Opinions

In 1919 kwam de zwijgende film 'Unheimliche Geschichten' uit. Vermoedelijk de eerste horror-anthologie. Deze was regisseur Richard Oswald. Dertien jaar maakte hij een eigen nieuwe bewerking maar ditmaal met geluid. Waarbij alleen de eerste en laatste terugkeerde in deze film. Het was voor acteur Paul Wegener (The Student of Prague en The Golem) zijn eerste sprekende filmrol. Hij speelt een kwaadaardige uitvinder die wordt achtervolgd door onderzoeksjournalist (Harald Paulsen) en zodoende door vier beroemde horrorverhalen wandelt.

Beginnend met Edgar Allen Poe's 'The Black Cat' Echter met één kleine aanpassing de uitvinder ontkomt. En belandt in een wax-museum (dit was meer een parodie op Paul Leni's 'Waxworks'). Vanaf hier wordt het kat-en-muis-spel en komen ze elkaar tegen in de inrichting uit Poe's verhaal, 'The System of Dr. Tarr and Prof. Fether' en bij een vreemde sociëteit waar elke avond een duistere zelfmoordgame wordt gespeeld. (Robert Lewis Stevenson's 'The Suicide Club') De verhalen zijn zoveel jaar naar dato denk ik voor vele wel bekend dus dat voelt best vertrouwd aan. Desondanks is het nog steeds erg vermakelijk.

Paul Wegener als meester-schurk deed het ondanks zijn eerste talkie,nog best goed. Helaas was niet alles evengoed aangepast aan de veranderende tijd door het geluid. Echter gek genoeg was juist een gedeelte waar geluid (zang en muziek)de boventoon voerde voor mij het irritantste. Toch is deze film over het algemeen een goede vermakelijke film. En in 1932 was er volgens mij nog steeds geen andere horror-anthologie, dus heeft regisseur Richard Oswald vermoedelijk tevens de eerste horror-anthologie met geluid gemaakt!

Ook al duurt deze film amper 80 minuten, toch voelt het alsof er een hele tijd niets gebeurt. Dat komt omdat, nou ja, er niets noemenswaardig gebeurd. Er wordt gepraat, gegeten en geslapen. Heel af-en-toe wordt dit onderbroken door een moment van een bloederige moord. (in 75 minuten slechts 2 moorden) Drie meisjes Terry, Nancy en Gloria crashen onderweg met hun auto in het bos. Kort daarop worden ze wakker in het afgelegen landhuis van de Penrose's De opnames van dat landhuis vonden plaats in het Pittock Mansion, echter kon er alleen 's nachts gebruik van worden gemaakt want het landgoed is overdag een museum. Daardoor is in feite de hele film donker. De belangrijkste claim van de film op roem is dat het in de jaren 80 op de video-nasties-lijst van het VK stond. Wegens naakt, geweld en vermoedelijk de trans-gerelateerde killer) Als je echter enkele van de andere films hebt bekeken van de lijst weet je dat de meeste (enkele uitgezonderd) nogal tam zijn... Het grootste deel van deze film wordt geplaagd door een low budget/amateur uitstraling. De oplettende kijker kan talloze keren het clapboard spotten? Er zijn zwarte schermen aan het begin en tussen scènes. En echt vijf minuten aan beeldmateriaal waarop de meisjes in een auto langs een weg rijden? Het acteerwerk is gewoon slecht. Maar eerlijk is eerlijk het einde was de moeite waard! In 2017 werd er een Engelse remake van deze film uitgebracht, echter die stelde nog meer teleur!

Blijkbaar is dit een losse interpretatie (remake) van de Amerikaanse film Unhinged uit 1982 (een 80's video nasty) Waarbij de actie is verplaatst van Amerika naar het rustige platteland van Essex. Deze remake roept maar één de simpele vraag op: "Waarom? Waarom deze remake? Het origineel heb ik nooit gezien dus ik ben geen onbevredigde horror-fan die zweert bij dat origineel. Nee dat niet, maar ik denk dat er niet veel voor nodig moet zijn geweest om een ​betere of gelijkwaardige film te maken dan de video-nasty. Echter deze film zit vol met horror-clichés en voorspelbaarheid. Niets meer dan saai formulewerk, zonder noemenswaardige kill en elke poging tot spanning wordt verkwanseld door een slechte uitvoering. Ik kan het zelfs de dames niet kwalijk nemen dat ze totaal niet goed uit de verf komen!

