Opinions

Nu de remake rondwaart in de bios wilde ik toch eerst het origineel bekijken. De film is gebaseerd op Shichinin no Samurai (1954) Een film die als een absoluut meesterwerk te boek staat. (niet gezien)

In de hoofdrol zien we de opvallende en kale Yul Brinner als Chris Een pracht verschijning! De andere leden van de Magnificent Seven zijn: Eli Wallach, Robert Vaughn, Charles Bronson, James Coburn en Steve McQueen. Stuk voor stuk goede koppen en prima acteurs. Het verhaal zelf is vrij simpel maar effectief. Een Mexicaans stadje heeft hulp nodig en huurt daarvoor dus revolverhelden in. Het is dan ook door de uitstraling van de acteurs dat deze film zo goed is. Verder is er dan ook nog de prima Western-sfeer waarbij ook de bijzondere setting in Mexico bijdraagt. De film neemt de tijd om de zeven cowboys voor te stellen en de actiescènes zijn pas laat in de film te zien. Dit is een pluspunt en ook al is hierdoor de tijdsduur langer, het verveeld niet. Steve McQueen als Vin Tanner viel extra op doordat hij fantastische en humoristische uitspraken deed.Bijvoorbeeld met de tekst: "Dat doet me denken aan die man die van tien hoog naar beneden viel, halverwege zei die: tot nu toe valt het allemaal nog mee." Echt heerlijk! Wat me wel opviel is dat er in de film geen beauty aanwezig was.

Uiteindelijk toch een tegenvaller. Ik probeerde de film los te zien van de oude versie uit 1960. Helaas lukte me dat niet! Dit komt vooral door het einde van deze film. Die symboliseert precies waarom ik deze film vind tegen vallen. Waar bij de oude film het gewoon knal en dood was werd er hier op een verschrikkelijke dramatische manier moeilijk gedaan.Tot die eind-scene had ik misschien veel door de vingers gezien. Zoals het graven van loopgraven en daar een vizier voor gebruiken, stel je voor dat ze niet recht liggen? De shoot-out die gewoon saai werd. Zeker toen het machinegeweer ook nog eens op de proppen kwam. En was het nu politiek correctheid hoe de zeven waren samengesteld of moet ik zeggen de acht? Waarbij de oude film gewoon leek of dat ze een idee hadden en zijn gaan filmen, leek hier alles zo bedacht, zo niet spontaan. Zelfs de grappen leken er wel in geplaatst, en dan heb ik het niet over de twee grappen die ook in 1960 in de film zaten maar al die andere. Stuk voor stuk waren die ook niet eens zo heel sterk. Nu verwachtte ik van regisseur Antoine Fuqua ook niet dat hij het origineel zal overtreffen maar een goede, zoals hij het zelf verwoorden, re-imaging had er toch wel in moeten zitten. Helaas is de bezieling uit de film en voelt het meer aan als de lucht tussen de popcorn.

Wederom een solide maar vergeetbare thriller waarbij het mij moeite kostte om doorheen te komen. Het probleem dat ik had met deze film had is dat het veel te lang duurde voordat het echt op gang kwam. Op een bepaald moment weet je het wel dat de ongelukkige echtgenote het moeilijk heeft; zucht...neerbuigende houding en gebrek aan steun, carrière opgegeven, zorg voor pasgeboren baby en zesjarige andere kind, verhuisd naar een weelderig afgelegen modern landhuis.

Manlief doet natuurlijk alleen de leuke dingen of wat ie zelf wil en Oh... de gemenerik begint ook een affaire met de beroemde actrice op de filmset van zijn dochter. Ondertussen komt het verhaal terecht in een creatieve sleur. Uiteraard is er de verplichte wending zodat je bij melodramatische climax uitkomt. Het liet me met mijn hoofd schudden voor de oppervlakkigheid van de personages en de onwaarschijnlijkheid van de plot.

Moeten we echt geloven dat een vrouw die op de rand van een zenuwinzinking staat plotseling het berekenende, manipulatief personage was? Het acteerwerk was best goed, de film ziet er netjes maar enigszins alledaags uit. Tja de tekortkomingen zat echt vooral in het scenario van Daisy Ridley's echtgenoot Tom Bateman. Een ploeterend eerste uur wordt helaas nergens gered zelfs niet door het twist-einde.

Zijn er ook mindere Hayao Miyazaki- films ? Ook deze is weer heerlijk! Ditmaal een prachtige feel-good movie over het meisje Kiki, een 13-jarige heksje, waarvoor de tijd is aangekomen om haar opleiding te voltooien hiervoor moet ze een jaar op zichzelf te gaan wonen. Zo komt ze samen met haar trouwe metgezel, de pratende kat Jiji, terecht in het kustplaatsje Korico. Kiki vind het moeilijk om haar draai te vinden. Maar geholpen door een bakkersfamilie waar ze een kamer mag betrekken lukt het haar om een eigen zaak op te zetten: Kiki’s Delivery Service. Er is dit keer geen epische avontuur maar gewoon het heksje Kiki die we volgen in haar dagelijkse beslommeringen. Tja en de dagelijkse bezigheden van dit meisje toveren een grote glimlach op je gezicht, ook al zijn ze nog zo simpel. Dat meisje met haar grote rode strik pakt je, bij haar eerste keer verschijnen, direct in. Elke logica laat je varen en je dompel je zo onder in haar fantasiewereld. Uiteindelijk stond alles in teken van een prachtig en actievolle finale. Het is een heerlijke kleine coming to age- film over een meisje die toevallig kan vliegen op een bezem. Misschien wel Hayao Miyazaki meest toegankelijke film, echter is dit ook een fantastische film met een eigen visie, een eigen kenmerkende stijl, verrassend en volstrekt origineel! En terugkomend op mijn gestelde vraag aan het begin; begint het erop te lijken dat een onmogelijk opgave is om een film aanwijzen die aanzienlijk minder goed is dan de rest.

