Opinions

Opgezet alsof dit belevenissen zijn van een normale, doorsnee burgers, echter Rob en Betty zijn dit natuurlijk niet. Dat blijkt al uit Rob zijn baan en lugubere collectie. Nadat hij thuiskomt met een compleet maar grotendeels vergaan lijk barst de film dus pas echt goed los met smerigheid. Lichte komisch scenes wisselen zich af met smerige maar regisseur Jörg Buttgereit brengt dit wel erg goed! . Een film met een wel heel absurde vorm maar verder heeft het niet veel te meer bieden. Want er zitten ook veel minder relevante of geslaagde scènes in. Meest vreemde scene was een stukje over een man die per ongeluk een buurman neerschiet die appelen aan het plukken is. Geen idee waarom dit erin zat? Ook de muziek, afgezien van de bijpassende muziek tijdens het liefdesspel, is niet veel soeps en te vaak nadrukkelijk aanwezig. Het is vooral een interessante film te noemen vanwege de extreme vorm van het liefdesverhaal. De film is op sommige momenten ook erg grappig, en zeker het bekijken waard. Dat wil zeggen, voor de niet al te gevoelige kijker. Zeker ook omdat er voor mensen die niet weten hoe een stukje vlees op hun bord belandt, er een extreem onplezierige scène aanwezig is, namelijk een levend konijn dat geslacht en gevild wordt.

The opening-scene begint zo'n beetje met het einde van deel 1 maar Deel 2 wijkt voor een groot gedeelte ook niet veel af van deel 1. De film heeft een langere tijdsduur waardoor er wat meer diepgang wordt gecreëerd. Ook zijn de gore-elementen beter en nog smeriger (kan dat?) Verder wordt in de film meer vanuit het standpunt van een vrouw gekeken, wat een zeer aangename aanvulling was. We zien hoofdrolspeelster Monika van zowel haar lugubere als haar romantische kant. Dit heeft als effect dat je de ene keer sympathie voor haar krijgt waarnaar ze met de smerigere beelden juist afkeer opwekte. Het konijntje mocht dit keer thuisblijven er waren namelijk beestje met grotere ogen.

Ghostbusters 2.0 euh... wacht eens... eerder 3.0

Wat begon als de Science-Fiction-Horror-Short; DAEMONRUNNER werd uiteindelijk voor de Roache-Turner broers (Kiah is de regisseur en Tristan de schrijver/producer) hun tweede film, een niet serieus te nemen horror-comedy genre mash-up. Want net als Wyrmwood verwerkt ook Nekrotronic bekende elementen uit andere films en combineert ze samen tot iets nieuws. En dat was een zeer leuke filmervaring zonder diep achtergrondverhaal of moeilijke verhaallijn. Het verdoet maar weinig tijd aan opbouw. Je zit bijna direct in de actie en het houdt het leuk door een mix van goede CGI, creaturen-design, schietgerei en flitsende technologie. En bovendien is er voor wie toch iets meer wil, een leuk stukje sociaal commentaar over onze telefoonverslaving, waarbij een smartphonegame centraal staat die je 'Ghostémon GO!' zou kunnen noemen. Monica Bellucci (Irréversible, Spectre) is te zien als de demonische zieleneter, Finnegan, die dit spel gebruikt om menselijke zielen te vergaren voor haar eindeloze consumptie-honger. Held tegen wil en dank, Howard North (Ben O’Toole) bindt samen met Molly (Caroline Ford, leuke meid) en Torquel (Tess Haubrich) de strijd aan. Hoewel de film dus veel dank aan zijn vele referenties naar andere films, en niet noodzakelijkerwijs de genre-wetten breekt, hebben de Roache-Turners zeker talent om filmische elementen te vinden en die om te smelten tot iets fijns!

Klaus Kinski als "Edgar Allan Poe." strompelt, gekleed in 19e-eeuws gewaad met kaars in de hand, door het beeld. Hij was niet echt een zegen maar meer een vloek. Gelukkig verdwijnt Kinski na nog een paar scènes uit de film en blijven we achter bij Alan Foster (Anthony Franciosa) die als onze hoofdpersoon, een journalist een griezelige weddenschap heeft geaccepteerd. Deze structuur komt meer overeen met Shirley Jackson's korte roman The Haunting of Hill House (1959) dan van Poe. Maar tijdens dat we de ronddwalende Alan Foster volgen in het spinnenwebbenhuis zien wel genoeg knikjes naar Poe.

Regisseur Margheriti filmde een nieuwe versie in kleur van zijn eigen Danza Macabra (1964) Deze heb ik (nog) niet gezien. Maar de sets van deze film zijn prachtig en doen niet onder aan de Hammer en Roger Corman-films. De rol van Elizabeth Blackwood wordt gespeeld door zucht...Michèle Mercier (Black Sabbath, Angélique ) en met haar sexappeal en gespeelde wanhoop is ze een vrouw die absoluut gered moet worden, of het nu mogelijk is of niet.

