Opinions

Snap dat je door een lager budget teruggrijp naar sciencefiction B-films uit de jaren '50 maar ik mist hier toch de charme van dat soort films! Zwart-wit is vooral een handigheidjes om eventuele foutjes te verbloemen. Het is ook een film die dat doet met humor maar dezelfde grap die veel te lang werd uitgerekt, was gewoon niet grappig. Het acteerwerk is expres slecht bedoeld, maar ook dit werd min of meer algauw eentonig Nu ben ik sowieso al geen groot fan van dit parodie-aspect Tja deze film vond ik niet zo leuk, had misschien hier en daar zijn momenten. Maar uiteindelijk vond ik het niet leuk

Deze film begon met de jonge Viking Vitharr die samen met zijn familie aankomt op de Britse kust en die kort daarop wordt aangevallen door een groep krijgers. Het lijkt vanaf het begin op een stereotypische Vikingfilm. Echter na die openingsscène gaat de film zich meer focussen op de reis van de jonge Vitharr naar zijn oom. Dit wordt begeleidt met tergende melancholische klinkende muziek. Een erg slechte keuze want die statische tonen wordt al snel eentonig en halen veel snelheid uit de film. Het budget is beperkt waardoor er ook geen al te sterke acteurs konden worden aangetrokken. Maar Dean Ridge (klein aandeel in afleveringen van de serie Vikings) en Ross O'Hennessy (Lord of the Bones in Game of Thrones) als Wyman deden het nog best aardig. Pas na ruim 55 minuten gebeurd er weer iets in de film; seks- en drugs hippies verschijnen en daarna veranderd de film plots naar een scenario à la Gladiator. Er wordt namelijk een Romeinse eenheid onder leiding van Cassius Dominus opgevoerd die zich vermaken met een amfitheater. Jaja; 'verloren' legioensoldaten in de negende eeuw? De film verlies hier al zijn geloofwaardig maar ach...er gebeurd tenminste weer wat! Al was dit ook veelal repeterend. Aan de positieve kant is dat de uitvoering en cast niet heel slecht waren, maar de dramatische ernst en stugge toon van het verhaal veroorzaken dat de genereuze speelduur.bijna niet door te komen was!

BBC's A Ghost Story for Christmas is een traditie van rond de feestdagen die begon met de serie van 1971-78 en sinds 2005 weer nieuw leven is ingeblazen. Tja het probleem is alleen dat deze gotische ouderwetse Engelse stijl, niet hip of populair is. Dus de Mark Gatiss-revival is niet zo goed ontvangen, als het wel zou moeten! De afleveringen in de serie zijn gebaseerd op spookverhalen van MR James, op vier na die braken met deze traditie. Dit horrorverhaal met dezelfde naam komt van Arthur Conan Doyle en werd daarmee de vijfde!

Oxford-student, Abercrombie Smith ontdekt dat zijn buurman, Edward Bellingham een Egyptische mummie gebruikt om zijn sociale en romantische rivalen te vermoorden. In feite ook geen spookverhaal maar, een zeldzame en goede mummie-film. Waarin gezien de auteur ook een Sherlock-cameo was te zien. De sfeer is goed, de mummie is een leuk weerzien en best angstaanjagend en Freddie Fox's vertolking van Bellingham is gay-hammy fun.

Hannah Dawson (Jurnee Smollett), leef als een alleenstaande en moeder van Vee op een eiland in de buurt van Seattle. Haar buurvrouw en huisbaas is de gepensioneerde Lou. Op een dag wordt Vee ontvoerd door haar eigen papa en special force Philip. Gelukkig heeft Lou een verleden, wat uiteraard vaan pas komt maar waar ook meer mee aan de hand is. De actie die redelijk goed in scène was gezet en de aanwezigheid van Alison Janney als vrouwelijke Liam Neeson, waren hier het grootse pluspunt. De film wankelt door de onhandig geënsceneerde scènes die de familiebanden behandelen. Solide maar ook niet bijzonder inventief, op misschien de laatste onthulling na, maar het was een vermakelijke actiefilm.

