Opinions

Simpel en domme film! Politie die vampieren met rust laat, goede en slechte vampieren, een meisje, Een vampier die hetzelfde heeft meegemaakt??? De ene onbenulligheid naar de andere. En nergens wordt er dan ook maar spanning gecreëerd. De vampieren zijn niet eens eng of indrukwekkend, wat blauwe contactlenzen en woppa een vampier. Special effect bestaan uit het versnellen van de vampieren en wat andere minimale dingetjes. De actie bestaat voornamelijk uit schieten. Eerste keer staat de vampier weer op, aan het eind blijven er heel wat liggen? Een aflevering van True Blood bevat meer spanning en vermaak dat dit! Positieve opmerkingen zijn de locatie die gekozen zijn en letterlijk en figuurlijk het eind!

Tweede film van modeontwerper/regisseur Tom Ford (A Single Man) In de film lopen drie verhaallijnen door elkaar. De geslaagde maar diepongelukkige galeriehouder Susan (Amy Adams); haar ooit gelukkige relatie met aspirant-schrijver Edward ( Jake Gyllenhaal); en het verhaal van het boek dat Edward schreef en opdroeg aan Susan, getiteld 'Nocturnal Animals'. Dat laatste verhaal - dat we zien gebeuren wanneer Susan het leest is ook verreweg het meest aanwezig en razend spannend en gaat over hoe het gezin van Tony (ook Gyllenhaal) geterroriseerd wordt door een handvol rednecks. Alle acteurs verrichten zeer uitstekend werk en de film is daarnaast prachtig gefilmd. De twee locaties waar de film zich in afspeelt (het stedelijke L.A. en de woestijn van Texas) worden goed in beeld en samen gebracht. Wanneer de film begint vraag je jezelf af waar het verhaal naartoe zal gaan, maar tegen het eind zal je waarschijnlijk zeer geïntrigeerd zijn. Nocturnal Animals is daarmee een fascinerende thriller geworden die het waard is om minste 1 keer gezien te hebben.

Tweede film die ik heb gekeken uit de 'Welcome to the Blumhouse' reeks (een samenwerking van Blumhouse en Prime Video) En deze deed het iets beter, ook al is dit ook niet veel meer dan een angstvrij psychodrama over de rivaliteit en wrok tussen musicerende tweelingzussen. Met als inzet het muziekstuk Saint-Saëns 'Pianoconcert nr. 2. Vervolgens wordt er wat 'bovennatuurlijke' horroraspecten toegevoegd; een mysterieus notitieboek, satanische tekens, nachtmerrie(s) en het verhaal over Giuseppe Tartini 'Duivelstrillersonate' die dit na een droom, waarin hij de duivel hoorde spelen, componeerde. De film herbergt daarmee een behoorlijke dosis potentiële suspense-, drama- en griezel. Toch verandert dit alles nooit in iets echt huiveringwekkend. Wel bezit de film een paar momenten waarop sfeer, geluid en visueel prima samenvloeien maar de film blijft te vaak hangen in het wat brave tv-gevoel. Tja als ik heel eerlijk ben, zijn Blumhouse-films (ook de betere) al niet heel schokkend Ze zijn ook meestal niet echt mijn ding. Deze was niet hun slechte film maar ook niet het beste van Blumhouse.

'Rear Window' in een Township.

Deze Zuid-Afrikaanse thriller is er één van het charmante soort. Het eerste wat me opviel was de voertaal in de Zuid-Afrikaans. Die taal is nauw verwant aan het Nederlands dus waren er heel wat woorden herkenbaar. Het plot over dat de hoofdrolspeler kreupel is geraakt en kan zijn appartement niet verlaten, is natuurlijk (tot en met de verrekijker aan toe) direct terug te voeren naar Hitchcock's Rear Window (waarin de hoofdrolspeler zo'n beetje hetzelfde beleeft) en in (zeker) naam wordt er ook gerefereerd aan Number Seventeen. Het is dan ook vooral doordat de film er aardig uitziet, het zich afspeelt in Zuid-Afrika en het goede spel van Irshaad Ally en Monique Rockman dat deze film zich onderscheidt van andere en nog prima wegkijkt.

