La Noche del Terror Ciego (1972)

Voor zo'n oude film best aardig gemaakt. Maar het is allemaal niet sterk. Leuk om eens als tussendoortje te kijken. Verwacht geen bloederige scenes en gore. Ik snap nu waar de Efteling hun spookhuis heeft op gebaseerd. Ze hebben vast naar deze film gekeken. De nonnen, de graven en doodskisten die opengaan met lijken erin, de bewegende kruizen, de rook die er hangt. Zelfs het nonnengezang zit ook in het spookhuis van de Efteling en in deze film. Grappig.

Een jonge vrouw ontmoet tijdens een treinreis een oude vriendin van school. Ze kan het echter niet aan zien dat haar mannelijke gezel al meteen een oogje op haar heeft en springt van de trein. Ze komt aan bij een verlaten middeleeuws dorp. Vroeger werd dit dorp geregeerd door ge-excommuniceerde tempeliers met occulte nijgingen. In de hoop op het eeuwige leven offerde ze maagden aan de duivel. Uiteindelijk zijn ze allemaal berecht en hebben de raven hun ogen uitgepikt. Nu dwalen ze iedere nacht rond door de ruïnes, de blinden doden. Regisseur Amando de Ossorio combineerde de legendes die hij als kind had gehoord met de filmtechnieken die hij in George A. Romero's Night of the Living Dead had gezien. De film betekende een opleving voor de Spaanse Horror en er volgde velen vervolgen, waaronder ook veel onofficieel. Tombs of the Blind Dead is een vrij sfeervolle Spaanse Horror-film. Het concept vond ik op zich best sterk, alleen was het wel vrij goedkoop uitgewerkt. Sommige scènes waren bijna komisch in hun naïviteit. Skeletten die hun grafstenen weg kunnen schuiven, niet kunnen zien, maar wel kunnen horen. De film bevat wat aardige gore en ook wat bloot. Het is alleen net wat te langdradig om heel erg vermakelijk te kunnen zijn.

Machtige en sfeervolle scenes in de ruïnes. De tempelier zombies bewegen zich voort in een droomachtige sfeer onder meer met gebruik van slow motion en de gregoriaanse gezangen op de soundtrack. Geslaagde creepy sfeer, tonnen creepy sfeer eigenlijk en occasionele gore. The Night of the Living Dead is niet zo ver weg. De scene in het modelpoppenhuis, lijkt dan weer geïnspireerd op Mario Bava met die pulserende lampen en het creepy pakhuis. Prima regie en fotografie in het algemeen. Acteerprestaties zijn wat ze moeten zijn voor dit soort films. Het is niet allemaal perfect maar het geheel is zeker meer dan de som der delen.