Opinions

In 1925 had slechts de helft van de Amerikaanse huishoudens elektriciteit en in 1945 was 85 procent van de huishoudens voorzien van elektriciteit. In 1937 was elektriciteit dus nog vrij nieuw en enigszins eng. Hoewel de film absoluut geen horrorfilm is, bevat hij wel sciencefictionelementen. Het verhaal gaat over een zekere meneer Mallory... een bejaarde man die het nieuw beveiligingssysteem met een "elektrisch oog" heeft uitgevonden, maar dat vervolgens door zijn voormalige zakenpartner en zijn eigen advocaat wordt gestolen. Tijd voor wraak want er is een "Night Key" ingebouwd die alles uitschakelt. Hoewel het verhaal vaak voorspelbaar en vrolijk is, is het in iets meer dan een uur, met wat elektronische technologie desalniettemin boeiend.

Goedkope whodunit-horrorfilm met een wel heel groot cluedo -gehalte. Al was het maar omdat Bela Lugoside in een bij-rol als Hongaarse butler te zien is. Ook Lionel Atwill is kort te zien in een bij-rol. Het start aardig met leuke sfee maar als de eerste dode valt wordt het steeds saaier. Kamer in, kamer uit, kamer in... oh kijk een geheime deur, deur open en een... andere deur om een kamer in te gaan? Een paar dingen zijn dan wel weer interessant; zo hangt er in de spaarzame momenten dat ze buiten zijn een mysterieus sfeertje door de mist. Rare daarvan was dat ze wel benoemen dat als de kikkers stoppen met kwaken er een moord wordt gepleegd maar dat de meeste moorden juist binnen worden gepleegd, waar dus de kikkers niet waren. Daarnaast is er nog wel een leuke visualisatie van een geraamte. Verder is het een niet al te sterke would-be thriller met een redelijke cast en een niet bevredigend einde.

De film House of Dark Shadows (1970) heb ik niet gezien maar deze film schijnt gebruik te maken van dezelfde plot-elementen maar laat het oorspronkelijke vampierthema grotendeels achterwege. Het betreft nu iets met spoken en reïncarnatie. Doordat ik die ander film nog wil zien is wel fijn dat er maar weinig relatie tussen deze film en de verhaallijn van de vampier is. Al gebruikten ze wel dezelfde acteurs maar in andere rollen. Waaronder ook Kate Jackson die ik kende uit Charlie's Angels (van 1976 tot 1979)

Deze film zag er een beetje uit als een tv-film met een heel rustig tempo. En verteld een vrij standaard jaren '70 horrorverhaal in combinatie met romantisch melodrama. Dat plot zelf is aardig voorspelbaar. Vanaf het moment dat Quentin dat portret van Angelique voor het eerst ziet, weet je dat hij bezeten zal raken en zich vreemd gaat gedragen. Veel spanning uit het bovennatuurlijke kwam er niet!

Zoals de beide andere recensie al aangeven is er vermoedelijk ook rond de 35 minuten uit deze film geknipt. Nu zijn de weggesneden beelden teruggevonden, (zij het zonder geluid) dus wie weet komt er ooit nog een director's cut! Nu is de verhaallijn soms best warrig en onsamenhangend. Het is echter nog wel een aardige stijlvolle film. Helaas blijft het erg hangen in het tamme spookachtige zonder echte shock of scare.

Luciano Onetti en Nicolás Onetti, gezamenlijk bekend als de Onetti Brothers, vielen in 2015 voor het eerst op met hun moderne Giallo Francesca. Sindsdien brachten ze een TCM-geïnspireerde What The Waters Left Behind en een andere giallo Abrakadabra uit Nu vervolgen ze dit met een anthologie-film. Ze verzorgden de omhullende sequentie met de radio-dj Rod Wilson en hielpen verder bij het selecteren van de short. De meeste van die getoonde shorts zijn bijzonder goed.

Het eerste segment; In The Dark Dark Woods, geregisseerd door Jason Bognacki (bekend van Another aka Mark of the Witch (2014) stamt uit 2017 en is waar de film mee van start gaat Een erg goed en visueel weelderige sprookje over een onzichtbare demon die zich voordoet als een vrouw. Helaas had ze niet gerekend op dominante mannen en vrouwenhaat. Hiermee gaat de film erg goed van start!

Het tweede segment; Post Mortem Mary, geregisseerd door Joshua Long kom ook uit 2017 en is direct mijn persoonlijke favoriet, het herinnert je er griezelig aan dat mensen in het Victoriaanse tijdperk hun overleden dierbaren fotografeerde. In een landelijk Australisch moeten een moeder en haar onervaren dochter het lichaam van een meisje vastleggen. Dat geeft een heerlijk onheilspellende dreiging en wist me een onbehagen gevoel te geven tijdens een scene met ogen.

Het derde segment; A Little Off the Top, geregisseerd door Adam O’Brien (The Invoking 2 & 4 en Zombieworld (2015) Gaat over een kapper die probeert zijn klant zijn tegenstrijdige opvattingen over schoonheid, ijdelheid en sterfelijkheid door zijn ogen te laten zien. Niet helemaal geslaagd doordat je onophoudelijke dialoog krijgt te horen. Het einde was dan nog wel leuk, en was al in 2012 gemaakt, tevens dus ook het oudste filmpje uit de anthologie.