"zombie met verstand"

Een land als Italië heeft een lange traditie met horrorfilms. Dus ik ben altijd wel benieuwd naar 'nieuwkomers' uit dit land. (dit was de tweede speelfilm van de regisseur Andrea De Sica) Echter één van de belangrijkste problemen met deze 'Don't Kill Me' is dat het niet veel uitlegt of aspecten van het verhaal goed ontwikkelt. Aan het einde van de film weet je nog steeds niet precies wie Mirta is en wat ze wil. Als men het over "Overdood" hebben, realiseer je je uiteindelijk dat het zombies moeten zijn. De verdere film is niet heel veel meer dan een onzeker meisje dat verliefd wordt op de verkeerde jongen. Veel gedoe met Mirta's vader, huisbaas, kamergenoot, vriend of wie en wat dan ook...maar een significant effectieve horrorfilm was dit niet! Hooguit weet de realiteit van hoe vrouwen nooit veilig zijn je nog bang te maken. De acteurs doen een minimale inspanning om een ​​blijvende indruk te maken en het is een nogal vergeetbaar verhaal. Oké er zitten wel bloederige close-ups in, maar één gore scène maakt nog geen goede horrorfilm. De rest van het plot berust op de opbouw van drama en maakt de hele film tot een flauwe overbodige film

Veel films van Lucio Fulci heb ik nog niet gezien (op het moment van schrijven volgens mij maar één). Maar deze beviel me zeer goed. Een prachtige setting op het Italiaanse platteland. Weinig gore maar één scene springt boven alles uit. Die scene is gewoonweg fantastisch. Voor een doorgewinterde film kijker is het qua verhaal misschien niet al te sterk, maar ik vond de plottwisten van een maniak naar zwarte magie of toch anders wel erg goed gedaan. Een charmante en sfeervolle Giallo film.

Onderhoudend en zeer voorspelbaar filmpje met Liam Neeson. De ontknoping is volgens mij vooral politiek correct en slaat de plank echt totaal mis. De film moet het vooral hebben van de aanwezigheid van Neeson en Moore.

Film die geïnspireerd is op een (bij)geloof van de bevolking van Laos. Geesten brengen lottonummers bij de levenden om hun meer welvaart te schenken. Alhoewel het in eerste instantie een dramafilm is over hebzucht en wantrouwen, maken de doden die voor Ana verschijnen en drie nummers fluisteren dat de film toch redelijk spannend was. Mooi was ook het verloop dat naarmate beide vrouwen (acteren als enige erg goed) met elkaar beginnen te botsen, de doden steeds duidelijker worden afgebeeld in grafische details met uitstekende pezen en botten.

Helaas was niet alles evengoed uitgewerkt! Manlief van Ana, Jakob runde één of ander bedrijf dat de Verenigde Naties oplichtte en daardoor soms weg was.Geen idee wat er precies aan de hand was maar het leek in de film te zijn geplaatst met de bedoeling om als maatschappijkritiek te dienen. Zo ook de scene dat Nok tijdens haar avondje stappen een paar dronken toeristen tegenkomt, die van haar misbruik wilde maken. Ze waren niet storend maar voegde ook geen meer waarde aan de film toe.

Maar over het algemeen was dit geen slechte film! Die ook nog eens bijzonder was omdat hij uit Laos komt en is geregisseerd door de vrouwelijke regisseur (Mattie Do) Met een focus op het verhaal en drama en in de derde akte het eigenlijke horrorgedeelte van de film, maakte Mattie Do uitstekend gebruik van spanning en atmosfeer en is het best leuk om te kijken.

De ophef over Jordan Peele heb ik nooit zo goed begrepen. Na Get Out (3*, 2017 Dat een horrorfilm een Oscar won zeg natuurlijk al alles!), Us (2,5* 2019), de series The Twilight Zone (2* 2019-2020) en Lovecraft Country (3* 2020) en het scenario van Candyman (2* 2021) was het wel duidelijk dat hij mij duidelijk minder goed lag! Maar Peele met een groter budget dan hij ooit had, is zowaar een grote verrassing! Dit was gewoonweg een zeer goede, spannende sciencefictionfilm! Eentje die voor entertainment gaat en die zich schaart meer in de traditie van de SF-blockbusters uit de jaren tachtig. Rondom het centrale verhaal cirkelen ook allerlei zijpaden, helaas lijken deze soms wat onafgewerkt of gewoon vulling. Die scene bij de elektronicaverkoper Angel Torres thuis met die VCR-brillen?? En wat had de chimpansee-scènes met de rest van de plot te maken? Neem niet weg dat dit wel een heerlijke scene was! Daniel Kaluuya (‘Get Out', Black Panther’, ‘Judas and the Black Messiah’) deed het goed. Zijn karakter wordt perfect bijgestaan met die van Keke Palmer (‘Hustlers’, stem van Izzy Hawthorne in ''Lightyear’) die de rol van Emerald ‘Em’ Haywood vervult. Ondanks dat mijn hart uitgaat naar horror, en die hier minder aanwezig en veel meer Sciencefiction was deze film wel heel erg top! Peele’s beste film tot nu toe,

