Opinions

Ms. 45 was een succesvol grindhouse-film. En speelt zich af in New York van eind jaren '70, begin jaren '80 een totaal ander New York dan nu. Rauwer, bruter, harder. De Big Apple was een Urban circus met freaks en psycho's. Tegen deze achtergrond ontmoeten we de timide Thana, een meisje dat niet kan praten. Zij wordt op één avond tweemaal verkracht en daardoor slaan bij haar de stoppen een beetje door. De film combineert het bekende pad van revenge/thrillers als "I Spit on Your Grave" (1978) en "Death Wish" (1974) en combineert dit met het meer psychologische verval van "Repulsion" (1965) Het meest bijzondere aan deze film is dan ook dat er aan het eind in plaats van een triomfantelijke gevoel, zoals de meeste films met verkrachtingswraak, het een stuk somberder is. Zeer positief was ik over actrice Zoë Tamerlis, zij was zeer overtuigend als de wraakengel des doods Thana. Uiteindelijk is Zoë Tamerlis ten onder gegaan aan de gevolgen van haar verslaving. Er zijn voor deze film natuurlijk al andere hardere films met hetzelfde onderwerp gemaakt maar door de tijdsperiode (New York jaren 80), een zeer goede actrice en het verhaal meer naar het psychologische en feministische te laten neigen is dit een zeer fijne film.

Klassiek historisch drama dat zich afspeelt in de jaren veertig. Aan het begin van die jaren veertig koopt de familie McAllan (wit en rijk) een omvangrijk stuk land in ruraal Mississippi, waarvan een deel gepacht wordt door de familie Jackson (zwart en arm). Gaandeweg raken hun levens steeds meer met elkaar verbonden. Die verhoudingen worden extra op scherp gezet als de tweede wereldoorlog eindigt, en twee zonen terugkeren naar Amerika. Zoon Ronsel Jackson krijgt te maken met de Jim Crow-wetten en zoon Jamie McAllan met PTSS. Die geschiedenis van Amerika is teruggebracht naar klein, persoonlijk leed. Nu is racisme van vooral in de zuidelijke staten, een regelmatig terugkomend thema. Maar heel onderscheidend is deze Mudbound tussen die andere ook niet. Daarnaast zet regisseur Dee Rees menigmaal minder overtuigende poëtische voice-overs in om meer dramatiek te creëren. Ze gaat zelfs helemaal over de schreef met het zoetsappige einde, inclusief foute muziekkeuze. Hierdoor balanceert de film soms gevaarlijk op het randje van kunst en kitsch. Het is dan ook vooral aan de acteurs te danken dat de film aan de positieve kant zit. Met in het bijzonder de onherkenbare Mary J. Blige. Is het trouwens iemand opgevallen dat de blanke hoofdrolspelers eerder genoemd worden dan de donkere spelers? Is dit toeval of heeft dat te maken met het diepgewortelde probleem? Enfin de film blijft aan de veilige kant en is vooral oer-degelijk.

De (min of meer) honderdste film van Takashi Miike is een meer traditionele Japanse zwaard-vecht-film. Alhoewel? De film is gebaseerd op de gelijknamige manga-reeks van Hiroaki Samura en gaat in het kort over Manji een onsterfelijke man die door een jong meisje wordt ingehuurd om wraak te nemen op de moordenaars van haar ouders, die door een groep zwaardvechters bruut om het leven zijn gebracht. Mensen die uitbundige gekheid willen in de film, Miike heeft er nogal wat op zijn naam staan, zullen wellicht het iets tegen vinden vallen. Echter op subtiele wijze is er genoeg tebeleven. Bloed, handen en benen vliegen er door de lucht, heilige bloedwormen die wonden helen, en een keur aan wapentuig maken dat het toch genieten is. Het eerste deel zijn voornamelijk,na het intro, leuke één op één gevechten tussen de leden van de Itto-Ryu en Manji, compleet met bovennatuurlijke krachten, wire fu en bloed. Hierna mondt de actie uit in hele veldslagen waarbij een of twee vechters het opnemen tegen honderden samoerai. Persoonlijk vond ik deze soms iets minder goed geslaagd. Verder is het vooral de kundigheid van regisseur Takashi Miike dat de film, ondanks de 2 uur en 20 minuten, het constant boeiend weet te houden. Daarnaast viel het op dat er tussen al die gevechten ook prachtige shots waren te zien. Een van de grootste Japanse filmsterren Takuya Kimura, speelt de sterke hoofdrol. Daarnaast zijn er ook sterke rollen van Sôta Fukushi ( Anotsu Kagehisa) en een leuke dubbelrol van nieuwkomer Hana Sugisaki (Rin Asano / Machi, Manji's zus). Helaas haar schreeuw-kanonnades zijn minder leuk! Echter degene die mij het meeste opvalt is Erika Toda (Death Note) Zij steelt echt de show als Makie Otono-Tachibana, de femme fatale, de wonderschone Onna-bugeisha. Wat een vrouw! Regisseur Takashi Miike levert met deze film wederom een pracht van een Jidaigeki -film af!