Fantastische mix van fantasie en mysterie, waar ook enkele horrorelementen in zitten. Het verhaal, een whodunit is interessant en niet te voorspelbaar. De film schijnt te geïnspireerd zijn door een graphic novel maar dar ben ik niet bekend mee. In 1636 wordt een groep Kozakken overvallen door wat men zeg een weerwolf en het goud van de Poolse koning verdwijnt, de beruchte krijger Maksym Osa (Vasiliy Kukharski) krijgt de opdracht om het terug te vinden. Nu ben ik weg van dit soort middeleeuws achtige verhalen over folklore en mythen uit verre streken. Regisseur Latyk zoekt het (zou bijna gelukkig willen zeggen) niet in epische scènes, maar concentreert zich op de hoofdpersoon en zijn onderzoeken. Het speelt zich af net na de middeleeuwen dus de locaties zijn donker en worden sfeervol verlicht door kaarsen, toortsen of (haard)vuur. Ja dit is echt het soort film waar ik van geniet!. Van die donkere, gruizige fantasie; Witcher-achtig.films helaas zijn er ook niet heel van.

Voor mij leek deze film op een soort Mexicaanse variant van het sprookje van Hans en Grietje. Het 13-jarig meisje Nala en haar kleine ziekelijke zusje Luna worden door hun vader Guillermo en moeder Rebecca achtergelaten bij abuela (Grootmoeder)Josefa. Hm, zou de grootmoeder van de meisjes misschien een heks kunnen zijn? Dit zet het verhaal in gang, maar voordat de meisjes beseffen dat ze in gevaar zijn, horen ze (in een flashback) van de huishoudster Abigail een spookverhaal, niet wetende dat dit hun eigen familiegeschiedenis is. Regisseur Isaac Ezban (van één van mijn favorieten films Los Parecidos, 2015) verricht hier goed werk! Het tempo was goed, er waren heerlijke spookachtige geluiden, fijne praktische effecten en make-upwerk en het acteerwerk was absoluut niet slecht! Wat volgens mij niet zo goed werkte was de manier waarop het verhaal werd verteld. En soms zelfs ook slordig want er was bv; aan het begin een onverklaarbare pandemie in het flatgebouw waardoor kinderen ziek werden, maar waarom? De film krijg van mij veel lof voor zijn praktische effecten, acteerwerk, locatie en sfeerschepping, maar verliest bij sommige verhaallijnen de draad een beetje...

Het idee van debuterend regisseur Samuel Galli is goed, maar ik ben minder te spreken over de uitwerking ervan. Dit begint al bij de gore, is er in de eerste minuten een leuk akelig moment draait de camera het volgende moment discreet weg. Wel was het leuk om in flashback het verhaal waarom... te zien. Eerst in de jaren tachtig, als een depressieve tiener en later als zichzelf maar dan een vijftien jaar of zo ervoor. Onbegrijpelijk waren de twee lange droomsequenties waarin Arthur een clown ontmoet, geen van beide lijkt iets nuttigs toe te voegen, en zijn oeverloos saai. Gek genoeg wordt het gruwelijke wezen dan wel weer in alle glorie vertoond. Dit is duidelijk het product van een beginnend regisseur; er zijn veel leuke of goede ideeën maar in totaliteit is het te onevenwichtig om te spreken van een echt goed film.

Wat moet ik hier nu weer mee? Het lijkt wel of er wordt getracht om de meest goedkope film te maken aller tijden. Ten eerst nodig al je vrienden uit,(thema Zombies) zodat je samen er een waar LSD-feestje kan van maken. Dat doe je in een oud pretpark dat duidelijk al vervallen is. Decors kleed je aan met bubbeltjes plastic, inpakpapier en andere dingen die zo van de stortplaats vandaan komen? Je toont die vrienden oude zwart/wit films van THE PHANTOM OF THE OPERA THE HUNCHBACK OF NOTRE DAME, THE CABINET OF DR. CALIGARI. Terwijl andere een film draaien. Onder die andere bevindt zich ook Hervé Villechaize (De Plane De Plane) uit Fantasy Island (dwergen zijn natuurlijk eng, kijk maar naar Freaks). Ik denk dat deze film redelijk tot zijn recht komt bij de Nacht van de wansmaak.

