Opinions

Zeer middelmatige thriller. Het is enorm traag en bezit geen enkele griezeligheid. Het draait om de vrouwelijke hoofdrol, die uiteindelijk voor zichzelf moet opkomen. In de eerste helft voert men enkele plotdetails die misschien eng kunnen worden op; een oude legende, problematische jeugd, vreemde verdachte buren, slaapwandelen maar in de tweede helft vergeet men dit volledig en gaat dan voor een flauwe en simpele ontknoping. Euh...het is een Belgische film...daar kwam het geld vandaan maar het speelt zich geheel af in Ierland. En ook de acteurs praten alle Engels. Tja en deze film bezat een onhandig plot over verdrongen trauma's en brengt onaangename, oninteressante personages. Misschien zijn er nog een paar aardige ideeën oké, en er zijn wat sfeerbeelden, maar eerlijk gezegd was dit niet heel bijzonder of goed te noemen.

Ten tijden van het succes van Frankenstein, Dracula en The Mummy maakte Hammer Film Productions ook een aantal Thriller /horrorfilms die bekend stonden als "mini-Hitchcocks". Dit waren low-budget thrillers en vaak in zwart-wit. Nightmare was de derde uit dat rijtje. En een zeer mooie sfeervolle film. Wat ook niet heel gek was aangezien de regisseur Freddie Francis was. Een cameraman die veel lof kreeg. Direct aan het begin is dat al te zien met een prachtige donkere scene van een verlaten donkere gang. Dit oude huis is ook een belangrijke factor die bijdraagt aan de goede spannende sfeer. Janet ( Jennie Linden) is op haar elfjarige verjaardag getuigen geweest van de moord op haar vader. Die moord werd gepleegd door haar moeder en zij wordt dan ook opgenomen in een psychiatrische kliniek. Op haar zeventiende heeft Janet last van verschrikkelijke nachtmerries en vreest dat ze ook gek aan het worden is. Dit verhaal deed mij vooral denken aan Gaslight (1944) Maar ik zag ook wat invloeden van Psycho (1960) en Hammers eigen Taste of Fear (1961) Halverwege is er een twist en deze kondigde ook een soort stijl-breuk aan. Helaas was die niet heel positief. Het leek alsof er opeens een andere cameraman/regisseur aan roer stond. Toch is het een zeer goede, fijne psychologisch suspense-film met een prima onverwacht einde.

Romano Scavolini's Nightmare (beter bekend onder de Britse titel Nightmare in a Damaged Brain) werd verboden tijdens het "Video Nasty"-debacle in Groot-Brittannië en bleef dat tot 2005. Bovendien heeft Tom Savini, aan wie de speciale effecten worden toegeschreven, publiekelijk ontkend dat hij aan de film heeft gewerkt. Hij beweerde dat hij het project had doorgegeven aan Ed French (die Sleepaway Camp, The Stuff, Terminator 2) en dat is ook niet verkeerd!

Want als het op één gebied niet teleurstelt, zijn het wel de effectscènes met gore en bloed. Hoewel het grootste deel van het bloed zich beperkt tot het begin en einde van de film, is wat we wel krijgen gruwelijk goed in beeld. En bloedvergieten en kinderen levert een ban op! Technische gezien zijn de effecten zeer goed voor zijn tijd; het is niet moeilijk voor te stellen dat Savini op zijn minst enige invloed op hun productie had.

Behandelende patiënt, George Tatum is genezen van zijn gewelddadige neigingen, wordt vrijgelaten uit de kliniek en in plaats van een modelburger te worden pakt hij zijn oude gewoonte weer op. Het subplot over George's "rehabiliteren" is volkomen onnodig. De film werd zo een nogal warrige aangelegenheid, een slasher die lijdt aan een eindeloos middengedeelte waarin te weinig gebeurt.

En dan nog even dit; de film kreeg vanwege het expliciete geweld en de seksualiteit in Amerika een X-rating en werd verboden in het VK. Maar toen het werd uitgebracht onder de alternatieve titel op video werden de distributeurs geconfronteerd met juridische stappen omdat ze de film in de oorspronkelijke versie uitbrachten. In 1984 werden alle drie de leidinggevenden schuldig bevonden, waarmee ze de enige personen werden die in de gevangenis belandde voor een "Video Nasty"

We zien Mickey O'Rourke (“The Projectionist”) in het Rialto Theater werken, in de verbindende scenes tussen de vijf filmpjes, die het gelokte publiek en wij te zien krijgen. Hiermee presenteert "Masters of Horror" -bedenker Mick Garris, zijn omnibusfilm.

Met 'The Thing in the Woods' bijt Alejandro Brugués (Juan of the Dead), het spits af. Wat aan het begin als de 'The Welder' wordt geïntroduceerd, nog lijk op de zoveelste tiener-slasher, veranderd plots in iets anders. En door te spelen met de meerdere griezelclichés en de sterke final girl Samantha (leuke nieuwkomer Sarah Elizabeth Withers) is dit een prima opener en zet direct goed de toon.

‘Mirari’ is de volgende en komt van regisseur Joe Dante (Gremlins), en gaat over een vrouw met een litteken in haar gezicht, wiens echtgenoot-in-wording haar manipuleert om plastische chirurgie te ondergaan vóór hun bruiloft. De dokter is de welbekende Richard Chamberlain en Davids moeder Nadia is Belinda Balaski, (The Howling, Gremlins). Helaas is het filmpje erg voorspelbaar en tevens de zwakste van de vijf.

