedoende dialogen te werken om aan het einde een onzinnige horde zombies te zien, was voor mij teveel van goede. Vermoedelijk teveel '70 jaren camp voor mij? Daarnaast lig het genre Komedie me niet goed waardoor één en ander ook niet goed overkomt bij mij.

Redelijk Horror filmpje uit het Verenigd Koninkrijk. Enige minpunt is de uitwerking ervan. Het is niet echt duidelijk hoe het nu komt dat de kids nu opeens zo veranderen. Is het nu een virus. Je ziet ze ziek worden en ze hoesten bloed. Of is het dat ze bezeten zijn? Je ziet het op een na oudste kind, op bepaalde momenten bewegingen maken in combinatie met beelden van de andere kids. Dit laat het allemaal een beetje chaotische lijken. Verder is het best wel spannend om deze bloedjes van kinderen aan het werk te zien! Qua sfeer deed het me een beetje denken aan de jaren `80.

Ja ik hou ervan; de binnen de horror veel voorkomende Anthologie-films. Deze is van het tv-kanaal Chiller, en is net zoiets als zeg maar een Netflix-Original. Ditmaal zijn het 5 verhalen die gebaseerd zijn op de 5 zintuigen, en waarin eveneens een magere link is met het mysterieuze bedrijf Watershed.

Het begint met Smell van Nick Everhart over een man die stinkt naar mislukking en de kans krijgt om de zaken om te draaien met een mysterieuze parfum. Uiteraard krijgen de omstandigheden een vervelende draai. Makkelijk bekend verhaaltje maar de gebruikte effecten zijn goed gedaan. De regisseur heeft ervaring opgedaan met film voor The Asylum en SyFy maar ontgroeit dat hier ook nergens.

Daarna is See van Miko Hughes aan de beurt. Een optometrist (iemand die ogen onderzoekt) steelt vloeistof bij patiënten en door middel van dat extract kan hij herinneringen zien. Een van zijn favorieten is een vrouw met een vriendje met losse handjes. De geboden hulp...heeft echter niet het beoogde resultaat. Regiedebuut van het creepy jongetje uit Pet Sematary maar is verder op geen enkele manier heel opmerkelijk. Het heeft een paar leuke effecten, maar is helemaal niet schokkend.

Door met Touch van de enige vrouwelijke regisseur Emily Hagins. Na een auto-ongeluk waarbij de ouders zwaargewond zijn geraakt, moet een blinde jongen hulp gaan zoeken en geraakt bij een paar gebouwen in het bos. Hier krijgt een verbinding tussen de segmenten vorm, Travis, de beledigende vriend, uit het tweede segment verschijnt en we zien eveneens een bord met Watershed. Ondanks enkele aardige elementen is het de gebrekkige killer en het daarbij komende einde, wat dit segment niet sterk maakt!

Vierde segment is Taste van Eric England. Opzettelijk mysterieus van aard; een jongeman wordt voor een sollicitatiegesprek naar een kantoorgebouw van Watershed Company gebracht. Je ziet hier ook een paar bekende gezichten, Miss Margaret (segment 1) en Dr. Tom(segment 2) en er is een connectie met segment 5. Dit filmpje zat het beste in elkaar; het bouwt interesse op en levert een fijne bloederige climax. Ondanks het weinig met smaak te maken had was het erg prettig! Kwestie van ...

Laatste is Listen van Jesse Holland en Andy Mitton. Dit is een soort found footage aanhangsel voor segment 4. Wat gebeurt er als je een gekke dokter die experimenteert met een muziekstuk dat mensen doodt, kruist met een twee jongens en een meisje die jaren later de opgenomen beelden vinden en deze oppoetsen om op sociale media te zetten. Jammer want dit segment had de sterkste kunnen zijn als de gevonden beelden-gimmick achterwege waren gelaten. Schokkende beelden, zogenaamde obscure shots, veel blabla, en geluid dat soms werd verwijdert, doen dit het echt geen goed. Een geweldig concept, alleen een verkeerde uitvoering.

Doordat niet elke regisseur even sterk materiaal op hun naam had staan, was ik aangenaam verrast dat alle shorts nog best aardig goed waren. Alhoewel dit zeker niet de beste anthologie-film is, is het wel goed het bekijken waard.