Na Bølgen (2015) en Skjelvet (2018) is dit de derde grote rampenfilm uit Noorwegen! Regisseur John Andreas Andersen die ook verantwoordelijk was voor de tweede keert hier weer terug, net als één van de scenarioschrijvers. Massale en continue winning van olie en gas in de Noordzee heeft de bodem veranderd in een 'Zwitserse gatenkaas', klaar om in te storten en de olieplatforms te verzwelgen, met als gevolg grote hoeveelheden olie in de zee. Oftewel een milieuramp met dramatische gevolgen. Het begin van een apocalyptische catastrofe. Een noodlottig ongeval verder (wel jammer dat die slonk tot één persoon) kom het tot een hoogtepunt. Degene die niet opgeeft is robotoperator Sofia. Gewone mensen, grote rampen. Spanning, dramatische emoties, races tegen de klok, situaties die op het nippertje worden opgelost, en vooral goede speciale effecten. Belangrijke ingrediënten voor het recept voor een succesvolle rampenfilm. Niets ontbreekt en wedijvert met de grotere Hollywood-producties, doet er zeker niet voor onder! Maar wel met een fractie van het budget. De Noordzee is dus een film die entertaint!

Een groot fan van Found footage ben ik niet. Het grootste probleem zit hem meestal in de first-person stijl van filmen. Echter zijn er natuurlijk uitzonderingen en deze film is er zo één! Het omzeilt de meeste van de tijd handig dit probleem door het neer te zetten als een mockumentary. Een goede keuze, want wat hangt er een heerlijke spooky-sfeer. We volgen Masafumi Kobayashi, een op leeftijd zijnde paranormale onderzoeker, die schijnbaar is verdwenen tijdens zijn laatste onderzoek. En er wordt dan ook verhaal gedaan van voor zijn verdwijning en wat er daarna is gebeurd. De tijdsduur van de film is bijna twee uur wat vaak bij Found footage te lang is maar kan hier vooral juist als een pluspunt worden gezien! Door telkens langzaam naar een clou toe te werken loopt de spanning behoorlijk op. Door deze manier van filmen is ervoor jump-scares weinig ruimte Het eindresultaat mag er best wezen!

Graaf Dracula in het moderne (1971) Japan? Niet helemaal. Maar het lijkt erop dat volgens deze film de graaf ooit een band kreeg met een Japans meisje. De Europese vampier in een oosterse omgeving. Deze gotische horror heeft zijn wortels stevig in de traditie van de Dracula-films van de Britse Hammer-studio's (het herhaalt zelfs de finale van Terence Fisher's versie uit 1958). Het verhaal is over het algemeen routineus. Japanse meisjes met minirokjes worden lastiggevallen door een vampier. De cinematografie die hier wordt getoond is bijzonder goed, De flashbacks uit de kindertijd van Akiko met het huis van de vampier, tegen een bloedrode zonsondergang, zijn eveneens goed geënsceneerd. Misschien zelf wel het beste wat de film had te bieden en sluiten goed aan bij de betekenis van de Japanse titel; "Bloodthirsty Eyes" De film kan niet echt beweren iets nieuws in het genre te brengen, behalve misschien de locatie, maar het is een aardig gemaakte kleine sfeervolle en gotische mix. De film wordt beschouwd als de tweede deel in de Bloodthirsty-trilogie, net als deze film geregisseerd door Michio Yamamoto

Pas nog "Flukt"gekeken. Die film had het hetzelfde thema! Elkaar opjagen, weg vluchten en wat knokpartijen. En toch wordt ik weer gegrepen door deze spanning. Het is natuurlijk een cliche en ook al honderden keren gedaan maar nog steeds doeltreffend dus! Nu is dat ook voor een gedeelte te wijten aan mijn voorkeur voor zwaarden! Denk dat als je die vervangt door pistolen dat ik al minder geintresseerd ben!