Hierna is het de beurt voor ‘Mashit’, van regisseur Ryuhei Kitamura (The Midnight Meat Train),waarin hij een wervelwind aan bloed over een katholieke school uitstort. Het leidt tot een onvergetelijke scène waarin we Vader Abuelo met een zwaard zien. De wilde finale had wel wat weg van Kitamura's film Versus (2000).

In 'This Way to Egress' pakt regisseur David Slade (Hard Candy, 30 Days of Night), zijn intense zwart wit-sfeer van de Black Mirror-aflevering 'Metalhead' weer op. Moeder Helen (Elizabeth Reaser, Ouija: Origin of Evil ) maakt een surrealistische naargeestige afdaling naar de hel, zit gevangen in een nachtmerrie van waanzin. Een mindfuck die met afstand het hoogtepunt is. De dokter is Ezra Buzzington (Goggle uit The Hills Have Eyes)

Regisseur Mick Garris tekent voor het afsluitende filmpje 'Dead' en gaat een stuk kalmer te werk; een jongen verliest zijn ouders (de moeder is Annabeth Gish, Before I Wake) en is even dood waarnaar we in het ziekenhuis een leuk maar vrij standaard ik-zie-dode-mensen verhaaltje zien. De man met hechtingen die hierin is te zien, blijkt special effecten specialist Dirk Rogers te zijn!

Ondanks dat er wel wat aanmerkingen zijn, is dit zeker een uiterst vermakelijke en bovenverwachtingen erg goede anthologie-film waar zeker een paar hoogtepunten in zitten.

Door het grote aanbod van (horror)films en de wisselvalligheid van de kwaliteit, blijft het altijd maar de vraag of de uitgekozen film, iets is! Met actrice Amber Benson (Tara Maclay uit Buffy the Vampire Slayer), een opvallende titel en een intrigerend plot, begon ik met goede hoop aan de film. Helaas viel dat met deze film dus tegen!

Er wordt met deze film domweg teveel ingezet op persoonlijk drama. De makers willen daarnaast veel meer laten zien hoe hip ze zijn door een Lesbische relatie toe te voegen. Niets mis mee maar hierdoor vergeten ze wel dat een horror, schrik moet opwekken of spannend moet zijn. Er zijn wat nachtmerrieachtige scenes, die met kleurenfilter worden getoond en aan het einde wat CGI, maar die zien er te amateuristisch uit. Als die obsessie en waanzin moesten voorstellen, was dat niet geslaagd. Net als deze film!

Goede vermakelijke B-film!! Verwacht geen al te hoog niveau film. Maar er zijn genoeg films die een heel stuk slechter presteren. Dan gaat mijn voorkeur toch naar een film als deze die met liefde voor het genre is gemaakt! Stop dus alle genre`s in de blender en doe er een snufje liefde bij en dan moet je zoiets als dit krijgen! Ik was vooral weg van Tiffany Shepis , ze speelt overtuigend en was ook nog eens een lekkere verschijning. Tja, ze was dan ook al in meer dan 100 filmpjes te zien. Ik heb echt van de film genoten!

Ik ben best gek op horror-anthologiefilms. Daarom was ik ook blij dat dit, zeg maar, tweede deel van Nightmare Radio (alleen Nicolás Onetti was hier de producer, zijn broer niet) Deel twee dus doet het eigenlijk precies hetzelfde; Candy, een middernacht-radio-dj die luisteraars aanmoedigt om op te bellen en "ware" macabere verhalen te vertellen. Met behulp van deze wraparound (van Carlos Goitia) worden kijkers een handvol korte films die al in eerder zijn uitgebracht, voorgeschoteld.

Het eerste segment; Playtime uit 2013 geregisseerd door Ryan J. Thompson (Visuele Effecten-kunstenaar van veel shorts) Een slapende vrouw wordt wakker gemaakt door haar televisie die aangaat wat volgt is een soort Poltergeist op speed. Vakkundig en met 3 minuten erg kort.

Het tweede segment; Foxes uit 2011 heeft zich al bewezen want kreeg verschillende prijzen. Niet gek als het geregisseerd werd door filmmaker Lorcan Finnegan (Vivarium(2019) & Nocebo (2022)) en voor mij de bekendste. We volgen een getrouwd stel dat het moeilijk heeft in hun afgelegen rijtjeshuis (een voorbode van Vivarium) De vrouw raakt in vervoering door de krijsende vossen die ronddwalen. Bij dit verhaal moet je geduld hebben want het bouwt langzaam op naar zijn horror-einde.

Het derde segment; Playback, uit 2015, geregisseerd door Nathan Crooker (wat shorts en tv-serie werk) Een man in zijn appartement ziet op zijn televisie een moord in zijn flatgebouw gebeuren. Na een schreeuw uit de gang, gaat hij op onderzoek uit. Het filmpje is goed en interessant maar de korte speellengte weerhoudt het van beter.

Het vierde segment; Insane uit 2014 geregisseerd door Adam O’Brien (de enige regisseur die terugkeert) Dit verhaal volgt een makelaar die een verlaten psychiatrisch ziekenhuis laat zien, aan een regisseur die opzoek is naar een locatie voor zijn volgende film. Uiteraard ontvouwt zich er een overlevering over dit gebouw. Met 19 minuten voelt dit vrij compleet en geen wonder dat ook deze al meerder keren n prijzen is gevallen.

Het vijfde segment; Liz Drives uit 2017 en daarmee het jongste filmpje geregisseerd door Mia Kate Russell (Makeup-artiest, en M is for Muff in ABCs of Death 2.5) Het volgt een paar zussen die op weg zijn. Bij het stoppen bij een benzinestation dwingt een met bloed bedekte man de ene zus om bij hem in te stappen. Dit mondt uit in een kat-en-muis-horrorthriller met een twist aan alles wat we dachten te zien.