Wie kent het populaire spel "De Weerwolven van Wakkerdam" niet? Het draait bij dit spel erom dat de weerwolven alle burgers uitmoorden, terwijl de burgers moeten opsporen wie de weerwolven zijn voordat er geen burger meer in leven zijn. Voor meer spanning zijn er de bijzondere burgers; de heks, de jager, cupido, het onschuldige meisje en de dief. Geen idee waarom maar iemand heeft bedacht dat je dit Franse kaartspel ook een "Jumanji" bewerking kon geven. Daarnaast is het komedie die humoristisch de tegenstelling van het nu en de middeleeuwen probeert te laten zien. De weerwolven zelf zagen er netjes uit. Alhoewel op sommige momenten het acteerwerk ook een beetje raar aanvoelt, weet nu niet zo gauw of het nu ook echt slecht was...? Bijna alles is wel voorspelbaar maar de film is ook vermakelijk. Kortom het is een gezellige familiefilm! Oh en volgens IDMB is het middeleeuwse dorpje uit de serie Knightfall (2017 - 2019) gebruikt

Fijne luchtige ROM-com--monster-film. Het is zeven jaar geleden dat een asteroïde de aarde bedreigde en er iets grondig misging. Die catastrofale gebeurtenis veroorzaakte eveneens de scheiding tussen Joel en zijn geliefde, Aimee. Zeg monster-Apocalyps of daarheen en weer terug. In de aanpak geen zware doom-of-somberheid maar meer luchtige romantiek en komedie. Het resulteert in een hoopvolle 'Monster- Apocalyptische '-sfeer. Het laat je met een beter humeur achter dan toen ze aan de film begon. In een tijd van Lock-downs ook zeer welkom! Wat uiteraard ook help zijn zeer goede speciale effecten en wereldopbouw. De gigantische gemuteerde monsters zien er vakkundig uit en nergens voelen ze misplaats in de live-action wereld. Die scènes met monsters zijn gewoon erg leuk. De cast en met name dan hoofdrolspeler Dylan O'Brien want die past op één of andere manier prima in deze wereld, doen het ook erg goed! Dit alles maakt het tot uitstekend kijkbare en plezierige film, puur entertainment!

Beetje teleurgesteld in deze film, het zou schokwaarde en bloederige bodyhorror bezitten maar daar heb ik niets van gezien of bestaat er ook een explicietere versie van deze film? Wel was het goed gemaakt, bezat eeen heerlijk weirdo identiteit en propt zich gelukkig niet helemaal in het A24 "art"-pakket. Het voelt wel alsof het opbouwt naar iets heel sensueels en grotesks (à la Cronenberg), maar levert dit nooit en komt uiteindelijk tot zonder echte schok aan zijn einde. Alhoewel ik de humor en de enigszins trash-conclusie van de derde akte eerlijk gezegd wel weer zag zitten! De film start met een adequate opzet; Kristen Stewart speelt Lou die in 1989 haar dagen in de sportschool slijt met het ontstoppen van toiletten en het uitkafferen van proteïneproleten. Dit verandert als de intrigerende Bodybuilder Jackie (Katy O’Brian) binnenloopt en de twee een opbloeiende romantisch liefdesrelatie krijgen. Echter gaat dit ook best lang door, je bent dan ook al ver in de film voordat criminele papa (Ed Harris, met bizar kapsel) en werkende steroïde-injecties meer te tonele verschijnen. Solide thriller die voor het filmhuis-publiek waarschijnlijk een grotere schok oplevert.

Een erg middelmatige film over schuchtere kantoorklerk Kenneth (Desmond Harrington van DEXTER), die na de online aanschaf van levensechte sekspop Nikki en de romantische gevoelens voor zijn collega Lisa het onderscheid tussen werkelijkheid en fantasie kwijtraakt. Het deed me enigszins denken aan het vergelijkbare Pin (1988) Op zich een redelijk leuk gegeven maar het is echter allemaal te voorspelbaar.(tot en met de twist aan het einde toe) Daarnaast zijn beelden behoorlijk saai gefilmd... Veel had er goed kunnen gemaakt door wat explicieter de horror-elementen in beeld te brengen maar helaas viel dat ook tegen.(veel was off-screen) Wel zien we een paar keer vluchtig een borst van Melissa Sagemiller (of look-a-like) Ze is een leuke meid maar haar personage bezat ook tegenstrijdigheden. Ook is er nog Udo Kier te zien in een kleine rol als huismeester. Doordat de erotische, psychologische, drama en horror -elementen alle op een laag pitje stonden blijft de film vooral hangen in middelmatigheid. En waarom waren er toch steeds mensen met misvormingen en rode plekken te zien?