Het vierde segment; The Disappearance of Willie Bingham geregisseerd door Matthew Richards. Je volgt een supervisor die start met zijn een nieuwe baan in een gevangenis waar door de staat gesanctioneerde straffen zijn gecommercialiseerd. Zodoende wordt een man, die is veroordeeld voor verkrachting en moord, gestraft door op verzoek van de familie operaties te laten ondergaan. Echter lig de focus een beetje op de verkeerde persoon en is er dus maar weinig verschrikking. Dit filmpje bestond al in 2015.

Het vijfde segment; Drops geregisseerd door Sergio Morcillo In deze Spaanstalige short zie je een danseres die getraumatiseerd en geplaagd wordt door buikpijn, geluiden en een aanmatigende broer nadat hun ouders zijn overleden, uiteindelijk haar demon te overwinnen. Dit segment was best griezelig en solide. Het filmpje is ook bekend onder Gotas (2017)

Het zesde segment; The Smiling Man geregisseerd door A.J. Briones Het woordeloze filmpje van deze visuele effecten-kunstenaar was al eerder verschenen in 2015. Hoewel er min of meer niet echt een verhaal is, gebruikt het zijn kindacteur, decorstukken en make-up ontwerp volledig om een ​​door en door huiveringwekkende boeman te creëren. Lekker!

Het zevende segment; Into The Mud geregisseerd door Pablo S. Pastor In dit filmpje uit 2016 wordt een vrouw wakker, compleet naakt en gewond, op plastic zeil in het bos. Fijn segment door een twist en het bloederig impactvolle eind.

Achtste segment; Vicious geregisseerd door Oliver Park. Uit 2015 kwamen effectieve claustrofobische momenten, als een vrouw ervan overtuigd is dat ze in haar eigen huis wordt geterroriseerd, door een schaduwfiguur, die haar probeert te pakken te krijgen. Zeer goed gemaakt segement!

Aan het einde is er natuurlijk nog het afsluitende gedeelte van de radio-dj. Ondanks dat alle shorts al eerder zijn uitgekomen weten de Onetti Brothers met hun overkoepelende verhaallijn er goed geheel van te maken. En de alle shorts bezitten kwaliteit dus ze verdienen het ook om gezien te worden. Er zijn genoeg goede segmenten om het bekijken waard te maken.

De film gaat over een nacht vol seksuele uitbarstingen, maar niet precies het soort waar deze geile kinderen op hoopte. Wat volgt is een vreselijke film met van die slappe, domme Amerikaanse humor over seks, poep en plas. Denk aan de humor van Scary movie maar i.p.v. alleen erover praten zien we die grappen nu dan in beeld. En die waren toch wel een pluspunt, want er waren een paar gave gore stukjes te zien! Echter veel schokkends heb ik niet gezien. Of komt dat door gewenning? Verder een cheesy feitje is dat kids op één na alle namen van horrorlegendes dragen (Freddy, Jason, Christine, Carrie) Ook ben ik niet helemaal negatief... want als je naar het plot en de poster kijkt, is het algauw duidelijk waar het hierom gaat. (alles behalve een horror-meesterwerk) Regisseur Jonathan Straiton doel was om een bepaald publiek (pubers?) te amuseren met flauwe humor en een smerige film en hier slaagt hij wel in. Dit soort humor ligt mij gewoon niet anders had het zo maar kunnen zijn dat ik veel hogere punten had geven.

"Zombies, exploding heads, creepy-crawlies... and a date for the formal. This is classic, Spanky."

Zeer goede horrorkomedie-film zoals die bijna alleen maar in de jaren '80 had kunnen worden gemaakt! Het horror-gehalte in deze film is luchthartig maar dat wil gelukkig niet zeggen dat het nooit effectief was en dat er geen spanning in het verhaal was te vinden. Alleen al het plot van high school film gemixt met elementen uit zombie, slasher, en alien invasion films is bijzonder maf. Verder is de film volgepakt met geslaagde speciale effecten die expliciet in beeld zijn gebracht: een bijl die een schedel klieft, exploderende hoofden, opensplijtende (zombie)schedels, schietpartijen, op zombies gebruikte vlammenwerpers, explosies…

Startend in zwart-wit in de jaren vijftig, met een stelletje dat op Lover's Lane een meteoor boven hun convertible Thunderbird zien langs schieten, wordt gevolgd door een brute kill van een gek met een bijl. Hierna schakelen we over naar kleur en vooruit naar 1986. Naar Chris en J.C, twee nerds, waarvan één er alles voorover heeft om het droommeisje Cynthia voor hem te winnen.

Een paar opmerking zijn er ook; zo zijn de acteervermogen van sommige schoolkinderen variërend van middelmatig tot slecht en gaat de vriendschap tussen Chris en J.C. en de pogingen van Chris om Cynthia te versieren net iets te lang door. Al waren de leidende rollen wel overtuigend genoeg. Maar zodra Tom Atkins (Creepshow, Halloween III, The Fog en Escape from New York) opduikt, wordt alles ruimschoots door hem gecompenseerd met een legio aan super One-liners!