Een Mexicaanse horror uit de jaren'60 daar was ik wel benieuwd naar! En ik moet zeggen het kon er mee door. Echter waar Amerikaanse, Engelse en Italiaanse films zich meer op het psychologische vlak begeven. Houd deze film zich nog netjes aan de 'the Universal' (monster-)periode. Behalve de beginscène wordt er vooral voorbijgaan aan de daadwerkelijk Mexicaanse folklore van La Llorona. Na de spectaculaire openingsscène, die deed denken aan Barbara Steele als Princess Katia Vajda in Black Sunday, zien we een sfeervol en creepy huis. Maar helaas is de schreeuwende vrouw veranderd in een soort Dracula. Haar man die opgesloten zat in het huis lijkt daarnaast op een variatie van de Wolfman met een gekopieerd loopje van Frankenstein. De actie zijn standaard en de personages komen slecht uit de verf. Het enige verschil met die oude Universals is dat er veel grovere scenes en make-up te zien zijn. De film leent veel invloeden uit andere films en plaats ze in een Mexicaanse setting, iets waar het maar net mee weg kan komen. Ik moet wel zeggen dat ik na het zien van deze ook wel benieuwd ben geworden naar The Brainiac en de door alexspyforever genoemde: The Witch's Mirror

Zeer goede en interessante Franse horror! Een fantasierijke combinatie van fantasie, horror en mysterie. Het centrale concept is geweldig, drie gevangenen met bizarre eigenschappen krijgen gezelschap van een vierde (met wie het publiek zich identificeert) Als men een oud boek ontdekt waarin wordt beschreven hoe een voormalige gevangene ontsnapte met zwarte magie botsen hun persoonlijkheden. Alles in de film speelt zich af binnen die vier gevangenismuren hierdoor krijg je als kijker het gevoel dat je ook in die cel zit met de personages. Ondanks dat het dus een film is over vier mannen die opgesloten zitten in een cel, werd het nooit eentonig of vermoeiend en in feite verhoogt het isolement van de groep het gevoel van wantrouwen, claustrofobie en paranoia. De kleine ruimte is natuurlijk ook omdat de film een laag budget bezat maar door een origineel uitstekend geschreven script en goed acteerwerk, intrigeert het van begin tot eind! De film gaat ook niet voor de goedkope spanning. Gore wordt spaarzaam gebruikt maar als er is, is die gewoon erg goed gedaan en bezorgen kippenvel! Kwaliteit boven kwantiteit! JA dit is een goed voorbeeld van hoe een horrorfilm effectief kan zijn met niets meer dan een goed uitgevoerd plot en veel hart. Voor degene die oplettend en op de hoogte van het werk van H.P. Lovecraft, zijn, kunnen zien dat een van de woorden in het boek "Fhtagn" is. Dit is een woord uit een gebed van de aanbidders van Cthulhu Cult. Door deze invloed is het ook niet raar dat er hier een groezelig griezelig en verontrustende sfeergevoel hangt. Verbluffende goed debuut van een regisseur die denk ik hierna eigenlijk nooit meer dit niveau echt heeft gehaald!

Maar weinige hebben zo'n invloed gehad op de horror van de afgelopen twee decennia als regisseur James Wan. Hij startte min of meer met Saw de stroming 'torture porn' en met Insidious en The Conjuring was hij ook medeverantwoordelijk voor de moderne spookhuisfilm. Nu me deze film keert hij wederom terug naar dat horrorgenre. En het stelt zeker niet teleur.

Regisseur Wan begint zijn film met een psychiatrisch ziekenhuis op een klif. Dat ziet er uit alsof het rechtstreeks uit een Universal-monsterfilm uit de jaren '30 afkomstig was. Het is dus vanaf het eerste shot al duidelijk dat het om een horrorfilm gaat, maar het laat de kijker aangenaam gissen naar wat voor soort horrorfilm precies.

Na die proloog ontmoetten we Madison (Annabelle Wallis), die geplaagd wordt door visioenen. Een begin vol met de bekende flikkerende lichten, uit zichzelf bewegende deuren en televisies die ineens aangaan. Wan laat zien dat hij nog steeds als geen ander weet hoe je jumpscares moet inzetten! Vervolgens introduceert hij standaardpolitiepersonages die bijna lijken weggelopen uit de jaren '90 horrorfilm. Zo de film lijkt dus een spookhuisthriller te gaan worden...

Maar dan...komt Alles samen, echt Alles valt ineens op zijn plek in een grote twist. En gaan alle remmen los! De derde akte is daardoor veruit het meest entertainende stuk van de film. Er wordt niet terughoudend gedaan op het gebied van bloed en dat werkte in he voordeel van de film!

Een vernieuwende horrorfilm werd het dit keer niet, maar Wan weet zich wel te onderscheiden. Op technisch gebied is Wan altijd al wel een sterk regisseur geweest. Ook hier zijn er weer goede camerabewegingen in ruimtes om meer spanning te creëren. Ja prima camerawerk maakt heel veel goed! Zoals ook een budget voor prima speciale effecten en nooit geweten dat Where Is My Mind? van de Pixies, die een aantal keer als instrumentale synthesizer-cover wordt ingezet zoveel spanning kon opwekken! Yup James Wan does it again!

"Eurotica" met dominante vrouwen die bont dragen...