Zeer fijne ode aan de pulpromans uit de jaren zestig en Technicolor melodrama's. Waarbij het hedendaagse ook nooit ver weg is. De gehele film ademt speelse, maar gewelddadige, vrouwelijke verleiding uit. We ontmoeten een aantrekkelijke, narcistische jonge heks die spreuken en magie gebruikt om mannen verliefd op haar te laten worden. De nagenoeg onbekende Samantha Robinson speelt deze op zoek naar liefde zijnde heks Elaine. Ze is zelfs aardig wanhopig nadat haar man recentelijk de dood heeft gevonden. Kan ze nog wel de ware vinden? Zeker als het met alle mogelijk nieuwe mannelijke huwelijkskandidaten uiteindelijk ook niet zo goed afloop. En in die tussentijd zien we genoeg seks, dood en satanische rituelen maar ook humor voorbijkomen. Met als humoristisch hoogtepunt een zeer bizarre grap met een tampon? De film is verder een schalks maar ook een oprecht verhaal over de prijs van een patriarchale samenleving wat dan weer heerlijk past in dit tijdsbeeld van seksuele revolutie van die jaren '60. En voor die tijdreis tussen het heden en verleden is maar één shot nodig! Hard rijdend in een rode Corvette samen met Elaine op een snelweg met er langs de afgrond. En terwijl zij lijkt op de Giallo-variant van de zangeres Lana Del Rey met de wind in haar pruik. Zien we achter haar het verleden en voor haar de nieuwe toekomst. Terwijl de voice-over ons mededeelt “I’m starting a new life,” Een zeer mooie start van een film over een seriemoordenares die zichzelf waant als de ster van een rom-com. En die zowel empathisch,als zwaar gestoord is. Liefdesheks Elaine neemt ons mee naar de donkere hoeken van haar vrouwenhart en een zoektocht naar haar meisjesdroom van het prins op het witte paard. Echter is ze veranderd in een volwassen vrouw en een monster met een groot obsessie voor haarzelf. Behalve dat dit prachtige visuele cinema is,is het ook verontrustende beschouwing over: "zijn de dingen echt veranderd?" En inderdaad misschien net iets te lang maar verder is het domweg betoverend!

In recensies krijgt de film als referenties films als Saw en Hostel mee. Dit is lichtelijk overtrokken. Oké er komen wat martel-scenes in de film voor en deze zijn voor mij als horror-fan best gaaf! Maar veel van die scenes zijn dan wel buiten beeld. Alles zit dus wel aan de veilige kant van de lijn met soms een scherp randje. Wat maakt deze film dan toch dat het een heerlijke film is? Dit is ten eerste de prima rol van muurbloempje Lola 'Princess.' Een zeer prima rol van Robin McLeavy (te zien als Eva in de tv -serie Hell on Wheels) Hoe zij veranderd van stil meisje naar gruwelijke ontvoerder is fenomenaal. Een tweede pluspunt voor de film is dat de film zich niet perse richt op de Gore. Sterker dit is bijna een natuurlijk gevolg, iets wat onontkoombaar is. Daarnaast wordt een en ander ook nog zeer fijn gemixt met een portie zwarte humor. Helaas zijn er ook mankementen aan de film zo is er een onduidelijk zij-plot, dat ergens onderweg strandde en was het einde een tikje te makkelijk. Als je nog niet zolang ervoor twee messen in je voeten heb gehad is lopen al moeilijk laat staan auto rijden? Zeer leuke horror die niet misstaat tussen films als Carrie en Prom Night. Dus ga op een afspraakje met Lola en je krijg een mooie en lange nacht.

“I owe this land a body”

De titel is ontleend aan een regel uit Robert Frost's Stopping by Woods on a Snowy Evening, en is het regiedebuut van Teresa Sutherland (schrijver van Emma Tammi’s horrorwestern The Wind en Mike Flanagan's Midnight Mass) Jaarlijks verdwijnen er mensen in de Noord-Amerikaanse natuurreservaten. Sommige van die verdwijningen zijn niet goed verklaarbaar (“Missing 411”) dus gaan er wilde theorieën rond over Bigfoot, Sasquatch, Yowie, en zo nog meer...maar wat als het kwaad zelf ook niet zo verklaarbaar is?

De film zoekt het dan ook in dat er iets mis is in het bos en neemt geen toevlucht tot mensen-etende fauna. Dit was behoorlijk goed...maar neigt dus meer naar mysterie dan pure horror (er is niet veel bloedvergieten of schrikreacties)

Lennon (Georgina Campbell, Barbarian, Bird Box Barcelona, en T.I.M.) begint als parkwachter, een baan die ze al een tijdje probeert te krijgen. Niet omdat het idee van negentig dagen in de wildernis, haar aantrekkelijk klinkt. Nee ze is daar ook voor iets uit haar verleden. Ze voert haar taken uit in het fictieve Arvores National Park (echter opgenomen in Portugal) terwijl luistert naar een podcasts over vermiste personen. Georgina Campbell blijkt een fijne metgezel om in bossen mee rond te dwalen.

Natuurlijk is er iets vreemds aan de hand in het bos...leeft het en speelt het met haar? En met een mooie korte looptijd van 87 minuten, is deze mysterie-horrorfilm met gevoel van isolatie soms griezelig en verontrustend en maakt goed gebruik van geluid om sfeer te creëren. De auditieve waarneming zoals het ritselen van bladeren, krakende vervormde radio-oproepen en spookachtige stemmen bevorderen dat je vastzit in een nachtmerrie...

