Opinions

Sfeervolle en door de tijdsduur van 2 uur en 43 min. ook een redelijk pittige zit. Gelukkig is de film het ook waard. We zien eerst een intro dat al minstens een 20 min. duurt en waar al heel wat verborgen actie te zien is. Daarna begint de film en zien we Hae-guk Ryu, die heeft gehoord dat zijn vader is overleden, verschijnen in het dorp. De film is zeker niet makkelijk, mede doordat er ook nog meerdere flashbacks tussendoor te zien zijn. Dit is ook het grote manco van de film het wil te veel verhaallijntjes vertellen. Toch zijn er genoeg momenten dat de film mooie, grappig of harde scenes laat zien. De film is zeker niet slecht en een aanrader voor een ieder die tijd heeft en eens wat anders wil. De titel Mos vind ik achteraf wel een hele goede titel.

Prachtig vormgeven orthodoxe Russische sprookjeswereld. Waarin de twee zuster Mirra en Ayia te maken krijgen met een onbekende ziekte. Nadat hun moeder is overleden raakt ook één van de zussen ziek en zoekt de andere hulp bij de lokale priester Herrman. Hij is bekend met een sjamanistische behandeling waardoor Ayia naar het onderbewustzijn van Mirra af kan reizen. Alleen door de grootste angsten van Mirra onder ogen te komen is er misschien kans op redding. Nu is ‘III’ vooral een visueel spektakel waar vorm duidelijk de overhand heeft boven inhoud. En tijdens het binnengaan van het onderbewustzijn kan regisseur Pavel Khvaleev zich dan ook naar hartenlust uitleven met adembenemende scenes waarbij ook de natuur een belangrijke rol speelt. Verder heeft de film wel wat weg van Tarsem Singh The Fall of The Cell. En natuurlijk hetzij lichtelijk, van de eveneens uit Rusland komende Tarkovsky. Geen film met veel Gore maar een film die vooral overrompelt door zowel visueel als audiovisueel een indrukwekkend prestatie te tonen.

Deze anthologiefilm was best leuk. Deze film bestaat uit vier segmenten van vier verschillende getalenteerde horrorregisseurs. Alle vier de regisseurs komen uit verschillende landen. Waardoor de vier verhalen over de verspreiding van een dodelijk virus zich minstens afspelen in drie landen op de wereld.

'Contagium' van Lucio A. Rojas (o.a. Trauma 2017) uit Chili vertelt over het begin van de wereldwijde pandemie veroorzaakt door een experiment van een militaire wetenschapper Het deed me af en toe denken aan die film uit 2017. (vrouwen, huisje, lesbische scene..?) Wel één erg sterk effect! Helaas voelde het filmpje ook als niet af...

'Gully' van Lorenzo Zanoni (A Taste of Phobia 2017 ) uit Italië op dag 86 start het verhaal van een jonge man die, als gevolg van een goede daad en zijn eigen hebzucht leidt, tot een pijnlijke metamorfose. Het lichamelijk achteruitgang was erg mooi maar het bemoederen in het filmpje duurde mij iets te lang.

'The Body' van Domiziano Cristopharo (regisseur met de meeste films op zijn naam o.a. A Taste of Phobia 2017 ) uit Italië Door naar dag 104, dit is het treurige verhaal van een transseksuele vrouw die geobsedeerd is door haar schoonheid, en een toevlucht neemt tot cosmetische thuis -chirurgie, om zo geld te sparen. Yep ook deze gaat over lichamelijk verval en grafische was er ook ditmaal niets te klagen.

'The Cabin' van Kai E. Bogatzki (Scars of Xavier 2017) uit Duitsland Op dag 913 in een post-apocalyptisch tijdperk waarin geld het enige middel is geworden waarmee de geïnfecteerde in leven kunnen blijven doet een vader alles wat hij kan om zijn besmette zoon te redden. Het wordt gedeeltelijk getoond in video-opnames die de man documenteert op zijn videocamera dit maakt de belichting wat te donker. Het rust ook wat minder op effecten en gruwelen. Een behoorlijke afsluiter.

De segmenten zijn behoorlijk grafisch en bezitten soms erg goede SFX. Nadeel was dat ik een goede verbindende factor mistte, nu waren het zomaar vier filmpjes achter elkaar met min of meer hetzelfde thema. Ondanks het bewonderenswaardig goed is uitgevoerd leken het tweede en derde filmpje sterk op elkaar. Wat ook niet zo heel gek was doordat, regisseur Domiziano Cristopharo voor deze twee hoofdstukken de effecten leverde. Iedere kijker zal ook zo zijn eigen favoriet hebben maar geen enkele filmpje stelt echt teleur. De heren hebben dan ook zeker talent!

Ilsa is op de één of andere manier terug? Dat ze doodging in de eerste film hield de makers er blijkbaar niet van om doodleuk met een vervolg op de proppen te komen. Deze keer verhuizen we van de vernietigingskampen van Duitsers naar de woestijnen van het Midden-Oosten. Waar één of andere Arabische oliesjeik op zijn ontvoerde blanke slavinnen zijn erotisch-sadistische afwijkingen botviert. Die speeltjes gaan wel eens stuk dus als de film begint komen er net een drie nieuwe binnen, dames met zoveel acteertalent dat ze alle drie wel eens waren te zien in een Russ Meyer-film! Tja van het eerste deel van de Ilsa-serie was ik al niet heel erg kapot maar had inderdaad meer tortuur-scènes dan het overgrote gros van andere Nazisploitatie-films. Het is dan ook volkomen logisch dat je in een vervolg minder bloed en meer borsten en slapstick-humor stopt! Echt dat was ook net wat je wil zien; naakte voluptueuze vrouwen die eten (het smerigste in heel de film!) een knullige vechtscène met de topless zwarte vrouwen Satin en Velvet of de half hangende borsten van Dyanne Thorne. Tja je voldoet daarmee precies aan de regel hoe meer naakt in een film hoe slechter de rest van de film wordt! De dialoog is slonzig, de actie is bedroevend en het bloed vloeit minder...eigenlijk ging het veel meer naar een gewone sexploitation. Het is dat in het Nazisploitatie-genre andere nog veel slechter presteren...waardoor deze film niet eens zo heel slecht was maar een voldoende scoort het niet!