Web of the Spider was de moeite van het bekijken waard! Interessant door de gotiek en zijn verhaal maar is vaak erg irritant door een sterk aangezette melodramatisch manier van acteren.

Hmm, ik was in de veronderstelling dat ik naar een andere Kannibalen film zat te kijken maar het bleek om deze van regisseur Bruno Mattei te gaan. En dat viel niet mee want het bloed was best behoorlijk mager, het acteren is ronduit slecht en het verhaal is simpel en vervelend. Een ​​groep commando's die de Amazone-jungle in worden gestuurd om de de verloren dochter van de gouverneur of was het generaal te redden.Onderweg komen ze een handvol bekende scènes tegen uit andere kannibalsploitation-films (Cannibal Holocaust en Cannibal Ferox) en nog meer uit Predator. Alleen wordt het vertrouwde verhaal van Predator hier verteld op een heel wat minder effectieve manier en de alien is vervangen voor inheemse kannibalen met ooga booga-geschreeuw. De film werd in 2003 gemaakt en dat is een goede 20 jaar later dan andere kannibalen-films maar dit was gewoon slecht en behoorlijk verdomd saai!

Oef, wat een film? Hyper-Stilistische, surrealistisch, eigenzinnig en toch net zoals in het grootstengedeelte van de modewereld oppervlakkig. "Beauty is only kin deep." De film toont oogverblindende plaatjes maar veel verhaal heeft deze koude neonverlichte film over de LA-modewereld niet om het lijf. En toch hangt er een constante onderhuidse spanning in deze zeer intrigerende klinische beeldenvloed. Echter de creatieve beelden zelf laten een verhaal zien dat me deed denken aan een soort vrouwelijke versie van de Griekse Narcissus. En narcistisch is de film zeker! De ziekelijke interesse voor zichzelf wordt subliem vertolkt door Elle Fanning en consorten. Maar Jane Malone stal voor mij de show liefelijk, charismatisch en misschien wel knettergek. De horror borrelt langzaam omhoog bijna onmerkbaar maar de eruptie is provocerend met lesbische necrofiele- en kannibalistische-elementen.

Een psychologische oorlogsfilm met een vleugje horror. Het is dus niet gevuld met bloed of ingewanden maar gaat meer over het knoeien met de hoofden van mensen.

De film begint een week na het einde van de Balkanoorlog in Bosnië in 1995 een kleine eenheid van zeven Servische militairen belast met het verwijderen van landmijnen. In een niet meer gebruikte fabriek vinden ze, een blijkbaar ingemetselde man van middelbare leeftijd. Hij is, zo wordt beweert de geïncarneerde Duivel maar is de man werkelijk de Duivel of misschien een demiurg, de schepper van de wereld? Of is het alleen maar de wens van de soldaten?

Door die opzet van een ‘geïsoleerde groep in de problemen’, doet het denken aan 'The Thing' van John Carpenter (maar zonder de gore en het bloed) Tja en die dubbelzinnigheid had de film spanning moeten geven. Echter meer dan een gevoel van onbehagen, roept de film niet op. Het verhaal komt nooit echt goed op gang, draait om de kijker zijn interpretatie en bevat veel dialogen Het blijft daardoor een beetje alledaags. Wat jammer is, aangezien de regisseur en cameraman visueel erg mooie sombere beelden weten te brengen.

De film wordt aangekondigd als een sciencefictionfilm, maar de sciencefiction begint pas na ongeveer een uur in het verhaal. Tot die tijd is het een rampenfilm met realistische fictie over wetenschappers, technici en duikers in een aannemelijk scenario waarin een klein laboratorium op de zeebodem verloren gaat tijdens een aardbeving. In de jaren '60 waren er ook echte onderwaterfaciliteit -projecten (van Jacques Cousteau , NASA en de US Navy) De onderwaterfotografie was wonderbaarlijk goed gedaan, alhoewel het toch ook duidelijk een groot waterbassin was. Het echt probleem zit hem in dat de filmmakers te veel tijd besteden aan het weergeven van het realistische proces van het zoeken naar de mannen die vastzitten op de zeebodem. Dit is funest voor een sciencefictionfilm. Het tweede probleem van de film is dat als er dan eindelijk Sf-elementen zijn van gigantische zeedieren dit duidelijk tropische vissen in een aquarium zijn. De meeste zijn ronduit schattig en totaal niet dreigend. Verder lijkt het onderzeeërmodel in interactie met de "reusachtige" zeedieren te veel op speelgoed. De speciale effecten in deze film zijn door de tijd achterhaald en eigenlijk gewoon lachwekkend. Deze film keek ik omdat actrice Yvette Mimieux onlangs (Januari 17, 2022) op 80-jarige leeftijd was overleden.