Een bovennatuurlijke thriller waarvan het verhaal zich te langzaam ontwikkelt en waarbij ik bleef wachten op een griezelige sensaties, die maar nooit echt kwam. De film neemt veel te lang de tijd om het verhaal op te bouwen, want gedurende driekwart van het verhaal is er nog maar weinig gebeurd. Pas in het laatste gedeelte is er iets van minimale spanning. De regie deed ook een beetje ongeïnspireerd overkomen waardoor zelfs menig Engelse en Scandinavische detective nog beter en spannender is om naar te kijken! Ondanks prima acteerwerk en aardige sfeer, te doorsnee om van echt goed te spreken.

De derde keer dat ik deze film uit het tijdperk van het Duits expressionisme, van regisseur Friedrich Wilhelm Murnau kijk. En wederom verbaasd het me hoe eng Max Schreck in de rol van Graaf Orlok,is. Nu ben ik natuurlijk heel wat gewend maar ik vind de manier waarop Dracula/ Nosferatu wordt uitgebeeld super scary. Ik merkte nu pas op dat de vampier uit Salem`s Lot hier vermoedelijk op gebaseerd was. Prachtige film, ondanks dat deze al bijna honderd jaar oud is.

Herzogs versie van de remake van Nosferatu is nogal wisselvallig. Met vlagen is er schitterende camerawerk maar daar tegen is het acteerwerk verschrikkelijk houterig. Kinski is nog best een overtuigende vampier, al doet hij toch veelal Max Schreck na. Leuke van de film is dat een groot gedeelte in Delft is opgenomen. Hierdoor komen in bijrollen ook nog wat Nederlandse acteurs voorbij.

Na een breuk met Warner Brothers in 1947 richtte Ida Lupino samen met haar man het onafhankelijk productiebedrijf "The Filmmakers" op. De eerste film die werd geproduceerd was deze maar doordat regisseur Elmer Clifton een hartaanval kreeg, nam Ida Lupino, die mee aan het scenario had geschreven de regie over. Ondanks dat ze Not Wanted had afgemaakt, wilde Ida Lupino er geen credits opstrijken. Het is echter onmogelijk om haar los te koppelen van deze filmproductie, aangezien ze in alles er een grote invloed op had. Net als sommige van Lupino's latere films, behandelt het op aangrijpende wijze een onderwerp dat in de meer conservatieve naoorlogse samenleving een groot taboe was, namelijk ongehuwde moederschap en ongewenste zwangerschap. Vaste hoofdrolspeelster, Sally Forrest, speelt de jonge Sally Kelton. Na de oorlog weigerden vrouwen zich terug naar de traditionele norm te conformeren dus Sally is niet gelukkig met het leven van en bij haar ouders en na een conflict ontvlucht ze het huis. Onnodig te zeggen dat de situatie van kwaad tot erger gaat en het nogal triest verhaal is. De scènes meer aan het einde zijn flink aangrijpend. Ik heb inmiddels alle films die Lupino heeft geregisseerd gezien, en zijn alle goed gemaakt spreken op een of ander manier mij enorm aan en zijn ook vrij uniek voor hun tijd.(en zelfs nu)

Prachtige film van Alfred Hitchcock waarin een schitterende allegorie van liefde en verraad te zien is. De vader van Alicia Huberman (Ingrid Bergman) is wegens collaboratie met nazi-Duitsland veroordeeld tot een gevangenisstraf. Omdat ze gewetensbezwaren jegens haar vader heeft, ziet de politie in Alicia een uitstekend kans om een aantal Duitsers die zich in Brazilië schuilhouden uit de kast te lokken. Samen met de charmante officier T.R. Devlin (Cary Grant)reist ze daarop af naar Rio de Janeiro. Ze vragen haar om een zekere Alex Sebastian (Claude Rains) te verleiden om zo achter diens plannen te komen. De drie hoofdrolspelers zijn fantastisch en hun dialogen bezitten goede ontspannen speelsheid waardoor de driehoeksverhouding nog beter tot zijn recht komt. Met misschien voor die tijd zelfs een zeer opvallende zwoele liefdesscène. De film maakt daarnaast gebruik van een door Hitchcock zo geliefde zogenaamde MacGuffin. Notorious is verder een zeer goede film met een degelijk verhaal en met prachtige camerawerk.