Wie op zoek is naar een film die nieuwe wegen in slaat, zal ze bij deze film niet vinden. De film is overigens geproduceerd door studio Ghost House van horrorregisseur Sam Raimi en zodoende met een nog enigszins redelijk budget. De opzet is nogal vertrouwd. Het traditionele verhaal; Klein slaperige stadje, een dubieus profeet-achtige figuur, alcoholische journalist op zoek naar een scoop en de klassieke eeuwigdurende strijd tussen goed en kwaad. Het is een bewerking van een James Herbert-roman uit 1983 waarbij regisseur Spiliotopoulos (als scenarioschrijver gewerkt aan films als "Hercules" en "The Huntsman : Winter's War') de setting van het VK naar Massachusetts verplaatste. Nu is de film ook niet helemaal zonder fouten; zo hadden de personages, de mythologie en het thema iets beter gekunnen, probeert men een beetje te dicht bij de handelsmerken van moderne horror te blijven en is het CGI-werk niet altijd even overtuigend! Maar daartegenover heeft het echter wel atmosferische angst, solide uitvoeringen en een effectief sinister concept!

Saillant detail; in de film kwam een 'kernbaby' voor, nu zijn dit eigenlijk poppen van geweven maïs- of tarwestengels maar aangezien de pop jaren later wordt gevonden en kapot moet lijk deze hier meer op een porselein Koningin Anne -pop

Tamme samenwerking van Epix en Blumhouse Televisie (volgens mij nu de derde) De slogan van de film "The dead will have this club for breakfast" is direct de indicatie waar dit plot naartoe wil.(mocht het nog niet duidelijk zijn is er altijd nog aan het einde de Breakfast Club-voice-over) Verschillende scholieren van de middelbare school blijken meer met elkaar gemeen hebben dan ze dachten. Die personages zijn vooral de bekende stereotypen; Aziatische meisje, cheerleader, pestkop dikke jongen, nerd enz. Dat zou geen probleem zijn als de film genoeg spanning opleverde, maar de film werkt nooit helemaal als horrorfilm. De zombies of eigenlijk onmenselijke zijn niet bijzonder interessant, er zijn geen wonden en verval te zien en hun aanvallen zijn nogal eentonig uitgevoerd. Dit komt misschien ook omdat men heb gekozen voor een twist. De film is gemaakt voor de televisie dus de aanvalsscènes zijn relatief bloedeloos, hoewel er wel één effectieve keelbijtscène was! Regisseur Marcus Dunstan (The Collector,The Collection,The Neighbor) laat wel weer zien dat hij best goed is. Met veel retrostijl rood/blauw/groen licht en gesplitste schermen. Tja of de film beter had gewerkt als het niet gemaakt was voor een streamingdienst is de vraag...de makers hadden in ieder geval wat wreder en brutaler kunnen uitpakken maar zoals het er nu uitziet, zit het anti-pestbericht de horror erg in de weg.

“Blood, pain & cuddles”.

In deze animatiefilm voor volwassen vechten militaire teddybeertjes een bloedige oorlog tegen eenhoorns uit. De teddyberen en eenhoorns leefden ooit wel vredelievend samen in het magische bos. Maar de beren vonden God, en dat deed eenhoorns beslissen de beren uit het bos te verdrijven. Je volgt het verhaal van de broertjes Bluey (Azulín) en Tubby (Gordi) wat zich langzaam ontvouwt Deze vertelling is opvallend sterk.

De animatiestijlen in deze film hebben ook een eigen karakter. Zijn ook tegenstrijdig want de beren hebben een cartooneske schattigheid, terwijl de eenhoorns een veel grimmigere uitstraling hebben. Ook de invloeden zijn tegenstrijdig zo heeft het uiterlijk veel weg van populaire televisieseries voor kinderen maar hebben de acties veel meer weg van oorlogsklassiekers. De film is ook zeker niet geschikt voor kinderen, de bloederige moordpartijen worden zonder censuur getoond. En ondanks dat de beren cartooneske eruit zien, worden deze nooit voor komedie gebruikt, dit is ook zeker niet om te lachen!

