Opinions

De film volgt reclasseringsambtenaar en gescheiden vrouw Cathy wordt belast met de zaak van de moordenares Mary Laidlaw, die van de lokale bevolking de bijnaam 'Heks' en "Bloody Mary" kreeg toebedeeld. Kort na haar vrijlating worden echter twee kinderen vermist...tja...wie krijg er dan de schuld? Regelmatig zijn horrors over volksverschrikkingen goed voor een gezellig portie griezelen, echter deze film houdt zich meer bezig met alledaagse sociale kwesties en persoonlijk drama van de personages dan met zijn bovennatuurlijke elementen. het weet ook niet of het nu een politiethriller, drama of horror wil zijn? Maar slaagt er sowieso niet goed in ze alle drie te combineren. En het einde wordt te open gelaten, gezien hoe rechttoe rechtaan de rest van de film is. Echt jammer, want de enkele folk-horrordingetjes met alruinwortels en spreuken waren best wel lekker en het acteerwerk was redelijk goed. Nu heb ik nog een zwak voor folk-horror en hekserij verhalen en geef het een half puntje meer maar eigenlijk is het meer een Iers duister drama. Het werkt niet en voelt aan als de zoveelste film van A24/"elevated horror"

"Take a good look, you piece of human excrement! This is the tainted blade of the Pale Night, straight from the Abyssal Lair!".

Om eerlijk te zijn, toen ik de vorige film van regisseur Panos Cosmatos, zag was ik niet onder de indruk. Ja, ik vond het visueel prachtig. Ik vond de film vooral pretentieus. Echter na bijna acht jaar taal noch teken was daar 'Mandy' en ditmaal is het geen experimentele, pretentieuze film! In het begin van de film leek het er even op dat het weer dezelfde zweverige manier ging worden als dat hij deed in zijn vorige film. Het waren veruit de lastigste minuten om doorheen te komen. Het was een kwartiertje wachten maar dan begint het verhaal pas goed en word je als kijker beloond.

Daarbij zit Mandy vol verwijzingen: veel naar de 80’s, en niet alleen door het decennia waarin de film zich afspeelt. Ook zijn er niet de gebruikelijk crossfietsen of old school video-spelletjes. Nee de verwijzingen zijn vaak veel subtieler; T-shirts van Mötley Crüe en Black Sabbath, veel uit de film (en cultmagazine) Heavy Metal, Dungeons and Dragons role-play game (waar het bovenstaande citaat van is) en demonen die lijken geïnspireerd op Clive Barker's creaties. Echter er zijn veel meer verwijzingen zo is het openingsnummer Starless van King Crimson en dat is niet zomaar! Dit nummer komt van het album Red en is dus niet heel toevallig de naam van Nicolas Cage's personage. Terwijl Crimson zich laat vertalen in karmozijn, een naam voor een bepaalde rode kleur, en in deze kleur doordrenkt, de film zich regelmatig.

Natuurlijk kan je vraagtekens stellen bij de personages en hun handelingen. Hoe kon Red, T'he Chemist' (wat heerlijke kop heeft die Richard Brake toch!) vinden, stond de tijger ergens voor? Waarom was de cultleider zo geïnteresseerd in Mandy. Hoe kwam het dat de Black riders; Scabs, Fuck Pig en Dog the Dog soms bovennatuurlijke krachten hadden? Hoe kwam het dat Red wapens kon vervaardigen en blijkbaar ook wist te gebruiken? Echter gaat het niet om logica. Het gaat om een man die naar de hel afdaalt om zijn geliefde te wreken. En dat allemaal op een heerlijke elektronische score van wijlen Jóhann Jóhannsson.

Misschien had dit simpele gegeven niet over een 2 uur durende film uitgesmeerd hoefde te worden. Echter zorgt de uitvoering er nu voor dat dit niet zomaar een simpel dom wraak verhaaltje is geworden. Waarbij het acteerwerk van Nicolas Cage meer dan uitstekend scoort! Daarnaast is de film ook nog eens lekker grafisch en bloederig. Wat de film alleen maar meer ten goede komt! En oké de film was zeker geen snelle hap-slik-weg mainstream film. Maar rechtgeaarde horrorfilm-fans moeten hun vingers hier toch bij kunnen aflikken!? Regisseur Panos Cosmatos overtuigd echt goed met dit heerlijke horrorwerk en weet ditmaal mijn horrorhart ieder geval te raken!

