Opinions

Deel drie was een proloog waarin we zagen hoe hoofdpersoon Elise Rainier (Lin Shaye) aan haar motivatie kwam om medium te worden. Dit vierde deel is hier een vervolg op, waarin we wat te weten komen over de jeugd van Elise en ze hiermee ook de confrontatie aan gaat. Ook haar partners in crime Tucker en Specs (waarmee Elise het bedrijf Spectral Sightings heeft) zijn weer van de partij maar die zijn helaas alleen maar bezig met continu domme grapjes te maken. Ja echt precies wat de film nodig had twee clowns die je af en toe geforceerd aan het lachen proberen te maken...

Deze tweede prequel voelt ook erg aan alsof men probeert om cirkeltje rond maken en de losse eindjes aan elkaar vastknopen. Het verhaal kan hierdoor meer een familie hereniging worden genoemd, meer drama en sentiment dus, het maakt deze film net iets minder eng, maar past het nog wel erg goed in de franchise. Gelukkig waren ook momenten dat ons wel wat spannende scènes werden voorgeschoteld. Met af en toe wat jumpscares en een paar creepy shots doet het precies wat je er van verwacht op dit gebied. Verder ontwikkelt het plot zich op het eind op een vrij interessante manier en werden er leuke bruggetjes gevormd met de andere films uit de reeks.

De film heeft dus een aardig einde dat aansluit bij de andere films, maar voor heel erg kwalitatieve horror moet je ergens anders wezen. (was dit de laatste, volgens goede horror-traditie vermoedelijk niet?)

De eerste twee Insidious-films werden geregisseerd door James Wan en waren prima films. Nu nadat Leigh Whannell en Adam Robitel twee uitstapjes (en mindere in de reeks) maakte met een soort origins-films over paranormale onderzoekster Elise Rainier keren we voor deel 5 terug naar het Lambert-familie-verhaal zoals het eindigde in deel 2. Ditmaal had hoofdrolspeler Patrick Wilson voor dit vervolg in de horrorfranchise zelf de touwtjes in handen.

Op het einde van Insidious: Chapter 2 besloten Dalton en zijn vader, Josh, hun herinneringen over ‘The Further‘ te verdringen via hypnose. Maar de familie Lambert hadden eigenlijk al een afgerond verhaal, wat dit niet tot het beste idee maakt om dit open te breken. (script is van Scott Teems (Firestarter & Halloween Kills) en Leigh Whannell) Verhalend is het niet sterk, meer gericht op de personages en hun onderliggende relaties. Broos drama dus i.p.v. horror...

De jump-scares waar de franchise grotendeels op gebouwd is, zijn ook hier uiteraard vertegenwoordig, maar werken vaak niet. Aan het begin zijn er wel een paar uitschieters waaronder een scene met een MRI-machine. Maar juist daar waar er wordt gekozen om op de achtergrond, zonder aanzwellende muziek, gestaltes te laten opdoemen die Josh niet ziet, maar wij wel, is film wat meer effectief.

Na die subtiele eerste helft vertrouwt het in de tweede helft meer op het herhalen van bekende elementen. De warrige tijdsprongen, en herhalingsoefeningen zijn dan weinig verrassend meer. Daarom is het zeker in het laatste half uur minder spannend, waarbij ook de matige set van de "verder" of "The Further" niet echt helpt! Waarom personages (Tucker en Specs en ook Lin Shaye) terughalen die niet direct iets hadden te zoeken in dit vervolg op deel 2.

Zowel als regisseur als acteur is Patrick Wilson middelmatig maar door een redelijk budget komt hij er toch aardig mee weg en is het kwalitatief gezien nog een aardig horrorfilm. Echter is het wel de zwakste uit de franchise. Oh en wie dacht of hoopte dat dit de laatste was heeft het mis, er komt een spin-off Thread: An Insidious Tale die al in productie is!

Waar Christopher Nolan de mosterd vandaan haalde! De Al Pacino-Insomnia uit 2002 heb ik ten tijde van uitkomen gezien. Deze had een prima verhaal maar was vooral opvallend doordat acteur Robin Williams de "bad guy" speelde. Kwam er pas heel wat later achter dat het dus een remake was. Die ik dus nu pas zag...en voor mij ook de betere van de twee was! Stellan Skarsgård levert hier zeer geloofwaardig werk dat doet denken aan de klassiek noir-detective maar met een gebrek aan slaap door schuldgevoel en de middernachtzon van het Noorse Noorden. Het detectiveverhaal is ook eigenlijk maar een kapstok om het onvermogen van de detective om met zijn problemen om te gaan en het leven onder ogen te zien. Deze film was opvallend rauwer De setting was grimmig, er is zeer gave opening, waarin je de moord die alles inwerking zet door de ogen van de moordenaar zag en er is zelf wat lekkere smerigheid. De film is van begin tot eind boeiend en blijkt dat de Amerikaanse remake toch (weer) de mindere was.