Deze prima film geeft een kijkje achter de schermen bij een Russisch tankdivisie in de Tweede Wereldoorlog en is zeker geen onaardige film. De dagen worden beheerst door reserveonderdelen en mechanische problemen De divisie worstelt om de tanks draaiende te houden. De gevechtsscènes zagen er behoorlijk goed uit en leverde soms ook best spanning op. De film laat veel authentiek Russisch oorlogsmateriaal zien. Maar het is een film die gaat over de heroïsche Russische tank en zijn bemanning dus slaagt deze er uiteraard in om elke Duitse tank te verslaan. De personages zijn ook meer archetypen; stoïcijnse commandant, loyale bemanning, briljante tankingenieur blijkt een stoere vrouw De achtergronden en karakters van de tankbemanningsleden worden alleen oppervlakkig beschreven of ze hebben geen eigen verhaal. Voor wie eens wat Russische tankactie (ipv Amerikaanse) uit de Tweede Wereldoorlog wil zien, krijg met een aantal goede vechtscènes, zeker anderhalf uur lang waar voor zijn geld!

Zeker het is geen meesterwerk, maar de film wekte genoeg nieuwsgierigheid op om je aandacht nog vast te houden. Bert Williams speelde niet alleen de hoofdrol, maar hij schreef, regisseerde, filmde en produceerde de film, het mogen duidelijk zijn dat dit zijn hobbyproject was. Acteurs en dialogen zijn gewoon vreselijk. De kwaliteit van het acteren deed denken aan dat van schooltoneelstuk. De film is dan ook duidelijk voor een laag budget opgenomen. Zoals in meeste van dit soort films gebeurt er niet te veel en veel tijd is gewijd aan mensen die rondhangen en kletsen. Deze scènes zijn uiteraard saai. Echter waren er toch wat dingen die eigenlijk best leuk waren. Er wordt een vrij goede sfeer te gecreëerd met de locatie in de Everglades en er was een aardig leuke scene waar een vreemde visioen naakte blonde vrouw is te zien. Ondanks zijn gebreken, kijkt het nog best redelijk weg. Deze film heb ik gezien via de website ByNWR van Nicolas Winding Refn.

Middelmatige spookhuis film uit de jaren`80. Aan het begin was ik best hoopvol, er was namelijk een goede opbouw van de karakters. Maar naarmate de film vordert blijkt het toch minder. Er zijn te weinig kills en de film ontbeert de nodige spanning. Ik ging de film eigenlijk kijken omdat de poster er goed uitzag. Helaas stelt de film in vergelijking met die poster lichtelijk teleur. Een ander pluspunt was de setting in een prachtige huis. Leuk om gezien te hebben maar zeker geen film die je een tweede keer opzet, ook al zijn ook nog slechtere films gemaakt!

De film stelt de vraag; Welke andere realiteiten bestaan ​​er als we met onze ogen knipperen? Maar het is wederom een ​​idee met potentieel dat tenietgedaan wordt gedaan door een te laag budget of onkundig amateurisme.Of beide? Er is slecht acteerwerk van een cast, die geneeskundestudenten zouden moeten zijn, hadden gewoon niet echt een geloofwaardige uitstraling. Eveneens is het script slecht door onnozele dialogen of acties en personages flappen er zinnen uit die geen context hebben. Positief is het dat er praktische effecten (Yes, een man in een pak) en geen CGI zijn maar ze zijn ook niet echt spectaculair of goed te noemen. Visueel gezien valt er dan ook niets bijzonders te beleven. En....wie-O-wie was verantwoordelijk voor die absurde tijdsduur van 113 minuten. Dit soort films zijn juist gebaat bij een kortere speelduur. Er zijn een paar momenten maar voor het grootse gedeelte is het gewoonweg te lastig om uit te zitten.

Officiële regiedebuut van regisseur Ida Lupino. Ze had al wel stilletjes de een film 'Not Wanted' overgenomen toen de oorspronkelijke regisseur ziek werd. Maar 'Never Fear' was Lupino's eerste coming-out als regisseur. Het is ook de eerste titel die werd gemaakt voor het bedrijf dat Lupino samen met haar man, Collier Young, en de schrijfster Malvin Wald oprichtte.

Helaas overtuigt de film gewoon niet. Het wordt nergens echt meeslepend. Het verhaal is afwisselend plat of melodramatisch en richt zich voornamelijk op de revalidatie en Carol's emoties. Maar had net zo goed door ieder ander kunnen worden geregisseerd. De menselijke wanhoop die andere Lupino-films zo goed maken, mist hier grotendeels. Alhoewel regisseur Ida Lupino wel laat zien dat ze vakkundig genoeg is, behoort het zeker niet tot haar beste werk. Ondanks het een zeer persoonlijk project moet zijn geweest; ze had zelf polio, spelen het melodrama en budgettaire problemen de film parten. Sally Forrest en Keefe Brasselle zijn nooit zo goed als je wilt, hoewel ze allebei hun momenten hebben.