Dyanne Thorne gaat weer aanslag in deze derde officiële Ilsa-film! Opnieuw op wonderbaarlijke wijze tot leven gewekt en onaangeroerd maakt ze ditmaal de vrieskou van Siberië onveilig. En blijkt ze ook over de gave te bezitten om niet heel veel ouder te worden. Na in de jaren '40 de concentratiekamp in de Tweede Wereldoorlog en daarna het verzorgen van haremmeisjes duikt ze nu op als "kameraad-kolonel" in de Siberische goelag 14 in 1953. Nog gekker wordt het als de film bijna vijfentwintig opschuift naar het Montreal, van 1977. En ja je raad al Ilsa is geen spatje ouder!

Ilsa- films hebben min of meer drie terugkomende elementen; gevangenen, martelingen en een bordeel. Zodat men naakt en bloed kan tonen. Bij deze film is dat ook wel het geval maar het mooie is dat de onderdelen uit elkaar worden getrokken, zodat er niet weer meer van hetzelfde is te zien! Het sadisme wat werd afgezwakt in het harem-vervolg wordt door de nieuwe regisseur Jean LaFleur in ere herstelt!

Zo de eerste helft is puur opgezet om de film te verbinden met de eerdere delen en zie je gevangenen die worden gemarteld, vermoord en gepassioneerde seksscènes en in het tweede helft is er het bordeel met wellustige dames, spion/actie-flair en een bloederige climax door het privé-huis te bestormen. Aangevuld met nog wat heerlijke geweldige scènes van een met benzine gevuld waterbed, armworstelen en een moordende sneeuwschuiver! Ja "Tijgerin" ilsa schuwt de grafische inhoud niet en is een waardiger (betere) vervolg dan het veilige gedoe in het harem.

Het is gefilmd op verschillende locaties en maakt gebruik van een grotere cast. Wat doet vermoeden dat de productiekosten toch redelijk toereikend waren. Het was niet zo succesvol als de andere Ilsa-films en er zijn beweringen dat deze film de minst interessante in de serie zou zijn. Maar gek genoeg heb ik me met deze het meest vermaakt! Al blijft het nog steeds wel een B-film! Ook grappig was dat in de voorgaande Ilsa aan het einde sterft maar dat haar tegenstander Andrei Chikuran hier vanaf ziet!

Het is maar moeilijk voor te stellen dat deze film de spil moet zijn geweest voor een gezellig avondje uit! En dan bedoel ik niet een klein publiek in één of ander vunzige achterafzaaltje. Nee, gewoon de grote bioscopen (al waren het denk ik toen wel minder grote ketens) waar men dan in het weekend gezellig met zijn allen naar een beroerde film met soft-erotiek zat te gluren. Daarbij ga het niet zozeer over de inhoud met een combinatie van seks-en-geweld in een nazi-jasje maar veel meer hoe middelmatig tot slecht dit was gemaakt! Wilden men werkelijk geld betalen voor een film die zo ondermaats was? Camera en acteerwerk en al het andere met betrekking tot de film waren tegen het amateuristische aan! De reden dat je misschien nog wilden kijken...de gore-effecten tja die zijn er maar mondjesmaat. Desalniettemin na het zien van meerder andere nazi-exploitatiefilms zijn die tortuur-scènes wel een stukje beter en met bloed! Er was zelfs een scene die een ongemakkelijk gevoel gaf. Helaas maakt de film ook meteen vanaf de eerste scènes duidelijk dat veel meer draait om de dames zoveel mogelijk uit de kleren te laten gaan. De film is niet meer dan een aaneenschakeling van bloot en seksscènes met af-en-toe een marteling. En dat alles eindig in een hele simpele shootout in slow-motion.

OMG , wat was dit nu weer? Hoewel het eigenlijk gaat over een man die zijn dochter probeert te redden van de definitieve dood. Gebeuren er hier zoveel andere maffe dingen. Zo volgt de film veel vaker de seks-gekke Baron Brach Dat begint op een cocktailparty met boobies, waarna de cast van Necronomicon - Geträumte Sünden (1968) naar een jacht-hut besluit te gaan, Elena (Elvira Berndorff) en de baron komen vroeg aan, wat het ideale moment was om haar even te verkrachten, om hierna elkaar wat lokale legendes te vertellen over een moordzuchtige beer.

Enfin uiteindelijk belanden ze dus in het griezelige kasteel van de graaf van Saxon en krijg je een kasteel vol houten en wassenbeelden en eindeloze echte (en onaangename) beelden van openhartoperaties of nog walgelijker een verleidingscene met een kippenpootje en filosofisch geneuzel over het leven, de liefde en de dood aan de etenstafel. Tot zover is het misschien nog gewoon de zoveelste Euro-horror-Trash onzinnigheid met af-en-toe pogingen tot schok en enige regelmaat ontblote vrouwenboezems.

Maar dan...oempf gaat men op... de intellectuelere toer; en is daar een droomscene waarin een bijna naakte Vera, het meisje uit de legende ziet worden verkracht en vermoord terwijl zij het van bovenaf aanschouwt en haar blote borsten streelt en een voice-over passages uit Shakespeare'King Lear (over vergeving van overspel) voordraagt. En later citeert de dochter ook nog uit Ophelia. Tja naar verluidt was het een verhaalidee van Jess Franco..dat verklaard natuurlijk iets meer! Shakespeare combineren met Euro-Trash is inderdaad nogal vreemd maar het leverde helaas geen al te goede film op!