Het tempo van de film is wel langzaam, en als de paniek toeslaat, gebeurt dat op een afgemeten manier. In het laatste bedrijf verliest de film een ​​beetje zijn houvast, laat het aan de kijkers over om een eigen conclusies te trekken, die dubbelzinnige is voor sommige minder goed weggelegd. Maar voor een eerste film als regisseur, was dit helemaal niet slecht!

Romantische film over het India van 1778. Waar de Engelse het nog voor het zeggen hadden. Verder vooral het standaard liefdes-verhaaltje. Kapitein van het Engelse leger wordt verliefd op indiaans meisje. De film begint in 2020 en wat deze tijd en het in coma raken nu toevoegen aan de film geen idee? Het hele gedeelte in de toekomst maak het allemaal nogal warrig. De bedoeling moest waarschijnlijk zijn dat hun liefde zelfs tijd overwon maar dit kwam wel erg slecht uit de verf. Voor mij had dat gedeelte echt wel achterwege kunnen worden gelaten. Dit is een goede zondagmiddag film als je lekker lui op de bank lig met een kopje thee.

"Lowlife" is een mix van genres waarin verschillende niveaus van humor zijn verwerkt. Hard lachen is er met deze film echter niet bij! Plaats van handelen is; Compton. Beginnend bij een foute agent van ICE (Donald Trump's Immigration and Customs Enforcement) die een stel Latino immigranten arresteert. We zien prostitutie en illegale orgaanhandel van kleine misdaadbaas Teddy “Bear” Haynes (Mark Burnham) Nee, vrolijk is het allemaal niet.

Vervolgens zien we een bont gezelschap van personages gedurende één dag in Los Angeles. Dezelfde veelbewogen dag maar steeds uit een ander perspectief. Een Mexicaanse worstelaar genaamd 'El Monstruo,' zijn zwangere vrouw, Crystal een eigenares van een motel met alcohol-verslaafde man die een nieuwe nier nodig heeft, een Wigger en ex-gevangene met een swastika op zijn gezicht en zijn donkere companion.(deze buddies zijn erg komisch) Kortom een verhaal over (bizarre) wanhopige mensen die tot het uiterste worden gedreven.

De film is zwartgallig tot op het bot en met genoeg geweld en over-the-top gore om er absoluut heerlijk van te kunnen genieten. Op zo'n manier gebracht dat het lekker fris en anders overkomt. Al doet het wel een beetje Tarantino-achtige aan.Gefilmd op grauwe locaties en met een opbouw naar een actievolle climax die geweldig is! Samen met de soundtrack van de Belgische componist Kreng is dit debuut van regisseur Ryan Prows, een fijn maar ook akelig verhaal over stedelijke overleving.

"I'd rather eat pussy than people!!"

De Amerikaanse streamingdienst Tubi is een op advertenties na gratis platform (niet beschikbaar in EU wegens het niet naleven van de AVG) die eerder voor Kwantiteit gaat dan Kwaliteit. Het gros van de Tubi originele films zijn op best middelmatig! Ik ben dol op B-films maar Tubi...ach heel soms is er ook daar een verborgen juweeltje te vinden...!

Tja en dit is zo'n lichtpuntje! Het is een behoorlijk leuke en behoorlijk lonende genrefilm! Een gezin met twee tienerkinderen toert op het platteland De dochter is de campervakanties van haar vader beu. Echter al snel krijgen ze te maken met zowel de onvriendelijke lokale bevolking, als gastvrijheid. Veel meer onthullen zou de film verpesten. Het volstaat te zeggen dat de film verrassend en enigszins afwijkt van de norm.

Het bloed is niet overdreven, maar het vloeit met praktische effecten en er is dood en verderf, zowel in als uit beeld! Een nadeel van een te laag budget maar alles was beter dan verwacht qua effecten, acteerwerk, plotwending en totale productie. Misschien komt het ook wel doordat achter de schermen enigszins opvallend talent aanwezig was; geschreven door Al Kaplan (schreef ook Zombeavers (2014), Critters: A New Binge (2019) en het liedje Clown Cafe uit Terrifier 2 (2022) en regisseur Tesh Guttikonda was de schrijver van het fijne Influencer (2022)

Al met al gaf dit een frisse draai aan home invasion slasher dingen! Uiteraard is het een B-film maar als ze zo innovatief met een budget om gaan is dat helemaal niet slecht! Sterker ik wordt hier blijer van dan menig film met een groter budget!

Na vele spaghettiwestern en slapstickkomedies te hebben gemaakt, bracht 1969 (One On Top Of The Other) een ommekeer, met een film in een genre waar de Italiaanse regisseur Lucio Fulci voor altijd mee geassocieerd zou worden. Om vervolgens in 1971 mogelijk één van zijn het beste werk af te leveren (al zullen er ook nog meerdere andere volgen!) Een schitterende giallo-horrorthriller.