Zoveelste lopende band Z-grade vin flick. Alleen dit jaar kwamen er al maar liefst 10 Haaienfilms uit! Deze houdt zich vast aan de basisformule: zwoele locatie, cast en gekleed in badkleding en een grote vis. Op het menu staat een groep vrienden, die samenkomen in Hawaï om Jessie te helpen over haar ex-verloofde heen te komen Ze werd vlak voor haar huwelijk gedumpt. Carcharodons blijken erg therapeutische te werken?

Het eerste deel van Maneater is zwaar op dialoog en toeristisch beeldmateriaal van het resort waar het is gefilmd. Behalve aan het begin de dochter van het Harlan-personage en een paar vlugge naamloze hapjes. Harlan de haaienjager was een rol van country-muzieksuperster Trace Adkins. Misschien opvallend maar om de verkeerde redenen; zijn dialoog is zo slecht geschreven (tenminste ik hoop dat het dat is!) dat hij overkomt als een enorme eikel in plaats van een heldhaftig Kapitein Ahab.

Nu zijn de rest van de meeste andere personages ook variërend tussen flauw en onsympathiek, en het wordt dus al snel vervelend om naar ze te luisteren. Na die lange tijd met de personages te hebben doorgebracht, gaat de haai dan eindelijk los. Er is niet veel speeltijd meer dus worden ze snel even erdoorheen gejaagd. De aanvallen zijn wat grafischer dan in veel soortgelijke films, er zat zelfs een beetje praktische gore in.

Maar te veel haai is duidelijk van gemiddelde CGI-kwaliteit en bij de slachtoffer werd veel verdoezeld door bloederig water. Af-en-toe lijkt de diepte van het water ook te laag voor de grootte van het wezen. En dan zijn er nog de lachwekkende scènes van de vin die het oppervlak breekt en meer doen denken aan de commandotoren van een onderzeeër. Het zorgt ervoor dat haaien in The Reef: Stalked zelfs Oscarwaardig lijken. Ach...het was amusant maar de film slaagt er niet in om indruk te maken.

Het regisseursduo Alexandre Bustillo en Julien Maury weten toch maar mooi weer te verassen! Oh "Le Mangeur d'Âmes" of "The Soul Eater" is zeker geen meesterwerk, maar niettemin wel een zeer professioneel goed gemaakte, meeslepende, spannende en vaak verontrustende film.

Het is ook meer een politie-moordmysterie en thriller dan een echte horrorfilm vol shock, maar wees gerust, er zijn nog steeds een handvol misselijkmakende momenten (met praktische effecten) om van te genieten. Een ander verschil tussen deze film en de eerdere films (behalve "Leatherface") is dat ze niet werken vanuit een scenario dat ze zelf hebben geschreven, maar vanuit een "nieuwe" bewerking van het boek van Alexis Laipsker.

De gruwelijke dood van een echtpaar in een afgelegen Frans bergstadje lijkt op de een of andere manier verband te houden met een reeks onopgeloste verdwijningszaken van kinderen. Twee politie-inspecteurs van verschillende divisies doen onderzoek en stuiten op een oud folkloreverhaal over een gehoornd wezen dat zich voedt met zielen.

Vanuit twee verschillende benaderingen proberen ze de bijna onmogelijke puzzel op te lossen. Naarmate dat onderzoek vordert, wordt de lokale legende van de ‘zieleneter’ een steeds dreigende aanwezigheid tot het allemaal samenkomt tegen de tijd dat de film eindigt. Is er na het einde een heftige en bloederige scene maar bijzonder genoeg is dit voor het regisseursduo een nogal een ingetogen film met weliswaar ook een aantal goede onvoorziene wendingen.

Een deel dat zo goed is komt voort uit de geweldige uitvoeringen. Virginie Ledoyen (dat meisje uit The Beach, 8 Women) schittert als Elizabeth Guardiano en Paul Hamy (The Ornithologist, 9 Fingers) weet goed de geheimzinnige Franck de Rolan neer te zetten. Zo de vertolkingen brengen het verhaal op een manier die druipt van de spanning tot leven, terwijl de visuele elementen voor genoeg verschrikkingen zorgen. Heerlijke eersteklas detective-thriller!

