Invisible Ghost (1941)

Twee redenen waarom dit een horrorfilm zou kunnen heten: ten eerste de titel ("Maar er komt toch geen spook in voor?" – "Jawel, maar dat is onzichtbaar!" – "O natuurlijk."), en ten tweede de aanwezigheid van Bela Lugosi, met wiens naam we ook tientallen jaren later maar één ikonisch horrorpersonage associëren (net als in het geval van Boris Karloff trouwens). In déze film speelt hij een normale vriendelijke burger die echter moorddadige neigingen krijgt (te zien aan zijn trance-achtig vooruitgestoken klauwende handen) wanneer hij zijn doodgewaande vrouw ziet. Waaróm dat dan gebeurt wordt nergens verklaard; het was heel eenvoudig geweest om de psychiater die in de film voorkomt te laten verklaren dat Bela tot zijn daden komt uit onderdrukte woede omdat zijn vrouw er met haar minnaar vandoor is gegaan, maar die moeite hebben de scriptschrijvers niet eens genomen, en waarom zouden ze ook? De plot maakt al duidelijk dat bij deze film de disbelief niet zozeer opgeschort alswel begraven moet worden.         Het maakt ook allemaal niet uit: de film is vlot en onderhoudend genoeg, niemand speelt echt beroerd, en zoals de gewaardeerde joolstein hierboven terecht opmerkt, "de donkere acteur Clarence Muse […] speelt niet de standaard stereotype die gebruikelijk was in die tijd. Nee, want naast dat hij genereuze maten van schermtijd krijg, zit er in zijn rol ook veel meer waardigheid." Sowieso heerst er in het hele huis een vriendelijke sfeer en valt er nergens een onvertogen woord, waardoor er ook niemand in overacting-modus hoeft te schieten, best aangenaam. (Het huis zorgt er ook voor dat dit zo'n beetje de goedkoopste film ooit gemaakt is, want ongeveer 95% van het verhaal speelt zich op die ene set af; gelukkig ziet het er allemaal mooi uit.)