En er zijn een aantal vreselijke muzieksequenties waarvan een country en western rolstoel -inedance, het ergste was. Sympathiek was nog wel maar goed vond ik het niet!

Met vlagen een boeiende Low-budget film van de Canadese filmmaker Chad Archibald met als basisverhaal; een man die de liefde van zijn leven verliest in een huisbrand, in zijn verdere leven ongelukkig is. Uiteraard de bron van zijn slapeloosheid en door slaappillen in een andere realiteit kan komen. En die pillenfles raakt bijna leeg...

Visueel best aardig, maar de verhalende structuur sprong teveel van de hak op de tak. Het concept is vrij dun, soms redelijk voorspelbaar en word uitgerekt over een iets te lange speelduur. Ook de personages zijn niet interessant genoeg om je te laten meevoelen met hun sores. Acteerwerk was daarbij ook niet heel erg goed waardoor het allemaal nog minder werd. Maar toch.. de film deed iets goed, het bezat iets frivool, een soort ongedwongen luchtigheid waardoor ik tot het einde bleef kijken. Heel goed was het misschien niet, maar op één of andere manier vond ik het wel leuk.

In de jaren '80 was deze stripboekenreeks over een spin-off van ‘X-Men erg populair. Regisseur Josh Boone die eerder succes had gemaakt met mierzoete The Fault in Our Stars (2014), was een fan van New Mutants-strips, schreef zijn eigen verhaal en wilde het graag weleens proberen. En ondanks dat de regisseur niet van horrorfilms houdt, wilde hij de superhelden in een horrorsetting plaatsen dat beïnvloed was door A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors

Met dat idee was ook niets mis mee! Helaas was het proces om de film te maken niet zo makkelijk! De film werd opgestart bij 20th Century Fox, waar de film te kampen kreeg met herschrijvingen van het script en Re-shoots omdat de producers zeg maar....met alle winden mee waaide. Tja en toen kwam de overname van Fox door Disney. En die wisten niet goed wat ze aan moesten met de projecten van Fox. Dat hadden ze al een beetje laten zien met de film 'Dark Phoenix ' In deze film lijken de connectie naar het X-Men-universum krampachtig eruit gesneden te zijn (al zijn er wel een paar) Tja, men had geluk dat de COVID-19-pandemie de film uiteindelijk toch nog in de bioscoop bracht Zucht …waren de Amerikaanse recensenten weer boos...omdat ze niet waren uitgenodigd voor een press release!

Voor het verhaal gebruikte men een combinatie van mutanten uit de strips. Mirage (Danielle Moonstar) speelt hier de hoofdrol en nadat zij is belandt op een afgesloten instituut worden; Cannonball (Samuel Guthrie), Sunspot (Roberto da Costa), Wolfsbane (Rahne Sinclair) en Magik (Illyana Rasputin) geïntroduceerd. Tenslotte waren er a verwijzingen (via een computerscherm ) naar deze jonge superhelden in X2 (2003) en Sunspot was al te zien geweest in X-Men: Days of Future Past (2014) En ook hier zinnespeelt men naar Essex Corporation (de organisatie van Mister Sinister) die voor het eerst werd gezien aan het einde van X-Men: Apocalypse.

Nu is de film niet slecht maar eigenlijk ook niet goed. Het is een ‘ok’ film. Voor het grootste deel slaagt regisseur Boone er wel in om een fatsoenlijk horror-getinte YA Superhelden-drama van te maken. Maar de film blinkt nergens in uit. Het is een rustig voortkabbelende film die nergens echt vervelend wordt maar ook nergens echt interessant. Een lesbische liefdesscène die verdacht veel lijkt op wat hij deed in zijn vorige film moet er duidelijk ingepropt zijn In hoeverre inmenging van beide studio's deze film hebben beïnvloed is natuurlijk nooit achter te komen Maar het is al een geluk dat de film niet een gehele mislukking is geworden.

"One night i had a dream, In the dream i was a moth, but the moth was also having a dream, in which i was in it."

Japans langzaam horrorachtig drama. Deze film is eigenlijk niet mijn ding! Het volgt de trend dat horror uit drama als verdriet en verlies moet komen en toont dat op uiterst langzame manier. Ik weet niet goed waarom maar het was op één of andere manier wel intrigerend! Misschien dat het vermoedelijk kwam doordat de ambient soundscape goed aansloot bij de gestileerde beelden.

Een jonge vrouw verliest haar dochter bij een tragisch ongeval. Uiteraard geeft zichzelf hiervan de schuld en kan er niet overheen komen. Ze werkt als escort en komt terecht bij een vreemde man die haar lichaamsdelen wil fotograferen. Veel van wat er gebeurd is metaforisch, of cryptisch. Wel vond ik de film erg lang en voor mijn gevoel was het een beetje herhalend.