“We do not live alone upon this earth. We are responsible for each other. And if mankind will not learn that lesson, then the time will come, soon, when he will be taught it in fire and blood and anguish.”

Best wel goed, deze BBC-interpretatie van een toneelstuk van J.B. Priestley. Totaal ook niet verwacht omdat ik dacht te maken te krijgen met een detective-verhaal. Maar wat begint als een Victoriaanse whodunit moordmysterie evolueert langzaam tot een slim sociaal commentaar over normen en waarden, klassenstructuur, moraliteit en hypocrisie. Waarbij de meeste actie zich af binnen vier muren van de eetkamer afspeelt, en wordt gestart met de komst van de mysterieuze politie-inspecteur Goole (David Thewlis, Remus Lupin uit HP) Vervolgens is dit een gevoelig verteld verhaal met een krachtige boodschap die nog steeds best relevant is. Behalve in de verhaallijn van Eva Smith, speelt al het andere zich af op één locatie. Het moge duidelijk zijn dat er eerste klas acteerwerk wordt geleverd door de cast. Een beetje een Must in dit soort films! Tja... en die zijn dan ook niet de minste! Het toneelstuk of de meerdere andere film die bewerking van het drama zijn heb ik niet gezien. Een vergelijking kan ik dan ook niet maken maar dit vond ik een fijne en aangrijpende film om te kijken. ​

De poster en het plot beloofde een gothic horror echter de genre-aanduiding en na het kijken blijkt het toch een thriller. Ook werd het verkoop-trucje van op waargebeurde feiten weer eens van stal gehaald. Zover ik heb kunnen ontdekken bestond het Rosewood instituut in Baltimore wel echt maar is de rest vooral verzonnen. De werkelijkheid was wat ik eruit begreep zelfs erger. En als alle gothic-clichés dan ook nog aanwezig zijn zoals lange donkere gangen, kaarslicht, geluiden uit de kelder, mysterieuze (al dan niet naakte) vrouwen, een geheim genootschap en een mooie heldin in een nachtpon, wordt het toch uitkijken! En precies daarom is het feit dat het nergens ook maar eng of zelfs maar spannend dreigt te worden, erg pijnlijk. Dit komt vooral doordat er teveel dialogen zijn en die ook nog te houterig en vol cliché worden gebracht, en elke spanningsopbouw te niet doen. Aan het begin belooft het nog een ouderwets spookverhaal te gaan worden. We zien in het jaar 1893 Isabel Porter (Allie Gallerani) door haar bezorgde broer afgeleverd worden bij het instituut. Dit op aanraden van haar huisarts. Ojee, dat is Eric Roberts in een kleine rol en voor mij nog een vaag teken dat het niet best gaat worden! De leiding van Rosewood is in handen van Madame Werner (een bijrol van Lori Singer uit Fame en Footloose) en Dr. Cairn (James Franco met prachtige plak-snor) En natuurlijk zijn er de dubieuze geneeswijzen van: vage drankjes, zweepslagen, hersenspoeling en een hoop Freudiaanse gedoe. De locaties zoals het gebouw en de tuinen leveren nog wel een paar mooie plaatjes maar helaas nekken het standaard-verhaaltje en de vooral slecht uitgewerkte bijrollen, de film. Aan het einde is er nog een opleving met wat bloed maar dan is het voor de film helaas al te laat.

Heb wel een Avantar (Ben ook al lang lid van MM) maar ben idd niet de doelgroep. Kijk wel van alles maar komendies laat ik vaak links(of rechts) liggen. Te veel van dat soort films zijn geforceerd! Dialogen en grappen die leuk moeten zijn. Vaak zijn ze dat dus niet! Even terzijde deze film om aan te geven hoe lang geleden ik een komendie heb gezien. De laatste komendies die ik gezien heb moeten Night at the museum 2 en 21 jump street zijn. Deze films waren beide stukken beter dan dit! Natuurlijk veel poep (aars) en plas grappen maar na de zoveelste LOTR grap had ik het gehad! Ook Franco irriteerde me erg. Hij zwaaide en wapperde steeds maar met zijn handen en armen. En dan die gezichten ? Misschien dat acht- jarige er iets mee kunnen maar ik helaas niet!

Hé Richard Dreyfuss (weer) in een haaienfilm waar hij zijn kleindochter Scout Taylor-Compton (Rob Zombie's Halloween) leert om een haai te bevechten. Hij is tenslotte de expert...en eigenlijk vocht ze niet met een haai, maar ze had wel een coole confrontatie...(een Hoe tem je een draak-momentje) Het onderwatergedoe was ook zeer cool maar het doorsnee verhaallijntje over een gezonken schat en een gevaarlijke drugsdealer halen dit enigszins naar beneden. Nadeel daarvan is namelijk dat de meeste actie zich afspeelde met guns op een boot in plaats van in de oceaan bij de haaien. De haaien zelf zijn tijdens dat ze mensen in hun benen bijten, ook niet met de beste CGI gedaan. Maar ach de film is zeker niet zonder charme en ook niet eens zo heel slecht!