Italiaans knip en plakwerk! Hierdoor ontstond er een soort greatest-hits-verzameling van scènes van eerdere films; uit Il Paese del Sesso Selvaggio (1972) de krokodil die wordt gedood met een mes en de vrouw die wordt gedood en opgegeten door kannibalen uit Ultimo Mondo Cannibale (1977) de doodssequentie van Me Me Lay en uit La Montagna del Dio Cannibale (1978) de castratiescène, beelden van een slang die een aap eet en de man die door een krokodil in het water wordt getrokken. Dit alles met elkaar verbonden door een nieuwe verhaallijn die is geïnspireerd op de tragedie van de Jonestown Massacre van 1978 in Guyana en met de nodige andere stockbeelden van dieren, al dan niet knabbelend op een prooi.

Uiteraard begint het avontuur in New York, waar rond Kerstmis iemand gedrogeerde blaaspijltjes naar slachtoffers schiet. Waarna Sheila (Janet Agren, City of the Living Dead) wiens zus Diana (Paola Senatore, Emanuelle in Amerika) is verdwenen via verontrustende filmbeelden (vermoedelijk ook uit andere film) van de plaatselijke professor te weten komt dat een sekteleider in Nieuw-Guinea achter deze snode activiteiten zit! Oh... en de blaaspijltjes zijn ze natuurlijk vergeten als het eenmaal jungletijd is!

Tja...en voor een film die 'levend opgegeten door de Kannibalen' heet wordt er maar weinig mens gegeten! (alleen aan het begin en einde zijn er de recycl-beelden) Veel wordt gevuld met beelden van mensen die rennen in de jungle, de nodige bitch slaps en rituelen van de sekte wat vaak bizarre seksscène-ideeen waren; rituele verkrachting door drie broers van het slachtoffer (Me Me Lai), een gehypnotiseerde Sheila die op een altaar-bed wordt geofferd met een slangengif-dildo en later naakt en geheel goudgeverfd is of de middenin de achtervolging verkrachting. Tja als je nog niet die andere kannibalenfilms heb gezien zal het niet zo gauw opvallen dat het gaat om hergebruikte beelden. In dat opzicht kwam de film nog niets eens zo heel rommelig over. Ach vooruit laat ik mild zijn met mijn waardering!

Levenloos vervolg op het origineel van Tobe Hooper. Voor wie het origineel niet hebben gezien die gaat over een bezeten vouw-persmachine die mensen eet. Echter is de film zonder enige relatie tot de eerste film, je vraag je eigen af waarom men zou beweren dat dit een vervolg is? Het gaat over een school die een nieuw geautomatiseerd beveiligingssysteem introduceert en door het computervirus Mangler 2.0 (tja echt dat is de link!) een kunstmatige intelligentie verwerft. Helaas zijn alle kills buitenbeeld of tarten elke vorm van logica, blijft het met de vrouwen bij suggesties en gaan niet uit de kleren. Het is dus erg moeilijk om positief te zijn over de film maar toch was er één goed kort momentje; Lance Hendrickson die door de computer is geassimileerd. Deze film is in alles middelmatig zelfs voor dit type B-film.

Ondanks dat het bronmateriaal geschreven door Stephen King, niet eersteklas en maar vrij kort is, wist regisseur Tobe Hooper (ook verantwoordelijk voor het veel betere Salem's lot) er net voldoende uit te knijpen om er nog net iets leuks van te maken. Dit komt vooral door de prachtig vormgegeven 'Mangler' (al zijn het soms wel ouderwetse computeranimaties) en de heerlijke gore effecten. Er is maar weinig verbeelding voor nodig omdat ding hongerig wasvrouwen naar binnen te zien schrokken. Tja, over het acteren hou ik verder mijn mond maar wie weleens een horror kijkt weet dat het vaak niet het sterkste punt is. (ja ook van de aanwezige Robert Englund) 'The Mangler' is natuurlijk geen topper maar de film is wel leuk om naar te kijken.