Waar de film vooral indruk mee maakt zijn de schitterende animatietechnieken en tekenstijlen van de wereld vol bossen, planten en dieren. Kleurrijk en levendig, creatief en met een toffe soundscape én boeiende verhaalvertelling. Absoluut een bijzondere reis!

Klassieke voorganger van de gothic horrorfilm. De film begint prima met een goede sfeer opbouw. Helaas zijn de spooky momenten te spaarzaam en te matig. Hierdoor dooft de film als een vlammetje uit. Het verhaal is een oubollig detectiveverhaaltje over een driehoeksverhouding. Als de geesten wat meer los hadden gegaan dan had het zeker een fantastische film geweest. Nu is het niet meer dan een prachtige sfeervolle zwart-wit film.

Ik ging me tijdens het bekijken van de film afvragen hoe ze het voor elkaar hebben gekregen om met het briljante plot van de Koreaanse film 'A Tale of Two Sisters' uit 2003. Zo verschrikkelijk bloedloze, tamme remake wisten te maken. Want deze Amerikaanse tegenhanger is weinig meer dan Tiener-horror formule werk. Ergens moet er iets mis zijn gegaan want weg is de atmosferische horror en ook de verhaalwendingen zijn tot op het einde na verdwenen. Het is onbegrijpelijk dat er twee regisseurs (de broers Charles en Thomas Guard) en drie scenaristen nodig waren om uiteindelijk te komen met een soort Danielle Steel moordmysterie (inclusief een happy einde) te komen. Er is verder ook niets met de film gedaan, niet op cinematografisch vlak, niet de muziek, de art direction maar ook niet op het mysterieus vlak. Afgezien van het feit dat de horror-momenten soms wat explicieter in beeld zijn maar dun gezaaid zijn, zijn ze verder verschrikkelijk slecht. De scenes lijken wel tactisch geplaatst om het publiek wakker te houden want aanzwellende muziek waarbij aan het einde de volumeknop omhoog wordt gedraaid hebben niets met eng te maken. Actrices Emily Browning en Arielle Kebbel spelen rollen die zo goed als geen inhoud vergen en zijn dan ook niets anders dan actrices met de juiste looks. Elizabeth Banks straalt als stiefmoeder ongeveer evenveel dreiging uit als een chihuahua-puppy, van haar kunnen we dan ook geen dreiging verwachten. Nee, deze films stelt mij alleen maar zwaar teleur!

Stille filmtijdperk liefdesdriehoek-gedoe! Tussen 1919 en 1929 maakten regisseur Tod Browning (tegenwoordig beroemd om Dracula en Freaks), en acteur Lon Chaney, Sr. samen in totaal tien films .Deze die ook is gebaseerd op bronmateriaal van de schrijver van Freaks en speelt zich ook af in een circus.

De sterren van Antonio Zanzi's zigeunercircus zijn, zijn prachtige dochter Nannon en de armloze Alonzo de messenwerper (Lon Chaney Sr.).Hij daar zo bedreven in, dat hij zelfs Nannon tot op haar ondergoed kan uitkleden door de bandjes van haar jurk door te snijden. Het meisje bezit een vreemde eigenaardigheid van zichzelf, namelijk dat ze irrationeel doodsbang is voor mannenhanden. Deze fobie is in feite het grootste obstakel dat Nannons andere aanbidder, de sterke man Malabar in de weg staat; Tja en Alonzo doet alles voor haar liefde...

Het zijn films als deze waarom de Hays Code werd ingevoerd!. Stel je voor dat de burgerlijk goegemeente; moord, dwergen, polydactylie schaars geklede dames en verwrongen romantiek te zien kreeg? Het is nu niet meer voor te stellen dat het publiek van 1927 niet helemaal zeker wist wat ze van de film moesten vinden. Want voor de moderne kijkers is het allemaal niet meer zo verontrustend of schokkend als toen Misschien nog aangrijpend macaber en er zijn niet veel andere horrorfilms zoals deze uit die tijd!