Deze film is bijzonder goed. Ook al zie je hier veel kritiek. Veel van die kritiek uit zich op het zingen en de musical-sfeer die de film uitstraalt. En ja, daar moet je echt van houden! Nu heeft Disney in al die voorgaande jaren een patent gehad op dit soort films. Natuurlijk in de oude animatie- films en in bv. Mary Poppins. Maar ook nu nog met het uit hetzelfde jaar afkomstige Frozen( Wat een zeer groot succes is). Ook werd er in menig andere film uit het verleden wel gezongen. The Wizard of Oz(1939) The Sound of Music (1965) of Annie (1982) zitten vol met liedjes. Veel van die films zijn klassiekers maar voor mij net iets te zoetsappig (behalve OZ) daarom is deze film juist zo aangenaam. Het is grappig dat er een verhaal is gemaakt van verschillende sprookjes. En ook halverwege opeens het " ze leven nog lang en gelukkig" word veranderd. De film is overal toch wel duister weergegeven alleen word nergens eng. Wat positief is om zo ook de wat kleinere kunnen meekijken. Voor mensen die de zingende gedeeltes voor lief nemen is het aangename film!

Rond 1989 was het slasher-genre door verschillende redenen al op een dood spoor beland. Het is dan ook opmerkelijk dat scenarioschrijver en regisseur Scott Spiegel (Evil Dead 2) aan het einde van dat tijdperk nog met een buitengewoon goede en typische slasher-film weet te vermaken. Ditmaal is Michigan’s Lake Supermarkt de geïsoleerde plaats van handelen voor een onverwachte killer. Geen heel origineel verhaal en de personages zijn zonder enige diepgang, maar er zijn wel brute moorden en redelijke fijne gore. De pijler van deze low-budgetproductie is overduidelijk de uiteenlopende camerastandpunten. Wat een verfrissende filmstijl is, die overigens niet door iedereen gewaardeerd zal worden. De kwaliteit van het acteren is helaas ondergeschikt aan de kills en filmstijl. Ondanks dat er een aantal bekende namen zijn zoals Renee Estevez (Sleepaway Camp II en zusje van Emilo Estevez en Charlie Sheen) en veel coryfeeën uit Evil Dead zoals Danny Hicks, Sam Raimi, Ted Raimi en zelfs een cameo van de man hemzelf: Bruce Campbell. Ook Elizabeth Cox deed het goed als mooie scream-queen. Daarnaast zijn er natuurlijk de prima special effects van de KNB Efx Group (Misery (1990), Army of Darkness (1992), From Dusk Till Dawn (1996) en tv-serie The Walking Dead) die van deze film een opvallend leuk werkje maken.

Erg zwakke film! Rommelige vertelstructuur doordat er twee verhaallijnen zijn. Het is een dramatische Horror! De griezelmomenten waren erg zwak. En gingen niet verder dan er komt een enge man (Hollowface) uit de kast. Waarnaar Clive Owen met deze man ging worstelen. En al zeker niet geloofwaardig aangezien Clive ook de man kon zien. Oh ja dan was er nog de andere verhaallijn..... Deze voegde niet veel toe aan de hele film. Gelukkig komen er heel wat betere films uit Spanje.

Nietszeggend honderd in een dozijn film. De acteurs deden nog hun best. Maar aangezien het verhaal gewoon niet spannend is kunnen die de film ook niet redden. Het is allemaal gewoon te mak! Geen bloed, geen spanning, geen jump scares. Hierdoor kabbel het maar een beetje. En doordat het al zoveel keer is gedaan slaat dan de verveling toe. Aangezien het niets toevoegd aan de lange reeks met dit soort films, mag de film blij zijn dat er nog een magere 2 sterren in zat

Tja het is de eerste UFO/alien-film die in kleur werd uitgebracht. En daar is dan ook alles mee gezegd. Verder vond ik het maar een soort Disney met een te laag budget. De horror komt van een buitenaardse invasie die ertoe leidt dat de lokale bevolking onder hun controle komt. Maar men kiest er dus voor om de film te vertellen vanuit het perspectief van een kind. Het maakt de film zoetsappiger dan gewoonlijker uit de jaren 50. Tja en dan helpt het twist-einde met is allemaal een droom ook niet! Al las ik dat de Europese versie anders eindigt (zelfs een stuk beter!) Ondanks de korte speelduur van 78 minuten is het midden opgevuld met een flinke hoeveelheid stockbeelden van militaire manoeuvres. Wat er dus rest zijn in de climax een stel cheesy beelden van de groene gemuteerde voetsoldaten en het lichaamloze hoofd van de Mars-overlord. Deze SF-film heeft in de loop der jaren zijn charme.. zo goed als verloren.