En dan zijn er nog de verwijzingen naar het griezelgenre. De achternamen van diverse personen (en dieren) in de film verwijzen naar regisseurs van bekende horrorfilms… Als ook, zijn er niet één maar zelfs twee verwijzingen naar Ed Woods "Plan 9 From Outer Space" Regisseur Fred Dekker weet op een perfecte manier spanning, humor, tempo, en stijl te combineren. Hij heeft dan ook een prachtig script geschreven. Als regisseur heeft Fred Dekker nog maar één interessante film op zijn naam staan (samen met deze ook zijn beste werk) Echter als schrijver van films als; House, Ricochet en meerdere afleveringen van Tales from the Crypt en Star Trek: Enterprise heeft hij toch nog wat aardige dingen gedaan. En dit jaar is hij zelfs als schrijver teruggekeerd door het script te schrijven van de nieuwe The Predator geregisseerd door Shane Black.

Deze kenmerkende midden jaren '80 creature -film met goede praktische effecten, tienerangsten, een paar vluchtig getoonde ontblote meisjes-boezems (waaronder die van Jill Whitlow) en Tom Atkins die al door one-liners afvuurt terwijl hij het op neemt tegen de slechteriken, was zo gek nog niet!

Als de film het had moeten hebben van de knullig uitgevallen papier-maché-demon dan was deze film nu een gedateerde curiositeit geweest. Dat monster werkt namelijk tegen de film en is demystificerend. Het was de wens van de Amerikaanse producent om deze demon te tonen. Gelukkig bezat regisseur Jacques Tourneur, bijgestaan door schrijver Charles Bennett genoeg talent om hier toch een zeer geslaagde film van te maken.

Scenarist Charles Bennett schreef in de jaren dertig en veertig, zeven films voor Hitchcock. Het is dan ook niet vreemd dat sommige scenes aan hem doen denken. Zo zouden de scenes van de excentrieke Karswell en zijn moeder of die prachtige trein-scène waarin Karswell wanhopig probeert te voorkomen dat Holden hem het dodelijke stukje papier teruggeeft en daarmee met de vloek opzadelt, niet misstaan in een thriller van Hitchcock.

Toch zijn er ook genoeg eigen scenes die erg mooi zijn. Wat te denken van; de plots opstekende storm, een seance, de kat als een beschermer die maatje groter bleek te zijn, een hypnose, het plot bezit dus voldoende escalerende gebeurtenissen om de vaart er goed in te houden. En aangevuld doordat het prachtig in beeld is gebracht, zoals het mistige onheilspellende donkere bos.

Het maakt de film tot een bonafide klassieker, al had ik misschien toch liever de suggestie van het monster gezien.

Een heerlijke tachtiger jaren campy film. Het verhaal is simpel, jongere geven een feestje in een verlaten huis . In dat huis is natuurlijk het een en ader gebeurd en overkomt ook deze jongere. Het acteerwerk is gewoon slecht. Vond trouwens de grappen ook wel leuk. In ieder geval niet de standaard seksgrappen. En doordat de film een soort nonchalante visuele uitstraling heeft en niemand iets serieus neemt kijk dit O zo lekker weg. De make-up special effects zijn zelfs nog heel goed. Ondanks dat alles volgens het boekje gaat en het niet de meest vernieuwende film is, zijn het vooral de charme, het plezier en de grappige oneliners die deze trashy film tot een goede kijkbare film weten te maken.

Minder geslaagde poging om een remake te maken van: Night of the Demons (1988)

Nu blonk die ook niet uit in goede smaak maar had nog een soort speelse sfeer en niet al te serieuze toon. Bij deze film mis ik dat toch vooral! De meeste humor is net iets te melig en tja ik mis die flair.

Neemt niet weg dat er nog wel wat te genieten valt. Zo is oud-gediende Linnea Quigley te zien als ballerina. En dus een duidelijk verwijzing naar zijn voorganger. Zij liep daar ook rond in een roze tutu. Echter waar zij toentertijd de lipstick-scene verzorgde is die eer nu te beurt gevallen aan de jongere Diora Baird. Deze gore-scene is direct ook de meest fantastische scene van de hele film.

Nu zijn de dames duidelijk ook gekozen voor hun borst-omvang en niet voor hun acteerkwaliteiten. Toch zijn die acteerprestaties in alle delen wel zo'n beetje gelijk. Al moet ik zeggen dat ik hier de dames wel een stuk mooier vind. Waar ik wel verstelt van stond was de hoeveelheid naakt. De jaren '90 zijn daarin meestal toch wel braver, maar hier dus niet!

Helaas overtuigen de rest van de horror en gore scenes mij veel minder. Zo is er naar mijn smaak te zoetsappige scene op de muziek van Type O Negatives meest toegankelijke nummer. En zijn de demonen meer lachwekkend dan echt eng. Helaas slaat, naar een optelsom, de meter voor deze film de verkeerde kant uit om er een heel goed cijfer uit te halen. En dat is toch jammer!