Niet echt iets mis met deze film! Gewoon een typische Blumhouse-filmpje. Met een menselijk drama-elementen, enkele jump scares, een minimaal aan bloedvergieten en een simpel uitgangspunt. Gezinssituatie, twee meiden wier biologische moeder in een psychiatrische instelling zit, ze verhuizen naar het huis waar kinderboekenmaker en stiefmoeder met een eigen sinister verleden, is opgegroeid. De film blijft alleen iets te lang hangen in het ontvouwen van het mysterie. Waardoor het meeste goede zich in het einde afspeelt. En de film doet net iets teveel zijn best om alles netjes uit te leggen en af te sluiten. Het is niet de beste horrorfilm, maar ook zeker niet de slechtste. Het zit ergens tussenin. Aardige (horror)film dus met een niet-al-te-idioot-hoog budget en die moeten er zijn.

“And no wonder, for Satan himself masquerades as an angel of light”

Alhoewel Immaculata of de Onbevlekte eigenlijk betrekking heb op de ziel en lichaam van Maria en de titel dus Annunciatie (Annunciation) had moeten zijn. Weet iedereen wel direct dat het om deze wonderbaarlijke geboorte gaat! Enfin dat doet niks af van het feit dat dit een mooi en fijn stukje horror was! (na de zoveelste hap-slik-weg of A24-horror-die-geen-horror-is)

Na een verontrustende openingsscène, zodat je weet dat er duidelijk iets niet pluis in het Italiaans klooster, zie je hoe vrome Amerikaanse non Cecillia (Sydney Sweeney) bij het klooster arriveert. De film bouwt hierna de spanning gestaag en behoorlijk goed op en wordt steeds ongemakkelijker Het eindigt in een verbijsterende slotakte, die pas stopt als de aftiteling begint te rollen. Het helpt ook dat zich afspeelt binnen oude kloostermuren en het draait om religieuze mystiek

Niets weet natuurlijk zo veel sfeer op te roepen als flikkerend kaarslicht. Maar ook de rest is op het visuele vlak zorgvuldig vervaardigd om een ​​gevoel van onbehagen en onheil op te roepen. Er heerst een soort griezelige schoonheid in de donkere gangen en schaduwrijke catacomben van het klooster. Let wel, het zit niet vol schrikmomenten of demonische gebeurtenissen.

Hoofdrol is weggelegd voor Sydney Sweeney en dat is niet zomaar! Naast dat ze gewoon een prima actrice is, is ze al sinds 2014 betrokken bij de ontwikkeling van deze film. Eerst gewoon voor auditie voor de rol maar doordat het project echter in de ontwikkelingshel (lange tijd in een vroege ontwikkelingsfase) belandde, kocht Sweeney de rechten op het scenario zelf en benaderde Michael Mohan, met wie ze regelmatig samenwerkte, om te regisseren. Is dus eveneens de producer van deze film!

Nu werd in meerdere recensies die ik las de film verweten dat het te provocerend en te shockerend was...(of zijn dit voorstanders van de vernietiging van Roe v. Wade door het Hooggerechtshof) want euh…een goede horror hoort dit toch ook te doen? Bij het einde had er van mij zelfs veel meer gewoon in beeld mogen zijn! Kortom dit is een effectief (hetzij iets gematigd) en kundige bioscoopfilm voor horrorliefhebbers!

SyFy Channel tv-film die volgens mij moet inhaken op het succes van Pirates of the Caribbean en waarin een rare mengelmoes van verhalen is te zien. Zo is de hoofdrol weggelegd voor de historische Engels kaper van de koningin, viceadmiraal, ontdekkingsreiziger, en zeeheld Francis Drake. Terwijl zijn tegenstander kapitein Don Sandovate komt uit een spookverhaal. En zijn er verhaallijnen te vinden die doen denken aan Sinbad-avonturen en de Odyssee. Uiteraard met een paar CGI-wezens zodat alles op smaak kon worden gebracht met het vaste recept van elke SyFy-film. Tja en de film wordt vooral gehinderd door zijn vermoedelijk zeer lage budget. Er is veel boot-CGI, en het ziet er echt goedkoop uit. Toch had het best een leuk idee; Een Syrische sultan laat zijn magische overacterende toveres-dame een storm veroorzaken om Drake naar zijn paleis te brengen, zijn dochter te kidnappen en om zijn volk te redden te gaan zoeken naar de Boom des Levens. Gelukkig had Plato blijkbaar een kaart getekend waarop niet alleen Atlantis staat, maar ook de exacte locaties van elke andere beroemde mythische plaats. Het was geweldig dat ze probeerden te gaan voor de geest van de oude "Sinbad of Jason and The Argonauts"-films, met een lichte camp-toon en veel leuke locaties en monsters, maar het werkte niet helemaal. Ik wou dat ze wat meer tijd en geld hadden gehad, want ik vind dit soort avonturenfilms heerlijk!

Takashi Miike’s bijdrage aan Masters of Horror; Imprint was er één die veel commotie veroorzaakte. Het zal te aanstootgevend zijn en daarom geweigerd door Amerikaanse tv-zender Showtime voor uitzending. De aflevering werd dan ook bewaard voor de dvd-uitgave. Tja, voor tv-publiek kunnen de expliciete scènes misschien als schokkend worden ervaren. Maar Horror-liefhebbers zijn echter wel wat gewend! Ja, het is soms verontrustend (het is Miike), en ja, er is soms grafisch gore te zien (het is en blijf natuurlijk Miike) maar hé, dit is juist prima horror! Horror zoals horror hoort te zijn! Regisseur Takashi Miike baseerde zijn film op een klassiek Japans verhaal getiteld "Bokkee Kyotee", geschreven door Shimako Iwai. Opvallend aan de film was ook hoe makkelijk dit alles werd getoond. Want naast de centraal staande martelingen, die de grote horror-attractie vormt. Zijn er gruwelijkheden die zonder veel aandacht worden getoond maar die eigenlijk best heftig zijn (een abortus, foetussen die als afval de rivier in worden gedumpt en geweld tegen vrouwen) Helaas is niet alles even goed! Zo is de keuze voor B-acteur Billy Drago een stuk minder (het dramatische gedeelte ging verloren) en dat daardoor onontkoombare de voertaal Amerikaans werd was ook niet geslaagd. De Japanse tegenspelers vallen tegen omdat ze taal niet goed machtig waren. De film is visueel prachtig om te zien en met de goede grafisch gore is dit voor mij één van de betere afleveringen van de Masters of Horror-serie.