Het zesde segment; Chateau Sauvignon: terroir uit 2015 geregisseerd door David M. Night Maire bezit van alle filmpjes de meeste prijzen. Vader en zoon runnen een wijngaard. Ze hebben moeite met voorraden omdat de zaken slechter beginnen te worden. Inderdaad een prima en sinister filmpje maar er zijn wat ook losse eindjes die niet werden opgehelderd doordat het te kort was.

Natuurlijk zal iedereen door de verschillende regisseurs en verschillende stijlen, een eigen smaak hebben en een andere favoriet aanwijzen maar alle zijn zeker niet slecht. Kan ook eigenlijk bijna niet want het is de bedoeling van de film om bewezen en prijswinnende shorts door middel van een wraparound bij elkaar te brengen. En ook al voegt de overkoepelende verhaallijn niets toe, krijgen we zowel de kans om deze shorts te bekijken. Iets minder als de vorige Radio-nachtmerrie maar nog steeds prima!

Een aardig plezierige film, maar erg gebrekkig met zijn folk-horror-inspanningen. Regisseur Nvotová is duidelijk meer geïnteresseerd in reflecties op menselijk gedrag in een huidige samenleving op het platteland. Het probeert dus meer een overeenkomst te trekken tussen de heksenvervolging uit het verleden en vrouwonvriendelijkheid in het heden. Tja de film is niet vies van een stukje vrouwen-empowerment! Mannen zijn oude klootzakken, of jonge heethoofden. Een traumaatje uit verleden fleurt alles een beetje op.

Verteld over een reeks hoofdstukken zie je dat; na een ongeluk van haar kleine zusje en haar vlucht naar de stad, keert Šarlota (gespeeld door Natália Germáni), nu een verpleegster van dertig jaar en achtervolgd door haar verleden, terug naar het bergdorp Hier wordt ze in verband gebracht met de oude folkloristische overlevering. Ze vindt steun bij de mysterieuze, kruidkundige genaamd Mira (Eva Mores) Je vraag je wel af; waarom blijven die twee jonge vrouwen, in vredesnaam in dit een afgelegen en door vooroordelen getergde dorp in de Slowaakse bergen?

Ik vond het eerlijk gezegd lastig om deze te beoordelen omdat dit zover van horrorgenre is afgedreven, dat je er niet eens meer van kan spreken. (de genre-aanduidingen die MM hanteert is dus veel beter van toepassing!) Maar eerlijk is eerlijk, in de tweede helft worden de dingen wel mystieker en bovennatuurlijker (was het qua genre onzeker over zichzelf?) en er zijn elementen die betrekking hadden op heksen; Šarlota draagt bv. een pruik (verklaard als een gevalletje van trichotillomanie), er zijn kikkers en er is een ongelooflijk goede heksensabbatscène! De scène als geheel is geweldig van opzet!

Ondanks een looptijd van bijna twee uur waren er dus wel regelmatig "leuke" gebeurtenissen die mij geïnteresseerd hielden, maar uiteindelijk levert het ook een film op die vanwege het feit dat het te vaak niet veel doet of niet uitbundiger los gaat, het niet helemaal doet voor mij. Alle gebruikelijke heksen-attributen zitten wel in deze film, niettemin is het te terughoudend om meer in te zetten op griezeligheid. De regisseur weet nergens om iets horrorachtig te brengen, maar desondanks ben ik wel positief over de film! Laat ik ter wille van de heksensabbatscène naar boven afronden!

Onder het mom van beter goed geleend dan zelf bedacht, gebruikt deze film de elementen van vele andere om zelf een spannend verhaal te vertellen. De regisseur is duidelijk fanboy! Echter als de pastiche van vertrouwde horror goed gedaan is, kan dat soms best goed zijn!

Zo zijn er in de film regelmatig levendige nachtmerries te zien en met de aanwezigheid van Robert Englund (de iconische dromen-demon Freddy Krueger) is die link al snel gelegd. Ook zijn er deuren te zien die erg Lovecraftiaans aan doen en verdere architectuur leek wel van Dario Argento’s Inferno (1980) En dan zijn er nog: een meisjes-tweeling die doet denken aan Stanley Kubrick’s The Shining (1980), een man die stokoud is maar nog steeds leeft die deed denken aan Alexandro Bustillo and Julien Maury’s Livid (2011), geesten die bedriegen en vastbesloten zijn om hun weg terug te vinden naar de wereld van de levenden uit James Wan’s Insidious (2010) en het gebouw dat eigenlijk een poort naar de hel is van Lucio Fulci’s The Beyond (1981)

De film speelt zich geheel af in Sofia, Bulgarije. Een meerwaarde voor de kijker is deze locatie niet maar het feit wil dat het daar wel goedkoper filmen is. Oud-politieagent Brett Irlam krijgt in zijn nieuwe baantje als beveiliger alleen maar opdracht om camera's in de gaten te houden. Mocht hij iets zien dan moet hij bellen. Tja...makkelijk verdienen maar hey het is een horror, dus er verschijnt natuurlijk iets op die camera's De film bouwt lang op dat mysterie en barst alleen in het einde wat uitbundiger los. Al weet de film het wel interessant genoeg te houden en zijn er ook een paar prima mainstream-jump-scares.