Zes jaar naar de eerst Night of the Demons kwam er een tweede deel uit. Waarin de vrouwen mooier zijn, er meer ontblote borsten te zien zijn, het acteerwerk zelfs iets beter is en een klein tikje meer gore aanwezig is. Helaas is meer niet beter. Zo is het voelbare plezier uit deel 1 er veel minder aanwezig. De humor veel minder leuk is en zelfs plat. Tenenkrommend Hoofd in een toilet boe, grappig? En dan de kills telkens maar weer dat gedoe met die waterpistolen en ballonen gevuld met wijwater. Oké, het is lekker smerig maar naar een paar keer niet meer effectief. En voor een dramatische noot laat je kids het wijwater drinken en veranderen ze opeens terug? En dan was er nog de non misschien voor sommige een leuk karakter maar ik vond deze Rambo-achtige non vreselijk. Het was wel leuk dat ze de film lieten aansluiten op het eerste deel en door het aanwezig zijn van een paar memorable scenes redt de film het net maar het origineel overtreffen doet het voor mij zeker niet!

Het vreemde van deze film is dat ondanks dat zowel Hull-huis en de belangrijkste personage Angela aanwezig zijn, erin eerst instantie niet voor gekozen is om het Night of the Demons te noemen. De film heette eerst Demon House. De verklaring kan zijn dat ze dachten dat het beter te verkopen viel. Bij de openingsscène met de politieagent en daarna met de meisjes die hun eigen omkleden voor Halloween krijg je nog wel enige hoop op een prima film. Helaas strandt de film in teveel domme dialogen en in evenveel idioten acties van het slachtvee. Tot overmaat van ramp wil de film aan het einde ook nog het één en ander uit gaan leggen over de beweegreden van Angela! Ik kreeg zelfs het gevoel dat er niet eens getracht werd om een op zijn minst evengoed te zijn als voorgaande delen. Misschien daarom de naamsverandering? Soms kon je nog wel wat plezier beleven aan de film maar over het algemeen viel het tegen.

Sigmund Freud omschreef het begrip 'unheimlich' als een milde vorm van angst: iets griezeligs of 'onhuiselijks' die ontstaat wanneer datgene wat van oudsher vertrouwd was, plots vreemd lijkt. Wat is er meer 'onhuiselijk' dan een liefhebbende vrouw die in hekserij gelooft en beoefent? Terwijl manlief een psychologieprofessor juist die hekserij en bijgeloof afdoet als onzin. Hij is dan ook woedend als hij de ‘beschermingen’ van zijn vrouw Tansy door het hele huis ontdekt.

Op het eerste gezicht, althans in het begin, is het meer psychologisch drama, waarbij universiteitspolitiek en relatieproblemen worden vermengd. Het is gereserveerd maar langzaam laat men de bovennatuurlijke gebeurtenissen binnensijpelen. Zodat er tegen het einde er geen enkele twijfel meer te laten bestaan dat er in de wereld meer is dan wat we kunnen bewijzen.

Nu is film uit de jaren zestig is het sinistere misschien minder schokkend dan in de huidige tijd. Maar de momenten zijn wel erg sfeervol en subtiel. De manier waarop het bewijs van het occulte eerst wordt bespot en vervolgens langzaam maar zeker wordt uitgelegd, het is allemaal heel … nou ja, Brits. Daarbij komt dat de climax nog steeds staat als een huis!

De film is prachtig geschoten in zwart-wit met sfeervol gebruik van belichting. Die effecten en schaduwen maakte de film toch net wat angstaanjagender! Ook de uitvoeringen zijn prima! Het waarschuwende intro met de spookachtige vertellersstem die het publiek een soort bescherming geeft tegen kwade krachten die ons tijdens de film kunnen beïnvloeden, liet me een beetje gniffelen. Ja dit was een best verrassende suggestieve horrorthriller over hekserij die zich afspeelt op een universiteit.

Dit is toch wel één van die films waar ik me afvraag; Hoe kom je toch op het idee? Konijnen? Hoeveel dreiging gaat er nu uit van real-time reuze-konijnen? Ook na het zien van deze film ben ik ze niet meer gaan vrezen. Ondanks die absentie van enig schrikaanjagend element is de film niet zo heel slecht om te bekijken. Dat wil zeggen als je al de low-budget fouten op de koop toe neemt. Zo zie je beelden waarin onschuldige konijnen rennen, waarna we tijdens een close-up van een moord opeens een kwaadaardige kijkend konijnen-pop zien. Echter de film heeft wel degelijk een pluspunt en dat is de aanwezigheid van zeer goed acteerwerk. De cast bestond uit heel wat bekende zoals Stuart Whitman (genomineerd voor een Oscar in The Mark) DeForest Kelley (McCoy uit Star Trek) en Janet Leigh ( veel films en moeder van Jamie Lee Curtis) en en Rory Calhoun (Westerns en Motel Hell) Met zo'n cast vraag je toch af; Hoe komt het dat zij in deze film acteren? En als tot slot: "Doctor, Doctor give me a cure, I’ve got a bad taste of loving Lepus’!"

De zwart/witte versie van George A. Romero had ik nog niet gezien. Redelijk goede film. Al blijven de mensen in het huis wat oppervlakkig. De film zette wel de toon voor alle films die later nog gingen komen toch geef ik meer de voorkeur aan Dawn of the Dead (1978) en Day of the Dead (1985). Deze waren net iets beter. Niet dat deze nu slecht is want er zitten een paar fantastische scene`s in.

"You could just walk right past them!"