Het verhaal speelt zich af in Londen en draait om Carol Hammond (de bloedmooie Florinda Bolkan), die erotische dromen ervaart over buurvrouw Julia Durer (Anita Strindberg). Nadat ze droomt van een bloedige moord op diezelfde buurvrouw blijkt dit geen droom maar werkelijkheid. De film is een wervelwind met afleidingsmanoeuvres, ongebruikelijke plotdetails en personages die al dan niet antwoorden geven...op het mysterie

Een liefdesscène met twee naakte vrouwen was destijds behoorlijk controversieel. En de film moest voor de hondenscène in de rechtbank bewijzen dat de effecten van Carlo Rambaldi animatronics waren. De productie werd grotendeels in Engeland opgenomen, met een internationale cast en hoewel sommige acteurs hun moedertaal spraken op de set, zijn die later uiteraard in het het Engels nagesynchroniseerd. En natuurlijk ontbreek een ​​eigenzinnige muziekscore van Ennio Morricone niet!

Met ongelooflijk trippy, met een vage grens tussen moord en dromen, zwaar van extravagante erotische elementen en psychedelische beelden en een paar bloederige scènes. is dit van talloze giallo die nog volgen, één van de beste, zo niet toch zeker één van de betere!

Uh...ik zal wel weer een andere film hebben gezien want de turkey-score bij deze film op IDMB vind ik zwaar overdreven! Toegegeven, exorcismefilms neigen vaak hetzelfde pad te volgen aka de klassieke exorcisme van; Bezeten meisje en een pastoor die demon probeert te bedwingen. Maar eerlijk gezegd vermijdt het dit cliché zo goed mogelijk en doet dat eveneens met een gedurfde stijl die het sowieso helpt uit te stijgen boven de meeste typische genre-inspanning. Er is dus iets speciaals aan deze religieuze horrorfilm waardoor je het ook bijna verrassend origineel kan noemen!

De productiekwaliteit was sowieso al beter dan de vele andere horrorfilms! De hoofdpersoon Natalia of Nati (Sofia Del Tuffo) is een non-in-opleiding in een klooster en erg sympathiek. Deze Nati heeft het vermogen om de aura's van mensen te zien! Echter de dood van haar moeder brengt haar weer naar ouderlijke huis met als gevolg; haar oudere zus, Angela, verontrustende visioenen en seksueel ontwaken/bevrijding. Zodra het groepje vrienden in de jungle bij een sjamaan een medicijn (Ayahuasca) innemen, breekt de hel los...

De film duurt bijna twee uur en vereist een dus wel een beetje geduld, maar weet dat geduld rijkelijk te belonen met een explosieve en uiterst bevredigende climax.(stomende seks om een demon uit te drijven oftewel 'seksorcisme' ) Het is een film in twee acts; Het eerste bedrijf is een prachtig sfeervolle langzame maar meeslepend mysterie met een handvol jump-scares. De tweede helft ontketent de horror, de razernij van waanzin en nachtmerrieachtige beelden, evenals enkele geweldige effecten en bovennatuurlijke chaos!

Sofia Del Tuffo is buitengewoon als Natalia, ze slaagt erin om geloofwaardig gevoel van onschuld en kwetsbaarheid over te brengen., terwijl ze een gedurfde en onverschrokken prestatie levert tijdens de climax. Ja dit was een verrassende en buitengewoon slimme toevoeging aan een vermoeide formule die het meer dan het kijken waard maakt! De Argentijnse regisseur Gonzalo Calzada toont een visueel pakkende film met sfeervolle locaties en veel memorabele verontrustende momenten!

In een tijdlus-structuur volgt deze film een vrouw die moet vechten tegen dezelfde gemaskerde indringer die elke nacht haar huis binnendringt. Nu maakt film alleen maar gebruik van slasher en home-invasie elementen en zet verder zwaar in op een metafoor. Mannen zijn slecht, slechte echtgenote, verdwijnen als het moeilijk wordt en ondervinden geen gevolgen van acties. Vrouwen worden niet geloofd. Ze worden belazerd en betwijfeld, gedwongen hun trauma te accepteren door toedoen van een man. Als metafoor voor de vrouwelijke ervaring gaat Lucky tot het uiterste en stelt ze zich een wereld voor waarin vrouwen, letterlijk, constant het slachtoffer worden. Die boodschap is zo subtiel als een voorhamer. Het gaat ook nooit om de moordenaar. De kat-en-muis-achtervolgingen tussen May en haar gemaskerde moordenaar zijn kort en met maar weinig bloed. Het script kwam van Brea Grant, die ook de hoofdrol voor haar rekening nam! Ik vind haar een erg fijn actrice! Maar tja, ik hoor niet tot de doelgroep, denk ook dat deze film mannen en vrouwen verdeeld. Want dit was duidelijk gemaakt voor vrouwen (en van vrouwen) Misschien was het een poging om te laten zien wat er mis is met de huidige samenleving maar het zorgt niet voor een vermakelijke film.