De hoofdrol is weggelegd voor Jason London (Dazed and Confused en The Rage: Carrie 2) Hij acteert wat houterig maar het volstaat. Zoals ook de rest van de cast. Alleen Lorina Kamburova (kleine rolletjes in Leatherface en Day of the Dead: Bloodline) als koffie-bar medewerkster die valt voor de charme van de Amerikaan, voelde een beetje bedacht. Gelukkig was ze wel een leuke verschijning.

De film is, mede door ietwat verwarrende geleende invloeden, verre van perfect maar weet een leuke spannende sfeer te creëren met zijn beschikbare middelen.

Hoewel er een auto is, is het in wezen een zombiefilm. Nou ja die door alien-virus-besmette mensen zijn de aanleiding voor een ongebreidelde achtbaanrit van filmische waanzin die je alleen in J-splotation ziet! Het is zo waanzinnig dat je niet kan uitleggen wat er gebeurt of waarom het gebeurt. Ook de plotbeschrijving is maar een klein gedeelte en het beschrijven is onbegonnen werk...de film zelfs is ook slechts marginaal bezig met zijn plot. Wat je krijgt is zoiets als een montage van twee uur van zombies en iedereen die in de buurt er van is, op alle mogelijke manieren ombrengen. Een schoolmeisje met een kettingzaag-katana, en een cowboy, die op vrolijke deuntjes, zorgeloos afgehakte hoofden en eindeloze bloedgeisers verzorgen! "I LOVE IT!" En dat alles met grafische details in beeld. Ondanks dat laag budget moet zijn geweest was het technische aspect behoorlijk indrukwekkend voor een splatter. De special make-up effects artiesten hebben spectaculair werk geleverd! Natuurlijk hebben veel van die effecten nog wel een low-budget-uitstraling Dit is geheel in Japanese Splatter-traditie, maar de pure creativiteit, maakt dit meer dan goed en draagt ​​alleen maar bij aan het campy-plezier. Sowieso vele andere horrorfilms ben je al blij bent als er paar kills goed worden gedaan, hier is een constante stroom van de meest krankzinnige waanzin...Tja... voor mij was dit een heerlijke, gigantische gave, bloederige filmervaring die geen grenzen kent!

Het is een solide horrorfilm maar het deed ook niets nieuws of aparts. Het vertoont (te)veel overeenkomsten met The Ring (2002) en Annabelle (2014), maar mist originaliteit en vertrouwt compleet op horrorclichés die keer op keer zijn gezien. Hoe dan ook, het verhaal speelt zich eind jaren tachtig af in Spanje in een kleine stadje, waar de legende over het 'communiemeisje' ten ronde doet. Tja...na een nachtje clubben vinden vriendinnen Sara en Rebe een communiepop in het bos en het is niet zo gek dat die allerlei soorten chaos en angst veroorzaakt. Helaas zijn de scènes die voor spanning moeten zorgen regelmatig te herhalend. En oké er zit nog een twist aan deze hele beproeving maar deze wending aan het einde is enigszins twijfelachtig, omdat het een typisch cliffhanger voor een vervolg opzet. De carrière van de Spaanse regisseur Víctor García bestaat voor groot deel uit Amerikaanse horror-sequels; Return to the House on Haunted Hill (2007), Mirrors 2 (2010), de 9de Hellraiser: Revelations (2011) en recentelijk Bird Box: Barcelona (2023) en deze film past netjes in tussen zijn oeuvre want meer dan een Spaanse versie van een Hollywood-film over een spookachtige pop werd het niet.

Ben Blaine en Chris Blaine leveren met Nina hun eerste film af en die is helemaal niet verkeerd. De film heeft als genre Horror maar eigenlijk is iets meer dan dat! Het gaat over het verwerken van de dood van een geliefde. Die vriendin komt hier dan ook daadwerkelijk terug. Maar niet om te spoken maar om stevige opmerkingen te maken. Toch kreeg ik op een bepaald moment wel genoeg ervan om Abigail Hardingham te zien liggen ketsen. Al met al een leuk film-debuut die naar meer smaak.

Dit is een biopic over de laatste jaren van het leven van Dazai Osamu (1909-1948) een bekende Japanse fictieschrijver en volgt hem en drie (de andere Engelse/Japanse titel zegt het al, de titel 'No Longer Human' is het laatste geschreven boek) laatste vrouwen in zijn leven. Het richt zich dus vooral op de vrowuen; de relatie met zijn vrouw Tsuchima Michiko en de twee affaires Ōta Shizuko en Yamazaki Tomie. In de film zijn twee elementen die prima werkten: de uitvoeringen en de cinematografie.

De acteurs en actrices deden het erg goed! Alhoewel een egocentrische schrijver me ook weinig kan boeien. De andere factor, de visuele flair was sterk. Van landschappen, de berg Fuji, de kersenbloesems tot de bij het tijdperk (tussen 1946 en 1948) passende decors en kostuums.

Behalve historische feiten over Dazai's decadente levensstijl is er ook niet veel anders te zien. Je ziet een gekwelde schrijver maar iemand die nog nooit heb gehoord van de persoon zal dat na afloop niet zo heel gek meer zijn komen te weten. Laat staan een fan worden. Hij was misschien een fantastische romanschrijver en zo...maar misschien iets meer context om hem te waarderen...? Of was het op basis van wat hij in de film doet, (drank en rokkenjagen) de bedoeling om een onsympathiek destructief persoon neer te zetten?