Deze slasher-film kwam uit in hetzelfde jaar als ‘Friday the 13th’ en toentertijd sprak men; ‘dit gaat te ver’ Dit zat hem niet zo zeer in zijn bloederigheid (al was deze redelijk goed) maar meer in het concept. In het tijdperk waarin de drijfveren van een moordenaar even afwezig waren als hun dialoog, neemt Maniac je mee tussen de oren van maniak Frank Zito. Je volgt domweg deze seriemoordenaar met (heel Freudiaans) mama-problemen in nachtelijk New York op jacht naar vrouwen om ze vervolgens te scalperen. Geen mysterieuze gemaskerde moordenaar maar een op een vreemde manier sympathieke schizo, die eigenlijk niemand wil kwetsen. Dat concept zal later geperfectioneerd worden door films als Angst (1983) en Henry (1986) Natuurlijk, heeft de film ook zijn typische slasher-suspense-scènes van het willekeurige meisje dat rent en zich verbergt voor de moordenaar en dat eindigt in een bloederige moment. En die Tom Savini-special effecten zijn uiteraard zeer goed! Nu is het low-budget film en bezit het daardoor ook een paar mindere elementen. Zo gaan sommige dingen net iets te lang door en vond ik persoonlijk het einde niet echt geslaagd. Het kwam mij iets te makkelijk en redelijk dom over. Alsof je opeens in een zombieachtige film was belandt!

Aangenaam verrast! Maniac is een remake van de gelijknamige film uit 1980. Ik heb het origineel niet gezien dus ik kan niet vergelijken, al las ik wel dat het origineel geen gebruikt maakt van de POV-techniek. De film is geschreven door Alexandre Aja (High Tension, Piranha) en Gregory Levasseur (The Hills Have Eyes, Mirrors) En ik moet zeggen de film is een best mooi gemaakt. Shots (POV) zijn allemaal vanuit het oogpunt van Frank Zito. En dat is, na even te wennen, een aardig idee om een verbeelding te geven hoe een geestelijk gestoord iemand de wereld ziet. Acteerprestaties zijn ook niet slecht, Elijah Wood speelt goed, al overtuigd hij niet helemaal. Meer als een zielige jongen met mama-problemen. Nora Arnezeder laat een mooie kwetsbare maar tevens sterke vrouw zien. Waarmee ze een goede Final Girl is. Echter het blijft een slasher met zijn roots in de jaren '80. Wat betekent dat er ook gekilled moet worden. Dit is vermoedelijk net als de voorganger enigszins voorspelbaar. En sommige gebeurtenissen zijn daarnaast erg ongeloofwaardig. Menige dame loopt rond als een kip zonder kop totdat ze in de val loopt. Al zijn de gruwelijke stukken in de film dan wél weer goed uitgewerkt. En het vrouwelijke schoon heeft geen probleem om met ontbloot bovenlichaam rond te lopen. Daarom is Maniac zeker geen verkeerde film om te kijken.

Late jaren tachtig B-film/horror op z'n best: crimineel New York en een ondode ex-agent die wraak neemt omdat naar Sing-Sing is gestuurd vanwege politiegeweld. Een vrolijke low budget rit die op plezierige wijze de slasherfilm-formule (Matt Cordell is groot en lijkt bovennatuurlijke krachten te hebben) fuseert met het jaren 80 actieplot Alhoewel dit dus daardoor creatief genoeg is om wat broodnodige originaliteit toe te voegen! Tja wat wil je als het slimme script van Larry Cohen kom? In plaats van dat slachtoffers wegrennen van de moordenaar, rennen ze juist naar hem toe, door de vertrouwenspositie van agenten Paniek, paniek, een politieagent vermoordt onschuldige mensen, en geheel logisch is de reactie natuurlijk om terug te gaan moorden. Alleen een groot minpunt, de moorden zelf zijn niet zo opwindend. Niet veel te zien hier en dat van regisseur William Lustig die ook de beruchte video-Nastie Maniac (1980) maakte... Oké, om het gebrek aan creatieve kills (behalve de gast die verdrinkt in nat cement) te compenseren, heb je wel een stel iconen uit de jaren 80 in de hoofdrollen. De beste goede slechte acteur Bruce Campbell, Hundra-actrice Laurene Landon, Tom Atkins,(meerdere Carpenter films) en Sam Raimi en Jake "Raging Bull" LaMotta maken cameo's zonder vermelding in de credits. Ja dit waren erg leuke 90 minuten

“I feel like John fuckin’ Wayne!”