Degelijk en vermakelijk film maar met net iets te weinig actie en te simpel uitgangspunt om echt heel goed te zijn. Veel regisseurs wagen zich vroeg of laat aan een Western en in dit geval geeft regisseur Ti West het genre dan ook een kans. Hiervoor trekt hij ook twee grote namen aan: Ethan Hawke en John Travolta. Met het uiterlijk, de toon en het gevoel van een traditionele Western-film zit het wel goed! Ex-soldaat Paul is in Kansas gedeserteerd, samen met zijn hond Abbie, en is onderweg richting Mexico. En dan komt hij aan bij een klein dorpje genaamd Denton, waar hij besluit even inkopen te doen. Alwaar hij het natuurlijk aan de stok krijgt met de Marshall, zijn zoon en drie andere schavuiten. Terwijl het vrouwelijk schoon voor hem valt. En er uiteindelijk ook een reden voor wraak komt. Travolta laat te wensen over met zijn acteerwerk, iets wat wel vaker voorkomt, maar ook de rest van de cast in niet bijster bijzonder sterk. Taissa Farmiga en Ethan Hawke zijn degene die nog het meest weten overtuigen. Gelukkig weet dankzij wat goor, de leuke interactie tussen de twee vrouwen, slim camerawerk en een goede setting, de film toch prima te vermaken.

Als je van slasherfilms houdt, en weet wat de conventies van het subgenre zijn, dan is dit een onwaarschijnlijk goed en opvallend pareltje! Ik zie hier tenminste wel de humor van in! Een vaak gehoorde opmerking bij slashers, is dat horrormonsters als Jason Voorhees of Michael Myers altijd zomaar overal en nergens opduiken Zo de killer ''Johnny' in deze film tjokt van slachtoffer naar slachtoffer. Je krijg dus een slasherfilm die een wandelde moordenaar volgt en niet de slachtoffers!

Tja de film is misschien langzaam doordat er veel gewandeld wordt door moordenaar' Johnny' maar dat vond ik eigenlijk helemaal niet erg, omdat het geluid van zijn langzame stappen op de bladeren en de grond griezelig en zelfs angstaanjagend klonken. Dat is precies wat je toch wil van een horrorfilm? De eenvoudige POV-beelden, waarbij het publiek vaak een stap achter de moordenaar staat en naar zijn achterhoofd staart terwijl hij langzaam door het bos slentert, zijn dan ook zeer effectief.

Daarnaast denk ik, dat de maker ook een satirische sneergeef aan de kijkers, die hun neus ophalen voor slasherfilms (of horrorfilms in het algemeen) maar die veel van die "zogenaamde horror" (de laatste jaren, A24 maar ook andere consorten) de hemel in prijzen. Met een minimalistische ,observerende stijl, de stilistische trend van de 4:3 beeldverhouding en weinig tot geen verhaallijn had het zo maar Slow cinema oftewel (denigrerende term) “elevated horror.” kunnen zijn.

Echter trakteert het de kijker op schandalig heerlijke bloederige moorden. Er zijn een paar off-screen sterfgevallen maar er zijn meerdere moordscènes die kijkers rechtop zullen laten zitten en op hun stoel zullen laten wiebelen van geluk! Ja ze zijn creatief bruut (oef wauw...die de "Yoga Kill") en al het wandelen/stalken dat er gebeurt meer dan waard! Oh en verwacht ook niet traditionele "Final Girl" einde!

Dit is de debuutfilm van schrijver/regisseur Chris Nash. Geen onbekende in het genre, hij was ook verantwoordelijk voor al eveneens heerlijke Z is for Zygote-segment van The ABCs of Death 2, en heeft effecten en make-up credits opgebouwd met films als Psycho Goreman (2020) en Lifechanger (2018) en speelde hij een van de wezens in The Void (2016). Het bijna meditatieve tempo, het slimme gebruik van geluid, de grandioze momenten van bloederige speciale effecten (zover ik kon zien geen duidelijke CGI) Kortom een bewonderenswaardige goede en gewelddadige slasher-inspanning

Plaats van handelen is de Poolse stad Lwów tegenwoordige Lviv in Oekraïne en bij ons bekend als Lemberg. De Duitsers hadden deze stad van 1941 tot 1944 bezet. Door de Duitse inval in Polen waren veel joodse vluchtelingen naar deze stad toe gevlucht. De joodse bevolking was flink gegroeid naar wel 125.000 tot 160.000 inwoners en deze werden gedwongen om in een ghetto te leven. Begin juni 1943 werd dit getto met veel geweld ontruimd. Slechts 2000 hebben de Holocaust overleefd.

De start van deze film is dan ook iets voor de gewelddadige ontruiming en volgt in het verder verloop de alledaagse rioolwerker Leopold Socha, die een stel Joden helpt onderduiken in het riool. Eerst handelt hij voornamelijk uit eigenbelang, maar gaandeweg kruipt hij door erbarmelijke omstandigheden steeds meer in een heldenrol. Het is dan ook voornamelijk hem die we volgen. Met de ondergedoken Joden krijg je bijna geen binding. En veel van de gruwelijkheden worden ook niet getoond. Hierdoor blijf een echte dreiging, jammer genoeg vaak achterwege.