Een filmproductie uit Slowakije...ik had uit dit land nog géén film gezien (op een Britse film met Anna Friel na, waar het land als eerste productieland staat) Tja...en logischerwijs begin je dan met het genre wat je het minst aanspreekt...en kijk een Slowaakse komedie...en gek genoeg beviel het dan ook nog!

Laco, de hoofdrolspeler kan zo beetje alles repareren maar verder zit het hem niet mee in het leven. Hij heeft veel fouten en beperkingen Hierdoor jaagt hij zijn zoon de deur uit en pakt zijn vrouw haar koffers. Om haar terug te winnen belandt hij tot overmaat van ramp in een rolstoel...en raakt bevriend met Gabo, een goedaardige Roma/zigeuner.

Welnu, in zijn kern is het een wraakverhaal gesitueerd in de jaren '90, waar deze twee anti-helden het opnemen tegen de lokale gangsters. Het verhaal wordt gereconstrueerd op basis van Gab's verklaringen op het politiebureau (de film begint aan het einde (als er een schietpartij heeft plaatsgevonden in het museum) en door een reeks montages van absurde situaties kom je erachter waarom het uiteindelijk zo eindigt.

En dat is waarschijnlijk waarom ik het ook leuk vond, een paar doodgewone hoofdpersonen die met al hun gebreken, er maar het beste van proberen te maken. Soms op overdreven humoristische wijze en soms op een serieuze manier, maar zonder te vervallen in moraliseren. Kortom een film die enigszins herkenbaar (als in bekent terrein) maar ook door en door vermakelijk was en geen seconde verveeld.

Meredith Baxter schijnt jaren geleden nogal een graag geziene tv-schone geweest te zijn. Na op IDMB te hebben gekeken, blijkt dat ik haar moet hebben gezien in de sitcom Family Ties als de moeder van Michael J. Fox. Echter deze televisiefilm is ondanks dat en de naam Dan Curtis (op zijn minst uitvoerend producent maar probeerde ook de film te fixen") op vrijwel elk vlak een absoluut vreselijke film.

Na een ongeluk lig Carol Enders in een ziekenhuis waar ze op onverklaarbare wijze bezeten wordt door een dode vrouw die in hetzelfde ziekenhuis overleed. Oké ook al is er misschien dus sprake van iets bovennatuurlijk maar daar zie je weinig van. Daarnaast praten de personages de gehele film over wat er gebeurt maar de kijker ziet wat er gebeurt...

Regisseur Burt Brinckerhoff is ook niet bij machten om er iets meer van te maken. Want het is gefilmd als een soap, de clichématige personages acteren alsof het een soapdrama is zonder maar enige spanning en het voelt ook alsof je naar een lange aflevering van een soap kijkt. Het kan je niet eens schelen wie de moordenaar is of of hij gepakt wordt, je wil eigenlijk maar één ding...dat het zo snel mogelijk afgelopen is!

"Screaming plants and you fuck the boss"

Deze film geproduceerd door The Asylum probeert het met deze een mockbuster maar weer eens met de sciencefictionroman van Jack Finney The Body Snatchers" uit 1954. Schuldige hierin is natuurlijk de release van bioscoopfilm "The Invasion" dat op hetzelfde verhaal is gebaseerd. Zaden uit de ruimte groeien uit tot plantachtige peulen om vervolgens de mensheid te vervangen. Alleen omdat dit een erg goedkope film is, zijn de 'peulplanten' in deze film gemberwortels in een bloempot...Oh. Help. Alsjeblieft. De gemberwortel. Het is. Alien. Of zoiets...en de angst is gereduceerd tot een groepje vrouwen die blijkbaar opeens lesbische gevoelens krijgen...Verschrikkelijk is het constante achtergrondgeluid van een ontzettend luidruchtige klimaatbeheerssysteem van het kantoor waar het zich afspeelt. Ervaring in acteren was voor de dames niet nodig...slechts bereidheid om hun jurkjes of ondergoed te laten vallen. Behalve als je de Sci-Fi Channel-versie heb te pakken want daar werden alle naaktscènes verwijderd. Oké voor wat het is; een direct te vergeten herhaling die niet al teveel lof verdient.