Wat voor een snoozefest was dit nu weer? Staat bij Letterboxd op de lijst van de beste horrorfilms van 2024 en bezit voor horror zeer hoge 6,5 IDMB-score maar daar snap ik weer eens niets van...? (van die hele lijst eigenlijk niet) Deze kortere film had veel meer weg van zo'n ASMR-film...Koken met mensen, krant lezen, blikjes uit een zak gooien, familie aan het avondeten en sollicitatiegesprekken....Umm, misschien vertegenwoordigt die bel dan het monotone van het dagelijks leven...Maar of ik daar op zit te wachten? Er zijn geen schrikmomenten, geen creatieve risico's en nauwelijks een plot, er gebeurd alleen iets met een mes maar het voelt gewoon nergens ongemakkelijk. De stoel- en restaurantsequenties waren gewoon flauw. Ik snap niet hoe je een film van 45 minuten als meer dan anderhalf uur kunt laten voelen, wat dan eigenlijk wel een prestatie was. Ik zal wel gewoon iets missen want voor mij was dit niet veel meer dan een tutorial over hoe je geluid kunt gebruiken om je horrorfilm te verbeteren Een goede film met een overtuigend idee was het niet!

De film speelt zich rond het Canto Pop-duo Twins; Charlene Choi en Gillian Chung en in zijn kern is het, het onverstandige meisje dat verliefd wordt op een vampier Zoiets alsof je 'The Twilight Saga' in Hongkong laat maken? Maar als je de vecht-choreografie in handen van de legendarische Donnie Yen geef en je ook nog Jackie Chan en Anthony Wong (als Vampire Butler) weet te strikken voor een cameo krijg je fijne old school actie en alles heerlijk luchtig en humoristisch, kortom een fijne wegkijker! De vampiers zijn van het Europese soort, en niet de Jiangshi, oftewel de Chinese hoppende vampier. Het mag de pret niet drukke want met prima speciale effecten, uitstekende actie en een schattige tweeling is dit namelijk een hele fijne gekke kung-Fu-komedie.

Niet dat de documentaire zo heel bijzonder is maar het is op zijn manier vertederend (die herinneringen die ze aan hun tijd in Hongkong hadden!) en gek genoeg voelde het op een vreemde manier ook erg Hollands aan.

Adembenemend mooie film van regisseur Hark Tsui, die gebaseerd is op de Chinese legende/sprookje van 'Madame White Snake', waarin een twee slangen, een witte (Bai Suzhen) en groene (Xiaoqing) in mooie jonge mooie dames transformeren, om zo in de menselijke wereld, romantische en seksuele liefde te ervaren. Een verhaal met boeddhistische onderlaag zo als je op zoek was naar Kung Fu-gevechten, kan je met deze film dan ook teleurgesteld worden!

Dit verhaal is net als onze westerse sprookjes menigmaal geïnterpreteerd voor zowel Chinese opera's, als ook films en televisieseries. In plaats van het verhaal te vertellen vanuit het perspectief van de witte slang, zoals de oorspronkelijke legende doet, verschuift Hark Tsui het verhaal naar het perspectief van de jongere, minder ervaren groene slang. Maar het drama waar deze twee wezens mee te maken krijgen blijft en hoe meer de film vordert, begint het steeds duidelijker te worden.

Maar wat echt in het oog springt is de geweldige cinematografie. Met prachtige kleuren en een scherp gevoel voor kleine details, wordt er een dromerige en poëtische wereld gecreëerd. Er heerst zoals het hoort bij sprookjes magie. En door de zoektocht naar liefde van de dames is er ook een constante onderliggende erotische spanning te voelen. Hoewel er genoeg vrouwelijke blote huid is te zien, is er nooit frontale naaktheid, dit was een waar stukje; kunst van verleiding. De twee hoofdactrices Maggie Cheung en Joey Wong laten naast goed acteerwerk ook zien waar hun vrouwelijke charmes van gemaakt zijn. Ze deden me een beetje denken aan wellustige sirenes.

Fans van Chinese fantasiefilms krijgen waar voor hun geld (en dat ben ik!) Er zijn prachtige decors en art directie, die de sommige 'primitieve' special effecten van de jaren '90 meer dan goedmaakte. Ook de muziek (Traditionele Chinese muziek, Chinese pop en zelfs een Indische Hindi-liedjes) verdient een speciale vermelding want die was opvallend goed en paste mooi in het geheel. Deze film was echt de moeite van het kijken waard dankzij het verrassende verhaal en de interessante personages.

Tikje minder dan mijn vorige Vengeance-film. Het verhaal is iets minder complex. Toch is het nog steeds ingenieus genoeg om heerlijk te genieten. Ook harde acties is iets minder aanwezig. Al is het einde doordat het niet expliciet in beeld is doeltreffender. Miss Geum-ja werd gespeeld door Young-Ae Lee en die deed dat verschrikkelijk goed. Een prachtige vrouw en door de rode oogschaduw leek ze inderdaad wel de 'engel der wrake.' Weet niet of het mijn humoristische kronkel was maar bij deze ondanks het heftige einde toch meerdere malen vet zitten lachen. Chan-wook Park levert wederom een visuele hoogstaande film af waar ik mijn vingers bij afgelikt heb.