Charles Band en zijn Full Moon-producties maakte ooit leuke pogingen van een soort straight-to-video horror. Echter lijkt de man hier gewoon geen enige aanstalten meer te maken om er nog iets van te maken. Wat je ziet is vooral inspiratieloos.

Zucht... werkelijk, een reality-competitieprogramma voor een lingeriemerk en waarin vijf deelnemers worden gespeeld door een verscheidenheid aan Eye Candy. Een modediva die zielen wil stelen met een armband die macht geef over een klavertje vier euh... een cycloop, een banshee, een hobgoblin en de rode kabouter Farr Darrig. Borstomvang was belangrijker dan acteerprestaties en zodoende was Playboy Playmate, Nikki Leigh hier het acterende hoogtepunt. Zucht 70-minuten lang naar modellen kijken die tegen elkaar kibbelen. Het engste in de film zit aan het begin als je een schattig klein meisje ziet. Het is totaal niet beangstigend en ook niet hilarisch slecht. Om je wakker te houden laten een paar dames een glimp van hun borsten zien.

Charles Band op de automatische piloot, is niet beangstigend, is niet grappig, is zelfs niet opwindend ondanks in lingerie lopende vrouwen(enige positieve), het is dus domweg gewoon niets.

The Unnamable die werd geregisseerd door Jean-Paul Ouellette heeft maar weinig gemeen met het originele verhaal van de Amerikaanse schrijver H. P. Lovecraft. Echter één van karakters is Randolph Carter en dit personage maakt in meerdere verhalen van Lovecraft zijn opwachting. Hij raakt samen met wat andere opgesloten in een oud verlaten huis waar natuurlijk iets of iemand aanwezig is. Mr. Winthrop heeft ooit ergens rond 1800 een misvormt iets opgesloten en dat is natuurlijk de 'onnoembare.' Waarnaar we ons verplaatsen naar Miskatonic-universiteit (uit Lovecrafts werk) in de huidige tijd (1988) Echter blijft, na te zijn aan belandt op de plaats des onheils, het vooral veel heen en weer lopen in de gangen van het verlaten huis. In het huis vinden ze ook nog een boek dat de Necronomicon (ook uit Lovecrafts werk) wordt genoemd. De film is aardig maar geen hoogvlieger. Zoals valt te verwachten zijn acteer en camerawerk niet je van Het! Maar dit wordt nog wel enigszins gecompenseerd door een leuk vormgegeven monster en de nodige gore. Aan het einde dacht ik nog een verwijzing naar Evil Dead te zien. Helaas net iets te zwak om echt heel goed te zijn, het komt dus niet verder dan een aardig filmpje met Lovecraftiaanse verwijzingen!

Het After Dark Horrorfeest (ook bekend als"8 Films to Die For") was een jaarlijks Amerikaans horrorfilmfestival met acht horrorfilms (soms met "geheime" bonusfilms) allemaal gedistribueerd door de onafhankelijke filmproductie- en distributiebedrijf After Dark. Onder horrorfans was dit een zeer gewaardeerde reeks want voor de makers was er geen censuur of regel die ze moesten volgen. Het leverde een aantal heerlijke genrefilms op! In 2015 kwam er een einde aan met de laatste 8 Films. Deze film was er daar één van!

Tja een monsterfilm van slechts $ 3 miljoen dollar, verwachtte dus min of meer een CGI-festijn van SyFy-Channel kwaliteit. Tjonge wat had ik het mis! Negeer de beoordeling want alhoewel de schrik ook niet zo groot was. Echter doet het wat ik wil als ik naar een film van dit type kijk: het vermaakte me! En de film biedt meer kwaliteit dan wat doorgaans voor SyFy wordt gemaakt, en ik heb er daar (als fan) een groot aantal monsterfilms van gezien!