Ondanks het in principe een shot-voor-shot her-vertelling is van het grootste gedeelte van het verhaal uit 1968 en dat de regie in handen is van Tom Savini, de make-up expert die verantwoordelijk was voor meerdere van Romero's films, had ik nogal moeite om me met deze film goed te vermaken...

Had misschien meer verwacht dat Savini zou losgaan met ranzige of bloederige zombie-actie. Maar dat viel nogal tegen. (zover ik mij herinner was erin die oude zelfs meer, al is 22 jaar later de make-up zelf uiteraard wel beter!) Natuurlijk was er Ben vs Cooper en wordt opnieuw een groep mensen in een boerderij gebarricadeerd.

Maar verder waren ze aan het spijkeren, en spijkeren...tjonge hoeveel tijd dat de acteurs wel niet besteden aan het hameren van hout om de ramen te barricaderen? De enige grote verandering is het karakter van Barbara, van muis naar stoere zelfbewuste vrouw (Ellen Ripley-stijl) maar helaas werd met haar ook voor een ander einde gekozen...

Enfin, misschien is het omdat ik van de film uit 1968 ook niet de grootste fan ben? (al vond ik hem wel goed) Is het omdat ik het zombie-genre het minste sub-genre in horror vindt? Of omdat het sinds de jaren '90, toch een enigszins overbodige remake-film was? Of misschien was toch de wrijving tussen de producenten en de regisseur die er schijnt te zijn geweest. Of misschien was het MPAA-beoordelingssysteem die dingen (de voor horrorfans goede dingen) uit de film liet knippen. Maar hoe dan ook, Savini' weet mij bij lange na niet zo te vermaken met deze remake.

Bij de start van de film leek het door de regie leek rechtstreeks uit een slasher uit de jaren 80 te komen, maar als daarna Jessica Clement in beeld loop, blijkt het toch iets anders te worden. Dat verhaal in eighties stijl was ook beter dan verwacht, en hoewel de kijker soms het plot net iets eerder door had, waren er wel een paar "Oké, dat is eigenlijk best slim"-momenten. Ja, er zitten elementen in die je misschien al eerder hebt gezien maar de makers slaagden erin om iets creatiefs neer te zetten binnen de grenzen van het genre, De sfeer was behoorlijk goed, was er voldoende spanning, een paar jump-scares en heerlijke gore! Gaaf idee ook om de misdaden die moordenaar opneemt met een VHS-camcorder ook echt in de film te laten zien! Ja dit was vlot, leuk en creatief. Precies zoals alle goede home invasie-horror zouden moeten zijn.

Verrassend goede eerste horrorfilm van de Britse China-tweelingbroers (Benjamin en Paul) Alleen aan het werk zijn in de nachtdienst kan best griezelig wezen. Je hoort vreemde geluiden en de eigenaardigheden van het gebouw. De jonge vrouw, Gwen Taylor(Phoebe Tonkin) begint om snel wat broodnodig geld te verdienen, aan een baan in het afgelegen motel All Tucked Inn.

Wat de film goed doet is dat de kijker het eerste uur ofzo niet weet waar het naar toe gaat...Hints van iets bovennatuurlijks, of de mogelijkheid van een ontsnapte seriemoordenaar, van wie is die zwarte auto die steeds langzaam voorbij rijdt Of beeld Gwen het allemaal in door slaapgebrek? En dan zijn er nog de verdachte huurster Alice en een sinkhole in het zwembad.

Hoewel het algemene uitgangspunt misschien niet het meest originele idee is, is de opzet vakkundig en relatief eenvoudig maar toch ook spannend, en zeer vermakelijk. Zoals bij de vele andere low-budget indie-horrorfilms speelt het op één locatie met een hele kleine cast. Gelukkig weet Phoebe Tonkin zich vanaf het eerste moment onmiddellijk geliefd te maken bij het publiek. Ze is het kloppend hart van de film.

De filmmakers hebben ook extra zorg besteed om het motel extra creepy te maken; neonlichten doe het altijd goed en in de receptie hangt bizarre taxidermie. En er kruipen ratten en kakkerlakken rond, kortom niet direct iets waar je de nacht wil doorbrengen. Maar het draagt wel bij om een griezelige sfeer te creëren! De film betreedt misschien hier en daar bekend motel-horror terrein maar bevat genoeg om een bevredigend en solide speelfilmdebuut te zijn

Doordat de film zich afspeelt rond Kerstmis was het eigenlijk de verkeerde tijd van het jaar om te kijken maar de feestelijke elementen zijn gelukkig niet heel nadrukkelijk aanwezig. Want dit was wel een erg leuke horrorfilm! Dat tevens het filmdebuut van de regisseurs Abiel Bruhn en John Rocco (die eveneens scenario schreven) was. De invloeden van de twee mogen duidelijk: ze geven de voorkeur aan Dario Argento, dit zien we zowel terug in de kleurtjes als ook de naam van de drie heksen; "The Three Mothers" maar wel alles met een eigen draai en verhaal. Verder is er eigenlijk maar weinig aan de film op te merken. Oké de komische elementen hielden de film misschien iets de luchtig, maar storend waren ze niet! Mooi was de occulte studeerkamer van de vader en sowieso het huis in het algemeen droegen bij aan de sfeer. En in de film zit een naaktscène die me om de een of andere reden aan 'Night of the Demons' deed denken? Nee dit was een visueel doordachte film, in de steek gelaten door een paar kleine probleempjes, maar verder een behoorlijk solide horrorfilm!