Leopold von Sacher-Masoch is bekend geworden door met name zijn erotische novelle Venus im Pelz waarin seksuele onderwerping, vernederingen en kwellingen centraal stonden. De term masochisme is naar hem vernoemd. Dit verhaal draait grotendeels om de fantasie van een man genaamd Severin von Kusiemski met fetisj voor bont, die zich tot slaaf wenst te maken van Wanda von Dunajev totdat Wanda een man ontmoet aan wie ze zichzelf wil onderwerpen. Deze film is een losse bewerking verplaats naar de jaren zestig en is in ieder geval redelijk pretentieloos. Het is niet heel veel meer dan rechttoe rechtaan softcore erotiek met heel weinig plotontwikkeling en begeleidt door verschrikkelijke jingly muzak en een traag tempo. Regisseur Italiaanse regisseur Massimo Dallamano vind ik zeker niet slecht en er zijn een paar erbovenuit springende scenes (bv. het vergezicht in de bergen, de gele martelkelder-scene) en niet te vergeten er is de verrukkelijke Laura Antonelli als de sensuele Wanda. Helaas is de film maar slap...

Deze Spaanse zombie-actiefilm is zeker niet origineel, maar ook geen slechte zombiefilm. Het plot is vrij eenvoudig. de strijdende partijen in de Spaanse Burgeroorlog moeten met elkaar samenwerken als door een uit de hand gelopen “nazi-experiment" de dode weer tot leven komen. Geheel volgens de verwachting, is het knallen op zombies, beetje schelden op elkaar, flirten een beetje, zoeken naar het tegengif, zijn er nobele opoffering en haalt niet iedereen het einde. Exact wat men van een zombiefilm kan verwachten. Het acteerwerk is redelijk goed, en het scenario bevatte niet al te flauwe grappen. De film brengt hiermee niets nieuws maar weet door plezier en onbezorgdheid er nog goed mee weg te komen,

Het is zeer ongebruikelijk voor een regisseur om zijn eigen film minder dan tien jaar na het debuut opnieuw te maken. Een van de verrassingen van 2015 op gebied van horrorfilms was Last Shift (Film, 2014) Deze kleine onafhankelijke horrorfilm van Anthony DiBlasi (van het eveneens onderschatte regiedebuut, Dread (2009) maakte het gebrek aan middelen ruimschoots goed met een zenuwslopende sfeer, geweldig geluidsontwerp en echt effectieve schrikt. Nu is deze reimagining beschikbaar voor een groter publiek.

Voor degenen die bekend zijn met Last Shift, het verhaal en het centrale uitgangspunt zijn grotendeels ongewijzigd. Een rookie-politieagent begint voor haar eerst dienst in wat de laatste nacht voor een leeg opgeheven politiebureau zal zijn. Connecties met het gebouw en sekteleden zorgen dat het voor haar geen saaie nacht wordt... Echter ditmaal wordt er ook meer achtergrondverhaal van agent Jessica Loren en de Malum-sekte geven. Zodoende is bijvoorbeeld de openingsscène ook een stukje verontrustender...

Als iemand me zou vragen of ik dacht dat Last Shift opnieuw gemaakt moest worden, zou ik ongetwijfeld hebben gezegd dat het geen remake of reimagining nodig had. Desalniettemin slaagt DiBlasi en schrijver Scott Poiley erin om een betere, meer consistente film af te leveren. Het is niet alleen dat de film er beter uitziet. De praktische effecten van de wezens komen van RusselFX (The Ritual 2017, Hellraiser 2022) en zien er absoluut goed bijna krankzinnig uit Maar het lijkt ook allemaal een beetje beter te werken en het einde is evenwichtiger. Daarnaast is de toch al huiveringwekkende score verbeterd. Het goedaardige geknor van een varken kreeg iets onheilspellends.

Had de film een her-uitvinding nodig? Hm Nee, niet echt maar door zinvolle details toe te voegen ontstaat er wel een completere film, wat goed werkt. Op sommige punten is er zeker verbetering, op andere dan wel weer wat minder. Echter zijn de angsten nog steeds erg leuk en de effecten zijn domweg heerlijk gruwelijk. Wat wil je nog meer?

Tja waar zal een film met de titel mammoet over gaan? En inderdaad de prehistorische gigant komt tot leven door hoe kan het ook anders...buitenaardse wezens? En ja helemaal in stijl richt de film zich meer op de menselijke personages dan de moordende mammoet. Yup ze halen zelfs de 'Men In Black' van stal! Wie kijkt er naar dit soort films voor de personages?! De film is dus 90 minutenlang humoristisch doen met een goedkope CGI-Mammoet die "levenskracht" kan slurpen? Wie-o-wie nomineerde dit eigenlijk voor "Outstanding Special Visual Effects" bij de Emmy Awards? En natuurlijk ziet niemand de mammoet aankomen? Laten we hopen dat het een opzettelijk grap was? Onder het mom van ken je klassiekers zijn er veel verwijzingen naar oude films op de achtergrond. Het is niet geweldig, zelfs niet echt goed, maar het probeert in ieder geval iets...!

Ik hoopte op een typische B-film met mooie meiden in bikini, een aquatisch schepsel, en uiteraard wat bloederige Chaos. Dat liep toch even anders! Karakter-ontwikkeling is natuurlijk goed maar alle personages in de ze film hebben zoveel achtergrondverhaal? De film verliest zoveel tijd aan subplots, die echt nergens heen gaan. Dat ze domweg iets vergeten? Het grootste deel van de film gaat ook niet eens over een creatuur uit de zee. Het leek wel een slasher maar dan met een half bejaarde killer waar dan vooral veel voor weggerend moest worden. En dan is er nog een oude, eenzame visser, gespeeld door niemand minder dan, Franco Nero, vooral om wat aandacht voor de film te krijgen. De film is vooral middelmatig maar door de locatie, wat bloed en dames in bikini is er ook soms wat te genieten.