Meest in het in oog springende is de menselijke benadering van dit we vaker getoonde verhaal. Mensen zijn niet heilig of grote helden. Beide kanten zijn gewoon de doorsnee mensen met al hun zwakten en tekortkomingen. Ze handelen omdat het op hun pad kwam. Maar tweeënhalf uur naar de emoties van mensen in een riool kijken met maar weinig andere ontwikkeling was wel iets teveel van het goede. Het levert dan ook menigmaal behoorlijk veilige en gezapige film op. Leuke film maar met net wat andere keuzes had dit veel beter kunnen zijn!

Weetje: Leopold Socha is in 1973 door Israël uitgeroepen tot oorlogsheld.

Regisseur Anthony Byrne (vooral bekend van series) is getrouwd met Natalie Dormer en samen hebben ze dan ook deze film geschreven en geproduceerd. Het mogen duidelijk zijn dat de actrice met de A-symmetrische glimlach veelvuldig in beeld is, en ja is ze is ook naakt te aanschouwen! Je kunt het natuurlijk erger treffen! Ze speelt hier de blinde pianiste Sofia die in het appartement boven haar woning een hoop kabaal hoort en wat uiteindelijk naar de dood van buurvrouw Veronique leidt. Bij het eerste visioen/flashback zal de oplettende kijker geen moeite hebben om te weten hoe de vork in de steel zit. Al wordt er door de makers geprobeerd om dit onnodig ingewikkeld te maken. Daarnaast was er een mysterieuze ridder-op-het-witte-paard (Ed Skrein) bedacht, echter zijn stoere aanwezigheid was vooral om wat actie te tonen en was verder nogal zwak of misschien beter gezegd onderbenut. De laatste scene werd zelfs min of meer door hem verprutst. De regie is fatsoenlijk zo als ook de cinematografie en de performances van Natalie Dormer en Jan Bijvoet maar de film levert ondanks enkele veelbelovende elementen geen erg goed verhaal op vooral vanwege een niet zo goede scenario en zwakke ondersteunende personages. Leuk maar middelmatig.

Ik ben van mening dat regisseur Peter Strickland een soort films maak dat voor film-journalisten is bedoeld, natte dromen voor zogenaamde 'kwaliteit'-recensenten, die dat uiteraard belonen met veel lovende kritieken. En oké eerlijk is eerlijk je zal hem zeker niet kunnen betrappen op slechte visuele en auditieve momenten. Echter deze zintuiglijke overdaad is net als zijn twee vorige films (Berberian Sound Studio en The Duke of Burgundy); leeg. Een reeks herhalingsshots in spiegels, close-ups en/of slow motion welke netjes begeleidt worden door de passende muziek. Er is aandacht voor elk detail beeld, geluid, kleding en decor (zoals bv.de analoge apparaten) Hierdoor kenmerkt de film zich vooral doordat een er stel goede ideeën om zeep worden geholpen doordat de regisseur kunstzinnig wil zijn.

De film is opgedeeld in twee delen; Een gescheiden vrouw van in de veertig koopt een knalrode jurk en daarna een wasmachinemonteur en zijn vrouw die ook te maken krijgen met dezelfde jurk. En die moordende jurk was een goed idee. Een hoofdrol voor killer-jurk die zowel verleidelijk als ook best creepy was! Te gek! Echter wil de regisseur ook het verhaal achter de jurk verklaren in een soort hommage aan Dario Argento. En blijkt de rode jurk niets minder dat een smalle rode draad om het geheel nog enigszins bij elkaar te houden.

Ook in het warenhuis waar de jurk wordt gekocht, gebeuren vreemde gebeurtenissen en de verkoopsters kramen met een vet-Oost-Europees accent vreemde teksten uit (Dracula en later ook House of Wax?) Er waren best interessante ideeën! Veel kwam er niet uit de verf! Tja maar dan zijn we er nog niet! Er volgt nog het gedeelte met de wasmachinemonteur! We hadden al het bazen-duo dat als onverstoorbare twéé-éénheid meesmuilend Sheila toespreekt. Echter probeert de regisseur het nu met nog meer grappige scenes. Zoals met wasmachine-herstellers-jargon.

Een horror zal ik deze film zo gauw niet noemen, eerder een mysterie aangezien er genoeg geheimzinnig zaken zich voordoen. (ach horror verkoopt) En als geheel vond ik deze film niet veel. De regisseur zet wel een wereld neer vol vreemde karakters en interacties, met bizarre momenten en een vreemde manier van presenteren. Maar vergeet een coherent verhaal te vertellen. De film gaat van het ene naar het andere sub-verhaal, en ergens tussen al die brij van ideeën zaten dan een paar leuke opzichzelfstaande scenes. Om in de woorden van de regisseur te eindigen, deze film is als de ASMR-filmpjes op YouTube, en sommige mensen zullen hiervan dan ook zeker in verrukking raken.

Duistere sprookjeshorrorfilm. Het draait om Tala een jong meisje dat aan het einde van de Tweede Wereldoorlog in de Filipijnen woont, terwijl Japanse troepen het land nog steeds bezetten. Vader vertrekt, er is nauwelijks te eten en moeder wordt steeds zieker. Op een dag ontmoet Tala een duistere fee in het nabijgelegen bos. Oh...in de meeste plotbeschrijvingen staat dat ze vleesetend zal zijn maar dat klopt niet helemaal! Ze geef een insect/geneesmiddel, wat moeder veranderd in een monster met een verlangen naar mensenvlees...

