Insidious: The Red Door (2023)

Spannend en eng zoals vanouds. De combinatie van de muziek en de serieus enge jumpscares die er in zitten, maken het meer dan goed! Wij dachten dat dit weer een minder vervolg zou zijn, maar dat is zeker niet het geval.

Ach ja, the Red Door is een aardig einde van een franchise die is afgetrapt met een top 3 horrorfilm van de 21e eeuw voor mij. Het is dan natuurlijk schier onmogelijk om dit te overtreffen. Uiteraard is dit vijfde deel, geregisseerd door niemand anders dan Patrick Wilson, een film die niet in de schaduw kan staan van het meesterlijke eerste deel, maar niet van het sterke tweede deel. Vergeleken met hedendaagse horrors vind ik dat Wilson hier een leuke film van te maken. Een film die sfeervol is, goede (en terechte/verdiende) jump scares maakt en speelt met het verwachtingspatroon in deze situaties. Ik houd daar altijd wel van en het houdt je scherp. Dit levert een aantal zeer leuke scènes op. Wat dat betreft allemaal prima en daardoor scoort deze film makkelijk een voldoende voor mij. Maar uiteindelijk is het plot een beetje dom. Alsof ze niet hebben geleerd van deel 1 en weer die memory wipe doen. Terwijl deel 1 duidelijk heeft aangetoond dat je dit niet moet wegstoppen, maar juist moet omarmen zodat je ermee om weet te gaan. Verder was de climax een beetje slap. De leuke scènes waarmee wordt opgebouwd resulteert niet in een climax die je op het puntje van je stoel laat zitten. Het eindigt wellicht wat te slap en zonder echte lef. Maar het voelt wel als het afsluiten van deze franchise. Dit zal ongetwijfeld de oorzaak zijn. Maar hoe creepy was dst einde van deel 1 wel niet? Maarja. Naast de slappe zooi waar deze film tegenwoordig mee moet concurreren is de film op horrorgebied nog steeds stukken beter dan veel films die uitkomen. De spanningen werkt goed en de jump scares zijn goed en verdiend. Maar het mist net dat beetje pit en lef om echt goed te zijn. Voor een vijfde film in een horrorreeks is het trouwens wel knap dat het standaard dit basisniveau van een voldoende haalt.

Elk horroruniversum heeft blijkbaar nood aan Patrick Wilson. Dit, intussen alweer vijfde, deel uit de reeks kiest ervoor om dichter aan te leunen bij eerdere films. Ik had de eerdere delen ooit wel gezien, maar ben er niet meer in geslaagd om ze te herbekijken waardoor ik een aantal linken ongetwijfeld gemist heb. De film komt naar mijn gevoel nooit echt los. De rol van Lin Shaye (Elise) wordt gereduceerd tot een verwaarloosbare bijrol en een eerdere bosdoener uit "The Further" wordt opnieuw van stal gehaald. Er komen uiteraard ook een pak onverwerkte trauma's boven. Al de gesprekjes en conversaties tussenin duurden me ook wat te lang en het viel me ook tegen dat het zo kenmerkende Insidious-geluid/soundtrack eigenlijk niet werd gebruikt. De door James Wan geregisseerde Insidious-films blijven niet te evenaren, het moment is zo stilaan misschien gekomen om te stoppen met de reeks.