De film is een oorlogsfilm, een familiedrama en een dystopische sf-film ineen en geen van alle overtuigd ook maar enigszins. Aan de hand van de hoofdrolspeler Shia LaBeouf, de getraumatiseerd Amerikaanse Marinier Gabriel, zien we heen en weer in de tijd (iets wat riskant is om te doen), fragmenten uit zijn leven. Zo zien we zijn leven als goede papa en echtgenoot van Kate Mara, zijn dienst in Afghanistan, een gesprek met zijn meerdere (Gary Oldman) en post-apocalyptische toekomst waarin hij zijn zoontje moet redden van duistere krachten. Dit alles onder het mom van PTSD. Een serieus probleem in de Verenigde Staten met al zijn oorlogen. Echter dit aan de kaak stellen via een film vol met clichés werkt ook niet. Opvolgend van standaard opleiding-scenes, een puppy, het niet weg willen naar Afghanistan praatje en als ze daar zijn een voorspelbare strijd en het even voorspelbare wie er sneuvelt, gevolgd door een twist die al lang duidelijk was, en uiteindelijk het tenenkrommende dramatische einde. Het camerawerk is degelijk maar nergens bijzonder. Meest positief was ik nog over het acteerwerk van LaBeouf, Mara en Oldman. Zij proberen nog enigszins goed werk af te leveren maar dat valt niet mee met een film die een groot thema wilt aansnijden en daar duidelijk in faalt!

Not all monsters are a hoax.

They don't look like Bob Gimlin in a hairy costume. (Big Foot)

Or a toy submarine photographed in black and white.(Loch Ness)

The monsters of the 21st century feed in broad daylight.

WOW...dit was Gaaf! Het volgt de conventionele aspecten van horror-mockumentaries maar de griezelfactor gaat bij elke minuut verder omhoog. Door middel van een reality-onderzoeksprogramma volg je een zus die haar broer helpt een mysterie te ontrafelen in een klein stadje in Texas dat onder (de vloek van) iets gebukt gaat. Die broer (man) vindt dus een tape em via gevonden beelden, interviews, uitzendingen van een televisie-evangelist, sms-berichten, podcasts, YouTube-video's en telefoongesprekken wordt het mysterie verteld. Het hield me de hele tijd op het puntje van mijn stoel. Dat en een aantal behoorlijk goede horrorscènes, het zou een spoiler zijn om ze te beschrijven, maar er is genoeg bloederigs, samen met nog een andere mysterieus iets of iemand. Het verhaal ademt ook de sfeer van een Lovecraftiaanse mythologie. Wat het voor mij alleen maar beter maakte! Tjonge dat Rustic Films van Benson & Moorhead timmert aardig aan de weg met films die meer dan de moeite waard zijn om te kijken!

Film met Harry Harry Houdini, de vermaarde boeienkoning. Helaas was deze film niet echt heel goed. Het leek meer dat er een (liefdes)verhaaltje was geschreven rondom een ontsnapping van de meester in het ontsnappen. Alhoewel die scene niet erg duidelijk is geschoten. De begin-scene in de sneeuw en ijs en vooral de scene's aan het einde bij de waterval waren de leukste stukken uit de film. Verder is het geheel erg saai.

Aan het einde van 1950 was The Day the Earth Stood Still (1951) in pre-productie, en de producenten van The Thing from Another World (1951) waren klaar om te beginnen met filmen, maar moesten wachtten op de broodnodige sneeuw. Het gaf een klein productiebedrijfje de kans om regisseur Edgar G. Ulmer in te huren en in slechts zes dagen en met een belachelijk laag budget deze film te maken. Zodoende kwam deze film een maand vóór 'The Thing' en bijna een half jaar voorafgaand aan 'The Day' uit.

Voor een sciencefiction B-film die met minimale tijd is opgenomen heeft het een verrassend doordacht script. Het buitenaardse wezen is niet in staat om in onze atmosfeer te ademen en geometrie wordt gebruikt als een universele taal. Ook zijn we nooit helemaal zeker van wat de Alien van plan is. Er zijn maar weinig films waar een Alien zowel goed als slecht is! Dit neemt niet weg dat de dialoog, nogal onhandig aanvoelt.

Ook uit de minimale middelen weet regisseur het maximale te slepen! Hoewel goedkoop gemaakt, ziet het er erg gestileerd uit. De film werd opgenomen op de geleende set van de film, 'Joan of Arc'. Het ruimteschip is vrij stijlvol, hoewel het duidelijk een duikbel is met een knipperend licht bovenop. Filmisch gezien geeft het een knipoog naar de oude expressionistische horrorfilms van de jaren dertig, met zijn schemerige verlichting, gotische kastelen en mistige moerassen. Al zijn er ook verschillende gelegenheden waar de acteurs op slechts een paar meter afstand van schilderijen spelen. Er is zelfs een goede jump-scare als de Alien onverwacht in de patrijspoort leunt als Margaret Field binnen wil kijken.

Het resultaat is een waardige kleine film, met goed acteerwerk, helaas bemoeilijkt door een laag budget, zesdaags opnameschema, en niet al te sterk script en dialoog. Het eindproduct is misschien niet het meest geweldige maar is zeker leuk om te kijken op zeg; een stormachtige nacht.