Mengeling van film-noir en horror rond journalist Carl Kolchak die een reeks moorden in het Vegas van de jaren '70 onderzoek die verdacht veel lijken op het werk van een vampier. Die Janos Skorzeny was sterk, onkwetsbaar en drinkt bloed ... Darren McGavin speelt een verslaggever die er uit ziet alsof hij van de jaren '40 kwam. Het is pre X-Files televisieproductie geproduceerd door Dan Curtis voor ABC, ging in première op 11 januari 1972 en had flink hoge kijkcijfers. Succesvol genoeg dus om een ​​tweede voor tv-film te produceren en een 20-delige TV Serie in 1974–1975 en in 2005–2006 werd nog getracht om er nieuw leven in te blazen. En zeker als je weet dat het voor televisie was gemaakt dan was dit erg vermakelijke.

“I’ve never loved anything as much as I love this pool”

Standaard Blumhouse-filmpje, waarin men een cool concept neem en er een menselijk drama-element, voorspelbare jump scares en andere horrorclichés inpropt. en Voilà...Het begint eigenlijk best goed! Maar dan wordt dat nog eens op een langere manier herhaald om daarna op de proppen te komen met een paar lamme CGI-zwembadgeesten. Tja het spookzwembad zat er dus in, maar er was ook veel honkbal in deze film. Euh... het gaat mij niet om honkbal of de personages, ik zie liever, bloed, een paar coole zwembaddoden en het enge zwembad! Helaas gebeurde dat niet veel! Wel is te zeggen dat Bryce McGuire beter is als regisseur dan als scenarioschrijver want het camerawerk was prima, sommige zwembadopnamen waren best cool en sommige acteurs zijn sympathiek, waardoor het iets beter wegkijkt maar verder is het vooral erg vergeetbaar. Nooit gedacht dat ze een film over zwembad eng zouden krijgen. Ik kreeg gelijk!

Eenvoudige vampierpolitiek. Het verhaal van deze film is allemaal al eens gedaan, en het doet wat dat betreft zeker niets nieuws. De personages worden maar simpel afgebeeld. De jonge aspirant-muzikant uit East L.A. Benny neemt de limousine-service van zijn broer Jay over om wat extra geld te verdienen en eindigt per ongeluk met de twee mysterieuze mooie vrouwen Blaire en Zoe (respectievelijk voormalig Disney-tv-ster Debby Ryan en Lucy Fry(Bright) met bloeddorstige bedoelingen. Verder toevoegingen van bekende gezichten zoals Game of Thrones-ster Alfie Allen en Vikings-held Alexander Ludwig. En de verleidelijk mooie vampiers gespeeld door Megan Fox en Sydney Sweeney die letterlijk niets anders te doen hebben in deze film dan er erg mooi uit te zien. Nee dit is geen film die je aan het denken zet! Het biedt je (misschien wel gelukkig) geen oplossingen voor problemen, laat geen emotionele overpeinzingen toe, en waarschijnlijk ben je het binnen een paar weken weer vergeten. Maar de film van regisseur Randall biedt 107 minuten plezier, wat al meer dan voldoende is!

De inspiratie en titel komen van het gedicht Annabel Lee van Edgar Allan Poe. (niet verwonderlijk dat het distributiebedrijf van Roger Corman's erbij betrokken was) En het is een tragisch verhaal over de gedoemde liefde tussen een zeeman en een vrouw die al dan niet zeemeermin is. Het is een sfeervolle, ietwat vergeten B-film. Kijkers die hier een goedkope monsterfilm over een zeemeermin verwachten, zullen verrast of teleurgesteld worden want in plaats daarvan is dit een rustig, suggestief, zwart-wit melodrama maar die soms wel griezelig is. Het is dan ook meer een mysterieus liefdesverhaal dat meer in de buurt komt van films als Freaks of Cat People dan Creature From The Black Lagoon.

Jammer was het dat ondanks iedereen op de pier Hopper waarschuwt dat hij in groot gevaar is,er maar een paar gespannen momenten zijn, schrijver-regisseur Curtis Harrington was meer geïnteresseerd in het maken van droomachtige texturen dan het genereren van echte spanning.Al wil dat niet zeggen dat het geen goede film was! Integendeel, ik vond deze Val Lewton-light zeer aangenaam om te kijken!

Zeer goede old-school mysterie van William Castle, de man die bekent stond om zijn gimmicks. Echter wat mensen soms vergeten is dat hij naast die gimmicks ook een redelijk fantastische filmmaker was. Dat brengt me bij de 'The Night Walker' want deze film heeft dus geen gimmick. En als je alleen al naar de opening kijkt met de avant gardistische droom weet je wat ik bedoel met goed regisseur. Nu is dit een mysterie en wil ik niet veel van clou weggeven (ook al is het een oude film) De vier maal genomineerde (en later postuum geëerde Oscarwinnares) Barbra Stanwyck speelt Irene Trent, een vrouw die (letterlijk) droomt, om van het leven met haar jaloerse blinde rijke man af te ontkomen. Als hij sterft in een ongeluk, lijkt het alsof een droom uitkomt. Maar als dan haar overleden man terugkomt om in haar slaap te rond te spoken en de man uit haar dromen er wel heel echt uit gaat zien, vervaagt de lijn tussen droom en werkelijk. Stanwyck is trouwens een prima Scream-queen! Daarnaast bezit de film een goed tempo, veel atmosfeer en een soundtrack die goed bij de film past.