Een droge maar waarschijnlijk vrij accurate weergave van het leven van koning Luwig II van Beieren (1845-1886) Deze film moet het vooral hebben van de grootse, mooie vaak feeërieke scènes en was geen slechte film! Van net voor de dood van zijn vader, naar zijn kroning, zijn fascinatie voor Richard Wagner, het voorgenomen huwelijk met zijn nicht Sophie in Beieren, tot aan de bouw van Slot Neuschwanstein, zijn geldgebrek, gekte en uiteindelijke dood. Bestuurlijk toch wel wereldvreemd, door zich alleen bezig te houden met kunstzinnige uitingen, redelijk elitair en door binnen de familie te trouwen ook niet heel gezond. Nu was de Wittelsbach familie door talloze delingen en samenvoegingen wel invloedrijk en had ook connecties met Nederland maar eerlijk gezegd zijn ze filmisch ook een beetje...bij gebrek aan een beter woord; degelijk. Wat ik ook bij de films over nicht Elisabeth van Beieren (Sisi) vind passen. Het is ook niet de eerste verfilming van deze "Sprookjes" koning (Käutner, (1955) Syberberg(1972) en Visconti (1973) En vaak duren dit soort biopics ook best lang...dus alle films zijn alleen aan te raden, als je geïnteresseerd bent in het Beierse vorstenhuis.

De film gebruikt heel losjes echte gebeurtenissen om zijn verhaal te beginnen, want Rudolf Hess een Duitse nazipoliticus en de plaatsvervanger van Adolf Hitler vloog daadwerkelijk in 1941 naar Groot-Brittannië om vrede te sluiten. Maar het is een film in het nazisploitatie-genre dus de Duitse officier, Werner von Uhland krijg de taak om een groep intellectuele welgestelde Duitse samenzweerders te ontmaskeren. Uiteraard organiseert hij daarvoor een seksfeestje in een kasteel.

Dit is nu mijn vierde nazisploitatie-film en ik ga steeds meer denken dat dit genre meer staat voor het equivalent van Tiroler-seksfilms. Ook hier ontbreekt er een logisch verhaal en het produceren is amateuristische maar met één verschil; de Lederhosen zijn ingeruild voor een nazi-uniform en het jodelen voor de Hitlergroet. Er werd in deze film dan nog een poging gedaan om wat artistiek te zijn (met een pingpongbal of kettingen) maar in feite bestaat het grootste deel van deze film gewoon uit vrouwen die op verschillende manieren zich uitkleden of worden uitgekleed.

Naast die naakt-scenes wordt door de film heen dan een groot gedeelte van de film gevuld met saaie dialoog over naar welke personen een uitnodiging moet worden verzonden en welke vrouw de perversiteit gaat uitvoeren. Tja...en als climax is er dan een duffe orgie. Opvallend was dat er ook voor pedofiel een jong meisje van 5 á 6 jaar was. (niets wordt getoond, maar alleen geïmpliceerd, gelukkig).

De film was vanuit het genre wel beter opgenomen met levendige kleuren en stijlvol camerawerk, maar om te zeggen dat het goed was gaat ook te ver. Het is namelijk nog steeds een vervelende film met een onduidelijke verhaallijn en softcore, gefetisjiseerde 'nazi'-vrouwen die elkaar strelen.

Typische gevalletje de poster is beter dan de film!
De titel Werewolf Woman is vooral misleidend, want dit is geen weerwolf-film. Zeker, in de openingsscène zien we nog wel een weerwolf maar dat wordt al heel snel omgezet in pseudo-psychopathologie en oeverloze deskundologische prietpraat. In de gehele film is er zelfs ook bijna niets aan suggestie over een weerwolf!? Daniella (Annik Borel), is een geestelijk gestoorde vrouw, die denkt dat ze de vloek van haar voorouders heeft geërfd en die psychopathisch wordt bij de gedachte of zelfs het zien van seks. Zucht...ja hoor, het is weer één of ander pseudo-intellectueel gedoe om zoveel mogelijk soft-core seksscènes te kunnen tonen. En net als bij vele andere softcore-films die beweren een horrorfilm te zijn, zie je meer kronkelend vrouwelijk naakt dan dat er gore aanwezig is.Ook de tijdsduur van 95 minuten was veel te ruim waardoor de regisseur of schrijver het aan het einde ook niet meer wist en nog even gauw met een rape/revenge komt aankakken. In de laatste credit's beweren ze dan ook nog ongegeneerd dat dit gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Deze Italiaanse horror... kuch...kuch, had een interessante genre-variant op de vrouwelijke versie van de weerwolf-mythe kunnen worden maar blijkt daarentegen een goedkoop snoozefest te zijn.