Het is ook duidelijk te zien dat Edgar G. Ulmer een groot regisseur had kunnen zijn, waren het niet dat hij een affaire had met de vrouw van een filmproducent, die toevallig ook de neef was van de Universal-baas. Hij werd op de zwarte lijst geplaatst door alle grote Hollywood-studio's, en kon hij alleen nog werk vinden op Poverty Row. Echter leverde hij nog steeds bijzonder leuke B-films af!

Tenslotte nog een leuk feitje; Actrice Margaret Field die we hier zien is de moeder van Sally Field, en opvallend genoeg lijkt haar stem op die van haar dochter.

Jammer maar helaas...want het is wel een kundig gemaakte film! Echter is dit weer een psychologische drama waar sub-tekst en metaforen voor horror moeten doorgaan. Het verhaal speelt zich af in Sag Harbor, New York, in de jaren 90 waar Charles Blakey (Corey Hawkins), een zwarte man financieel in de problemen zit en dreigt zijn ouderlijk huis te moeten verkopen. En dan staat Willem Dafoe voor de deur als Anniston Bennet, een mysterieuze blanke zakenman met een flink pak geld...om zijn kelder een paar maanden te huren. Helaas géén gekte maar een psychologische, symbolische confrontatie over erfgoed, geschiedenis en afkomst als middel om de eigen plaats in de wereld te begrijpen in één uur en vijfenvijftig minuten. Een lange traumatherapie sessie ..De film ziet er goed uit, bouwt een verontrustende sfeer op, Willem Dafoe is zoals vaak geweldig met zijn aanwezigheid, Corey Hawkins deed het ook goed als nietsnuttige sul maar helaas wekt het eindresultaat alleen de suggestie van iets spookachtigs.

Deze grootste box office- hit van China en volgens sommige bronnen zelfs de meest succesvolle film uit de carrière van filmmaker Zhang Yimou (Raise the Red Lantern, House of Flying Daggers, The Great Wall) kan voor onze westerse ogen niet de gemakkelijkste wegkijker zijn! En niet alleen omdat deze film een speeltijd van drie uur bezit en er nergens een rivier is te bekennen!

De titel "Man Jiang Hong" aka "Full River Red" of in het Nederlands de hele rivier rood' is namelijk een gedicht dat is toegeschreven aan Yue Fei, een militaire generaal uit de Zuidelijke Song-dynastie (1127-1279) en staat symbool voor patriottisme en trouw aan zijn land. Deze Yue Fei is een nationale volksheld die redelijk bekend is in China (zoals bijna iedereen in Nederland wel Michiel de Ruyter kent) De film eindig met een nationalistische boodschap (enigszins dubbelzinnig en zeker niet slecht!) en die zal bij ons westerlingen minder goed landen.

De film speelt zich af in de begintijdperk van de Zuidelijke Song-dynastie. Vier jaar na de dood van generaal Yue Fei (ergens rond 1146) Er vindt een mysterieuze moord plaats op een diplomaat van de rivaliserende Jin-dynastie in de woning van grootkanselier Qin Hui. Soldaat Zhang Da en commandant Sun Jun raken hierna verstrikt in een wijdverbreide samenzwering als ze opdracht krijgen om een ontbrekende brief te vinden en de boodschap ervan te onthullen.

Als je deze speelfilm gaat kijken met de verwachting dat je een historische actie-film krijg voorgeschoteld, (vergelijkbaar met "Shadow" of "The House of Flying Daggers") heb je het mis! Dit is een whodunit met hier en daar wat wrang en morbide gevoel voor humor. Die bij aanvang eerst een soort buddy-cop lijkt maar later met de paleispolitiek opschuift naar mysterie-thriller. En in dit verraderlijke en achterbakse schaakspel vallen natuurlijk bloederige doden!

Nu zijn de meeste films van regisseur Zhang Yimou een visueel genot. Dat is bij deze niet anders! Hij maakt effectief en geloofwaardig gebruik van blauwe tinten om de bijna-dageraad weer te geven. Daardoor komt het rood van bloed en kersen nog beter naar voren! Echter gebruikt hij in deze film niet alleen licht en schaduw maar haalt ook iets uit met de soundtrack!

De muziek is misschien wel het meest in het oor-springende detail van deze film! Telkens wanneer men zich door de nauwe gangen van het paleis verplaatst van A naar B hoor je een lied dat het best kan worden omschreven als een bizarre mix van klassieke Chinese operazang met een moderne hiphop-vorm, begeleid door zowel traditionele Chinese als moderne instrumenten. Helemaal te gek! En inmiddels het ook gevonden op Spotify dus kan ik er nog fijn van nagenieten!

In een interview wat ik las (na deze film te hebben gezien) blijken het bewerkingen van klassieke aria's uit Henan-opera te zijn. De reden dat men het gebruikt is omdat generaal Yue Fei ook uit Henan komt en verwijst elke aria ook naar dat deel van het verhaal in de film. Kan dat natuurlijk niet met zekerheid zeggen maar het klink logische.