Een blauwe vliegende schotel landt op aarde vlakbij een liefdespaadje en een klein groepje groene mannetjes maakt het een tienerpaar moeilijk. Deze film valt in categorie jaren 50 tienermonsterfilms. Zoals bij de meeste van deze films, draait het plot om een ​​groep tieners die een wezen tegenkomen, waarbij het belangrijkste probleem niet zozeer is hoe ze het wezen (de wezens) kunnen verslaan, maar hoe ze hun kennis van de dreiging serieus kunnen laten nemen door volwassenen en autoriteiten. Deze heeft daarnaast ook nog het probleem dat men het komische wilde houden. Dat is nooit helemaal gelukt. De buitenaardse wezens zelf zijn het beste van de film, een verbazingwekkend slecht uitziende soort gobelins, gemaakt door de beroemde monstermaker uit de jaren 50, Paul Blasidell. (Tabonga van From Hell It Came (1957), de buitenaardse komkommer van It Conquered the World (1956), The She-Creature (1956) en It! The Terror from beyond Space (1958) De film was best oké en voor tieners in de jaren vijftig ook best amusement, echter anno nu is het voor zowel tieners als volwassene te gedateerd. Toch deed deze film iets goed want in 1965 werd het ook nog een keer opnieuw gemaakt door regisseur Larry Buchanan als The Eye Creatures.

Aardige Peplum (of sword-and-sandal) van de hand van regisseur Mario Bava. En is een soort van Italiaanse herbewerking van de film The Vikings (1958)

Het verhaal in een notendop; twee blonde Viking-broers, koninklijke zonen van de overleden koning Harold, Eron en Erik, raken gescheiden van elkaar (in 786 na Christus) en twintig jaar later komen ze elkaar weer tegen, tijdens een oorlog tussen de Vikingen (dat is Eron) en de Britten (dat is Erik)

De film ziet er een beetje uit alsof je een spannend (jongens)stripboek aan het lezen ben. En is totaal niet te vergelijken met Vikingen uit bv. de serie Vikings. Eerder deed het me meer denken aan Conan of Hercules. Maar hey, er was tenminste geweld! En mooie dames die zwaarddansen? Plus een tweeling in de vorm van blonde heidense priesteressen die elk val voor de charme van een broer. Deze blond-harige tweeling was in het echte leven bekend als Alice en Ellen Kessler uit Duitseland. In 1959 namen ze ook deel aan het Eurovisiesongfestival (Nederland won maar dat terzijde) De actie-scenes zijn degelijk en rekeninghoudend met zijn leeftijd, is het nog best een vermakelijke film.

Redelijke spionagefilm Het was oorlogstijd dus ook The Invisible Man-franchise ,werd omgebouwd tot een soort van WOII-propagandafilm om de Duitsers en Japanners zwart te maken De Onzichtbare Man sluipt nazi-Duitsland binnen om informatie te krijgen over een aanval op de VS. Het plot is complete onzin en dient alleen om effecten te laten zien en op een amusante manier de vijand in de war te brengen. De eerste onzichtbaarheidsscène met een parachute is erg slim gemaakt. De effecten werden dan ook voor een Oscar genomineerd. Oh en Peter Lorre was geweldig als Japanse agent!

Bela Lugosi kreeg met deze film bij Monogram Pictures de kans om weer te schitteren in een hoofdrol, echter betekende dit ook dat het script onder de maat zal zijn. En dat is het! Het is een script vol nonsens! Waarbij vele zaken niet eens worden verklaard. Waaronder ook waar het allemaal omdraait de macht van Mw. Kessler over haar man. Wat de film redt is de nog aardige regie (voor een B-film) en de aanwezigheid van natuurlijk Bela Lugosi. Maar tja...die maakt bijna elke film net wel iets beter. Al is dit niet zijn beste film, is het ook niet zijn slechtste. In dit verder op alle vlakken pover werkje is mij wel één ding meer opgevallen. En dat is de donkere acteur Clarence Muse. Deze speelt niet de standaard stereotype die gebruikelijk was in die tijd. Nee, want naast dat hij genereuze maten van schermtijd krijg, zit er in zijn rol ook veel meer waardigheid.

Ondanks de goedkope productie weet het een klein beetje sfeer te weeg te brengen. De film is low-budget en tja het is de jaren vijftig dus de problemen komen door de gevaren van de atoombom. Nadat een wetenschapper zichzelf heeft opgeblazen in een 'atoomongeval', zoekt een onzichtbare buitenaardse, met het dode lichaam, contact met collega-wetenschapper Dr. Penner om te waarschuwen dat een invasie op handen is. Tja voor een film die iets meer dan een uur duurt, zit hij boordevol gekke ondoordachte ontwikkelingen. Euh...er was een ontploffing maar het lichaam kwam puntgaaf terug. Oké slimme Aliens kunnen dat misschien maar Euh...één van de voordelen van onzichtbaar zijn is dat men je niet ziet....is het dan wel een goed idee dat je lichamen ga overnemen? Ach het is een goedkoop gemaakte film, dus het gaat meer voor snel vermaak. Positief dat er dus regelmatig wat gebeurd! Daarnaast wel veel herhalende shots van verschuivende bomen en grond dat wordt meegesleurd door onzichtbare voetafdrukken. Ook knap gedaan was dat men via stockbeelden laat zien dat het om een wereldwijde invasie gaat! En waarom hadden buitenaardse indringers een voorkeur voor blanke mannen die pakken met stropdassen dragen Ach ik moet de film credit geven dat het iets anders probeert door buitenaardse invasiefilm te combineren met een zombiefilm en het keek lekker weg!