De film uit 1988 had een goed uitgangspunt maar kampte een beetje met geldproblemen waardoor het net niet helemaal de juiste toon raakte. Desondanks slaagde de film er wel in om een aardig beetje winst te maken, wat de weg vrijmaakte voor een vervolg met een hoger budget.

Daarom gaan de avonturen van de ten onrechte opgesloten, vermoorde en daarna bovennatuurlijk herrezen politieagent Matt Cordell (Robert Z’Dar) na 2 jaar weer door...Nadat hij op de een of andere manier zijn waterig graf overleefde, patrouilleert hij wederom wraakzuchtig door de straten van New York. En ditmaal werkt hij samen met de Times Square Killer, waardoor je een vreemd buddy-psycho-moordenaar-plot krijg...

De filmmakers hebben nog steeds lol met het concept en laten Jack Forrest (Bruce Campbell) kennismaken met het mes-stokje van de wrokkige Cordell. Ook politie-vriendin Teresa Mallory verdwijnt algauw van het toneel na een geweldige vurige achtervolging, één van de hoogtepunten in de film. Nu die uit de weg zijn, tijd voor wat nieuwe spelers; psycholoog /agent Susan Riley (Claudia Christian) en hardvochtige rechercheur McKinney (Robert Davi)

Maniac Cop was iets te terughoudend met zijn actie en moorden, maar Maniac Cop 2 vult zijn looptijd met genoeg wilde actiescènes. Jongens vliegen uit ramen, racen door de straten van New York, botsen op een busje Een agent wordt aan de haak van een sleepwagen gehangen, naast de auto rennende vrouwen en mensen in brand. Het stuntwerk en de special effecten zijn hier voortreffelijk!

Het bouwt voort op de eerste film, maar heeft een betere verhaalvertelling, betere productiewaarden en hoger entertainmentwaarde. Een enge film is het dan niet maar een toffe actiefilm met lichte horrorelementen wel! En op de een of andere manier krijg de Maniakale politieagent ook zijn eigen rap-aftitelinglied (Na Freddy Krueger - the Fat Boys) Dit horrorvervolg doet zo ongeveer alles beter!

Het is verbazingwekkend dat de film nog zo goed werkt! Want als het een regisseur lukt om het pseudoniem Alan Smithee als uitvoerend regisseur weet toe te schrijven aan de film is iets goed loos! Larry Cohen had een script geschreven waarin een zwarte detective een reeks moorden in Harlem zou onderzoeken. (hij stond ook aan het begin van Blaxploitation-beweging)

Om een ​​lang verhaal kort te maken; de investeerders waren niet enthousiast over dat plan! Geërgerd weigerde Cohen te herschrijven, tenzij hij ervoor werd betaald. Niet dus...waardoor William Lustig moeite kreeg met het verloop van de film want de opnames waren al aan de gang. Uiteindelijk vertrok Lustig ook, waardoor producer Joel Soisson gedwongen werd om te herschrijven, (Bride of Frankenstein?) opnames te maken en zelfs ruimte op te vullen met scènes uit de vorige film

Maar goed weet je nog hoe Matt Cordell aan het einde van #2 zijn hand uit de grafkist sloeg? Wat blijkt een of andere voodoo-priester wil hem opnieuw wakker te maken. Om vervolgens de belangrijkste focus van het verhaal te liggen op pogingen van rechercheur Sean McKinney(Robert Davi) samen met Dr. Susan Fowler (Caitlin Dulany0 de naam van comateuze Kate Sullivan "Maniac Kate" (Gretchen Becker) zo genoemd vanwege buitensporige geweld, te zuiveren.

Helaas is het eindresultaat maar wisselvallig. Het voelt echt als een direct-to-video zelfs met de manier waarop het is opgenomen. De productiekwaliteit is dus minder, het verhaal is een puinhoop en past niet goed bij de voorgaande delen. Wel is er nog genoeg actie, om enigszins van te genieten. Na een verrassend goede start. een nog betere tweede film wordt er nu met de laatste een flink stapje terug gedaan.