De debuutfilm van regisseur Jim Mickle (Stake Land, We Are What We Are, Cold In July) is voor zijn budget niet mis! Een sfeervolle horrorfilm, gefilmd in guerrillastijl op de straten van Manhattan. De film bouwt langzaam op, waardoor we de tijd hebben om de personages te leren kennen. Onder de bewoners van een appartementencomplex aan de gelijknamige Mulberry Street bevindt zich Clutch, een voormalig bokser die op zijn dochter wacht, ze zullen alle de nacht moeten zien overleven. De handcamera's zijn uiteraard een beetje een kwestie van smaak, maar ik vond ze goed passen bij de stijl van de film. Het creëerde zo knappe opnames in de kleine appartementen, drukke bars en drukke straten. En ja erg tof....rattenmonsterzombiemensen...die hadden we nog niet gezien! Het middengedeelte had wel wat tempoproblemen maar desondanks was het een plezierige kijkervaring

Tja... het valt maar niet mee om te overleven in de Joseon-dynastie! Hadden ze in de film Chang-gwol (2018) en de Netflix series Kingdom al last van een mysterieus virus dat mensen doet veranderen. Blijkt dat de nodige politieke intriges ditmaal ook nog voor angst voor een monsterlijk virus te zorgen. Ze willen ons zelfs laten geloven dat dit berustte op ware feiten want het wordt geïntroduceerd als zijne een waargebeurd verhaal. Echter bevestigt de film al snel dat het pure fantasie is. Ze blijven daarnaast wel erg lang spelen met het gegeven of 'Monstrum'; nu een plan van premier Sim Woon (Lee Kyoung-jong) voor een staatsgreep is of een echt angstaanjagend wangedrocht. Helaas is regisseur Jong-ho Huh ongeduldig en kan niet wachten om zijn CG-creatie te onthullen. Hij verspilt zo elke kans om maar iets van spanning of voelbare angst op te bouwen. Nu zit de naam van de film natuurlijk ook niet mee! Het grootste nadeel van deze film is dan ook het feit dat het veel te voorspelbaar is. Aan de cast lag het verder niet, evenals dat het visueel er prima uit zag en de special effecten voor Koreaanse standaard niet slecht waren.

Italiaanse film die de trend uit zijn tijd van Roger Corman Poe-verfilmingen en Hammer Films volgde Toch was dit een zeer leuk stukje film! Oh...maar deze is van regisseur Giorgio Ferroni die later het eersteklas sfeervolle Wurdalak-verhaal; La Notte dei Diavoli aka Night of the Devils (1972) maakte! Deze Frans-Italiaanse coproductie uit 1960 is eveneens een opmerkelijk want het is de eerste Italiaanse horrorfilm die in kleur is opgenomen. Dat zal dus een aardige deuk in het budget hebben geslagen dus om wat zekerder te zijn van bioscooppubliek recycleert men enkele ideeën uit reeds bestaande films.

Hans Van Arnem (Pierre Brice) gaat aan de slag bij de Nederlandse kunstprofessor Gregorius Wahl (Wolfgang Preiss) die plaatselijk beroemd is om zijn “Moulin des femmes de pierre”, een soort carrousel met wassenbeelden van beroemde vrouwen. Hij ontmoet de wellustige dochter Elfie (Scilla Gabel), mooi en mysterieus, maar kan het niet helpen dat hij verliefd wordt op de meer maagdelijke Liselotte (Dany Carrel). Tja...genoeg redenen om aan te nemen dat er van alles mis zal gaan!

Alhoewel men in openingstitel beweert dat het plot van de film gebaseerd is op een verhaal van Pieter van Weigen uit het boek "Vlaamse Verhalen", bestaat dit boek helemaal niet! Daarnaast is het voor ons kijker overduidelijk dat de keuze op Nederland als locatie van de actie is gevallen! De molen die je ziet was overigens ook te zien in de slotscène van Il Diavolo a Sette Facce aka The Devil Has Seven Faces (1971) Ook het plaatsje Veeze waar de molen moet zou moeten staan is fictief.

De film bevat een paar griezelige elementen, maar de horroreffecten zijn voor deze tijd natuurlijk wat achterhaald, maar door de macabere romantiek is zeker nog erg leuk om naar te kijken. Daarnaast is de gekozen locatie van de horrormolen (en het Nederlandse tintje) een vreemde, zij het zeer overtuigende, het binnenste oogt mysterieus en duister, en de cast doet de rest. Geslaagde film!

Oké het plot belooft een verslaggever die verstrikt raakt bij een complot van een seriemoordenaar die huiveringwekkende moorden pleegt, die worden gekenmerkt door een balsemingsritueel, en die terreur en verwarring onder de bewoners zaait.

Wat je krijg; zijn twee personages in een cafe aan een tafeltje, die consumpties nuttigen en praten en praten en praten. Hoewel als Joe zijn verhaal doet er wel flashbacks zijn, zijn deze ook niet bijzonder grafisch of gruwelijk. En tja ze werden vooral gekenmerkt door vertellen....dus eigenlijk nog meer praten! OMG wat was dit spraakzaam. Als je een film over een seriemoordenaar bekijkt, verwacht je toch iets meer dan alleen maar lange dialoogscènes...en eindeloze klassieke muziek die tijdens verschillende scènes door dreunt. Voor low budget-films wil ik niet al te streng zijn, als het maar vermakelijk is, maar tja als dat ook faalt, kan ik er ook niets aan doen...