Zoals het hoort experimenteert een moreel dubbelzinnig bedrijf met genetische modificatie. Een bedrijf geleidt door Ray Wise en met Sherilyn Fenn als onderzoek dokter...hm met twee acteurs uit Twin Peaks wat kan er toch mogelijk misgaan...tja hier ontsnapt natuurlijk iets? Ondertussen landen beroepseikel...euh.. modefotograaf Brooking met zijn assistente en twee bikini-modellen in de sneeuw van Alaska... Tja elke horrorfilm bezit ook zijn eigen hutje in de wildernis dus biedt de Black Rabbit Lodge van Martin Nakos (James Remar, Ajax in de The Warriors (1979 en Lily (zucht Pocahontas Q'orianka Kilcher The New World (2005) uitkomst! Waar voor zekerheid ook nog wat inheemse waaronder de welbekende Graham Greene rondlopen.

Met een hut vol potentiële berensnacks , kun je gemakkelijk raden wat er gebeurt. Nee een her-uitvinding van het wiel gaat er hier niet gebeuren! Maar regisseur Hank Braxtan laat zien dat hij in staat is om spanning op te bouwen en vast te houden. Er wordt slim omgegaan met de praktische wezenseffecten....JA je lees het goed! Er zijn een aantal geweldige praktische effecten dus geen lelijke CGI! Het monster wordt niet te vroeg getoond en af-en-toe worden er kleine flitsen ervan onthult. Wat naar mijn menig een wijze keuze was! Ondanks het gebrek van wat meer bloed was er hier genoeg om een ​​plezierige kijkbeurt te bieden.

Met slechts 72 minuten zou deze film voorbij moeten vliegen, en toch, in minder dan tien minuten, voelde ik me al een beetje verveeld. Dat komt omdat de film niet veel meer biedt dan een bovennatuurlijke karakterstudie over verlies en verdriet. De film draait in zijn geheel om zijn script. Zodoende zijn het twee personages die voor het grootste gedeelte dialogen met elkaar uitwisselen. Maar gek genoeg lijdt de film juist aan een totaal gebrek aan karakterisering. Je volgt Jamie en Ava … terwijl ze elkaar ontmoeten … en in een auto stappen … en stoppen om te tanken. Niets van dit alles bouwt enige stemming op en de oppervlakkige karakterdetails zijn niet bepaald materiaal voor een meeslepend verhaal. Er is geen schrik en een minimaal aan bloed. Shots van een onopgemaakt bed, een bank in de woonkamer, een auto, of bomen waren onnodig en bouwen uiteraard ook geen spanning op! Er zijn genoeg films waar dit verhaal wel werkt maar de uitvoering in deze miste gewoon zijn doel.

Is het de verwarde toestand waarmee Sawyer Valentini de werkelijkheid waarneemt, of zijn er echt dingen mis in de kliniek? De film houdt het voor een groot deel in het midden. Zelfs wanneer Valentini’s voormalige stalker tussen het personeel opduikt, blijft het gissen of ze niet gewoon spoken ziet. Een sterk verhaal dat de film goed recht aan doet. Maar juist dat waar de film mee adverteert; volledig geschoten op een mobiele telefoon (het melden dat het van een bepaald merk is, voegt helemaal niets toe) houdt de film ervan om zich naar een hoger niveau te tillen. Er wordt geen gebruik gemaakt van unieke camerabeelden of innovatieve handelingen en lijkt in beeld ietwat op een Dogma-film maar dan zonder de strikte regels. Wat deze film wel geslaagd maakt is; de sterke, paranoïde performance van Claire Foy (The Crown). Die samen met het prima tegenspel van Joshua Leonard (The Blair Witch Project), Juno Temple (Horns) en komiek Jay Pharoah (Saturday Night Live) er een fijne film ervaring van maken. Het middenstuk was ook minder boeiend. Gelukkig herpakt de film zich en krijgen we een nog fantastische interacties tussen Claire Foy en Joshua Leonard voorgeschoteld. Uiteindelijk weet regisseur Steven Soderbergh een prima thriller voor te schotelen, maar met dit sterke concept, had er naar mijn gevoel, meer kunnen wezen.