In 1940, zeven jaar na de eerste the Invisible Man kwam er een vervolg. Niet verwonderlijk want Frankenstein had zowel een bruid als een zoon gekregen en Dracula had een dochter, dus het was niet meer dan passend dat The Invisible Man zal terugkeren. Probleem was wel dat deze aan het einde was gestorven. Er moest dus een nieuwe onzichtbare man worden gevonden. Universal koos voor een relatief onbekende acteur met een fantastische stem. En pas in de laatste scène zal zijn gezicht onthullen. Deze acteur werd de jonge Vincent Price en dit was zijn eerste grote rol. Het uitgangspunt van het verhaal is min of meer hetzelfde, race tegen de klok om gekte te voorkomen, alleen deze keer wordt de onzichtbare man wel zichtbaar.

Om de film te maken huurde Universal de Oostenrijkse regisseur Joe May in. Uiteraard was deze gevlucht voor de oorlog en zat om werk verlegen. Hij was één van de pioneers van de Duitse cinema en stond zelfs aan de wieg van de carrière van Fritz Lang, een buitenkansje voor de Universal’s B-movie afdeling.

Al met al is het een waardig vervolg op The Invisible Man. Helaas is het door Hays-code wel een beetje "tammer" en de humor een stuk lichter van toon. De special effects zijn wederom geslaagd al laten ze maar weinig vooruitgang zien ten opzichten van 1933. De film mist daarnaast vooral de donkere, agressievere toon die het origineel wel had en ook de psychologische diepte is verdwenen. De film is niets minder dan een onschuldig Hollywood-vervolg - een vrij goede, maar toch een onschadelijk Hollywood-vervolg.

Kort maar krachtig! Wat een heerlijke film. En mijn tweede James Whale. Mijn eerste was The Old Dark House (1932). Maar deze is nog beter, al was het maar omdat hier fantastische special effects. De film was op sommige momenten zeer grappige maar er hangt toch de hele tijd ook een dreigende sfeer. Doordat de fim zijn tijd ver vooruit was, is het nu nog steeds een leuke film om naar te kijken.

Niks opvallends aan?

De film is gewoon zoals zovele andere horror/thrillerfilms uit de Blumhouse-stal. Een beetje spanning (hier geef de titel zelf al het uitsluitsel) en een paar kleine horrormomenten. Op zijn best vakkundig maar nooit heel schokkend. Schrijver/regisseur Leigh Whannell (deed al eerder werk voor Blumhouse met Dead Silence, Insidious en Upgrade)j is gelukkig wel een aardig regisseur. Echter een opzienbarend verhaaltje is dit niet! Zeg maar een combinatie van Hollow Man en Sleeping with the Enemy (1991) En in meer dan één opzicht, ietsepietsie Paranormal Activity. Meer aan het einde zie je webcam-beelden en er zijn genoeg beelden waarin domweg niks gebeurd?

Grootste blikvanger is dan ook dat hier niet de mannelijke titelfiguur centraal staat, maar zijn slachtoffer Cecilia (toegewijd acteerspel van Elizabeth Moss) Maar mannen zijn slecht, vrouwen goed, lichte #metoo-sociaal commentaar maakt van dit geen sterke film. De film voelt dan ook veel meer als het verhaal van "The Invisible Man's Wife" oftewel haar mentale lijden en wat ze heeft doorgemaakt. De onzichtbare man van het plot, is als personage domweg onzichtbaar uitgewerkt. Sommige scènes zijn daarnaast ook nog best voorspelbaar. De film was ook niet heel verschrikkelijk, maar het was ook niet echt geweldig. De film weet bij mij gewoon niet genoeg indruk te maken.

Acteur Jon Hall speelde al in de Invisible Agent (1942) en keert wederom terug in een Invisible-film ditmaal als Robert Griffin. Een man die samen met twee verraderlijke bondgenoten Herbert (Lester Matthews) en Irene (Gale Sondergaard) naar Zuid-Afrika is geweest op zoek naar diamanten. Zij belazeren de boel en deze Robert Griffin keert aan het begin van de film dan ook terug om zijn deel op te eisen. Nu is dat plot het grootste manco van de film. Het is totaal niet evenwichtig. Zo wordt het feit dat Robert een psychopaat is er met de haren bijgetrokken. En ook zijn interesse in de dochter komt vrij geforceerd over. Doordat alle drie hoofdkarakters fout zijn, wringt de wraak van de uiteindelijke onzichtbare nogal. En dan is er nog een zij-plot met een dronkaard dat eigenlijk nergens toediende maar meer leek toegevoegd te zijn om de tijdsduur op te rekken. De geleerde die het serum voor onzichtbaarheid heeft, is John Carradine. Samen met de onzichtbare dieren was hij de leukste toevoeging. Het is dan ook jammer dat dit maar kort duurt. Echt goed is de film niet maar het keek nog wel lekker weg.