De eerste 15 minuten begonnen erg spannend maar hierna stort de film toch lichtelijk in. Gelukkig tilt Boris Karloff deze film toch nog naar een hoger niveau. Het inzoomen op zijn dreigende ogen waren prachtig. Helaas is het verhaaltje erg dun. En het einde ging het opeens wel erg makkelijk?

Na wat tegenslagen in de jaren van de oprichting (1935 tot 1937) experimenteerde Hammer Film Productions in 1955 wat met het horrorgenre, (The Quatermass Xperiment) dit werd onverwacht een groot succes. Ook een tweede film was populair. Met dit succes brak er een nieuwe periode aan en werd gestart met regisseur Terence Fisher die drie succesvolle horrorfilms regisseerde, deze Mummie was de derde.

Men gebruikt hiervoor op een paar dingen na niet de Boris Karloffs versie uit 1932 maar leent elementen uit The Mummy's Hand (1940) en The Mummy's Tomb (1942) en herschikt deze voor deze film. Enfin...het verhaal is bekent; Nadat het graf van de Egyptische prinses Ananka wordt ontdekt, zweert Egyptenaar Mehemet Bey wraak te nemen op de grafschenders.

Uiteraard is er goed werk van de betrokken acteurs. Horrorveteraan Christopher Lee is in vorm als zowel de priester Kharis als de uit het graf opgestane mummie. Ook medehorroracteur Peter Cushing als de aanvankelijk sceptische archeoloog John Banning is vanouds goed! Actrice Yvonne Furneaux als Isobel krijg helaas maar weinig schermtijd.

Ook de studio-sets zijn zoals je van Hammer kan verwachten indrukwekkend. Opnames van de graftombe, het moeras, het Engelse landhuis en kroeg maar het meest opvallende was een flashback naar de ceremonie in het oude Egypte. Het is een film waarmee regisseur Terence Fisher wederom zijn vakmanschap laat zien en een sfeervolle, spannende en geslaagde horrorklassieker aflevert.

De Mummy-franchise is altijd al een beetje een buitenbeentje geweest, waar grootheden als Dracula en Frankenstein gebaseerd waren op boeken, is de mummie begonnen als filmscript. En alhoewel er door de jaren heen nogal wat films en spin-offs zijn gemaakt, is het nooit de meest iconische horrorpersonage geweest. Toch bezaten de oudere films (inclusief de Stephen Sommers film) altijd nog wel iets van avontuur en mystiek. Zo anders is het met de allerlaatste mummie-film. Universal Pictures maakt het nu wel heel bont! Een horror-icoon als super-schurk en Tom Cruise als de superheld? In de film stapelen de actie-clichés zich in rap tempo op. En voelt meer als de ‘grote Tom Cruise-show’ dan het begin van het Dark Universe. En dan ook nog een Cruise die verdwaalt is en denkt dat hij op de set van Mission: Impossible was. En dat terwijl de mummie juist nog het enige goede aan de film was. Voor het eerst sinds 1971 was er weer eens een vrouwelijk mummie in de vorm Sofia Boutella. Zij is prinses Ahmanet die een pact met Seth sluit en als straf levend wordt gemummificeerd en natuurlijk weer opstaat. Ze deed dit prima! Beter dan love-interest Jennifer Halsey (Annabelle Wallis) die van archeologe naar hulpeloos blondje transformeert. Of Russell Crowe die alvast in een iets groter bijrolletje (moet hij de rode draad in de volgende films worden??) het personage Dr. Henry Jekyll en mr. Hyde introduceert maar daarmee de slechte transformatie ooit van deze andere icoon neerzet. Tja wat dus overblijft is de actie die was niet echt slecht, maar er is nergens iets slims of origineels en tegen het einde van de film begint het voornamelijk vermoeiend te worden. Dit eerste deel van de Dark Universe-films laat totaal goede indruk achter voor films die nog moeten gaan komen. Monsterlijk slecht!

Ja, dit is een slechte film, maar hij heeft... kwaliteiten.. Ik was oprecht verrast hoe goed het acteerwerk was. Een van de mannelijke en de vrouwelijke hoofdrolspeler hebben zelfs een lief klein romantisch subplot dat werkt. De sets zijn minimalistisch maar degelijk en op de een of andere manier zowel goedkoop als sfeervol tegelijk. Het is duidelijk budgettair beperkt, maar de sfeer is niet half zo slecht. En een mummie? Het zou leuk zijn als je in een film over een mummie die weer tot leven zou komen in de titel, ook wat meer zag? Helaas kan het zich niet eens een goede mummie veroorloven... voor 4000 jaar oud was het wel erg goed bewaard gebleven. Het grootste deel van de korte speelduur van de film is gericht op chit-chat, niet op mummie-angst. Geen goede film dus maar het was ook niet de slechtste film vandaar dat ik met mijn beoordeling genereus ben.