Regisseur Anthony C. Ferrante staat natuurlijk vooral bekend om de Sharknado-films maar na het stoppen van die franchise bleef ander succes uit.(uhm, heel gek...) Na wat kerstfilms en een paar Lifetime Network-films kwam hij nu met andere, meer serieuzere aquatische dreiging; "De Nix", (in het Nederlands "Nikker") een wezen uit het volksgeloof, een soort kwaadaardige waterman of waterduivel. En het was ze ook gelukt om Dee Wallace voor een rol te krijgen! Ik was benieuwd!

De film begint ergens in het verleden (ook groot aangeduid met; "THE PAST") een picknick van de familie Coyle bij een vijver wordt grimmig als dochter Tessa (Angelina Karo) vermist raakt of verdrinkt. Vijfentwintig jaar later (ja daar waren de letters; "THE PRESENT") is de familie nog steeds niet hersteld. De film volgt vooral het bekende pad! Een tragedie veroorzaakt onoverkomelijk verdriet en uiteindelijk vermoeden ze dat hun ongeluk, het werk is van een bovennatuurlijke kracht. Algauw is het verhaal uitgegroeid tot een verzameling van de grootste hits voor dit soort films.

Tjonge hoe vaak je het wezen in de hele film wel niet zag? Die overvloedigheid gaat ten kosten van spanning. Nu was de film toch al vrij licht op de horror-vlak. Zelfs de praktische effecten, waaronder het wezen (ja geweldig een man in pak is top) en een rommelige zelfmoord, kunnen het niet redden. Ze willen het psychologisch houden...maar hadden ze die Lifetime-films als voorbeeld? Pas in het laatste gedeelte als de hoofdrolspeler zijn greep op de realiteit begint te verliezen, werd het soms een klein beetje vreemder en interessanter.

Natuurlijk was er ook nog een ontroerende epiloog, (oh je raad het al aangekondigd met;"THE FUTURE") Tja, dit was niets anders dan een puinhoop met pretentieuze bedoelingen, maar die meer te maken heeft met trauma en verslaving dan met horror!

Tweede middellange film uit de VPRO-reeks Koolhoven presenteert waarin televisie- en filmmaker Martin Koolhoven zes nieuwe regisseurs de kans geef om een genrefilm te maken. De film probeert een "wat als'-scenario uit te voeren. Wat als íédereen via het NL-Alert-systeem een bericht krijg dat er een bom op Amsterdam valt? Wat als een jonge moeder zichzelf per ongeluk buitensluit terwijl haar baby alleen in huis zit? Het is ambitieus om met een klein budget, een ​​grootschalige rampenfilm te maken. Helaas strandt het vooral in Hollandse kneuterigheid en simpele herkenbaarheid. Visueel is het maar erg matig, zeg maar een televisie-stijltje met weinig aandacht voor verlichting of camerahoeken. Nu was dat misschien ook niet echt mogelijk omdat het de meeste tijd, niets anders was dan personages die stonden te wachten en te duwen voor een lift en een vrouw die loop te rennen door de stad In beiden gevallen gebeurde er niet veel. Ik dacht toch dat het genrefilms waren dus waarom zijn de mensen beleeft en is de uitvoering dan zo braaf?

Een Peruaanse horrorfilm die er erg sfeervol uit ziet. Verder zien we het bekende riedeltje van familie die naar een nieuw huis is verhuisd en daar al gauw te maken krijg met vreemde zaken. Alle clichés zijn er dus ruimschoots in aanwezig! Er zijn echt geen verrassingen! Het is domweg genrewerk wat de klok slaat. Met leentjebuur bij de grote namen in het genre. Erg is dat niet! De clichés worden effectief gebruikt en daarnaast is er een leuke duistere sfeer. De personages krijgen zelf iets meer achtergrond mee dan normaal het geval is bij een B-film. De special effects zijn in dat opzicht natuurlijk ook niet van goede kwaliteit maar ze volstaan. Helaas bediend de film zich ook van clichématige jump-scares. Het wiel opnieuw uitvinden zal deze film absoluut niet doen maar ach met de redelijk korte tijdsduur is het nog best goed vertoeven.

Prima whodunnit-thriller die zijn momenten heeft! Alhoewel 'wie-deed-het' er zijn maar vijf spelers dus wordt dat algauw losgelaten. De film is dan ook op dat gebied niet al te ingenieus, maar het bouwt wel effectief wat spanning op en toont eveneens wat schokwaardige elementen die niet zouden misstaan in een horrorfilm. En uiteraard met wat 'onverwachte' wendingen om de voortgang van de rechttoe rechtaan benadering wat meer vaart te geven. In de film ook kleine maar prima cast; waaronder nieuweling Havana Rose Liu die het goed deed in de hoofdrol, Dale Dickey is opvallend en doet het altijd wel goed en bij Dennis Haysbert had ik zo momentje van waar ken ik die ook alweer van... dat was natuurlijk van de serie 24 waar hij de President David Palmer speelde! Prima vertier voor een avondje bankhangen.