Het gewaad van de Fee is een van de meest opvallende dingen in de film, een kruising tussen Filipijnse folklore en het katholicisme. De sfeer, de visuele effecten, het geluidsontwerp en het camerawerk zijn alle erg goed maar het plot is wat aan de dunne kant. Het tempo is wat traag en niet veel meer dan een gezin in crisis Daarnaast voelen het bloed en geweld uiteindelijk een beetje zombieachtig en repetitief aan, waardoor de film ook iets te weinig impact veroorzaakt! Wat gek was want het is soms wel praktische en grafisch! Het eindproduct is mooi en goed maar ik twijfel een beetje tussen 3 of 3, 5*

De Britse filmmaker Ben Wheatly (Free Fire, High-Rise) laat zich licht inspireren door de huidige COVID-pandemie. Een film die gedurende 15 dagen in een bos is opgenomen. Je ziet de personages maskers dragen , een beetje sociale afstand houden en er zijn gezondheidsonderzoeken. Echter gek genoeg was er wel een virus-uitbraak aanwezig in de film, maar is het niet de bron van de terreur, het is een achtergrond voor een verhaal met een vreemde mix van folk-horror, sci-fi-suspense, kosmische horrorfilm en survivalthriller met zelf nog wat wrange komedie. Trippy, fantasierijk met zijn geluidsontwerp en visuele trucjes om communicatie met de natuur over te brengen. De film is een ambitieus geschoten mid-lockdown B-film die een aantal griezelige beelden en prima spanning biedt maar doordat er zoveel genres vechten om hun aanwezigheid struikelt de film ook wel eens! Het is van het soort chaos dat Wheatley zijn hele carrière wel kenmerkt Er zijn hier misschien wel te veel goede ideeën! Gelukkig vielen ze wel de goede kant uit en was het genoeg om goed te vermaken!

Kamperen of eropuit trekken de buitenlucht in lijkt nooit goed te eindigen, in horrorfilms? De film begint met Bob Seger's "Against the Wind die wat later blijkt uit een camper-radio komt. Hm...de rechten voor dit nummer slokte waarschijnlijk al een groot deel van het budget op? Enfin in de camper bevinden zich vader en opa Stan, zijn dochter en moeder Helen en (klein) dochter Emily. De dames kibbelen en hebben maar weinig zin in de kamptrip en de weinig vriendelijke eigenaar van het land waarop ze kamperen, eist uiteraard dat ze vertrekken...yup hier geen happy camping! Echter dat eerste half uur, om de film op te zetten, was behoorlijk pijnlijk! De dialoog was domweg ongemakkelijk! Zodra Helen om hulp gaat, wordt het met een kat-en-muisspel en het geheim, hoewel dat geen grote verrassing was, maakte die situatie de film ietsepietsie beter. Helaas laat de film ook veel te veel vragen onbeantwoord, en de aanwezige post-creditscène doet er alleen maar nog meer opwerpen. Uiteindelijk is het een film die is te bekijken; er zijn een aantal aardige momenten, maar de vreselijke dialoog en vage plotwendingen laten het nooit boven het gemiddelde uitstijgen!

Oké, Liam Neeson doet zijn gebruikelijke Liam Neeson-ding in een standaard misdaadthriller. Hier dan ook weer de typische redderstaken van de vele voorgaande Liam Neeson-films Het script bezat de nodige clichés en de film mist spanning doordat de uitkomst zo beetje vast staat! Tja iedereen weet ondertussen wel dat je niet met een kind in de buurt van Liam Neeson moet rotzooien.

Het Ierse politieke conflict uit de jaren '70 fungeert als achtergrondbehang, als drie IRA-leden vluchten naar een afgelegen stadje, waar heel toevallig ook de pijprokende, Dostojevski-lezende huurmoordenaar Finbar Murphy (Neeson) woont. Waarom dit kleine stadje behoefte heeft aan een georganiseerde en bloeiende huurmoordenaars-business...? Want ook de opdrachtgever (Colm Meaney) en een tweede huurmoordenaar (Jack Gleeson) hebben zich er namelijk gehuisvest. Helaas roept het plot dus talloze vragen op en geeft weinig antwoorden...!

Hoewel het verhaal dus hopeloos middelmatig blijft, werkt het, vleugje frisheid wat het probeert aan te brengen door het naar de jaren zeventig te verplaatsen, prima! De toerismebranche zal ook blij zijn met de vele prachtige beelden van de Ierse landschappen, kliffen en kusten. Het algehele verhaal en de dialoog zijn oké, aangevuld met uitstekende uitvoeringen en bijrollen van Ciarán Hinds, Cold Meaney, Jack Gleeson en Kerry Condon. Het is ongeveer zo vergeetbaar als maar kan, echter het valt niet te ontkennen dat het voldoende amusementswaarde bezat!

Lovecraft-achtige horror waarin waanzin, gekte en realiteit zich met elkaar mengen. Het verhaal "On The Mountains of Madness" van H.P. Lovecraft's moet hebben gediend als inspiratiebron voor deze film van regisseur John Carpenter. En net zoals Lovecraft maakt ook hij gebruik van een mix van horror elementen. Surrealistische scènes en scènes met monsters wisselen elkaar af. Tel daarbij op het vreemde gedrag van de mensen in Hobb’s End en je hebt een geweldige horror-film!

Die wezens lijken daarnaast zo uit een verhaal van Lovecraft te zijn gekropen. Gelukkig zijn ze wel spaarzaam geweest met het duidelijk in beeld brengen van deze monsterlijke wezens. Vaker wordt het aan de suggestie overgelaten hoe de wezens eruit zien dat dan ze frontaal in beeld komen, wat zeker een meerwaarde was! De mooiste scène in de film was die met de fietser op de snelweg en geeft een fantastisch beeld van het soort limbo waar John en Linda in terecht zijn gekomen. De film eindigt natuurlijk in een echte Lovecraftiaanse climax.

John Trent wordt op een prima manier vertolkt door Sam Neill, als ietwat arrogante verzekeringsagent komt hij zeer overtuigend over, en als hij aan het doordraaien is weet hij ook op goede wijze de krankzinnigheid weer te geven. Linda Styles wordt vertolkt door Julie Carmen en haar prestatie is helaas nogal aan de vlakke kant. Een van de weinige minpuntjes van dit pareltje uit de jaren '90.