Dit had een prima thriller kunnen zijn... Het hoofdidee van Emily een slechtziende vrouw die in een gevaarlijke situatie via een videogesprek hulp probeert te krijgen van de laatste beller Sam in haar oproeplijst was niet ongelooflijk origineel, (Voor wie dit vaag bekend in de oren klinkt; See for Me (2021)maar het werkte best goed. Het was boeiend door wat split-screen toe te voegen en wist zowaar enige spanning ter veroorzaken. Alhoewel er van het moorddadige stalker ex-vriendje maar weinig dreiging uitging. De connectie tussen de twee vrouwelijke hoofdpersonages was ook goed, hun gezamenlijke reis was dus leuk gedaan. Maar na veertig minuten was de koek op of er werd ingegrepen door producers of...tja wat het ook mag wezen; de komische terugkeer van de irritante klant op het werk van Sam was gewoon slecht. Ja deze film zou zoveel beter zijn geweest als het ondragelijk overdreven 'Karen-personage' (Missi Pyle) en haar vriend/echtgenoot er niet in had gezeten.

Vermakelijk, ondanks zijn minimaal productiebudget en effecten. Echter probeert het ook iets te hard om het moordmysterie van het bovennatuurlijke te laten komen. Hoe dan ook, R.J. Mitte speelt Tommy, een rechtenstudent die een baan krijgt bij een advocatenkantoor genaamd Jude and Teel om onopgeloste cold cases te onderzoeken. Bovendien wordt er een reeks moorden gepleegd in de buurt, waarbij de slachtoffers vaak een zwakke band hebben met Tommy en zijn familie.(de schrijfster van het plot Jennifer A. Goodman is te zien als de oudste zus) Voor een groot deel van de looptijd begrijp je niet precies waarom er iets gebeurt en helaas zijn de moorden ook niet heel goed in beeld. Maar enkele fatsoenlijke wendingen in het derde bedrijf zorgen ervoor dat het niet verschrikkelijk is. Tja...best kan je dit kijken, als je Low Budget-films goed kan waarderen en al het andere al gekeken heb!?

De film is gebaseerd op een videogame uit 2015 voor de PlayStation. Maar ik weet eigenlijk niets van die videogame dus wat daarvan in de film is gekomen...geen idee. Als speelfilm is het bovennatuurlijke slasher die zich afspeelt in een spookhuis waar telkens monsters verschijnen uit de personages hun angsten. Het videogame -concept kwam vooral naar voren omdat er elke dag weer werd gereset. Ik herkende Odessa A'zion uit Hellraiser maar de andere uit de cast ging niet echt een lichtje bij branden. De verdere film is gewoon de typische tienerhorrorfilm zonder veel originaliteit maar met net voldoende bloed en een lekker snel tempo.

Een Filipijnse horrorfilm. De film volgt verslaggeefster Vivian Vera die wordt achtervolgd door een reeks gebeurtenissen uit het verleden. Tja en schuldgevoel dat leidt tot angst...Wat volgt zijn veel schrikmomenten in een standaard film. Met een voorspelbaar plot en een rommelig verhaal. Er waren flashbacks en onnodige scènes die niet bijdroegen aan het hoofdverhaal en de onthulling aan het einde is niet zo effectief. Visueel is het ongeïnspireerd en mainstream, de acteerprestaties zijn degelijk, maar springen er ook niet echt uit. Er had ergens een potentieel kunnen zijn, maar dat strandde helaas in goede bedoelingen

"Silly billy!"

Alles wat er niet goed aan was, vind ik gek genoeg ook een beetje leuk. Het is als het ware een soort manusje van alles, maar een meester in niets. Voor een film met een lager budget heeft het absoluut zijn verdiensten, vooral op het gebied van cinematografie. Op sommige momenten waren scenes die net een sprookje!

De zwangere Maya en haar man Jamie denken dat ze het grimmige gewelddadige Londen kunnen ontvluchten wanneer ze een huisje op het platteland van Ierland erven...dergelijk erfgoed kan echter nooit ongestraft blijven, er zit onvermijdelijk een addertje onder het gras. Het is Ierland, waar folklore gemeengoed is en het geloof in Fae sterk. Dus als de 'kleine mensen" of 'Far Darrig" of 'Redcaps' - nee geen kabouters - aan het einde van de tuin, geen bloedoffers krijgen....OEI!