Een meesterlijke Italiaanse film uit de `70 jaren! Sfeervol, en spannend met de nodige gore . De spanning wordt langzaam opgebouwd wat zeker een pluspunt is aangezien het bloed er voor deze tijd een beetje nep uitziet. Er is veel aandacht voor detail. De Vourdalak deed me vooral denken aan een soort vampieren.

"You're getting a raise out of me alright, but it has nothing to do with money."

Tja, hoe moet je hier nu een waardeoordeel over geven? De film is low-budget en komt uit de jaren '80 maar oogt eerder als een jaren '70 soft-erotische film. Met dezelfde kwaliteit acteerwerk. Nu is dat in films als dit ook niet echt belangrijk. Het plot bestaat toch alleen maar uit wegrennen van de ondode, dan wachten tot ze je weer inhalen, waarna er weer gerend wordt, ze zich verstoppen om uiteindelijk dood te gaan. De film heeft ook niet heel veel meer te bieden dan één grote aaneenschakeling van scenes met ideeën. (niet altijd passend bij elkaar) Minder goed was, dat vele van die scenes tot verveling toe uitgerekt waren. Het deed me menigmaal op de klok laten kijken.

De film leunt dan ook zwaar op de special effecten die er te zien zijn. En die overtuigen dan gelukkig wel. De gore scenes zijn lekker en extra smerig (zo te zien zijn het echte ingewanden en vlees?) De zombies zelf hebben ook zo zijn charme vooral doordat het lijkt alsof ze aan het rotten zijn, inclusief aanwezige levende maden. Al ontstijgt het ook nergens; 'een man met een masker' Het meest creepy is een eng kind, (gespeeld door een volwassen man met een groei aandoening) waar je de kriebels van krijgt, en die ook nog een incestueuze obsessie voor z'n moeder heeft.

Deze film valt onder het kopje; 'slecht dat het weer goed wordt' en het was leuk om zo een keer gezien te hebben, echter zal ik dit niet zo gauw een tweede keer op zetten. Daarvoor heb ik van deze film toch te weinig van genoten.

Direct in de eerste minuten wordt er al droog-geneukt, het zet de toon voor de rest van de film. Pijp/neuk-scenes worden afgewisseld met softcore-scenes en volgen elkaar in snel tempo op. En zo moet je anderhalf uur lang een enorme reeks aan seks-scenes doorstaan. Opwindend kan ik ze niet noemen, eerder vermoeiend. Uiteraard bezitten dit soort films ook geen goed plot, dus daar was ook niets te verwachten. En met een belachelijk speeltijd van 2 uur is het dus wachten op de levende doden uit de titel en die we al éénmaal hebben kunnen aanschouwen.Echter die zombie zag er meer uit als een afgekeurd exemplaar van een fulci film. Blijkbaar was die sowieso een dankbaar bron om na te doen. Zodoende werd het lange wachten niet beloond! De rest van de zombies die je krijg te zien waren maar erg magertjes. Niet veel schokkends aan! Meer dan een incompetente puinhoop zag ik hier niet in.

Tja hoe beschrijf je dit nu weer?

In de eerste plaats is het een tragische liefdesverhaal over twee boerenjongeren, Liina en Hans. Zij smoorverliefd op hem, hij alleen geïnteresseerd in de elegante barones die in een vervallen landhuis verderop woont. Echter klutst regisseur Rainer Sarnet; folklore, sprookjes, magie, bijgeloof en christelijke religie door elkaar in dit – ja, wat is het eigenlijk?

Beeldschoon gefilmd en behoorlijk absurd, Misschien ook omdat we niet bekend zijn met Estse folklore.(ik niet in ieder geval) In feeërieke zwart-wit beelden volgen we een arme negentiende eeuws Estlandse boerengemeenschap waarin iedereen vooral bezig is z’n eigen hachje veilig te stellen.Soms lijkt het een nachtmerrie en soms een sprookje.Een deel van die cast bestaat uit gewone mensen van het Estse platteland en dat resulteert in onvolmaakt, gerimpeld, met slechte tanden gezichten. Ook is er de duivel, komt de Pest in verschillende vormen, een plaatselijke heks en op Allerzielen komen de doden tot leven om de sauna te gebruiken en in kippen te veranderen. Maar het hoogtepunt van alles zijn de amorele wezens, Krats genaamd, gemaakt van huishoudelijke attributen en die hun ziel van de duivel krijgen in ruil voor die van hun maker. De film is een visueel toverachtig mengsel van donker en licht maar net dat vleugje magie waardoor de film je echt raakt, ontbreekt.