Ik weet niet precies wat ik hiervan moet denken. Verwachte Eigenlijk ook meer iets met lichaamshorror maar in plaats daarvan blijft het bij stemmig arthouse-drama over verdriet. Iets waar ik nooit echt weg ben, maar in deze was het helemaal niet zo slecht. De film werd gedeeltelijk door crowdfunding gemaakt en er zit een vreemde griezeligheid in dus ik geef het een positievere waardering.

Deze film is het debuut van de Visual Effects- veteranen Kevin R. Adams (art director, Free Birds, 9) en Joe Ksander (animation director, Yogi Bear, 9) De film trok vooral de aandacht omdat streamingdienst Netflix in Cannes $ 30 miljoen betaalde voor de wereldwijde rechten, behalve voor China. Next Gen is gebaseerd op een online comic 7723 van Wang Nima. (een zeer andere stijl en lijkt totaal niet op de film) De reden waarom er zoveel geld is betaald ontgaat me?

De film zelf is best leuk om te kijken en tovert een glimlach op het gezicht van de kijker. De animatie is mooi om te zien maar verder ook niet heel erg bijzonder. Afgezien dan dat men dit blijkbaar wel met een open source programma voor elkaar hebben gekregen. Het verhaal is vooral bekend terrein (Disney's Big Hero 6) en er zijn een aantal scènes die een beetje slepen. Doordat de twee Canadese creatievelingen

dit project voor een Chinees bedrijf maakte, is er wel een leuke integratie van westerse en oosterse invloeden in deze futuristische wereld. Maar meer dan solide entertainment kan ik er niet van maken!

‘I object’

De 61-jarige martial arts-legende Donnie Yen is misschien geen spring-in-het-veld meer maar weet in deze niet helemaal werkende genrehybride nog redelijk de schurken te bestrijden. Yen regisseert zichzelf in deze veelgebruikte verhaallijn van een onterechte drugsbeschuldiging die op minderbedeelde wordt afgewenteld, in stand gehouden door corrupte advocaten en een afwijzend rechtssysteem. Waarna een heldhaftige politieagent besluit de meest rechtvaardige aanklager bij het ministerie van Justitie van Hongkong te worden om persoonlijk de scheuren in het rechtssysteem te dichten. De gevechtsscènes zijn bevredigend en meeslepend gechoreografeerd door actiefilmregisseur Takahito Ôuchi, maar lijden erg onder de rechtszaalthriller-gedeelte. Wat vermoedelijk veel meer zegt over Yens leeftijd, hoewel in deze film lijkt alsof de jaren zijn vaardigheden niet hebben aangetast. De film duurde wel wat lang naar mijn smaak, maar Donnie Yen was bevredigend genoeg!

Zeer aangename vermakelijke Wuxia-film van regisseur Benny Chan. De film begint met een schooljuf en haar kinderen die een rondtrekkende held en krijger bij toeval ontmoeten en later in Puncheng lopen ze elkaar weer tegen het lijf . En net als je denkt dat het een zoetsappig liefdesverhaaltje zal gaan worden komt Commandant Cao Shaolun ten tonele en blijkt het toch veel interessanter te zijn. Vooral het dilemma van wat is "gerechtigheid" was zeer goed voelbaar in de film. Cao Shaolun wordt gespeeld door Louis Koo en is tegen het krankzinnige af. Hij wekt flink wat irritatie op zodat het als kijker geen moeite kost om te hopen dat gerechtigheid ook maar gauw gebeurd! Terwijl sheriff Yang (Lau Chin Wan) het naar eer en geweten in goede banen probeert te begeleiden. Het script was nu niet meteen het origineelste maar de uitvoering van regisseur Benny Chan weet het wel zeer goed en degelijk over te brengen. De martial arts gevechten waar de film natuurlijk om draait zijn zeer spectaculair. Wat natuurlijk vooral te danken is aan actie-director Sammo Hung. De CGI viel dan helaas wel weer tegen. De film is dan wel niets nieuws onder de zon of onberispelijk maar het is wel zeer fijne entertainende film geworden.

Geen oorlogsfilm maar een survivaltocht tijdens de tweede wereldoorlog. De film begint als een flashback en kent een beetje stroeve start; Je ziet en paar mannen contact maken met schoenmaker per ongeluk met een burger in plaats van met hun beoogde contactpersoon omdat hij de zaak had overgenomen en dezelfde naam had. Vervolgens wordt een boot met verzetsstrijders aangevallen door een Duits schip. (ze waren daar i.v.m. Operatie Martin )Waarbij één man het overleeft. Dan blijkt deze film over Jan Baalsrud te gaan, die in een barre ontsnapping van drie maanden (verschillende tenen werden door bevriezing geamputeerd en sneeuwblindheid) met de hulp van lokale dorpelingen de grens van het neutrale Zweden probeert te bereiken. "Ni liv", wat "negen levens" betekent en verwijst naar de metaforische negen levens van een kat en die deze Noorse Jan ook allemaal nodig had.