Er zijn eigenlijk maar twee kleine opmerkingen; ten eerste sleept de film iets in de stukken waar niets gebeurd en ten tweede hadden ervan mij iets minder personages mogen rondlopen om zo tot een nog strakkere verhaallijn te komen. Ach dit werd ruimschoots gecompenseerd met een prachtige scene in een kapel en Stanwyck die langzaamaan haar grip verliest op de werkelijkheid.

Iraanse gezin maak kennis met Hotel California van de Eagles... Uitchecken ja dat kunnen ze wel, wanneer ze maar willen, maar weggaan dat is niet meer mogelijk of oké onder een voorwaarde! Tja in deze film zie je niet heel veel meer dan de klassieke elementen uit het bezeten spookhuis of hotel-genre. Iedereen kan ze wel opnoemen; de reflecties in de spiegel, plotselinge voetstappen, kind wat langs rent of de deur die opent. Al is alles waarmee Babak en Neda worden geconfronteerd, gebaseerd op innerlijke demonen. En tja...die Babak en Neda zijn een Iraans stel. Het is waar de film enigszins afwijkt, echter speelt het zich wel af in Los Angeles. Daarnaast is in de film regelmatig de taal Farsi te horen. Helaas duurt nogal lang voordat de film echt op gang komt en zodra dingen opgang zijn gekomen, is er veel herhaling. De film liet me ook achter met de vraag; wat het symbool van de tatoeages betekende of waarom je steeds die zwarte kat zag? Ja de film zag er aardig uit, weet soms wat angst op te wekken maar helaas maken de positieve critic reviews (rotten tomatoes) de verwachting helemaal niet waar!

Een kerel loopt door zijn zogenaamd spookachtige appartement, koffie/thee-drinkend en pratend met zijn vriend Terry, Kens ex-vrouw en haar nieuwe echtgenoot op zijn laptop via een videochat. Dit waren nogal vervelende personages. Ken begint paranormale activiteit te ervaren doormiddel van een stel jump-scares en wordt steeds meer paranoïde. Op advies van een paranormale onderzoeker probeert Ken dat wat zich in zijn huis bevindt uit te bannen. Wat uiteindelijk ontaard aan het einde met een Dark Conners live-stream in flauwe bovennatuurlijke zoomcall-onzin. De film zag er nog aardig goed uit mede door het gebruik van gekleurd licht. De vorige film Knives and Skin (2019) van regisseur Jennifer Reeder was een fijn en apart filmpje. Hier proberen ze gek te doen maar het is nooit leuk, al denken ze dat misschien wel en het is ook nooit echt logisch. Het budget was laag en waren er pandemische beperkingen maar dat praat deze overdreven dwaasheden niet echt goed! Het zorgt er alleen maar voor dat het nergens doel bereikt.

Hoewel deze film verre van een goed is, is het wel goed te bekijken. En het is zo goed dat het ook de UK Sectie 3 “Video Nasties” lijst heeft gehaald! De film is een soort vervolg-remake van Dohler's eerste film The Alien Factor (1978) Met in de hoofdrol een cast van mensen waar niemand van heeft gehoord, daarvoor of daarna. (geestig ook dat de vrouw van de regisseur, Pam Dohler vermeld staat als "talentcoördinator") De film lijdt dus aan de gebruikelijke tekortkomingen van dit soort semi-amateurfilms; goedkope speciale effecten, houterig acteerwerk en het script is simpel. Alien stort neer op aarde en begint met zijn laser op mensen te schieten. De politie belt, iedereen in de stad die een pistool heeft, en gaan dan achter het beest aan. Na eerst dertig minuten van bijna non-stop cheesy pistool-en -laser -actiescènes, komt de film tot stilstand met een zinloos zij-plot over een motorrijder genaamd Drago, een zwembadfeest, (opgenomen in het huis van Don Dohler) en een seksscène. Duh het zijn de jaren '80 en elke no-budget heeft een seksscène, zelfs als het niet nodig was. Terwijl de meeste moorden te maken hebben met het vaporiseren van mensen, gooit Don Dohler er ook wat gore-effecten in om de dingen op te fleuren Het monster in zijn glitterpak ziet er geweldig uit (voor het budget natuurlijk) en de effecten zijn best bloederig. En die buitenaardse kostuum- en gore-werk zijn ontworpen door John Dods. Die later bekend werd voor zijn werk voor Poltergeist , Ghostbusters en Alien. En daarnaast componeerde de 16-jarige jongen Jeffrey Abrams de synth-soundtrack. Tja...inderdaad dat is dus 'DE' regisseur/Producer JJ Abrams....Goed was het misschien niet maar vermakelijk en met liefde gemaakt wel!