Met 159 minuten vraagt ​​het veel van zijn publiek. Maar door de zes geconstrueerde personages wiens motivaties constant verborgen en verschuivend zijn, gaat het in een vrij snel tempo. Er zijn geen pauzes om het publiek de nieuwe informatie te laten verwerken. Tja en hoewel dit artistiek gezien misschien niet eens het allerbeste van Zhangs werk is, en het soms repetitief aanvoelt. Zijn de bovengemiddelde cinematografie de muziek en de uitvoeringen van Yee en Teng als Jun en Da, al meer dan genoeg om zeer vermakelijk te zijn

Film die ontworpen is om een ​​zaak te verdedigen voor een specifiek probleem of onrecht. Schrijver en regisseur Lawrence Huntington had gehoord over de kwestie van de duizenden deserteurs in Groot-Brittannië, zo verzon hij een verhaal over een man die onberispelijk was in elk ander aspect van zijn leven maar die verstrikt raakt in een web van misdaad wanneer hij probeert zijn leger-revolver te verpanden bij een Londense juwelier om vervolgens te verzeilen in een nog erger toeval. Visueel was dit een sfeervolle Brit noir, en thematisch intrigerend. Joan Hopkins en Derek Farr waren hier allebei nogal stijf maar charismatisch en spraken in een vreselijk chique dialect. Gelukkig was hun ondersteunende cast veel aardser, en locatieopnamen rond Londen en de kust maakten dit levendiger dan wanneer ze gewoon in de studio waren gebleven, hoewel de sets die ze gebruiken in dat opzicht zeer effectief zijn. Ook aan het einde was de conclusie verre van gelukkig, hoewel het erger had kunnen zijn. Blijkbaar is de film ook beschikbaar met een alternatief Duits einde dat een happy end biedt (en een heel andere rechtszaal)! Over het algemeen is het niet uitzonderlijk, maar wel een plezierige film noir, vanwege de goede uitvoeringen, regie, script, gespannen sfeer en dramatische momenten.

De Hammer-remake van The Man in Half Moon Street (1945) Afgezien van een paar korte uitbarstingen van actie en enkele nachtelijke moorden in de mist, vertrouwt de film zwaar op spraakzame scènes en oninteressante dialogen. We zien dezelfde vier mensen in een handvol sets met elkaar praten. Het is vooral wachten en wachten op een mager einde. Het is jammer want Terence Fisher is een goed regisseur maar hier is het gewoon te weinig en te laat.

In de film herken je duidelijk de voortekenen van de Universal Monsters-films die nog zullen gaan komen. Veel van de elementen uit die films zien we hier al in terug: sombere, gotische settings; griezelige technieken met de verlichting, krachtige spanning gecombineerd met humor; en de verwrongen, monsterlijke make-up van de hoofdpersoon. Deze elementen zijn geheel toe te schrijven aan regisseur Paul Leni, een Duitse expressionistische regisseur uit de jaren '20 die films is gaan maken in Amerika. Deze was tevens verantwoordelijk voor de meeste decorontwerpen. Deze met donkere atmosfeer, horror-elementen en humor gevulde horrorfilm bezit dus veel kenmerken die bij latere Universal Monsters-horrorfilms gebruikelijk zullen gaan worden.

Losjes gebaseerd op de roman L’Homme Qui Rit van Victor Hugo vertelt de film het tragische verhaal over Gwynplaine en zijn geliefde blinde Dea. En al lig de nadruk niet echt op de horror, zijn er wel een paar mooie gruwelijke taferelen (uit het oogpunt van 1928) te vinden. Toch is deze veel meer opgezet om een groot publiek aan te spreken. Dus is er veel tijd voor romantiek en actie in de vorm van massascènes te zien. Verder zorgt de hond Homo, de wolf nog voor een paar vertederde momentjes.

De Russische actrice Olga Baclanova, die ik later nog tegenkwam als de trapeze-artiest Cleopatra in Freaks,speelt Hertogin Josiana, een verwende, liederlijke erfgename die probeert Gwynplaine te verlokken in een rendezvous. In Dea was de actrice Mary Philbin te herkennen die al eerder in een ander verfilming van Victor Hugo; The Phantom of the Opera te zien was. Maar de meeste eer gaat toch naar de fantastische Duitse Conrad Veidt (Das Cabinet des Dr. Caligari, Orlacs Hände of Jaffar in The Thief of Bagdad) Hoe hij constant rondloop met die grijns, terwijl hij met zijn ogen toch het verdriet uitbeeld van een getergd persoon, is erg goed!

Die doodsgrijns van Gwynplaine was een creatie van make-up artiest Jack Pierce. Deze man was later ook betrokken bij vele Universal Horror-films inclusief; Frankenstein, The Mummy, The Wolf Man, The Invisible Man. En dan is er nog het geluid: Universal was in mei 1927 begonnen met de pre-productie van de film. Echter vond er toen een onvoorziene gebeurtenis plaats. Warner Bros bracht de film ' The Jazz Singer,' één van de eerste films waarin de acteurs praten, uit. Die film werd een succes en om hun aanzienlijke investering in The Man Who Laughs niet verliezen, gingen ze aan het werk om een ​​Movietone-soundtrack voor de film te creëren.

Zowel historisch als ook als vermaak was deze film dus zeer de moeite waard om te kijken.Een heerlijke spannende ontroerende film met een prachtige donkere sfeer en een echte publiekstrekker uit de jaren '20.