De film is een eerlijke poging om een ​​epische ontsnapping te vertellen en dat doet het verdienstelijk!! Het film-maken is alleen wat verouderd, sommige scenes lijken een beetje op toneelstukjes maar er zijn ook prachtige shots van de mannen en een slee in de besneeuwde landschappen. En een paar opmerkelijke hallucinatie sequenties en dat einde met de kudde rendieren was ook zeer opvallend! Het verhaal werd in 2017 opnieuw verteld in de film; Den 12. Mann (2017) Deze film was wat gedateerd, maar nog steeds goed te bekijken.

Sfeervolle horrorfilm, die diep in zijn hart vertrouwt op de verhalen van HP Lovecraft. Want ook al bezit de film geen tentakels of vismannen, het zijn wel alle kenmerken van hem die hier aanwezig zijn. De geheimzinnige cultus van aanbidders, (hier de "de Weavers ”), oude,monsterlijke goden, de academicus die gek wordt van zijn eigen bevindingen, en een ongelukkig einde.

De film speelt zich af in Boedapest en in een langzaam tempo zie je een Amerikaanse professor verstrikt raken in een samenzweerderig mysterieus web. Helaas bezit de film veel onnodige vulstof; rondrijden, rondlopen, rondhangen, routekaart bekijken, het verhaal was dus nogal karig. Afgezien van die problemen met het tempo, krijg je wel steeds het gevoel alsof dat de film bouwt naar iets groots. En opbouwen naar iets groters is inderdaad precies wat het deed! De special effecten van Sergio Stivaletti (deed ook veel werk voor Dario Argento, Michele Soavi, Lamberto Bava), hoe weinig ze er ook zijn, zijn ongelooflijke goed, en brengen de film tot zijn gekke hoogtepunt.

Als je geduldig bent en de vele dingen die niet direct met het verhaal te maken, aankan, word je beloond met een vreemde film met stop-motion-effecten, en enkele stijlvolle kill-scènes.

Het zesde avontuur van de Franse tegenhanger van 007 was niet helemaal overtuigend, maar het is nog steeds de moeite waard om te bekijken. In tegenstelling tot de vorige drie zie je nauwelijks iets van de landen waar deze film zich afspeelt. Sterker nog, het grootste deel van de film speelt zich af in hotelkamers, kantoren en gangen. Acteur Frederick Stafford keerde ook niet terug in zijn rol omdat hij bezig was met de opnames van Alfred Hitchcocks Topaz en werd vervangen door John Gavin. Zodoende beweerden ze ook dat OSS 117 plastische chirurgie had ondergaan om op een moordenaar te lijken... eh...oké...Verder Iets met Arabieren, iets met moorden, iets met de slechterik die een zilveren pak draagt. Tja de film verliest een deel van zijn "trashy" charme die de voorgangers hadden. Was dat omdat deze meer Italiaans was? Hoe dan ook, deze film is anders, niet slecht of vervelend (misschien budgettair) maar gewoon anders

Vergis je niet: dit is geen film met verheven verhaaldoel. Nee absoluut niet maar het bruist wel van de charme van de jaren 80. Euh…idd er staat het jaar 1990 echter deze productie werd in 1988 al gemaakt. Helaas kampte het onder de oorspronkelijk titel; "Deliver Us From Evil" met een paar faillissementen en zag pas in 1990 het levenslicht.

De kwaadaardige succubus genaamd Lilith (de eerste vrouw van Adam) wordt herboren en neemt de vorm aan van een sexy jonge vrouw (de in Duitsland geboren Isa Jank) en infiltreert in een mode-imperium als onderdeel van haar plan om de hele wereld in seks-gekke zombies te veranderen door te poseren op de cover van het modetijdschrift Siren.

De film is geschreven door Joe Augustyn, de man achter verschillende Night Of The Demons-films Het is dan ook geen toeval dat Night Angel enkele overeenkomsten vertoont met die films. Helaas is er duidelijk last ondervonden van de problemen waardoor niet alles even lekker loopt! Het is ook een beetje een puinhoop. Laat het volstaan ​​om te zeggen dat logica niet het sterke punt van de film was! Midden in de nacht hoort een man buiten een geluid en het blijkt een lama in zijn achtertuin te zijn....Huh!?!?!?