Dit is de eerste film buiten de VS geproduceerd door Blumhouse. Yup een Mexicaanse film van Blumhouse en persoonlijk vond ik hem helemaal niet zo heel slecht! Een meisje op sociale media besluit voor meer volgers te verhuizen naar een spookachtig appartement Echter zet ze gebeurtenissen in scène, zonder te beseffen dat ze daarmee juist een kwaadaardige kracht oproept. De film is gefilmd met een schokkerige handcamera en er is regelmatig het scherm van een computer of telefoon te zien. Actrice Karla Rodríguez Coronado leverde behoorlijke acteerprestaties De andere deden het wat minder overtuigend. Hoewel de film gelukkig niet leunt op schrikeffecten en erin slaagt een gespannen sfeer te creëren bevat het ook veel clichématige horrorfilmmomenten En ja...die zijn door haar in scène gezet maar de film haalde daar ook zijn horror vandaan! De film is niet slecht, maar daardoor ook niet echt baanbrekend. (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Goede en harde toevoeging (zover als je van goed mag spreken) in het Rape Revenge-genre! Vier Argentijnse meiden gaan op een roadtrip door de La Plata regio van Argentinië, maar dat verloopt wat minder vrolijk dan verwacht. Een meisje dodelijk gewond langs de kant van de weg en stel lokale zwijgzame stropers zorgen dat dit een zeer onprettige film werd! Deze nemen de meisjes mee naar de bossen waar ze herhaaldelijk brutaal verkracht gemarteld en geslagen worden! Die scenes duren even en zijn geen prettige plek! Uiteindelijk moet in films als deze de wraak zoet zijn, en in dit geval is deze zoet. De speciale effecten van die wraak waren goed gedaan, wonden, het bloed en de bloederige moorden zijn volledig in beeld! Wel opvallend is dat in de film veel spraak ontbreekt en dat er bevreemde soundscapes zijn te horen. Wat de film een soort serene rust gaf. De film is verder opgenomen met een jaren '70 Grindhouse-filter wat de film vooral veel goed doet! De film is netjes gemaakt, de beelden, hoe bruut ook, zijn door vaardige handen in elkaar gezet en dat zie je er toch aan af. Een geslaagde film, gemaakt op een klein budget en in een subgenre wat niet iedereen ding is!

De film begint met een titelreeks met oude beelden van iets dat wordt verwijderd uit een griezelig ogende Zuid-Amerikaanse tempel. Daarna zie je Ambar (Cristina Rodlo, Yaritza uit Too Old to Die Young) in Amerika aankomen op zoek naar een beter leven, maar als immigrant zonder identiteitsbewijs is dat geen gemakkelijke opgave. Na een paar tegenslagen kan ze een kamer krijgen in een griezelig vervallen pension....

Immigranten kunnen makkelijker het slachtoffer worden van geweld en uitbuiting omdat ze weinig mogelijkheden hebben voor hulp. Sociaal commentaar toevoegen in goede horrorfilm, dat is moeilijk om voor elkaar te krijgen omdat te veel real-life drama, de sfeer van een film kan doden en de angst kan wegnemen. Gelukkig gaat deze film bijna vol voor horror en mysterie. Vanaf de eerste scène hangt er iets griezeligs en onheilspellends in de film.

Er zijn hier en daar ook een paar goede jump-scares. De geesten die op de achtergrond rondhangen zijn behoorlijk griezelig. Het donkere en schaduwrijke huis en de straten bezitten de perfecte sfeer om je de kriebels te bezorgen. Alle elementen van het spookhuis zijn aanwezig; de geluiden, de flikkerende lichten, de gloeiende ogen! Pakt eveneens de eeuwenoude spookhuisvraag aan; waarom een ​​​​huurder niet eenvoudigweg uit het spookhuis vlucht. En dan komt er nog de brute derde act!

Het speelfilmdebuut Santiago Menghini doet het goed als spannende horrorfilm met een onvergetelijke finale. Het bezit een intrigerende titel, had als uitvoerend product David Bruckner en het script is aangepast van een roman van Adam Nevill. Het gebrek aan grip op de mythos achter dit vreemde maar spookachtige gebouw maakte het zelf nog beter!

Korte film met een griezelig wezen. Gesitueerd voor Halloween en een variant op het creepy monster onder het bed.

Wow, wat een heerlijke verrassing was deze sci-fi-horror! Het merendeel van de film is volgens een klassiek geval van ‘mens versus alien’. Alsof regisseur Brian Duffield van alles in de blender stopte...waarbij er dit supergave overlevingsverhaal als eindresultaat eruit kwam.

Bovendien leer je zwijgzame loner Brynn Adams (Kaitlyn Dever) kennen via een visuele verhaalvertelling, in de hele film worden er slechts een paar woorden gesproken. Ze is een zelfstandige vrouw maar alleen dus waarom zou ze hardop tegen zichzelf praten of om hulp roepen? Hints naar Brynns verleden, haar sociale isolement dus op hulp hoeft ze niet te rekenen, zo veel is duidelijk. Gekoppeld aan de dreiging van een Alien invasie levert dat een protagonist op waar je makkelijk mee meeleeft.

Daarnaast vertrouwt de film op zijn audio (soundtrack en geluidseffecten) en visuele vormgeving. Géén boem-hard geluid jump-scares maar subtiel; Brynns ademhaling, het trippelen van voetstappen, het geklik van de buitenaardse wezens of het gekraak van hun botten. De weergave van de Aliens is trouwens ook klassiek; met grote bolvormige ogen. slank en grijs ze waren zeker mooi vormgegeven met CGI!

En dan het einde dat deed denken aan een Twilight Zone-episode, maar dan zonder de voice-over die het allemaal uitlegt. Het is open voor meerdere interpretaties, samen met het ontbreken van dialoog zijn dit gedurfde zetten, en de reden dat deze film direct naar streaming (Disney+) is gegaan. Voor mij één van de films van het jaar en het zoveelste bewijs dat je voor plezierige genrefilms niet in de bios moet zijn!