Heerlijke rip-off van lotr gelijk al als je Statham in beeld krijg met dat muziekje . Verder niets dan positief over deze film hoor weinig geld en dan nog z'n film is erg knap. Alleen Liotta speelt zooo verschrikkelijk slecht dat ik kromme tenen ervan krijg. Maar ja dat hoort natuurlijk bij uwe bol films

Gras, hoe vorm je iets gewoons als hoge grasvelden tot iets verontrustends en engs? Regisseur Vincenzo Natali slaagt erin om zeker in de eerste act succesvolle spanning te tonen. Misschien niet zozeer eng maar dan wel zeker creepy. Echter regisseur Natali heeft het niet makkelijk met deze verfilming van de gelijknamige novelle geschreven door Stephen King en zijn zoon Joe Hill. Want naast gras is er de nachtmerrieachtige angst voor ... een grote rots?! En dan blijkt het veld ook nog een soort tijdparadox te zijn?

Het is dan ook een zware taak om een ​​onlogisch scenario logisch te laten begrijpen.De sfeer die het gras als een levend kwaadaardig wezen in beeld brengt is unheimisch en onheilspellend, en het geluid dat het gras maakt geeft het een occulte sfeer.Dit werkt goed maar uiteindelijk maar tijdelijk. Een bijkomstig nadeel is dat het script net iets te mager is. Dit uit zich vooral in de bijna anonieme personages die dan ook te wensen overlaten. Nu is het acteerwerk ook niets bijzonders maar het is nog goed genoeg. Regisseur Vincenzo Natali probeert één en ander op te vangen door mooie sfeervolle shots en surrealistische grafische beelden te tonen. Helaas weten die beelden maar gedeeltelijk te overtuigen.

Het E-boek heb ik niet gelezen hierdoor ben ik niet bekend met het originele verhaal. Zodoende kan ik ook niet goed oordelen in hoeverre dit een puur horrorverhaal was! Maar in de film zijn het meer elementen van horror dan dat het een echte volbloed horror was. Ook is de film te opzichten van het boek best lang. Dat neemt niet weg dat de film er mooi uit ziet. Al met al is dit ook visueel mooier dan vele andere streaming-originelen van de laatste tijd, en moet het ook niet gemakkelijk zijn geweest om een steen en gras, best onheilspellend in beeld te brengen! De regisseur verdiend dus alle lof om hiervan een erg prettige film te maken!

Doordat deze Indonesische horrorfilm gaat over het voor horror niet zo gebruikelijk ritueel van Rabu pungkasan of "Wekesan Wednesday" was dit een best intrigerende en leuke kijkervaring. Het is een bijgeloof onder o.a. Javanen dat als een kind op de de laatste woensdag van Safar (tweede maand van de islamitische maankalender) wordt geboren, dat het pech en ongeluk zal overkomen.

Het verhaal begint met problemen voor de jonge zwangere vrouw Wulan. Haar vriend zit niet te wachten op een kind en ziet liever een abortus. Wulan werkt in een supermarket, leeft van een laag loon, en haar leidinggevende verwacht een seksuele tegenprestatie voor een voorschot. Ze woont in een huisje in een niet zo jofele buurt, dat ze nu niet meer kan betalen dus haar huisbaas schopt haar eruit.

Uiteindelijk stuit ze via Facebook op een groep die ondersteuning biedt aan zwangere vrouwen en komt in contact met een ouder echtpaar die bereid is het ongeboren kind te adopteren. Ze gaat bij hen wonen maar als iets te mooi is om waar te zijn...tja dan is dat in een horrorfilms ook zo!

Het acteerwerk is niet van Amerikaanse of Europese kwaliteit maar de acteerprestaties zijn over het algemeen zeer redelijk. Het is duidelijk dat het verhaal zelf bedoeld is om bang te maken. Jump scares worden (gelukkig) veelal achterwege gelaten. Veel van de horror werkt ook redelijk effectief, maar het voelt erg vertrouwd aan. Alleen is het zo dat de film bijna twee uur duurt, hierdoor blijft het vaak wat lummelen in drama en dat helpt de film niet echt! Toch is dit een kijkbare horror, die nog steeds erg solide is en een paar goede momenten kent!

Een groepje van vier probleemjongeren en hun twee maatschappelijk begeleiders trekken naar Yorkshire Dales waar ze vlakbij in het fictieve dorp Mortlake, een huis hebben gehuurd, voor een gemeenschapsdienstweekend. Uiteraard herbergt het dorpje nogal gestoorde dorpelingen. De film dankt veel aan zijn speelse stijl en de uitgezochte locaties. Het duurt wel even voordat het op gang komt, het neemt de tijd om kennis te maken met de personages, zonder enig bloedvergieten. Maar uiteindelijk resulteert het in een toffe bloederige bedoening… Het is zeer goed gemaakt, zeer goed geacteerd, en er is de satire en zwarte humor waar ik dol op ben! Vaak zit humor ook goede horror in de weg maar hier toont men smerig geweld die verontrustend dicht bij de realiteit blijft met een verontrustende vrolijkheid. De overgrote meerderheid van de gore-effecten zijn praktisch, CGI werd gebruikt voor een laatste digitale Touch. En ooooh, wat werd ik op mijn wenken bedient met de manieren waarop de slachtoffers aan hun einde komen! Waarbij de hoogtepunten zitten in iets wat ze "de show" noemen en te maken hebben met een paard en een giertank. Die waren gaaf en origineel! Geweldige krankzinnige film die zowel vertrouwd maar ook verfrissend aanvoelt met door de zoete primitieve moordende geweld.

Nog geen vijf minuten in de film en je weet al dat Incarnate het hem niet gaat worden. Toch bleef ik hoop houden dat ik het bij het verkeerde eind had voor deze middelmatige horror-flick. Maar helaas de diepgang in de film is niet meer dan van een matige Amerikaanse Tv-serie. Met daarnaast een verschrikkelijk rammelend script en soms tenenkrommend slechte dialogen. Aaron Eckhart is de in een rolstoel voortbewegende exorcist die zich zonder een greintje zelfspot van de ene naar de andere Razziewaardige scène gromt. Zijn rol grenst aan het bespottelijke. Waar Max von Sydow het in de klassieker The Exorcist (1973) nog vooral moest doen met een houten kruisje en wat wijwater, zijn de collega's in Incarnate druk met een heel arsenaal van hightech apparatuur om door te dringen tot het rijk van de duivel. Helaas geen verbetering en de getoonde droomsequenties zijn schaars en leiden voornamelijk tot tamelijk nietszeggende,clichématige dertien-in-een-dozijn scènes. En dan is er nog Carice van Houten die de ondankbare rol van een moeder wier 11-jarig zoontje door een demon is bezeten speelt. Die heeft in deze zouteloze productie verder niets interessant te doen. De film schiet domweg gewoon te kort.