De vierde en laatste van Universal's Mummy-films (tenzij je de ontmoeting van de Mummy met Abbott en Costello meetelt). Het plot is eigenlijk hetzelfde als voorgaande delen; Egyptische sekteleden brengen Kharis (wederom Lon Chaney Jr.) weer tot leven, Kharis jaagt op Ananka's reïncarnatie, en doodt iedereen onderweg. Het enige nieuwe hier is de wederopstanding van prinses Ananka, als een bovennatuurlijke MacGuffin.

De film speelt zich af in de moerassen van Louisiana wat kort interessant was omdat hierdoor zwarten, Cajuns en Aziaten zijn te zien (toch best ongebruikelijk om in die periode überhaupt minderheden op het schermzijn te zien).Deze maken het tot een film die bijna interessant wordt. Uiteindelijk nemen de cliché-elementen de overhand en overheerst de routine.

Nog een vreemde keuze in Universal Horror; het begint met een lied in het Engels met een Frans accent dat wordt gezongen door de Belgische actrice Ann Codee als Tante Berthe. Niet dat dit nu echt een toffe toevoeging was maar het is wel één van de weinige waarin werd gezongen.

Tja deze vierde film in de mummiefranchise van Universal met veel tte klein budget ( bv mummie-masker ipv make-up), struikelt uiteindelijk over de finish. En het zal nog vijftien jaar duren voordat Peter Cushing en Christopher Lee samenkwamen om de wereld te laten zien hoe je op de juiste manier een ​​mummiefilm maakt.

Met dit derde deel keerde we weer terug naar Mapelton, Massachusetts. Maar eerst zien we de Hoge Priester van Arkam, Andoheb (George Zucco), die blijkbaar weer vol leven zat nadat hij in de vorige film juist het stokje overgaf omdat hij stervende was. Enfin Yousef Bey (John Carradine) krijgt de missie om Kharis terug te brengen naar Egypte samen met het gemummificeerde lichaam van prinses Ananka. (ze weten schijnbaar ook niet goed wat ze willen?) Hoe het kan dat de mummie nooit gezien is nadat hij ongeschonden uit de brand kwam was mijn niet duidelijk? Ook Professor Matthew Norman (Frank Reicher) zat in de laatste film en is er blijkbaar niet slimmer op geworden. Hij doet nu een onvergetelijk domme actie, terwijl hij eerst zich volledig bewust was van Kharis. Als laatste zien we de nieuwkomers Tom Hervey (Robert Lowery)en zijn Egyptische vriendin, Amina Mansori (Ramsay Ames) Tja je hoef niet heel diep te denken hoe het in elkaar steekt. Ikzelf kreeg ook het gevoel dat er leentjebuur was gespeeld bij Frankenstein door de woedende menigte en de mijnschacht/molen. Daardoor is de film helaas maar middelmatig om echt goed te zijn. De speelduur van stipt een uur en de eye candy "B”-film actrice en pin-up van 1940, Ramsay Ames kunnen mij gelukkig nog tevredenstellen.

Acht jaar nadat Boris Karloff de rol op zich nam van Imhotep in de eerste Mummy film, kwam er een complete "reboot" van de franchise. Deze B-film uit 1940 zal het begin zijn van een reeks films rond de mummie Kharis. Helaas valt deze een beetje tegen. Dit kwam vooral doordat er gekozen is voor een meer comic-relief tussen western-held Steve Banning en Wallace Ford (Phroso de Clown uit Freaks) Het werd er ook niet beter op toen de vader van love-interesse Marta Solvani, goochelaar Mr. Solvani als tweede grappenmaker te zien was. Tom Tyler die de rol van de mummie speelt heeft het niet in zich om tegen zoveel grappen en grollen een sterke Kharis neer te zetten. Door de korte speelduur en het daarmee samenhangende vlotte actievolle verhaal is het verder nog best het bekijken waard maar heel memorable wordt het ook niet.

De derde van in totaal vier mummie-films die de Hammer-studio maakte, is zeker niet origineel maar weet nog wel te entertainen. Deze Mummy-film werd gemaakt als ondersteunende film voor Terrence Fisher’s “Frankenstein Created Woman” en was de laatste Hammer-film die werd opgenomen in Bray Studio's. Behalve de scenes in de Egyptische woestijn die zijn duidelijk opgenomen in een zand- en grindgroeve en zien er niet overtuigend uit. Ze overtuigen zo erg niet, dat als wanneer er een storm opsteekt je de wind-machine bijna zelf kan voelen. Enfin als tombe van Kay-to-Bey is gevonden blijkt dat na ze hardop een gebed reciteren Prem de Mummie tot leven komt. Hier moet je dan wel op wachten totdat de helft van de film voorbij was. Naast aanwezigheid van de mummie (in een goedkope overall) valt vooral de leuke rol van Michael Ripper op. Hij speelt een timide mannetje dat een veeleisende zakelijke tycoon op zijn wenken bediend. De andere opvallende rol is Haïti, een waarzegster, die angstaanjagend en flamboyant wordt gespeeld door Catherine Lacey. The Mummy’s Shroud is duidelijk één van de mindere Hammer-films maar bezit naast de twee uitstekende performances, ook de bekende sprookjesachtige sfeer, die Hammer-film bezitten. De film doet wat het moet doen en weet dat erg plezierig te brengen.