Toch begint het, tot grote tevredenheid van elke horror-fan bijna direct met een Creature Feature scène die echt helemaal niet slecht is, aangezien een slijmerige, met vuil bedekte vrouw met monsterlijke klauwen zichzelf uit de aarde trekt. Om het stijlvol te houden, en aangezien we al vier minuten in de film zitten en we niet willen dat iemand zich gaat vervelen, tonen we ook meteen haar borsten. Ik denk dat een deel van de eer moet gaan naar regisseur Dominique Othenin-Girard die dit vlak na het ietwat rampzalige Halloween 5 (1989) maakte.

Gelukkig is het op zijn best als het gebruik maakt van speciale effecten. Special Makeup Effects-ontwerper en maker Steve Johnson (Night of the Demons, Species en Miniseries The Stand en The Shining) Sterker nog, het voegt gewoon een goede heerlijke enigszins surrealistische barscene toe!

De film profiteert ook van een interessante cast; Karen Black (Moeder Firefly in Rob Zombie’s House of 1000 Corpses) is zoals altijd wel, leuk, zij het enigszins onderbenut, ook leuk om een ​​jonge Doug Jones te zien in zijn ware vorm, lang voordat hij gedenkwaardige wezens ging spelen, waaronder Abe Sapien (Hellboy), Amphibian (The Shape of Water) Fauno / Pale Man (Pan’s Labyrinth) en de Kelpien Kapitein Saru (Star Trek Discovery) Daarnaast moet ik ook de memorabel hardwerkende Helen Martin (Sadie), bekend door haar rol in Beverly Hills Cop, noemen!

Veel films met de Lilith-mythe zijn er niet en deze low-budget horrorfilm bezit met zijn wezens- en bloederige effecten voldoende reden te geven om dit te willen zien en niet teleurstellen.

Deze film levert precies wat het belooft: 70 minuten bovennatuurlijk plezier in een motel. Een soort Twilight Zone- aflevering van de bekendere hotelhorrorfilms (Psycho en The Shining). Vervang Jack Torrance voor je rare oom, verklein het Overlook Hotel tot een motel, en verlaag het budget met 90%, en je krijg deze film. Is dat erg? Neuh, als dit zoals hier wordt goedgemaakt met een geweldige chemie tussen de sympathieke acteurs en een claustrofobische sfeer. Er is niet veel bloed, gore of jump scares maar doordat de regie prima is uitgevoerd, levert het mysterie genoeg spanning op. Wel een kleine opmerking daarbij; de verhaallijn is net iets te gemakkelijk waardoor het einde iets te voorspelbaar werd. Ach het is misschien niet het meest originele verhaal, maar regisseur Erik Bloomquist en zijn broer Carson Bloomquist weten met andere elementen, er meer dan een plezierige low-budget-kijkervaring van te maken!

Night at the Eagle Inn is fantasierijk en leuk low-budget filmmaken.Dit werkt grotendeels dankzij de g leads

De film begint goed. Met de drie wetenschappers van Falsley Park Government Radio and Electronic Research Establishment die een mysterieus buitenaards object onderzoeken wat geland is op de heidevelden. Het deed wat denken aan de Quatermass-films. Uiteraard is chit-chat goedkoper dan uitgebreide acties of speciale effecten, en is en blijf het een low-budget, maar men weet een leuke grimmige spanning te creëren, die zeker erg goed was!

Helaas is er de tweede helft, waar de film een wending neemt die niet erg goed was. Zelfs bijna lachwekkend! Een invasie op aarde door één buitenaards wezen en die dan onze vrouwen steelt, door een advertentie te plaatsen voor modellen in een Bikini-girl magazine? Waarom deze dan ook nog bij het huis van het model verschijnt om een ​​3D-foto af te leveren, geen idee? En wat een raar 'goed' eind? Een Alien die "You have no need to fear for the young women who are returning with me. They will come to no harm" uitkraamt terwijl hij ze ontvoert en als broedt-machine wil gebruiken om weer volmaakt te zijn? Hoe bizar is dat?

Het voelt dus meer alsof twee verschillende films bij elkaar zijn gegooid; een Quatermass wannabe en buitenaardse invasiefilm die dan ook nog lijkt op een soort psycho-film over een moordenaar die vrouwen via modelleringsadvertenties ronselt. Helaas passen ze niet goed bij elkaar en gebeurd er door het lage budget ook niet veel! Al kijkt wel nog leuk weg!

Een vampier, een weerwolf en een vampierjager lopen een bar binnen...

Van regisseur Thomas J. Churchills zag ik al eerder drie films, het waren geen beste films! Ook deze vierde film was verre van goed, wel bezit het voor liefhebbers van goedkope B-films misschien nog een vleugje entertainment. Tessa, een blogger die ervaart en schrijft over vooral de downs van de datingwereld De mannen zijn waardeloos dus kijkt ze alleen uit naar het Letterlijke 'dessert'. Dan is er Marcus, nazaat van de beroemde vampierjager Abraham van Helsing en last but not least is er een "zogenaamd" aantrekkelijke vampier die vrouwen vermoord. Dit had een leuke kruising kunnen zijn tussen een monsterjagen en een driehoeksverhouding, maar de personages kruisen elkaar nauwelijks, de monsterjager doet het grootste deel van de film niets en de driehoeksverhouding begint pas zo'n 15 minuten voor de aftiteling. Dus de rest van de film zit je alleen maar naar opbouw te kijken. De man in het weerwolfpak biedt weliswaar nog wat lowbudget-charme, maar de film was verder redelijk waardeloos en lang niet zo interessant als de poster, doet vermoeden!