Op 31 maart 1932 stierf Eben Byers aan wat men toen "stralingsvergiftiging" noemde. In de jaren ervoor was er een hele industrie van kwakzalvers ontstaan die adviseerde om Radithor (radium opgelost in water.) te consumeren. De angst die deze film probeert op te roepen, moet haast wel een waarschuwing zijn voor het gebruik van radium als een behandeling.

De jaren '30 waren ook de tijd dat gekke wetenschappers de horrorfilm onveilig maakte dus liet men Boris Karloff als de excentrieke wetenschapper, Dr. Janos Rukh, een gek experiment uitvoeren met een telescoop die Andromeda Galaxy bereikt en lichtbeelden uit het verleden terug naar de de aarde stuurt en wat hij presenteert aan Dr. Benet (Bela Lugosi) en Dr. Stevens. Samen gaan ze op expeditie in donker Afrika.

Het grootste probleem van de film is de verhaalstructuur. In de eerste helft was het idee van het wetenschappelijke experiment nog best fascinerend. Met een paar aardige effecten. Echter in de tweede helft verandert in een veel minder interessant alledaags verhaal over een benadeelde wetenschapper die wraak neemt. De film 'The Invisible Man' had iets soortgelijks maar deed dit veel beter!

Boris Karloff en Bela Lugosi spelen de prima hoofdrollen in deze film en krijgen het grootste deel van de speelduur. “ . . . solide optredens. . . ” door iedereen eigenlijk wel, dat wil zeggen, behalve dat van Frances Drake. Ze blijft iets van een curiositeit....de komst van geluid bij film pakte niet goed uit voor haar! Het wil niet zeggen dat de film niet vermakelijk is, want in zekere zin was het dat nog wel. Maar het kent gewoon veel tekortkomingen. Het heeft verboden liefde, kosmische straling van buiten ruimte en tijd, een Karpatisch kasteel, Afrikaanse stamleden, een blinde oude vrouw, een Parijse setting, Karloff en Lugosi, verraad, wraak en moord maar weet het niet zo goed tot een geheel te laten komen!

Na twee films met een onzichtbare man kwam er eind jaren '40 een derde film met ditmaal een onzichtbare vrouw. Anders dan die eerste films is dit meer een Screwball-komedie. Veel van de typische genre kenmerken zoals; een vrouwelijke hoofdrolspeler die dominant is over haar mannelijke hoofdrolspeler, spitsvondige dialogen, kluchtige situaties, escapistische thema's en een happy end. Natuurlijk met de nodige romantiek maar anders dan andere komedies van die tijd was het ondeugende en voor die tijd wat gewaagde veinzen dat de onzichtbare vrouw Kitty Carroll (Virginia Bruce) naakt was. Er zijn dan ook nogal wat grappen en grollen die hier op zinnespelen. Het andere lijdende voorwerp van grappen was de butler George (Charles Ruggles) Daarnaast is er dan nog een zij-plotje met een stel gangsters om de boel wat spannender te maken. Ondanks het lichte karakter, heeft de film ongeveer tweemaal het bedrag van een typische Universal B-film van die tijd, waardoor het een van de duurste producties van de studio is voor 1940. Het leverde de studio een Oscar-nominaties op maar als je het nu terugkijkt, blijken de special effecten nogal tegen te vallen. (schaduwen op de muur en contouren van Virginia Bruce) De film heeft wel een aantal solide goede ideeën, vooral waar het vrouwen betreft en Virginia Bruce is geweldig, ondanks dat ze onzichtbaar blijft voor een groot deel van de film.

Ach het was best te pruimen voor een vrij makkelijk weg te kijken tienerhorror. Nathalie Emmanuel (Fast & Furious en Maze Runner) deed het erg leuk als damsel in distress. Thomas Doherty was haar mannelijke tegenspeler en gaf haar prima tegenwicht. Helaas zijn de dingen die in de film spelen relatief rechtlijnig, inclusief die romantische dynamiek tussen Evie en Walter. En de proloogscène aan het begin van de film verraadt vrijwel het hele verdere plot. De cinematografie van de film zag er best netjes uit, het paleisachtige landgoed dat als setting dient, was ook leuk om naar te kijken. Qua griezeligheid was het meer in richting van twilight-achtige goosebumps dan echte horror. Er zijn wat alledaagse jump-scares en de sterfgevallen die we hier krijgen, zijn grotendeels in duisternis gehuld of worden buiten het scherm afgehandeld. Kortom een niet-al-spectaculair gemiddeld vampierverhaal met een aantal fatsoenlijke momenten!