Deze film werd op 13 juli 1937 uitgebracht, met goedkeuring van de nationaalsocialistische partij en kreeg de beoordeling "artistiek waardevol" Niet heel gek als twee Britten in het "louche" Parijs, afgeschilderd worden als een stel boeven en bedriegers. Desondanks bezit de film (gelukkig) geen groot anti-Engels sentiment en is het absoluut behoorlijk amusant.

De detectives Morris Flint (Hans Albers) en Macky McPherson (Heinz Rühmann) doen zich voor als Sherlock Holmes en dr. Watson (terwijl niemand anders in de film lijkt te beseffen dat deze fictief zijn) en blunderen wonderwel op een complot om vier postzegels van onschatbare waarde te stelen. Er is wel ook een liedje wat beide heren zingen als ze in bad gaan maar dat is gelukkig snel voorbij. En in de laatste scène in de rechtszaal volgt een opvallende onthulling van de identiteit van de 'lachende man'. Zowaar was dit een leuke variant op Sherlock Holmes, die zijn tempo nooit laat verslappen en een zeer plezierige tijd oplevert!

Horror in het bejaardentehuis. Het is fijn als een horror voor de verandering zich eens niet rond een groepje jongeren afspeelt maar alle hoofdpersonages oud zijn. Het is dan ook erg jammer dat dit maar een vrij matige film is geworden. De 70-jarige Judith (de 73-jarige actrice Barbara Hershey) lijdt aan een ziekte, waarop ze naar een zeer gotisch ogend rusthuis verhuist waar uiteraard vreemde dingen aan de hand zijn. De Belgische regisseur/scenarist Axelle Carolyn komt niet bijzonder origineel uit de hoek, op zich hoeft dat nog niet per se problematisch te zijn. Veel erger is het feit dat ze niet eens de moeite doet om er een goed samenhangend geheel van te maken. Er werd slecht gespeeld met of de angst uit bovennatuurlijke factor kwam of de ziekte. De uiteindelijke verklaring van wat er in het verzorgingshuis gebeurt, is niet geheel onverwacht en lijkt bijna als iets uit een tv-film uit de jaren '70 of '80. De film is zo bezig om je te proberen ergens over na te laten denken, dat de horror maar licht aanwezig was. Deze film ben je zo weer vergeten!

Amerikaans-Japanse exploitatie-film waarvan niet goed duidelijk is wanneer de film nu precies is gemaakt. Volgens Wikipedia bestaan er zelfs drie jaartallen. Ach, uiteindelijk gaat het natuurlijk om de film en dat is best geinige onzin uit de late 50's. Een goedkopere variatie op de Wolf Man (1941). En het gaat gelijk goed want aan het begin zien / horen we een stel Japanse badende schone worden afgeslacht (uit beeld dus) door een aapachtig -monster. Waarna ze overschakelen naar het Mad Scientist met monster - concept. De Japanse doctor Robert Suzuki is bezig met onduidelijke experimenten en krijg bezoek van de Amerikaanse journalist Larry Stanford. Assistente in dit complot van de gekke dokter is de mooie Tara. Nadat het onvermijdelijke is gebeurd, raakt de inspiratie wat het verhaal betreft ook een beetje op en wordt het meer achter het monster aanrennen. Gelukkig zijn de transformatie en monsters wel in beeld. Helaas zijn de moorden dan weer wel buiten beeld. De effecten van de transformatie zijn daarom dan ook een groot pluspunt voor de film. Er zijn prachtige vergroeiing te zien zoals een oogbal uit een schouder en later nemen ze gespleten persoonlijkheid ook wel heel letterlijk. Het lijkt erop dat Sam Raimi bij deze film inspiratie heeft gehaald voor de derde Evil Dead film. Als je van oude monster/sci-fi films uit de jaren '50 of '60 houd dan heb je met deze een film zeker 72 minuten plezier! En gelukkig doe ik dat!