Het zijn verrassend genoeg niet de redcaps die centraal staan, maar een lokale bouwer en zijn kinderen, dus als je op hen hoopt is de film niet aan te raden. Toch is het vreemd gestructureerde plot met aardig wat dialoog, langgerekte scènes en tijdsduur gemakkelijk te vergeven, aangezien de film het uiteindelijk in het derde bedrijf wint! Al zullen die tekortkomingen van de film voor vele andere zijn lot van lage beoordelingen bezegelen

Ja het is tonaal een beetje overal, het had misschien grappiger of enger kunnen zijn maar met een paar sprookjesachtige scenes een bevredigend einde en als de kleine mensen" verschijnen en allerlei onheil veroorzaken was dit zeker niet slecht! Zelfs naar mijn bescheiden mening een stuk leuker dan sommige andere bioscoop of goed aangeschreven horrorfilms. Hm, dit was gewoon een leuke film, best plezier aan beleeft met het kijken!

De stranden bij een tropische resort in Hawaii worden het territorium van een prehistorisch vis. Het is duidelijk dat Roger Corman wel brood zag in Jaws- wannabees, want nadat hij publiek kon aantrekken met Piranha (veel betere film) probeerde hij het nog eens maar nu met dit...

Er is een grote cast met niets anders dan cliché en stereotiepe personages Ze weten ook nergens enige charme op te weken. Nu denk je natuurlijk, hé dan is er waarschijnlijk meer dan genoeg menselijk voer voor de 'monstervis' Tja dat klopt wel, maar de aanval-scènes bestaan uit: Wankele beelden + rode kleurstof en bubbels + schokkerig bewerken = Monsteraanval Dit alles is in dezelfde first-person-benadering als Jaws, compleet met regelrechte rip-off van de beruchte score. Echter is die net iets te laat en werkt het totaal niet. Misschien dat de regisseur het heeft ingezien dat de film niet te redden was want nadat de film over een derde van zijn speeltijd is worden er plots nog gauw wat blote borsten in gegooid.

De film is slecht. En toch... ik kan mezelf er niet helemaal toebrengen om het de laagste rating te geven, omdat er in feite wel een klein beetje lol uit te halen viel.

Scandinavische films (Nordics) doen het goed als degelijke thrillers. Dit is er eigenlijk ook weer zo'n één! Een Zweedse vermiste personen thriller. Waar de zoektocht wordt bemoeilijkt door de verontrustende mythe over een schim die ooit mijnwerkers naar hun dood lokte in de verraderlijke grotten die in het Malmveden natuurreservaat liggen. Kan niet zeggen dat het slecht is gemaakt en heeft zeker uitstekende productiewaarde. Maar ondanks een griezelige en sfeervolle setting van het bos en een uitgangspunt van een bovennatuurlijk iets, wordt de film helaas het slachtoffer van zijn eigen melodrama. Een liefdesdriehoek, verdwijning van een kind, verdriet van een moeder, slecht geweten en schuldgevoelens en spijt. Het is niet echt eng. Bevat zeer weinig enge momenten enkele jump-scares. Het eindresultaat had heel wat interessanter geweest als het script zich had gefocust op de mythologie waar de horror uit voorkwam. Uiteindelijk was de film vergeetbaar, middelmatig en niet al te sterk.

Onvergetelijk verschrikkelijk slordig Italiaanse horror. Terwijl de Exorcist II: The Heretic door vele problemen nog op zich liet wachten, hadden de Italianen hun versie al af! Het verhaal begint...een zwarte Mis, een non keert terug uit Afrika, ze blijkt de zus te zijn, een vreemd medaillon brand in de borst van de hoofdpersonage Piero en zo beginnen er vreemde dingen... Nee geen demonische manifestaties maar plotelementen zonder logisch verband ertussen. Satanische priesters, zondaars, heksen en allerlei andere onzin, zonder dat het ons ooit wordt uitgelegd. Een exorcist arriveert voor de strijd tussen goed en kwaad, wat blijkbaar wat meubels verplaatsten en een woordenstrijd met heel veel pseudofilosofische gezwets was...aan het einde kreeg de totaal overbodige zusterzus dan nog wat te doen! Opeens blijkt John Boormans vervolgfilm van The Exorcist, ondanks zijn productieproblemen, helemaal zo slecht niet meer!