25 jaar na de gebeurtenissen van "The Mummy's Hand” (in werkelijkheid natuurlijk maar 2) bevinden we ons in Mapleton, Massachussettes. Steve Banning is op leeftijd en vertelt over zijn belevenissen met de mummie Kharis. Dit is dus een kwartier lang een samenvatting van de voorgenoemde film. Hierna zien we dat ook hogepriester Andoheb (George Zucco) het heeft overleeft en deze geef instructie aan de jongere priester Mehemet Bey (Turhan Bey) om Kharis mee te nemen en de leden van de expeditie om te brengen. Wat volgt is dus een vrij simpele wraak-film om prinses Ananka te wreken en doen terug te keren naar Egypte. Dit keer speelt Lon Chaney Jr. de mummie Kharis maar echt veel toevoegen doet hij hier ook niet. De film kampt verder met dezelfde problemen; Te luchtig en een te kleine rol voor de mummie, waar ook de eerste film last van had. Liefhebbers van de oude zwart-wit Universal Monsters kunnen door de korte speelduur nog wat genieten maar wederom is het geen heel memorabele film.

Nadat regisseur Freddie Francis een groot deel van een decennium bij Hammer en Amicus had gewerkt, wilde Francis ditmaal een film maken waarover hij de volledige creatieve controle kreeg. Dat werd deze film, gebaseerd op het toneelstuk 'Happy Family' (1966) van Maisie Mosco, hoewel het voor het script in grote mate is veranderd. Als locatie koos hij voor het Victoriaanse herenhuis van Oakley Court, dat grenst aan Hammer's Bray Studios en waarvan de buitenkant voor veel van hun films werd gebruikt.(maar nooit de binnenkant)

Gek genoeg is dit niet het beste werk van Freddie Francis geworden, maar het is nog wel een vermakelijke film en het is leuk om te zien hoe suggestie en insinuaties de sudderende rivaliteit tussen de vrouwen aan de kook brengt. Onvermijdelijk barst er geweld uit en seksuele jaloezie leidt tot moord. Helaas door de terughoudende aard van de film, vindt het grootste deel van het geweld plaats buiten het scherm en wat wordt getoond is bloedeloos.Hetzelfde geldt voor seks... Tja, de regisseur is daarin duidelijk een echte traditionele conservatieve Brit. Hij bracht het liever wat luchtiger met zelfbewuste zwarte Britse humor.

Ook heb Je geen idee of de karakters nu daadwerkelijk gerelateerd zijn. Wel is het gemakkelijk te zien waarom Vanessa Howard destijds (en nu) zo'n impact maakte. Nog afgezien van haar schooluniformkleding, levert zij een fascinerende prestatie die van kinderachtig naar zelfs sinister schiet. Uiteindelijk is mijn eindoordeel? Dat het zeker een beetje afwijkend is, leuk om te zien maar het is niet smerig genoeg en lang niet vreemd genoeg.

Zestige jaren Mexicaanse horrorfilm met als meest bijzondere een stel verontrustende levende poppen (aka kleine mensen met poppenmaskers) Echter werden de oren van mijn hoofd geklets door het aanwezige dialoog. De film laat zich inspireren door hetzelfde bronmateriaal, de roman van A. Merritt getiteld Burn Witch Burn, als ook The Devil-Doll (1936) van Tod Browning

Deze film focus zich meer op eerste gedeelte van die roman en vermengt dit met voodoo. We zien tussen de eerste moorden een hele groep mensen ouwehoeren met elkaar. Onder hen de Spaanse Elvira Quintana, bijzonder was dat zij, anders dan vele andere '60 jaren films, een intelligente heldin speelt. Blijkbaar was ze ook de voodoo-expert en daarom wauwelt ze hele teksten met voodoo-feiten op. Die Haïtiaanse voodoo-rituelen worden dan ook vooral besproken in plaats van ze te laten zien.

Ook is verhaal niet bijzonder verrassend, zelf vrij eenvoudig. De kleine poppen besluipen slachtoffers met grote naalden, en het echte griezelige deel ervan is dat ze de gelijkenis aannemen van de mannen die ze net hebben vermoord! Erg positief want de dreumesen houden tenminste hun mond! Ook leuk waren de poppen- autopsie scène en de kleine eigenaardigheden die de slachtoffers krijgen, een geknoopt touw van vrouwelijk haar, dat een "tovenaarsladder" wordt genoemd.

En dan was er nog een flauwe finale met de verschijning van de voodoo-priester gekleed in een zwart gewaad versierd met een gigantische slang, die eerst nog een heel betoog hield om vervolgens te worden bedwongen met een kruis. Hij is een dreiging die uiteindelijke teleurstelt. De film heeft dus wel enkele momenten, ook de sfeer was soms best aardig, maar het acteerwerk is verschrikkelijk en erger de acteurs moesten hele lappen tekst uitkramen. Reddende gratie (als die er echt is) zijn de dwergacteurs met hun maskers, die nog enigszins opzienbarend waren in een verder middelmatige B-film.