Vanuit de Finse burgeroorlog van 1918 ontstond er in 1920 een gestructureerd geheel vrouwelijke vrijwillige hulp-paramilitaire organisatie, Lotta Svärd genaamd. Deze Lotta's steunden de Finse defensie in allerlei ongewapende functies; luchtalarm-waarnemingen, medische militaire zorg, catering van veldkeukens, communicatie, postbezorging, mortuarium, materiële ondersteuning en administratie. Tijdens de Winter-Oorlog en de Voortzettingsoorlog speelden ze een belangrijke rol. De Russen achtten deze Lotta's zelfs belangrijk genoeg om in het vredesverdrag van 1944 ontbinding van de organisatie te eisen als één van de vredesvoorwaarden. Echter bleef de organisatie onder een andere naam en met een iets andere doel gewoon voortbestaan, tot in 2004 de oude naam weer in ere werd te herstelt en er eveneens deze film in hun opdracht werd gemaakt.

Met deze film wil men de verschillende facetten van de Lotta Svärd tijdens deze oorlogsjaren (1939- 1944) laten zien. Dit doen ze door de ogen van twee zussen, Anna (Karoliina Vanne) en Mona (Laura Birn ) Moisio en hun vriendin Ruth (Hanna Lekander) Ze dienen in verschillende functies en worden dus ook geconfronteerd met verschillende ontberingen en gevaren. Zo zie je ze als chirurgische assistent, bij de veterinaire dienst, op de uitkijk voor vijandelijke vliegtuigen en later het bemannen en gewapend bewaken van zoeklichten. (de enige keer dat de vrouwen werden toegestaan ​​om vuurwapens te dragen) De film toont op een respectvolle manier het lotta-werk.

Daarin ligt ook een beetje de zwakte van de film. Logischerwijs speelt veel zich af achter de linies en is er weinig te zien van glorie op het slagveld. Echter blijf er een bepaalde afstand tussen de kijker en de personages. De film mistte iets waardoor je net wat minder kon medeleven. Ikzelf raakte ook af-en-toe de weg kwijt tussen de vrouwen; vroeg me eigen af wie is dat ook alweer? Wat niet wil zeggen dat er geen drama of poging tot identificatie met de cast is. Ze bezitten uiteraard ook vriendjes of echtgenotes, die aan het front vechten. Dat de film iets te weinig impact had kwam het meest na voren in de ontberingen van Anna. Ze werd met nogal wat ongeluk geconfronteerd maar veel effect had het niet.

Aan het eind dan nog even een onverdund stukje patriottisme als Mona en haar dochtertje de Finse flag fier zien wapperen. Al met al is de film een redelijk goed gemaakte film om het handelen tijdens de Tweede Wereldoorlog van de Lotta Svärd organisatie te laten zien. Om je kennis te laten maken met het bestaan, net zo als mij, van deze Finse vrij grote vrijwillige militaire ondersteuningsorganisatie De titel verwijst overigens naar de belofte die de vrouwen bij acceptatie zweren om de kernwaarden van de organisatie hoog te houden.

Dit draaide op het Imagine Film Festival dus ik dacht...het moet toch een aardige film zijn....maar euh...een Post Malone van Ali Express ontmoet een laten we zeggen; "twink" (homoseksuele man met een slank postuur) en "slechterik" *Kuch* en daar kijk je anderhalf uur lang na....Echt ...een film over een gast die wanhopig belangrijk wil zijn, een relatie aangaat met een beroemdheid, vervolgens uit de groep wordt gegooid en dan chanteert om te blijven...nog voor de 30 minuten verveelde ik me enorm. Wat een trage film over jongens die dingen doen en daarna nog meer dingen doen en waarbij denk ik het einde dan de rest goed moest maken? Maar het lukt de film niet (tenminste voor mij) om met iets overtuigends (inclusief einde) te komen. Verbijstering had ik meer van de waardering, dan voor deze nietszeggende worsteling!

Vermakelijk, niets meer (zelfs misschien zelf wel minder) dan een vermakelijke B-film. Helaas werkt het script niet goed genoeg mee om er een betere film van te maken. Een script nota-bene gebaseerd op H.P. Lovecraft. Dit is iets waar absoluut regisseur en schrijver C. Courtney Joyner voor verantwoordelijk moet voor worden gehouden! Want aan de cast met bekende horror-films iconen zoals Ashley Laurence (HELLRAISER) Jeffrey Combs (RE-ANIMATOR) en Jon Finch (The Vampire Lovers) lag het zeker niet! En ook het op Morlock-lijkende monster(s) is prachtig vormgegeven. Helaas zijn er teveel personages die er niet toe doen, zijn er teveel beroerde dialogen, is het plot onsamenhangend en komen de monsters veel te weinig in beeld om van deze film een betere film te maken.