Het is vrij lastig om de film Wolf Guy te classificeren in één genre, we zien namelijk vuistgevechten gemixt met drama, dit alles verpakt in een detective-verhaal, met hieraan naakt en gore toegevoegd. Het geheel wordt afgemaakt met een fijne funky soundtrack. Het heeft overduidelijk een 70´s stijl en is vrij trashy maar is ook verbazingwekkend goed tijdverdrijf! Journalist Akira Inugami en laatste overlevende van een weerwolven-clan onderzoek de moorden die schijnbaar zijn gepleegd door een onzichtbare fantoom tijger. Hierbij komt hij op het spoor van Miki een zangeres die bij een groepsverkrachting syfilis heeft opgelopen. En terwijl hij verder betrokken raakt in het mysterie stuit hij ook op de schimmige organisatie J-CIA. Akira Inugami wordt gespeeld door de vrij bekende Shinichi ‘Sonny’ Chiba (uit o.a. Kill Bill: Vol. 1 & 2) Elke vrouw valt natuurlijk voor hem en gaat uit de kleren. Echter het lycantropische gedeelte is er dan weer niet. Maar ach, Wolf Guy is verder gewoon een fantastisch, en interessante exploitatie-mash-up die geen één seconde verveelt.

Na twee films en een paar afleveringen van de The Twilight Zone -serie (2019) van regisseur Jordan Peele te hebben gezien, kom ik tot de conclusie dat zijn (horror)films mij niet echt goed bevallen. Ze zijn vooral lichtvoetig en hebben een gebrek aan bloed en/of enige echte spanning. Het sociale geweten en humor dat in zijn films aanwezig is, zit de goede horror domweg in de weg. In deze film zien we dubbelgangers van een gemiddeld Amerikaans gezin, Ze dragen een schaar als wapen maar gebruiken doen ze die eigenlijk niet. Ze zijn daarmee vooral knullig, dan ook echt eng! Wel was het acteerwerk van de cast zeker niet verkeerd. De film is ook te lang waardoor het gaat slepen. Sommige individuele scènes waren best goed maar helaas als geheel vond ik het maar middelmatig.

Inderdaad bijzonder maf filmpje! Nu is het gebaseerd op een gelijknamige manga, (gelezen dat het op sommige plekken behoorlijk trouw is aan de manga) maar zelfs dan is het bizar verhaal. Misschien is de beste omschrijving; Lovecraft op zijn Japans. De film stelt dat gevaarlijke krachten in de vorm van spiralen ons omringen, of uit het niets opduiken, en dat niemand aan hun effect kan ontsnappen. De boosdoener is hier een curlingpatroon..?

Oké, dus er is een middelbare scholier, Kirie Goshima die in het kleine, rustige Japanse stadje Kurouzu-cho woont. Ze heeft een vriend, Shuichi Saito maar hij is heel stil, teruggetrokken en ervan overtuigd dat de stad op de een of andere manier vervloekt is door gebeurtenissen waarbij die bovennatuurlijke kracht van spiralen betrokken zijn.

Dat is min of meer het plot, de reden waarom dit gebeurt blijf erg vaag. Dat gezegd hebbende, vind ik het feit dat het niet echt een traditioneel plot had, wel goed passen. Net als ook het apartere camerawerk, montage en de dromerige groen getinte presentatie bijdraagt ​​aan het mysterie en de onheilspellende spanning van de film. En dan zijn er nog de CGI-spiralen die in onverwachte plekken regelmatig opduiken.

Maar het belangrijkst zijn natuurlijk of er inventieve momenten in de film zijn! Nu betwijfel ik of het je echt bang zal maken. Maar het was zeker een unieke kijkervaring en weet op zijn eigen manier verontrustend te zijn De praktische bloederige effecten zijn goed gedaan, er is ook wat CGI-grafische body-horror. Sommige scènes zoals de Mr. Saito’s ogen, Toshio’s wasmachine en Kyoko’s gekke krullen blijven effectieve momenten. Vreemd maar zeer goed!