Prima drama van Denis Villeneuve met op de achtergrond een (nergens genoemd maar vermoedelijk Libanese) burgeroorlog en dat gebaseerd is op het toneelstuk Scorched van de Libanese Canadees Wajdi Mouawad. Het verhaal begint met het voorlezen van het testament van hun moeder aan Simon en Jeanne, een tweeling, ze krijgen te horen dat ze twee enveloppen moeten bezorgen. Eén bij hun dood gewaande vader en één bij hun broer, van wiens bestaan ze niet op de hoogte waren. Wat volgt is een zoektocht naar deze verloren gewaande familieleden, een zoektocht die wordt afgewisseld met het gruwelijk verhaal van hun moeder. Vaak filmt en monteert Villeneuve de scènes zo dat moeder en dochter op een parallelle reis lijken te zijn, of elkaars dubbelganger worden. Soms weet je even niet naar wie van de twee je kijkt; echter een geslaagde manier om verleden en heden met elkaar te verbinden. Jammer genoeg lijkt het of dat de regisseur bij de meest heftige openbaringen wat gas terug wil nemen door de kijker eerder de ontdekking te laten doen dan de acteurs. Naar het einde toe steekt het gevoel op dat er schot in de zaak gebracht moet worden. Waardoor er een paar onwaarschijnlijke momenten plaatsvinden. Maar even goed is het een goede en efficiënte film waarin politiek en pathetiek hand in hand gaan.

Aardige film over de gebeurtenissen voordat de Slag bij Incheon begon. Bij de operatie waren zo'n 75.000 troepen en 261 schepen betrokken onder leiding van bevelhebber Douglas MacArthur (Liam Neeson) en duurde van 10 september tot 19 september 1950. Gek genoeg is van de slag zelf weinig zien? Deze film gaat vooral over de Koreaanse verzetsstrijders die onder leiding van kapitein Jang Hak-soo (Jung-jae Lee ) zich achter de vijandige linies wagen. Veel is natuurlijk geromantiseerd voor het verhaal. En de film laat meer te wensen over, zo krijgen de mannen van de uiteindelijk undercover-operatie geen introductie. Hierdoor is het voor de kijker lastig om compassie voor de strijders te krijgen. Daarnaast richt de film zich meer op actie dan de spanning van het opereren achter de vijandige linies. Gelukkig zijn die actiescènes wel degelijk en goed gedaan. Acteur Jung-jae Lee is geen onbekende in de filmwereld met films als Amsal (2015) en Hanyo (2010) op zijn naam. De acteur Beom-su Lee die de Noord-Koreaanse commandant Lee Gye-jin speelde liet bij mij ook een zeer goede indruk achter. En dan is er natuurlijk de in westerse wereld zeer bekende Liam Neeson, deze speelt een soort Popeye bevelhebber met idem dito uitspraken: “Age may wrinkle the skin, but, if you give up your ideals, it will wrinkle the soul!” Saillant detail is dat Liam Neeson voor de tweede keer een rol vertolkt die eerder door Laurence Olivier is gedaan. Laurence Olivier was te zien als Zeus in Clash of the Titans (1981) en ook in de film die te boek staat als zeer slecht Inchon (1981) Neeson vertolkt in zijn beide films dan ook dezelfde rol.

Regisseur Don Coscarelli is bekend van de Phantasm- serie, Daarnaast maakte hij ook Bubba Ho-tep een film naar een verhaal van Joe R. Lansdale. Drie jaar later waagt de regisseur zich voor de Masters of Horror-serie weer aan een kort verhaal van Lansdale. Hierin wordt een jonge vrouw, na een ongeluk op een verlaten bergweg, belaagd door een boomlange engerd. Het bekende terrein van menig horror-film. Niet heel bijzonder! De film weet dan ook door een paar aardige toevoegingen overeind te blijven. Zo zijn er flashbacks die we te zien krijgen over hoe de heldin in haar huwelijk met een survival-freak de nodige vaardigheden leerde om terug te vechten. Al was dit ook niet heel evenwichtig . En is er nog een verrassing aan het einde. Origineel is allemaal niet maar onderhoudend nog wel. Leuk was het ook om Angus Scrimm uit de Phantasm-serie te zien.

Helemaal zo slecht nog niet! Best een geslaagde film met enkele brute momenten en coole setting. begint langzaam en introduceert het dagelijks leven van een stel beginnende rockers die werken in de keuken van een inrichting voor crimineel-gestoorden Tijdens een onweersbui raken ze opgesloten met die gevangenen en breekt de pleuris uit! Technisch gezien misschien geen horror, maar de laatste twintig minuten zijn absoluut lekker gruwelijk. Het duurt even voor het begint en het is niet iets wat je niet eerder heb gezien, maar toch wel sfeervol . Temeer omdat door het gebrek aan licht en het labyrintische gevangenisgebouw ook enigszins verlies van oriëntatie met zich meebrengen. Alexandre Courtès is een Franse regisseur van voornamelijk videoclips (o.a. U2; Vertigo, The White Stripes: Seven Nation Army) die redelijk goed uit de voeten kon met dit script van S. Craig Zahler (ja, de regisseur van Bone Tomahawk, Brawl in Cell Block 99 en Dragged Across Concrete). Het script durft zelfs te kiezen voor een vals happy end Ja ik kan niet anders zeggen dan dat dit best oké was.