De zombiefilms zijn vanaf de occulte ‘White Zombie’ uit 1932 al populair. In 1968 kwam ‘Night of the Living Dead van George Romero uit en sinds dien zijn ze bijna niet meer weg te denken in het horrorgenre. Ze verschijnen in vele vormen en ook de oorzaken veranderen nog weleens. Zo worden de zombies van de Spaanse regisseur Jorge Grau veroorzaakt door milieuvervuiling in de vorm van een experimentele machine van het Ministerie van Landbouw. Hierdoor moeten hoofdpersonen George en Edna zich verdedigen tegen een aantal hardnekkige levende doden. Terwijl ze ook nog te maken krijgen met een hardnekkige en kortzichtige politie-inspecteur die hen verdenkt van moord, satanische rituelen en het schenden van graven. Dit alles zeer mooi in beeld gebracht. Bovendien zijn de meeste make-up effecten goed uitgevoerd. Nadeel was dan weer dat de zombies niet consequent (ingewanden eten om later alleen te moorden) waren. Ook in de kelder tijdens het bezoek aan de begraafplaats kwamen er een paar vreemde acties langs. Dit doet echter niets af aan de kwaliteit die ‘The Living Dead at Manchester Morgue’ ontegenzeglijk wel bezit. Het is waarschijnlijk een van de leukere en vermakelijkere zombiefilms uit de jaren zeventig.

Hmm, ik vind de ark van noach een van de leukste verhalen uit dat dikke boek. Maar deze verfilming is toch een een beetje tegengevallen. Langzaam en vond het ook maar weinig spectaculair.Kreeg een beetje het gevoel dat er naar parabellen met onze tijd werden geprobeerd te prediken

Regisseur Ilya Naishuller eerste film was een unieke actiefilm geheel opgenomen in P.O.V. (zoals de first person shooters) Zo goed en origineel concept was er in deze tweede film niet! Die eerste film opende namelijk voor de regisseur de deur van Hollywood. Daardoor was er duidelijk wel meer budget maar moest hij wel werken met een veel traditionele script (“A History of Violence”, “Falling Down”, "The Long Kiss Goodnight" “Shoot ‘Em Up”, “Taken” of “Equalizer” ) van de hand van de schrijver Derek Kolstad (John Wick) Ja, dat script is vooral het veilige "been here, seen that" Echter twee elementen laten deze film ver boven het gros uitstijgen! Ten eerste is dat Bob Odenkirk (van het al even goede “Better Call Saul”); en hoe hij de saaie huisvader Hutch Mansell met een geheim speelt! Nu Liam Neeson te oud wordt en niet meer goed kan overtuigen en Keanu Reeves het nooit heeft gehad, bewijst Odenkirk dat hij het in zich heeft om een geloofwaardige actiester te zijn! Meest aantrekkelijk aan hem maakt, dat hij geen superheld is en ook klappen moet incasseren! Daarnaast is opa Christopher Lloyd een genot om te zien. Wel jammer dat Harry gespeeld door RZA en wat ik vermoed half-broer was, slecht uitgewerkt werd. Nu leek het net alsof er een paar excuus donkere mensen in de film moesten zitten! Maar RZA scoorde wel even een drievoudige headshot! Het andere hoogtepunt is de regie van llya Naishuller! Hij weet ondanks dat eenvoudig verhaal er een stel erg mooie scenes in te stoppen! Het tracking-shot van het gooien van een pistool was er bv. zo één! De actiescènes zelf waren goed overzichtelijk, zijn regelmatig bloederig in beeld en bezitten een soort cartoonachtige grappigheid! Het bus-gevecht dat aan het begin van de film plaatsvindt, steekt wel boven de rest uit. Ja in zijn krappe 92 minuten geeft de film je precies wat je wil en soms is dat ook genoeg om plezier te hebben! Blijf na de aftiteling ook nog even kijken want er komt nog een bonusscène!

Nocebo is Latijn voor 'ik zal schaden' en het tegengestelde van het placebo. Dus het gezondheidseffect van een patiënt die zich zieker gaat voelen dan hij eigenlijk is. In de film schittert Eva Green als Christine, een modeontwerpster van duur-ogende kinderkleding. Ze heeft het allemaal: een knappe echtgenoot, een slim jong kind, Roberta, een hectisch gezinsleven en een groot, mooi huis. Dat wil zeggen, totdat een mysterieus telefoontje haar nieuwste modeshow onderbreekt...ze krijgt plotseling een mysterieuze en slopende ziekte, en daaropvolgend verschijnt de Filipijnse verzorger, Diana op haar stoep...je weet natuurlijk dat Diana er niet voor niets is en welke grote zonde de kern van het verhaal vormt is snel duidelijk....regisseur Lorcan Finnegan en schrijver Garret Shanley, die ook samen werkten aan de vorige film "Vivarium" houden het eenvoudig. Via een reeks flashbacks komen we het verhaal te weten. De film is op zijn best wanneer het neigt naar horror! En bevat dan ook een stel angstaanjagende beelden vooral tijdens Christine's hallucinaties en visioenen; een gigantische teek, wonden bij collega's, de door teken geteisterde hond en de aardig bijzondere eindconclusie. Bovendien doet de score van Filipijnse percussie-instrumenten het uitstekend om de angst in de hele film te accentueren. Alhoewel het geen erg enge film is, is het dus wel doordacht en een redelijk effectieve film!