Regisseur Pavel Khvaleev, verraste mij met zijn erg sterke eerste film. Dat hij in 2018 al zijn tweede film, uit heeft gebracht kwam ik nog niet zo heel lang geleden achter. Ditmaal is het een apocalyptisch verhaal waarin de hele wereld terugkeert op Darwins theorie over evolutie. Het is geen gemakkelijke film geworden, waar de nadruk wat meer op drama lig dus kijkers die opzoek zijn naar actievolle SF vinden hier zo goed als niets!

Wat de film wel bezit zijn verbluffende cinematografie, een verontrustende sfeer en een concept dat verontrustend als ook plausibel was. Knappe prestatie want het is geen gemakkelijke taak om een ​​uitdagende SF-film te maken met een beperkt budget. Jammer is dat de film wat heen en weer stuitert van nep-realiteit naar droomsequenties (de beste gedeeltes in de film) en een verhaal biedt dat een beetje uit de hand loopt. De film biedt soms ook niet veel meer dan interessante ideeën.

Ook het acteerwerk is nogal cheesy en soms bijna cartoonachtig. Vooral als het zich concentreert op de reizende criminelen of tijdens het ritje met de racistische taxichauffeur. Die pogingen om het wat luchtiger te maken, waren voor mij de reden dat ik deze film toch wat minder goed vond werken. Neem niet weg dat het nog steeds een zeer intrigerende film was. Ondanks dat regisseur met zowel de eerste als de tweede film een turkey-score haalt op IDMB, was dit wederom een prima film. Zeker voor mensen die eens wat anders willen!

Historische epos verweven met Baskische mythologie!

Regisseur Paul Urkijo Alijo die al overtuigde met het fantastische Errementari (2017) keert terug met een nieuwe film! En hoe? Wederom met een prachtige, vormgeven wereld! Hoge productiewaarden op beperkt budget.

Het begint net voordat de Slag bij Roncevaux op 15 augustus 778 plaats zal vinden, Eneko Ximenez, zoon van de heer van de vallei zoekt hulp bij Luxa, een Soorginak een priesteres/assistent van de godin Mari. Hoewel hij in naam een ​​christen is, is hij niet helemaal zeker en uiterst bezorgd over de schare Franken. Volgens afspraak snijdt hij tijdens de slag zijn eigen keel door, en ontketend zo een regen van gigantische rotsblokken die de Franken verpletteren. De Baskische strijdmacht versloeg inderdaad tijdens deze slag in de bergpas in de Pyreneeën de achterhoede van het Frankische leger van Karel de Grote.

Welkom in het Baskenland, van de 8e eeuw, de vroege middeleeuwen, en net als elders in Europa, heeft het christendom bijna de oude overtuigingen van het heidendom doordrenkt van natuur en de aarde, uitgeroeid. Het is inmiddels jaren na de slag en de christelijke zoon Eneko (Eneko Sagardoy, (was ook de hoofdspeler in de vorige film) wil aanspraak maken op de titel Heer van de Vallei maar daarvoor moet hij de botten van zijn ‘heidense’ vader terughalen. Hij krijg hierbij hulp van de vrouw Irati. Vanaf dan zit Eneko tussen de botsing van het geloof in de mythologische heidense wezens en de christelijke god.

De film is geheel in de Baskische taal en de setting is adembenemend, van de bergen en bossen tot diepe grotten (allemaal op locatie gefilmd) lijken echt eeuwenoud. Alles van decorontwerp, kostuumontwerp, locatie en de cinematografische stijl zijn verbazingwekkend. Wonderlijk is dat ook de speciale effecten (zowel praktisch als door de computer gegenereerd) er met een budget van iets meer dan 4 miljoen euro zo goed uitzien. (daarmee ook direct de grootste producties die in Baskenland is gemaakt)

De filmmaker maakte met zijn eerste film over een Baskische sprookje al zwaar indruk op mij en nu doet hij dat opnieuw met deze Baskische folklore gebaseerd op het stripboek 'The Irati Cycle'! Er zijn weinig films zoals dit dus je kan wel stellen dat ik dit een uitzonderlijk ambitieuze zeldzaamheid vind, en daardoor heb ik een nog grotere waardering voor regisseur Paul Urkijo Alijo gekregen!

Een oorlogsverhaal gebaseerd op ware gebeurtenissen met de bekende biopic-dingen. Een oké verhaal over gewone mensen die midden in een oorlog heldhaftige daden verrichten. Vrij eenvoudig verteld; soms lijkt het ook wel wat geënsceneerd, Irena Gut is een Poolse verpleegster die uiteindelijk huishoudster wordt van een Duitse majoor maar ook wat Joodse mensen in zijn huis verstopt. Goede weergave van de tijdssfeer en prima acteerprestatie van Sophie Nelisse (Yellowjackets) maken hiervan een degelijke film