The Lair of the White Worm (1988)

In de herziening! Ooit artistiek gerespecteerd regisseur verdween de carriere van regisseur Ken Russell tussen de B-horror-films. Goed nieuws voor de wat artistiekerige fanaten want heeft toch een flink stapeltje fijn van de standaard afwijkende films opgeleverd. Bij vlagen weer full-out-Russell-stijl en een naar het heden verplaatste versie van een Bram Stoker-verhaal rond de legende van een mythische slang. Amanda Donohoe is geweldig in deze film.

Het vermaakt. Zeker wanneer de film zichzelf niet echt serieus neemt en de wat typischere Russell momenten komen bovendrijven. Niet dat ik al erg veel van de beste man gezien heb, maar hij heeft toch een zeker image dat deze film aandoet. Niet voor mensen die graag een gewoon horrortje kijken met andere woorden. Buiten de wat maffe scenes is het een eerder matig filmpje. Echt wel slecht acteerwerk, visueel niet echt geweldig en qua sfeer niet bepaald eng. Gelukkig dan dat Russell toch meer op de luchtigheid mikt met deze film. Het stukje folklore (met muziek en toneeltje) in het begin van de film zet de toon. Laatste half uur is best vermakelijk, maar écht losgaan doet de film niet. En als Russell dat wel probeert wordt het echt wel te lelijk voor woorden. Alsof je naar een early 90s rave clipje aan het kijken bent. Jammer, want andere special effects waren toch best redelijk. Een erg jonge Hugh Grant is dan vooral een bonus, saai is de film verder gelukkig ook niet. Leuk om eens gezien te hebben. Niet geweldig, wel amusant. 2.5*

Foute camp opgeleukt met wat trademark Ken Russell weirdness. De gekke droomsequenties zijn echt genieten, al had Russell tijdens sommige scenes best nog wat extra gas mogen geven. Wanneer de plot meer op de voorgrond gaat treden is het steeds toch iets minder en begint de knulligheid van de film meer op te vallen. Het kan als geheel dan ook niet tippen aan een Altered States, maar er is in ieder geval genoeg gekkigheid en hilariteit aanwezig (die doedelzakscene ook ) voor een ruime 3*.