Au, dit vond ik nogal een pijnlijke slechte film! Deze Spaanse film is dan wel gebaseerd op de novelle "Carmilla" uit 1872 van de Ierse auteur Sheridan Le Fanu maar voegt daar pseudo-Freudiaanse uitdieping aan toe. Door dit te doen krijgt het verhaal een aanzienlijke vrouwonvriendelijke ondertoon. Angst van de regisseur voor man-hatende lesbianisme?? Pijnlijk duidelijk gemaakt in een droomscène waarin Carmilla de vrouw aanmoedigt om haar man met een mes te castreren. Die laatste is zo'n beetje de enige horror in de film. En ook totaal niet doeltreffend. Ook op gebied van regie is de film plichtmatig Alles is eenvoudig, er is maar weinig subtiliteit of iets dat op een ander niveau werkt. Er is geen sprankje spanning in de film te vinden!? Regisseur Vicente Aranda frummelt wat met surrealistische beelden waardoor het resultaat uitermate traag verloop, De film deed met denken aan de Franse Jean Rollin, ook hij vermengde erotiek, vampirisme en surrealisme. Echter is die overeenkomst voor mij alles behalve positief waardoor de film dezelfde waardering krijg als die regisseur.

Aan het begin stelt Margaret Qualley, de vraag; "Wat is de reden waarom vrouwen non willen worden." Het antwoord hierop was "Liefde" De film portretteert vrij openhartigheid en zonder oordeel over deze mystieke passie. Het moet ergens rond 1962 zijn, als Cathleen (Qualley) toetreed als jonge postulante in de kloosterorde van de Sisters of the Sacred Rose. Blijkbaar niet wetende dat paus Johannes XXIII bezig was met ‘bij de tijd brengen’ van de Katholieke Kerk via het Tweede Vaticaans Concilie. De Eerwaarde Moeder is een hardliner die deze de veranderingen en versoepeling van de beperkingen verafschuwt en het ook als een belediging van haar levenslange toewijding als bruid van Christus ziet. Debuterende Maggie Betts (maakt al wel een documentaire) veroordeeld of keurt goed van wat ze op het scherm laat zien. Dat maakt deze film dan ook best goed... Echter blijft het voor mij (als leek) moeilijk te snappen waarom je de strikte katholieke gebruiken zou willen. Ook kom er niet echt antwoord die iets verklaard. In ieder geval speelde 24-jarige dochter van Andie MacDowell in 2017 haar eerste grote filmrol in dit religieuze drama en groeide anno nu uit als een bekende namen in film.

Voor de jaarlijkse Norsk Krigsfilm nemen ze ditmaal de geschiedenis van Noorwegens meest gedecoreerde burger, het hoofd van "Oslogjengen" (de Oslo-bende), verzetsstrijder Gunnar Sønsteby aka Nr. 24. Volgens zijn wiki gaf hij regelmatig lezingen over de oorlog aan schoolkinderen Dat hier de basis voor de film vormt. Het is verder net zo conventioneel als gewoonlijk.

Even tussendoor wat aanvullende info; Noorse verzetsstrijder Max Manus (film met dezelfde naam) maakte ook deel uit Oslogjengen, wat dan weer een afdeling was van de Linge-compagnie. Die onder andere bekend zijn van Operatie Freshman, de poging om een zwaar-waterfabriek op te blazen (film Kampen om Tungtvannet (2015) En in die zwaar-waterfabriek van Norsk Hydro werden de lezingscènes opgenomen.

Enfin de lezing opgenomen met handcamera worden afgewisseld met episodes uit Gunnars jaren 40-verhaal, De film springt dus steeds heen en weer van presentatie naar herinneringen. Je vraag je af; waarom krijgen we reacties van het publiek te zien? Bijkomstig probleem is dat je steeds weer uit de film raakte en personages soms komen en gaan.

In het derde bedrijf blijkt waarom men voor de lezingenscenes heeft gekozen. Er komt een morele keuze; Is alles wel zwart-wit en gelden tijdens een oorlog andere regels...er bestaat volgens mij ook geen oplossing. En het enige wat je krijg te zien, zijn vragen en dubbelzinnige antwoorden. Enfin het doet niet veel af van het cijfer! Maar doet de niet bij deze tijd passende muziek wel! Wie was verantwoordelijk om in een zo’n gedetailleerd historisch stuk, tijdens de climax van de film Radioheads ‘Exit Music (For a Film)’ te plaatsten? Een doodzonde!