Het tweede deel uit de Karnstein-trilogie die Hammer House of Horror maakte gebaseerd op het personage Carmilla. Zij wordt tot leven gewekt door het bloed van een maagdelijke deerne en gaat verder in de gedaante van Mircalla. Gespeeld door de prachtige Deense Jytte "Yutte" Stensgaard. Nu komen liefhebbers van vrouwelijk schoon sowieso aan hun trekken in deze film aangezien Mircalla kort daarop haar intrek neemt bij een meisjesschool. Er is zelfs meer vrouwenborsten te zien dan in menig andere Hammer-film. Echter een liefdesscène tussen schrijver Richard Lestrange, de mannelijke tegenspeler, en Mircalla is nogal knullig en gaat zelfs over de schreef als blijkt dat alleen de dame in kwestie volledig naakt is. En dat terwijl deze scene ook nog eens wordt begeleid door een totaal niet passend liedje ‘Strange Love.’ Gelukkig zijn er genoeg visuele en verhalende elementen die de film ten goede komen. En is dit wederom een heerlijke erotische vampierenfilm.

Hm, het is het afstudeerproject van de Duitse filmmaker Tilman Singer, die beweert dat dit een ode is aan de horrorstijl van de jaren 80. Maar dit is een avant-garde film die meer wil laten zien wat je kan doen met geluid, ruimte en sfeer dan een plot, personages of zelfs maar horror. Na wat raadselachtige gepraat en gedoe in een bar, verplaatst het zich naar een ondervraging in een oud politiebureau, Een ondervraging die aanvoelt als experimenteel theater. Naspelen van een auto-ongeluk, het citeren van oneerbiedige versie van het Onze Vader. en de verhoorkamer/theater dat zich vult met mist is het soms simpel vreemd. Echter ook al duurt het slechts 70 minuten is deze niet-lineaire film met enkel proberen te verbijsteren en te desoriënteren niet echt een aanbeveling.

Deze film had een langzaam tempo. Er gebeurt ook helemaal niet veel. De horror-elementen waren maar licht (maar oh...er is wel een demonische geit) en het is doordrenkt van symboliek. Normaal ben ik geen fan van dit type films, maar deze wist me hoe dan ook te intrigeren en boeien tot het einde. Ten eerste speelt dit zich af tegen een bijzonder achtergrond; deed me denken aan technicolor, er zijn levendige door zonovergoten kleuren, turquoise luchten en er staan soms ook regenbogen aan die hemel. Wat ook wel weer passend is bij een film over religie. Toch stond het in vreemd contrast met de verontrustende plotontwikkelingen. Verder is er in de film weinig geluid op de toevoeging van specifieke muziek na; enkele keren Mozarts klarinetkwintet via een cassettedeck en het blikkerige, rinkelende geluiden uit een muziekdoos. De vrouw van El Señor is overleden en niet lang daarna eigent hij zich een kind toe waarin hij de Messias ziet. Hierna beginnen er vreemde dingen te gebeuren maar komen deze door de duivel, Jezus of de religieuze manie van de vader? Dit zorgt ervoor dat zijn dochters het bestaan ​​van God en de gevaren van hun blinde geloof in twijfel trekken. De meeste schermtijd gaat het om El Señor maar het zijn de meisjes Uma, Zion en Laila, die werkelijk intrigeren. Elk sprankelend van een bepaalde schoonheid en aantrekkingskracht, meer als sirenes dan de engelen zoals El Señor ze noemt. Ja dit vond ik een interessante religieuze folk-horror Al vraag ik, me wel af: waar kwam het cassettedeck vandaan? Hoe kon het nog zolang werken? Enfin geen licht kijkmateriaal maar wel erg goed!

Na de dood onder vreemde omstandigheden van een herder in de Peruaanse Andes, raken lokale slechteriken, een agent en twee Metalheads die in een mortuarium werken, betrokken bij een mysterie. Sfeervol en de locatie van Peru is niet alledaags. Maar het bovennatuurlijke gevoel van onbehagen worden verspild aan meer alledaags einde over hebzucht van de mensheid.naar een Inca-schat, die niet eens vervloekt was Wel zie je aardig wat leuke viezigheid in het mortuarium! Wat meer achtergrond over de folklore of mythe had ook fijner geweest. Tjonge en die koppen van de Alpaca's zijn eng! Vermakelijk en zeker geen slechte film!