Van regisseur Rodrigo Aragão zag ik eerder het fantastische El Bosque Negro (2018) dus ik was best benieuwd wat hij nog meer had gemaakt. In de opening zie je twee lokale vissers die worden aangevallen door een gaaf vormgeven gemuteerd viswezen die tot overmaat van ramp in de arm van één van hen bijt. Wow, ik dacht echt dat dit een creature-feature ging worden! Zo mijn hart begon sneller slaan. Helaas de film vertraagt ​​na deze opening en zie je veel slapstickachtige perikelen rond een 'Albino' die verliefd is op de getrouwde vrouw Indiara, een pas geopend bordeel gerund door de travestiet Madam Ursula, perverse corrupte politici enz. Gelukkig ontaardt de film na een tijdje ook in een spetterfeestje met vrij goede bloederige speciale effecten. Jammer genoeg zijn er géén viswezens meer te bekennen maar zijn het de rottende, levende doden aka zombies. Tja en behalve dat die zombies ontstaan uit het eten van zeedieren en de liters bloed is er eigenlijk niet zo gek veel nieuws. Grappig of geestig of spannend werd het niet maar het is zeker vermakelijk. En de grote verrassing op het einde was absoluut een memorable en misschien wel het beste van de hele film!

‘Wat niet dood is leeft eeuwig voort. Maar met het verstrijken van de tijd zal zelfs de dood sterven.’

Och deze gekke horrorgenre-mashup uit Mexico was niet eens heel slecht! De inhoud, is inderdaad enigszins standaard, je heb te maken met exorcisme en daar doet deze niet veel nieuws mee. Maar het probeert tenminste zich wel nog iets te onderscheiden! Tja, de film opent al met het bovenstaande citaat van H.P. Lovecraft. En als de jongere besluiten dat een goed idee is om uit griezelige boek te lezen (en nee...ga nu niet zeggen dat die uit Evil Dead kwam!). Lijkt dat boek niet alleen op de Necronomicon maar roepen ze ook nog de Cthulhu-Ouden aan! Helaas zijn er duidelijk productiebeperkingen! Er zijn dus nergens Lovecraft monsters te bekennen. Wel zie je Tomás, een priester met een heroïneverslaving en zijn compagnon met hoed, ene Karl. Jammer genoeg gingen ze niet heel diep in over de oorsprong van de bezetenheid! Zowel niet bij Karl als bij de meisjes Camila en Fernanda niet! Maar het idee dat twee of drie Cthulhu namen van lichamen en ruzie hadden was op zich best interessant! Balen dus dat het budget te laag was en dat daardoor met een paar zwarte ogen en een gebrekkig eindgevecht het niet beter werd dan de normale bezittingsfilm. Maar de Lovecraft-connectie, het energieke tempo en de onzin van dit verhaal maakten dat het voor mij ook geen slechte tijdsbesteding was!

Oei, wat een teleurstelling. Wie heeft hier lopen prutsen? De vorige 4 verfilmingen vond ik allemaal geweldig. Voor één van de films werd zelfs de bekende regisseur Christoffer Boe ingehuurd. Maar dit was op zijn best middelmatig. Om welke reden dan ook, herstarten ze de serie over Departement ‘Q. Als kijker krijg je opeens nieuwe acteurs voor de personages. Dat is ook het grootste probleem, deze nieuwe cast ken je 'nog' niet. Het is dus lastig om er sympathie voor te hebben. Ondanks de aanwezige acteerkwaliteiten werkt het dus helemaal niet.

Daarnaast wordt er veel te veel gefocust op Carl Mørks De algehele indruk was nu een onsympathieke, constant op kauwgom kauwende ezel Dat is voor een hoofdpersoon niet best! De assistenten Assad en Rose zijn ook nies meer dan; hulpjes. Het is dus ook niet per se de schuld van de acteurs, het is meer het script. Dat wordt ook nog eens duidelijk in de setting; officieel is Departement Q, was weggemoffeld in de kelder van het politiebureau in Kopenhagen. Nu was dit het standaard bureau decor.

Het scenario is ook verhalend niet echt goed, het is zogenaamd donkerder door een link naar kinderporno, maar dit verdampt geleidelijk compleet, en het geheel is volkomen voorspelbaar. Het deed meer denken aan vluchtige (vaak Amerikaanse) detectiveseries. Goedbedoeld...misschien maar nergens is dit meer de serie die opviel tussen de vele andere, sterker het was zelfs ondanks de beste intenties nog maar een middelmatige!