Soms moet ik een film kijken die eigenlijk te slecht is om aankijken. Waarvan je weet voordat je hem opzet dat het niet veel zal zijn.Zo ook deze Nude for Satan. Het begin was nog redelijk, maar als we eenmaal het kasteel binnen gaan, is het algauw over. Op sommige momenten neigt de film zelfs naar porno. Harris en Calderoni spelen een dubbelrol, waarschijnlijk om de kosten nog iets meer te drukken. Maar ach in het kader van de avond van de wansmaak was hoe slechter het is, hoe beter. En dat was deze inderdaad!

Slaapverwekkend erotische thrillertje die zich verpakte als Giallo (er is wel wat meer voor nodig dan mensen in spiegels filmen) om zo mee te kunnen liften met het populaire genre. Er zijn soms wel een paar elementen, (zwarte handschoenen, J&B whisky) maar laat de vakkundigheid en het talent ver achterwege. Budget verspillen aan spanning die van de motorrijder-moordenaar uitgaat of gepassioneerde pretenties om er iets van te maken, zijn aan deze film niet besteed. De regie is flauw en zonder veel stijl of sfeer, dit is gewoon in elkaar gegooid. De film draait om een modellenbureau...wat een excuus was om zoveel mogelijk goedkope seksscènes en veel volledige frontale naaktheid in de film te krijgen. Het trieste is dat het verhaal best behoorlijk had kunnen zijn, waardoor er misschien een goede film uitkwam. Helaas was de film meer bezig met seks en naaktheid dan de handigheid van de moordenaar met zijn mes. Deze soft-erotische film met wat komedie-elementen was dan ook een behoorlijk lauwe aangelegenheid.

Film die op elk succes van andere films wil meevaren. Dit getuigt alleen al van alle namen die film draagt: Amazonas, Massacre in Dinosaur Valley, Cannibal Ferox 2. Terwijl Michael Sopkiw een soort Indiana jones speelt. Met Cannibal Holocaust of Ferox heeft het ook niet veel van doen. De kannibalen zijn eigenlijk niet meer dan een excuus om de dames uit de kleren te krijgen. Waardoor de originele titel de enige titel is die wel klopt: "Naked and Savage” Want de film heeft redelijk wat naakte vrouwen en erotisch getinte scenes. Verder wat humor en wat "vier vuisten" gevechten. Bloed is er ook en wat onschuldige dieren zonder het leed natuurlijk! Leukste scene was toen er een paar piranha's op bezoek kwamen. Nudo e Selvaggio is charmante genietbare exploitatie-trash film met meer borsten dan dat er kannibalen rondlopen.

Gefilmd onder de titel Le nuit des é toiles filantes ("De nacht van de vallende sterren"), een pseudo-surrealistische film over de ontmoeting van een meisje met de dood en het hiernamaals. De distributeurs hadden echter andere ideeën in gedachten; de eerste (Pierre Quérut) voegde soft-core beelden toe met Alice Arno en verkocht het als seksfilm. Toen het op video werd uitgebracht, verwijderde men de toegevoegde seksscènes, en huurde Jean Rollin in om ongerelateerde zombiebeelden te maken. Zodoende werd het uitgegeven onder de titel A Virgin among the Living Dead. Helaas is die titel ook een soort van spoiler!

Dat de keuze op Jean Rollin viel is niet heel gek want Jesús Franco bediend zich hier van hetzelfde soort surrealistisch, dromerig art-house stijltje wat je ook bij die regisseur ziet. Ik ben van dat getouwtrek tussen (s)exploitatie en kunst niet weg! Ik geef toe dat er wel een handvol momenten waren die vreemd of opvallend zijn; zoals een begrafenis waar de familie uit de maat een Latijnse hymne zingt, Franco die zelf een dwaze idioot genaamd Basilio speelt die door de gangen loopt en brabbeltaal praat met een afgehakte kippenkop of een lesbische--vampier-seksspel met een schaar.