Geweldig leuke vlotte film. Wat een rustig avondje voor kerst had kunnen worden voor Russell (AJ Bowen), een Jaunt-chauffeur (Uber-achtige app) die duidelijk wel eens betere dagen heeft gehad, getuigen zijn Porsche Cayenne, veranderd in een nachtmerrie als hij, Charlotte (Sophie Dalah), een pittige en raadselachtige Australische jonge vrouw, oppikt.

Met op de achtergrond het ongebruikelijk decor van Kerst in het zonnige Californië bij nacht, begint het als iets dat lijkt op een buddy-film. De twee creëren een comfortabele sfeer, maar als Charlotte bij het huis van een ex-vriendje een kleine lock-box ontvreemdt, nemen de gebeurtenissen al snel een slechte wending. De film neemt je dan mee op die reis vol wendingen. Waarbij iedereen zich natuurlijk afvraag..."Wat zit er in dat koffertje?" En ja...je komt erachter maar het is niet wat je denkt!

Bowen en Dalah hebben de gehele film een geweldige chemie en regisseurs Brad Baruh (van het prima Dead Night (2017) en Meghan Leon nemen ons soepel mee in de nachtelijke "rideshare" Alhoewel de film in eerste instantie een ​​vrij ongecompliceerde reis van punt A naar punt B lijkt, neemt dus een behoorlijke bizarre omweg in het derde bedrijf. Tja...meer dan een paar leuke reisgenoten, prima spanning en een plezierige twist, had de film niet nodig om je mee te nemen op een onverwachte road-trip

Een nogal obscure '80 filmpje waar jezelf door 93 minuten heen moet werken om 1 á 2 minuut ietwat van vermaak te zien, en dat vermaak wordt dan ook nog eens gespoileerd door de poster. Maar voordat het zover is mag je eerst door een heleboel niets toedoende scenes heen werken. Natuurlijk oneindig veel slechte dialogen want bij dit soort lowbudget- films is het acteerwerk natuurlijk niet sterk. En ook nog een videoclip- achtig iets van een lokaal New Wave- bandje. De gore bestaat uit drie scenes een nachtmerrie, een autopsie en de baby van de poster. En alleen die laatste overtuigd. En dan wel hoe deze killer mutant baby eruitziet want als die dan eindelijk in actie komt is het ook niet veel soeps. tja, en dat lange lange lange lange wachten is nu ook niet direct aan te raden.

De film wordt geteisterd door veel van dezelfde problemen als Bruckner's vorige film The Ritual (2017) De film verdient lof voor zijn vindingrijkheid en durf maar de ontknoping heeft gewoon niet de gewenste impact. Beth gaat op onderzoek uit om de mysteriën rondom de zelfmoord van man Owen te ontrafelen. Gaandeweg gebeuren er vreemde dingen in het geïsoleerde huis aan het meer. En zijn er occulte aanwijzingen in mysterieuze bouwtekeningen van een huis en een vreemd beeldje. Echter veel van deze dingen verdwijnen voor het bovennatuurlijke rouwproces. Gedeeltelijk weet je al naar 40 minuten waar het ongeveer heen wil en dan is het alleen nog wachten op het waarom. Dat de film toch je aandacht blijf vasthouden is vooral door Rebecca Hall die de show steelt, beurtelings kwetsbaar en strijdbaar. Daarnaast weet de bekwame regie van regisseur David Bruckner slim gebruik te maken van ruimtes, spiegelbeelden, muziek en montage om enkele goede schokken te brengen. Helaas houdt de film zich meer bezig met rouw en verlies waardoor een echt bevredigende horrorfilm uitblijft!

On-origineel, weinig inspirerend en ondraaglijk saai.Schaamteloos gekopieerd en dan toch nog mislukt Deze found-footage-film biedt niets nieuws tussen het toch al niet heel bijzondere genre. Meest opvallende was dat de camera-beelden als ze gewoon stil stonden erg mooie plaatjes liet zien. Achteraf bleek dat regisseur Richard Parry een documentairemaker was en vermoedelijk zijn dan ook in het bezit was van een paar goede camera's! Oh, en als klap op de vuurpijl is er een scène waarin ze zingen, alsof de film al niet al erg genoeg was! Je heb meer plezier, meer spanning en meer entertainment als je een nacht in je eigen tuin doorbrengt dan met deze film.