Deze fictieve thriller speelt zich af in het jaar 1938 voor en tijdens de conferentie van München. Het diplomatieke overleg dat gevoerd werd tussen de Britse premier Neville Chamberlain, de Franse premier Édouard Daladier, de Italiaanse dictator Benito Mussolini,en Hitler-Duitsland nadat de laatste, bedreigingen richting Tsjecho-Slowakije(de grote afwezige bij de gesprekken) had geuit. Het overleg moest een impasse van een nieuwe oorlog afwenden.

Fictief want de Duitse diplomaat (die buitenlandse kranten vertaalt) Paul von Hartmann (Jannis Niewöhner) probeert een geheim document waarop staat dat Hitler heel Europa wil veroveren, naar de Britse privésecretaris Hugh Legat (Georg MacKay) te krijgen. Kortom: deze op een boek van Robert Harris gebaseerde film vertrekt met het idee dat de allerlaatste hoop om de oorlog af te wenden berust bij twee jonge ambtenaren

En dat was best wel fascinerend, vooral omdat de in de geschiedenisboeken zo vaak verguisde Britse premier Neville Chamberlain ditmaal in een soort heldenrol is te zien. De Brits Prime Minister werd fantastisch neergezet door acteur Jeremy Irons. Maar verhalend ging het soms ook allemaal best wel erg makkelijk. Gewoon even in een bomvolle Duitse bierstube vertellen dat je Hitler neer gaat schieten, Lenya die dan opeens maar Joods was of even zo met een pistool de vertrekken van Adolf Hitler binnenlopen..?

Enfin in geschiedkundig opzicht niet heel accuraat en soms dus iets te gemakkelijk was dit niettemin een goede veilige en conventionele film maar die ook behoorlijk een entertainende race-tegen-de-klok-thriller met als achtergrond de vredesakkoorden van München eind jaren ’30, brengt.

Hm...beetje een tegenstrijdige film! Een eerbetoon/reboot/remake van een gezinsvriendelijke gelijknamig tv-programma dat van 1964 tot 1966 op buis was, laten regisseren door Rob Zombie...Die met een bloederige filmografie van onder meer House of 1,000 Corpses, The Devil's Rejects, 31 en een reboot van Halloween was hij niet de meest voor de hand liggende keuze! En Rob Zombie- films zorgen sowieso bijna altijd wel voor verdeeldheid!

Toch was dit een 100 procent oprecht eerbetoon. Het voelt authentiek als die tv-show uit de jaren 60 met campy uitvoeringen en idem dito humor. Tenminste zo lijkt het wel want de serie nooit gezien! Zombies versie is een soort oorsprongsverhaal en vertelt hoe Herman werd gemaakt, Lily ontmoette, verliefd werd en naar Amerika verhuisde. Dat werkt eigenlijk nedelijk goed want zo voorkomt je dat hetl wat anders werd dan een nostalgie-show!

Het had ook een solide cast vol genreveteranen en bekende gezichten. Met optredens in cameo's en ondersteunende rollen van Elvira zelf, Cassandra Peterson, Dee Wallace (Await the Dawn, Critters), Catherine Schell, (Space: 1999, Dracula) evenals Butch Patrick en Pat Priest die Eddie en Marylin speelden, de Munsters-kinderen, uit de originele serie. Ondanks dat de Universal's 1440 Entertainment-divisie er geen groot budget voor zal hebben uitgegeven, waren er bovenmatige goede productiewaarden. Het lab van Dr. Henry Augustus Wolfgang is bijvoorbeeld een enorm mooi eerbetoon aan de originele Universal Frankenstein.

En toch...gaat het mis...en dat is bij de komedie! Die is vaak te overdreven, al-over-the-place en stamt met verwijzingen uit de jaren 50, Deze vallen dus in veel gevallen gewoon plat! Tja en als ze het dan helemaal niet meer weten, kwamen ze aanzetten met een karaoke-duet van "I Got You Babe" Er was volgens mij wel iets wat interessanter was dan dat uitgekauwde nummer te bedenken ? Tja, de film zal wederom voor verdeeldheid zorgen...daar is Zombie wel goed in Vreemd genoeg val ik er op de een of andere manier bij deze net tussenin. Ik vond het helemaal niet slecht, zelfs erg oprecht maar de humor en het ontbreken van bloed en een band met de personages van de Munsters ben ik niet al te enthousiast!

Mischa Barton haalt haar Britse privédetective terug voor een tweede moordmysterie. Zo'n gemakkelijke mysterie-zaak die je op luie zondagmiddag op tv zal kijken. Dit is overigens een vervolg op Invitation to a Murder (2023) Dat eerste deel kreeg een vrij onopvallende digitale release, maar iemand vond dat dit vervolg ook een bioscooprelease verdiende. Na de openingssequentie, waar een man door de straten van Caïro haast, naar een winkel met artefacten wordt je voorgesteld aan het ensemble: een actrice, een journalist, een vertaler, een secretaresse, een ambassadeur en zijn dochter en amateurdetective Miranda Green, om de moord​​zaak op één van hen op te lossen. In beide films in de Miranda Green-serie is het volop genieten van de jaren 30-elementen Waardoor in de films de geest van Jessica Fletcher, bekend van "Murder, She Wrote" rondwaart. Wat misschien gedeeltelijk ook formulewerk is, maar ach dat is verder ook prima is, en alles blijft op een comfortabele manier verlopen. Een bioscooprelease is overdreven maar Miranda Greens detectivewerk werkt wel heerlijk escapistisch...en geen idee wat daar verkeerd aan is? Op naar de uitgestrekte Zuid-Afrikaanse savanne van 1937 voor het volgende deel "The Mystery of the Golden Spear" van de Miranda Green-serie.