Prima ‘klassieke’ westernfilm. Waarin het oude westen (Lee Marvin en John Wayne) tegenover het nieuwe westen (James Stewart) wordt gezet. De tijd dat veedrijvers, outlaws en revolverhelden het voor het zeggen hadden, raakt op zijn einde. De opkomst van de trein zorgt ervoor dat steden ontstaan en de stadsbevolking zich organiseert. Die verandering wordt zeer goed geïllustreerd door advocaat Ransom Stoddard, oude revolverheld Tom Doniphon en bandiet Liberty Valance. Stewart,Wayne en Marvin spelen die rollen dan ook uitstekend. Ook in het romantische gedeelte, in de vorm van Vera Miles, wordt er uiteindelijk voor het nieuwe westen gekozen. Echter schiet regisseur John Ford af en toe zijn doel voorbij door zich teveel te richten op van die typische Amerikaanse politieke zaken. Met de scene in het schooltje sloeg de film voor mij zelfs dood. Ik als Europeaan zat daar toch wat minder op te wachten. Ondanks dat alles waren de sfeer, het prachtige camerawerk en het toch wel geniale verhaal die dit tot een fijne western maken.

Qua plot is dit een aardig, aangename, vijftiger jaren B-sci-fi-film. Helaas bezit de film ook een te rechtaan plot en ontbreekt het regisseur László Kardos een beetje aan stijl. Dr. Murdock, leidt een meisjesgevangenis om zo hun levenskrachten via elektriciteit op te kunnen nemen, hierdoor kan hij zelf onsterfelijk blijven en niet in steen veranderen. Er is wat spanning tussen Victor Jory en de andere doctoren, als de transfusies te snel uitgewerkt zijn, waardoor het aantal donoren en de frequentie waarmee ze nodig zijn toeneemt. Echter is er niet veel meer dan wat gepraat, geschreeuw, flauwvallen en rondsjouwen met vrouwen in hun nachtjaponnen. De film vereiste dus weinig cinematografie of art directie, alles in de film vrij eenvoudig, toch zit er wel een zekere charme in dit soort 'B'-thrillers. Het was niet de engste of de meest opwindende maar nog wel vermakelijk!

Een zwijgzame kapper die een verhaal vertelt? Met een keuvelde filmnoir-achtige voice-over vertelt het over een voorspelbaar maar gezellig verhaaltje van louche investeringszaakjes, chantage en moord Alles in comfortable zwart-witfotografie. Het plot is dat van een op film noir-twisters geïnspireerde met veel gin, sigaretten en overspel, waarin de juiste man wordt veroordeeld voor de verkeerde misdaad. Weinig verheffend en als er al spanning was, wordt deze opgeheven doordat de film in veel te rustig tempo verloopt. De film brengt je dan ook eerder in een meditatieve toestand. Billy Bob Thornton had weinig dialoog, James Gandolfini doet niet veel meer dan wat hij in de ‘Sopranos’ deed maar of het het acteren of gewoon de film was... ? Echt overtuigd was deze film echter nergens. De overige castleden zijn gezichten die je in zo beetje elke Coen-film ziet langs komen, waaronder natuurlijk actrice Frances McDormand die getrouwd is met Joel Coen. Uiteindelijk is het allemaal op het middelmatige af en kruipt sloom naar zijn einde.

Bruce Campbell, de acteur, die door zijn rollen in Within the Woods en Evil Dead van zijn jeugdvriend Sam Raimi een fenomeen werd, maakt zijn regiedebuut. Maar naar mijn mening is het een verschrikkelijke drol. Al kan dat ook te maken hebben met dat de film vol zit met slapstick-komedie zit en...ach je ziet het aan mijn waardering...Een zakenman ontwaakt na dodelijk hoofdletsel met aan één kant de hersenen van een Russische taxichauffeur. Tja...uiteraard gaan ze kolderiek over de controle van het lichaam strijden. Daarnaast is er flauwekul over de professor en diens hulpje Ted Raimi (de broer van de regisseur) Bizarre personages in overvloed maar effectief was het voor mij niet echt. Als ‘toffe jongens onder elkaar’ (Campbell, Raimi, Goodman) was het ongetwijfeld een en al lol Maar een goede film...? Tja als je films uit de jaren 50 houd waarin mensen elkaar achterna zitten als bij wijze van grap misschien...Anders niet veel meer dan Schlocky vreselijke onzin.

Dokter Lawrence: “Sometimes I think you’re mad,” Dokter Rigas: I am!”

Voordat regisseur George Waggner en zijn speciale effecten-team samen met Lon Chaney Jr. in hetzelfde jaar de klassieker 'The Wolf Man' opnamen, werkte ze aan deze film. Chaney Jr. is hier te zien als Dan McCormick een soort levende gloeilamp. Meer dan een Universal horror-vluggertje uit zijn tijd is het niet. Twee wetenschappers de goede Dr. Lawrence (Samuel Hinds, The Raven, Son of Dracula) en de slechte Dr. Rigas (Lionel Atwill, Doctor X,The Vampire Bat) experimenteren met elektriciteit. Chaney Jr speelt Dynamo Dan, een proefkonijn en goed zak, die meer geïnteresseerd is in de hond dan in de Lawrence's nichtje June (Anne Nagel) 'Man Made Monster' is verder nog wel een aardige B-film, maar verre van geweldig.