Sfeervolle afsluiter van de Blind Dead-reeks van regisseur Amando de Ossorio. Wederom herrijzen de op bloed beluste, blinde en gemummificeerde tempeliers op hun uit het graf om alleen op gehoor hun slachtoffers te lokaliseren.(iets wat dit keer vrij minimaal was te zien) De film is net als de drie andere zeer goedkoop gemaakt, maar het is toch knap hoe er met minieme middelen een geslaagde griezelfilm is gemaakt. Het zichtbaar gebrek aan geld kan soms wel hun tol eisen, vooral de belichting in de nachtelijke scènes laat wat te wensen over. Tevens is acteerwerk van zeer uiteenlopende kwaliteit. Toch is La noche del gaviotas niet weg te zetten als een simpele zombiefilm, want de film herbergt daarvoor teveel diepgang. En gaat over een dorp dat in een jaarlijks ritueel maagden aan de tempeliers offert, waarbij de ondode orde een oeroude zeegod aanbidt. Dat concept van een gesloten gemeenschap die gebukt gaan onder een kwade invloed wordt goed uiteen gezet. De zombies zijn hierbij feitelijk maar van secundair belang. Ook het eind is net iets te gemakkelijk maar dat neemt niet weg dat dit een heerlijk film is. Plus dat deze zombies in kwestie behoren tot de meest tot de verbeelding sprekende ondode creaturen. Ze vervelen mij naar vier delen nog steeds niet.

De Spaanse horror-regisseur Amando de Ossorio heeft met de Tombs of the Blind Dead een stel zeer fijne films afgeleverd. Met deze Euro-trash horror doet hij die serie nog eens dunnetjes over maar dan met minder tempeliers en met meer borsten. We zien hier namelijk ooga-booga-voodoo-zombies en in slow-motion rondlopende rondborstige dames in bikini met panterprint. Pure pulp. Het begint in 1910 Mombassa, Kenia waar een vrouw (Bárbara Rey)door een groep inboorlingen wordt vastgebonden en geslagen met een zweep totdat al haar kleren van haar lichaam zijn gescheurd. Een scene die de Ossorio zo goed vond dat hij hem later in de film nog eens herhaald. Hierna is het de beurt aan onderzoekers Jonathan Grant (Jack Taylor), Rod Carter (Simón Andreu) een stel wulpse dames om ergens in een Spaans natuurpark...euh, Afrikaanse jungle de verdwijning van de olifanten te onderzoeken. Natuurlijk zijn die inboorlingen niet dood en herrijzen elke avond om dames te veranderen in luipaard-vrouwen. Dat is allemaal erg onnozel, zelfs ietwat gedateerd en je moet ervan wel van houden! Ik vind dit soort films wel een soort leuke entertainment bieden.

Regisseur Amando de Ossorio groeide op in La Coruna en daar deden vreemde verhalen over tempeliers en duivelse druïden de ronde. Dit fungeerde dankbaar als inspiratiebron voor deze film en nog drie andere films. Deze film bezit in ieder geval potentie, is origineel en zelfs soms nagelbijtend spannend. In de film laat Ossorio in rottende monnikspij uitgeruste Blinde Doden herrijzen uit hun graven elke nacht op zoek naar vers vlees en bloed. Deze doden lijken op een kruising tussen een vampier en een zombie. En door het achtergrondverhaal zijn de Tempeliers een stuk interessanter, dan menig andere zombie/ vampier. Nu zijn er twee verschillende versies waarbij de Engelse veel van de meest schokkende en meest leuke beelden mist. De eerste, zeer knap in elkaar gestoken scènes, zijn soms verplaats (aan het begin of tijdens de uitleg van de professor) en ook de lesbische vrijscène ergens aan het begin en de verkrachtingsscène meer naar het einde toe zijn er uitgesneden. Niet dat ze nu heel veel meer toevoegen maar ze laten de film wel beter doorlopen. Nu is de nudity voor een Europeese productie nog redelijk soft te noemen. En blijft het natuurlijk wel een B-film met alle (on)logica van dien en genoeg scenes die niet kloppen. Nee, voor een goed verhaal is de kijker aan het verkeerde adres. Maar met prachtige, enge vormgegeven Tempeliers en de dreigende, angstige sfeer (vaak ondersteund door een prima soundtrack) is de film in zijn geheel uitermate effectief. Samen met de handvol goede horrorscènes, de redelijke special effects, een handvol ontblote borsten en de de ondoden is het meer dan de moeite waard.

Russische chaos! De makers hebben duidelijk geprobeerd elementen van Amerikaanse blockbusters te combineren met elementen uit de Russische cinema. Dat ziet er soms best cool uit, maar ik raakte de weg goed kwijt in deze fantasy-wereld van Sergey Lukyanenko, bevolkt met tovenaars en vampiers in een modern, hedendaags Moskou. Ze gingen er blijkbaar vanuit dat je het boek heb gelezen? Wat in die boeken misschien een overzichtelijk geheel is van namen, partijen, personages, good guys, bad guys en achtergrondinformatie, is in de film complete chaos. Het is nu regelmatig onduidelijk wie wie is, er zijn zoveel personages die worden geïntroduceerd. Goed of kwaad je heb soms geen idee! De verschillende krachten die ieder personage blijkbaar bezit kwamen met tijd en wijle uit de lucht vallen. Snelle actie, gevoel voor drama, slow motion, geschreeuw, bloed, of kerkgezang: er is genoeg om er een episch gebeuren van te maken, maar helaas kom er maar weinig van terecht. Regisseur Bekmambetov verpakt dit alles met (te)veel visuele flair maar vergeet dit te doen in een ordelijke vertelling. Het lijkt wel alsof het script alleen voor insiders is geschreven. Het maakt dat je een film krijg waarbij je iets spectaculairs verwacht, maar waarvan het verhaal bijna niet te volgen is voor mensen die het boek niet hebben gelezen, en dat is erg jammer, want in zijn kern moet er een erg mooie interessante wereld gecreëerd zijn!