De Whitechapel-moorden zijn zo'n beetje de bekendste moorden uit de geschiedenis. De vijf slachtoffers waren allen vrouwen die inkomsten verkregen uit prostitutie en werden op loopafstand van elkaar gepleegd. Deze worden toegeschreven aan de 'Jack the Ripper' Waarom de vrouwen vermoord zijn, is nooit vastgesteld. maar er bestaan genoeg theorieën. Mooi was dat veel feiten die er bekend zijn over de moorden zoals de namen van de vrouwen en Goulston Street graffito hier worden verwerkt tot een verhaal over niemand minder dan Sherlock Holmes en zijn trouwe helper Dr. Watson die dan ook de strijd aanbindt met deze beruchte seriemoordenaar. De film gaat daarbij wel uit van de Koninklijk Samenzwering theorie, de dader zou, ‘tot de elite behoren' Al werd het Britse koningshuis hier dan ook geholpen door een andere theorie die van de vrijmetselarij

Regisseur Bob Clark begon zijn carrière met het regisseren van horrorfilms en die vaardigheid komt hem hier goed van pas! Al vraag ik me af, deed men met die muziek en de close-up van de ogen van 'the Ripper' nu 'Jaws' na? Christopher Plummer speelt de beroemde detective Sherlock Holmes en James Mason verschijnt als Dr. Watson. En wat heerlijk samenspel van die twee! Die kleine scène met de erwt, dat was goud!

Verder een grote prima ondersteunende cast omvat David Hemmings als inspecteur Foxborough, Genevieve Bujold als Annie Crook, Susan Clark als Mary Kelly, Anthony Quayle als politiecommissaris en Donald Sutherland verschijnt kort als Robert Lees, een zelfbenoemde paranormaal begaafde die beweert visioenen van de moordenaar te hebben gehad. Verder een mooie weergave van het Victoriaanse Londen. Enige opmerking over de film is dat het verhaal te vroeg eindigt. Waardoor het laatste deel gevuld is met toespraken.

Wederom een bewerking van Agatha Christies meest beroemde whodunit. Wanneer Hercule Poirot een zaak heeft ontrafeld in Jeruzalem, besluit hij om met vakantie te gaan en neemt hij vanuit Istanbul de Orient Express terug richting West-Europa. De film wordt bevolkt door een waslijst aan grote namen en als iedereen op de trein is voorgesteld duurt het ook niet lang of de moord vind plaats en kan Poirot aan de slag. Verwacht van de film geen moderne update van een oude verhaal! Op een paar actierijkere scenes na is dit vooral de klassieke Christie-opzet. Kenneth Branagh als de Belgische detective Hercule Poirot is de grote kracht en zwakte van deze film en speelt die rol voortreffelijk.. maar lijkt ook alle aandacht op te eisen. Tja de conclusie was mij natuurlijk wel bekend maar wanneer je puur voor de sfeer gaat en alles over je heen laat komen is er genoeg om je als kijker mee te vermaken. Deze film kan de film uit 1974 niet verslaan want die had naar mijn mening veel meer emotie en spanning en David Suchet's Hercule Poirot nog steeds de beste ooit! Maar ik vond het zeker geen slechte verfilming!

Leuk! Oké het is een laag budget underground-productie en daardoor speelt een groot deel van de film zich af op één locatie. Maar hey...een film die pretentieuze artistieke types letterlijk met een kettingzaag te lijf gaat en het scherm baadt in 'hipster'-bloed, verdiend van mij een voldoende!

Het uitgangspunt is eenvoudig; De plannen voor Halloween van loser Christopher S. Hawley bestaan ​​uit het kijken naar een paar enge videofilms maar dan vindt op straat een uitnodiging voor een Halloween-feest getiteld "Murder Party" Hij maakt een ridderkostuum van karton en begeeft zich naar het feest. Echter er aangekomen blijkt hij onderdeel te zijn van de "Art" van het aanwezige gezelschap.

De film begint als een zwarte komedie, met veel gekibbel tussen de creatievelingen onderling, dit duurt ook best een tijdje maar toch heb ik een paar keer gelachen of gegniffeld. (tjonge die meterkast scene) Hoe meer je naar het einde gaat hoe meer er gebeurd en ook het bloedrode spul komt voorbij! De effecten zijn indrukwekkend gezien de duidelijke budgettaire beperkingen. De verlichting en decors waren goedkoop en niet groots, misschien nog het beste te omschrijven als knus en comfortabel, en de cinematografie was oprecht. Kortom een solide low-budget horrorfilm.