De vrouwelijke cast is sexy en aantrekkelijk, en Christina von Blanc is een absoluut prachtig wezen met grote blauwgrijze ogen en met regelmatig alleen blote huid. Echter geef deze film maar een halfbakken gevoel. Het is een Goofy-film met naaktheid om de tekortkomingen te verdoezelen en slechts enkele momenten van inspiratie. Bovendien bestond er bijna geen plot... natuurlijk, misschien was het 'abstracte beeldvorming' of 'niet-lineaire verhalen vertellen' maar de gammele aard doet anders vermoeden!

Ondanks dat de film wel begint als politiefilm; je ziet dat de 21-jarige Clara in een dorpje bij Grenoble op weg naar huis, op brute wijze worden vermoord. Houdt de film zich echter verder niet bezig met het wie of waarom! Het is meer een docudrama over hoe een politieteam reilt en zeilt. De film is geïnspireerd op een echt gebeurde zaak, al verhuisde de regisseur het decor wel van een nietszeggende Parijse buitenwijk naar het meer fotogenieke Grenoble! Maar verder zie je eigenlijk alleen de onderzoeksprocedure; ondervragingen van verdachten, de ouders of vriendinnen. Tussen de ondervragingen door richt het zich natuurlijk ook op het wel en wee van de speurders; huwelijksproblemen, fietsen, blokkerende printers en onbetaalde overuren. En uiteraard omdat het lekker modern is; de mannenmaatschappij waarin vrouwen moeten leven. De film probeert daarmee bewondering voor de mensen die (met te weinig middelen en te veel zelfopoffering) deze zware job doen. Dat lukt ook wel maar zoals zo vaak is de werkelijkheid een stuk minder interessant en dan zijn 115 minuten toch best lang! Voor wie op een realistisch en dramatisch manier de politie aam het werk wil zien is dit best oké maar persoonlijk hou ik dan meer van fictief entertainment.

In de ‘The Conjuring II’ was er een geheimzinnige non te zien, twee jaar later kwam er een spin-off rond deze filmgriezel Die ‘The Nun’ werd ondanks lage beoordelingen de meest opbrengende film uit het Conjuring-universum. Het is dus geen verrassing dat er een vervolg zou komen. Vijf jaar nadat Valak, de demon in non-vorm, het klooster in Roemenië teisterde, zie je nu dat ze toch is weggeraakt. En wie de eerste film zag, weet ook hoe...!

Veel veranderd aan het concept is er niet. Taissa Farmiga speelt opnieuw de rol van de gekwelde zuster Irene, en is nu verscholen in een Italiaans klooster. Tuinder Jonas Bloquet, beter bekend als de Frenchie, heeft nu werk gevonden op een Franse kostschool. Na een reeks verdachte moorden in katholieke instituten, krijg zuster Irene de opdracht om dit te onderzoeken...drie keer raden waar ze uitkomt?

Verrassend is deze Dan Brown-achtige speurtocht dus niet en levert veelal zijn typische jump scares op! Is dat erg? Zeker niet! Veel is te danken aan de griezelige gotische sfeervolle cinematografie van Tristan Nyby (deed hij ook al bij The Dark and the Wicked (2020) en een paar toffe visuele scènes Er is zichtbaar aardig wat geld en aandacht besteed aan de special effects, kostuums en decors. Daarnaast is het voor een studio geproduceerde horrorfilm, nog best bloederig. Origineel of creatief nee...maar voor anderhalf uur popcorn-vermaak, kan je het ook slechter treffen!

Het oorsprong verhaal over de vreselijke non aka de demon Valak uit The Conjuring 2 is geen slechte horrorfilm, Helaas is het ook rechtlijnig en een beproeft recept. Uiteraard even Ed en Lorraine Warren erbij halen voor de herkenning, jumpscares en een een houten deur waarvan je niet moet denken dat die deur ooit opengaat?! Wedden...ja inderdaad je raad het goed...! Nee het verhaal is maar erg zwak en voorspelbaar. Maar ik vond dat de prent wel degelijk entertaint. Qua cast zat het goed. Zuster Irene (Taissa Farmiga, de jongere zus van Vera Farmiga die Lorraine Warren speelt) en Eerwaarde Burke (Demián Bichir) zorgen ervoor dat ondanks het mindere verhaal het toch nog goed aanvoelt. En dan was er de spookachtige setting van het oude klooster in Roemenië, met zijn aardedonkere lange gangen, prevelende nonnen, flikkerend kaarslicht, en het nabijgelegen kerkhof, ze maken veel goed! Die sfeer deed me wel wat denken aan de oude gotische horror en Dracula maar dan verpakt voor een popcorn-publiek.