Een moeder, Mother, (Amy Adams) heeft haar carrière als kunstenares aan de wilgen gehangen zodat zij thuis kon blijven om haar zoon, Son, op te voeden terwijl haar man blijft werken. Moederschap is uitputtend en eentonig. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. En net als dat je denk; wat moet ik als kijker hiermee? Beginnen er haren te groeien waar ze niet horen, krijg ze een beter reukvermogen, begint te grommen en krijgt een staart (lekker vies horror-momentje) en zes tepels. Maar op dat ene horror-moment na, kiest regisseur en scenarist Marielle Heller er voor om niet te escaleren of het schokkend te maken. Toegegeven, het werkt een tijdje doordat de uitvoering van Amy Adams goede chemie oproept. Haar bloeddorst, haar razende woede blijven buiten beeld. Het blijft allemaal in het knusse familiedrama-achtige hangen. Ook sleept het hier en daar, doordat het op een bepaald moment alleen nog maar repeterend was. En door die wat fluwelen aanpak krijgt de film onherroepelijk iets halfslachtigs. Dit absurde concept werkt alleen als je er voluit voor gaat.

Deze dark fantasy voor jongere, gebaseerd op een roman van J.A. White, geregisseerd door David Yarovesky (The Hive, Brightburn, Locked) en geproduceerd door Sam Raimi voor Netflix was niet mis! Als horror-fan is deze film misschien ook wel herkenbaar..Alex is namelijk een jongentje dat wordt buitengesloten door zijn klasgenoten vanwege zijn liefde voor horror. Daarom wil Alex zijn "Night Books" verbranden in de kelder maar de lift brengt hem onverwacht naar een spookachtig appartement, waar de heks Natacha woont. Het deed een beetje denken aan horrorserie uit de jaren 90, Are You Afraid of the Dark of een wildere Goosbumps. Sowieso leek lekker op randje van wat angstaanjagend is voor een kind? TOP! Ja dit was leuk! Als een moderne bewerking van Hans en Grietje. Voor volwassen natuurlijk vrij makkelijk te raden wat er gaat komen maar wel erg leuk! Het was voor mij een prima film om te kijken.

Waar te beginnen? Zoveel wat niet goed gaat bij deze film. Clive Barker sloeg hier de plank behoorlijk mis. Laat ik dan maar beginnen met de regisseur Clive Barker of eigenlijk schrijver want als één ding duidelijk wordt is het wel dat hij geen groot regisseur is. Het door mij zeer hooggewaardeerde Hellraiser ten spijt. De film is op zijn zachts gezegd chaotisch. Er zijn ook domweg teveel genres. Het begint als een slasher waarna het later overschakelt naar monsters om bij de climax te eindigen in een actiefilm. Ook begint de film in een sneltreinvaart zonder dat we de personages goed leerde kennen. Er is dus geen sprake van een zorgvuldige opbouw van spanning, iets wat toch wel belangrijk was. Ik keek naar de director's cut maar zelfs die leek nu nog te kort en echt beter werd het er ook niet op. Daarnaast zijn de twee hoofdrolspelers Craig Sheffer en Anne Bobby van een zeer bedenkelijk allure. Sheffer overtuigd zelfs niet als monster! Wat een tamme bedoeling was hij, alsof hij zo weg was gelopen uit Beverly Hills 90210. David Cronenberg (ja de regisseur) speelde wel prima een psycholoog annex seriemoordenaar maar waarom hij nu in het verhaal zat, is mij compleet niet duidelijk. En tot overmaat van ramp komt er dan ook nog ergens een moralistische boodschap langs. De film moet het daarom vooral hebben van de visuele aspecten en die zijn dan ook wel zeer mooi. Vooral het personage Peloquin (Oliver Parker) was erg leuk. Helaas is dat niet genoeg om van een hele goede film te spreken.

Bah, zware tegenvaller!!

In 2014 bracht regisseur Jennifer Kent met 'The Babadook' haar debuutfilm uit. Dit was een regelrechte klassieker! Nu na vier (vijf) jaar is ze terug maar echter deze film maakt het wachten niet waard! Was er nu niets beters te bedenken dan de geschiedenis van de misdaden van koloniaal Engeland tegen de zwarte inheemse bevolking van Australië en die te gebruiken om het ​​'metaforisch' te vergelijken met die van de positie van de Ierse vrouw. Het was maar moeilijk om de bijna twee en een half uur uit te kijken!

De nachtegaal voelt nogal slap. Dit is geen 'verkrachtingswraak'-film, het gaat over kolonisatie en de onderwerping van anderen door de Engelse macht. Ja,ja het was een vreselijke tijd om in te leven. Een film-thema die we al zo vaak eerder hebben gezien. En dit alles met een licht wraakverhaal dat totaal niet uitbetaald! Misschien speelde het nog met genrethema, maar dan nog is dit gewoon teleurstellend.

Het begint zeker nog goed met de goed voelbare uitzichtloze situatie waar Claire en haar man in verkeren, maar wanneer Hawkins en twee van zijn makkers een onvergeeflijke en gruwelijke daad plegen veranderd de film in tja... En hoewel het soms ongemakkelijk is, is het ook verre van heel schokkend voor mensen die regelmatig een horror opzetten! Niet dat niet goed gemaakt was, er was zeker goed acteerwerk,mooie beelden van 'Van Diemensland' (Tasmanië) maar het is gewoon dat Kent niets nieuws weet te zeggen, laat staan ergens weet te overtuigen.