Een niet zo al te beste Alfred Hitchcock. Ik zag rommelige scene's en pogingen tot humoristische scene's. Kreeg vaak het gevoel dat de film meer als een silent was gefilmd maar doordat er in 1930 geluidsfilms werden gemaakt hier ook meegedaan is. Verder waren sommige stukken erg langdradige. En de clues die naar de oplossing van de moord leiden geven te veel weg. Gelukkig redt Hitchcock de film doordat er een paar mooie shots in zitten. Verder viel het niet echt mee.

In de jaren zestig waren de spionage-films van James Bond ongekend populair. Uiteraard verschenen er dan ook navolgers. Zo ook deze vier Matt Helm-films met in de hoofdrol Dean Martin. Dit was de tweede film, die amper tien maanden na de eerste film, in hetzelfde jaar werd uitgebracht. En ik weet niet echt waarom, maar ze werken! Het is nooit zo grappig als ze denken dat het is, maar het is wel erg vermakelijk. Alhoewel...het was wel erg humoristisch dat Dean Martin een exploderende witte jurk naar een foto van Frank Sinatra gooit? Auto achtervolgingen, explosies, hanky-panky, verraad, een hovercraft door de straten, de ontmaskering... het gebeurd allemaal op een heerlijke relaxed 'business as usual' -manier. Op spetterend acteerwerk heb ik Dino niet kunnen betrappen maar hij heeft er veel plezier in en de gadgets en het vrouwelijk schoon, maken het meer dan het bekijken waard!

Beetje stijve maar nog sfeervolle film over enkele moorden die een groep acteurs in Frankrijk teisterden. (gefilmd in Spanje, dat is blijkbaar goedkoper) Allereerst is dit ondanks dat de titel van een Edgar Allan Poe-verhaal afkomstig is, géén Edgar Allan Poe-film. Iemand moet per ongeluk het script van 'The Phantom Of The Opera' hebben gebruikt? Het plot draait om een 19e-eeuwse Parijse theatergroep van de Grand Guignol- Variété die op toneel het verhaal van Poe opvoeren. Echter cast en crew, zowel voormalig als heden, zijn het doelwit van moord. Er is maar weinig mysterie rond de moordenaar en de identiteit van de persoon die dit alles in gang heeft gezet, is vanaf het begin wel duidelijk. Voor een ingewikkeld moordmysterie hoef je dit niet te kijken maar door zijn stijl van typische gotische horror, met daarin verweven dromen, flashbacks en hallucinante visioenen was het nog aardige nostalgische jaren 70 zondagmiddag vermaak!

Naar beproefd recept...door elementen te gebruiken uit films als Repulsion (1965) The Beguiled (1971) en Misery (1990) is de herkenbaarheid groot eveneens als de waardeerding. Er is niets nieuws onder de zon als het gaat om vertelkunstjes...maar alles wat het doet, doet het nog best behoorlijk. Zonder twijfel zorgen het decor, de kostuums en de zussen Montse (Macarena Gómez) en Nia (Nadia de Santiago) dat je meegezogen wordt in de wereld die zich afspeelt in het Spanje van de jaren 50. Het is dus niet zozeer dat de film slecht is, verre van dat, maar het is gewoon dat allemaal meer een kabbelend nuchtere sfeer en voorspelbaar melodrama is. De film blijft nog steeds leuk en komt weg van een teleurstelling door het laatste "bloederige" derde deel

Tja... laat ik ruimhartig zijn voor deze film omdat het echt voelt alsof ze het hebben geprobeerd! Waardoor het in al zijn eenvoud, misschien nog niet eens zo heel slecht was. Grootste verdienste was dat het nergens Italiaans aan deed. Maar verder is er een minimum aan inventiviteit, is het plot niets anders dan een andere variant op hetzelfde oude spookthema en het acteursniveau is domweg huiveringwekkend (denk dat dit de meest beroerdste nasynchronisatie ooit was!) Alle voorkomende clichés zijn aanwezig en het is alleen aan te raden om dit te kijken als je niets anders meer op de plank heb liggen maar als pure tijdverspilling was dit niet eens zo heel slecht.

Euh, dit is toch één van de betere low budget Aziatische Sci-Fi /actiefilms! Een Chinese potpourri die stukjes uit westerse Sciencefiction; X-Men, Resident Evil, Blade Runner vermengd met Ghost In The Shell. En dat werkt zeer aangenaam! De verhaallijn in de film is mager maar Monsters, Mutanten met Superkrachten en Bloed. Het is er allemaal en ook al slaat het misschien nergens op...verdorie wat was dit eigenlijk vermakelijk! Een kwaadaardig Koreaans geneticabedrijf genaamd Medusa creëert gemuteerde mensen met genetische manipulatie. De schurk komt dus uit Zuid-Korea dus de Chinese overheid had ook geen reden tot bezwaar. De actiescènes zijn behoorlijk goed gechoreografeerd en opgenomen, visueel is het zelfverzekerd en creatief met een aantal goede CGI-effecten (niet de blockbuster-normen natuurlijk)en wat goedkope anime VFX. Weinig mis met deze Stijlvolle cyberpunk-actie-martial arts-superheld-spionagefilm waarin coole beelden verschillende meisjes stoere vechtscènes uitvoeren!