Een seriemoordenaar dwaalt door New Orleans, een paar weken voor Mardi Gras en pleegt occulte moorden op prostituees terwijl een agent hem probeert tegen te houden. Wie is de moordenaar? Die man in het grijze geruite pak, met een grote zegelring en overvolle portemonnee die op zoek is naar de meest ‘slechte’ meisjes misschien? Hmmm… okay, in feite een hervertelling van Herschell Gordon Lewis' Blood Feast (1963) met iets meer naaktheid en iets minder bloedvergieten.

Het is geen superspannende film, het is low-budget, dus slecht geacteerd, houterige dialogen en er is een onophoudelijke discoscore. Er zijn stockbeelden van een Mardi Gras-parade...maar het beloofde bloedbad blijf uit Het plot gaat over het offeren aan een Azteekse godin. Wat slechts een excuus is om drie vrijwel identieke bloed- en naaktscènes (alhoewel oink, één dame eerst nog even een ballet-dansje opvoert) met elkaar te verbinden. Die bloederige scènes zijn overduidelijk nep maar voor zijn budget nog verrassend goed uitgevoerd. Dit waren de scènes die de film vermoedelijk in Groot-Brittannië op de video-nasties-lijst deden belanden.

De film is ook eindeloos gevuld met opvulling; De film besteedt tijd aan Stripteases en de gezelligheid tussen de verliefde agent en zijn vriendin of concentreert zich op de minder interessante kwesties van het onderzoek. Gek genoeg is er een auto-achtervolging door de Franse wijk, niet al te uitgebreid, maar het is ambitieus voor een film waarin een groot deel van de actie plaatsvindt in onopvallende interieurs. Tja...moet toegeven dat het op nostalgische wijze best vermakelijk was.

Verrassende J-horror! Verwacht geen geesten-meisjes met lange haren voor hun gezicht, nee dit zelfs geen geestenverhaal. Het is veel meer duister, bijzonder en/of zelfs bizar. En een echte slow-burner. Doordat een cameraman de hoofdrol speelt, zien we een soort schokkende camerabeelden (documentaire stijl) en ook andere trucjes, waarschijnlijk vooral om te kunnen te verbergen dat het budget wat aan de lage kant was. Maar in dit geval werkte het zeer goed! Naast de goede opbouw van de film was het meest intrigerende van de film de wereld onder de metro. Cameraman Matsuoka gespeeld door Shinya Tsukamoto en het meisje “F” (Tomomi Miyashita) doen het qua acteerprestaties redelijk goed. Slachtoffers zijn er minimaal maar daarentegen zijn er wel genoeg memorabele scenes met nog aardig wat geweld. Door het mystieke thema, de interessante Visuals, een paar verrassingen en het solide acteerwerk is dit een zeer aangename film!

De eerste vijf minuten vertellen je alles wat je moet weten. Die openingsscène bevat daarnaast de nog iets van een memorabele kill. Daarna wordt het veertig minuten; een groep vrienden gaat op vakantie, wat kan er mis gaan....Personages die je maar al te goed zal kennen uit elke cliché slasher-film: het geile stel, de hunk, het meisje dat op sociaal media post, de stoner en het meisje dat zachtmoedig lijkt maar slimmer is dan de rest. Alleen hier geen killer met masker maar een huis met kunstmatige intelligentie en een 3D-printer. Helaas is de film gewoon pijnlijk voorspelbaar en kun je de uitkomst al direct raden. Tot slot zijn de special effecten ook niet altijd even geweldig. Oef die Doc Ock-armen? Hier en daar bouwt de film een klein beetje spanning op, of ensceneert het een redelijk moord-door-technologie momentje maar voor het grootste gedeelte is het gewoon standaard filmische opvulling.

In het jaar 1402 is Margaretha I regent van Denemarken, Noorwegen en Zweden en de grondlegger van de Unie van Kalmar. Ze heeft geen directe erfgenaam, aangezien haar enige zoon, Óláfr Hákonarson, stierf in 1387 op 16-jarige leeftijd. Daarom heeft Margrete de kleinzoon van haar zus als haar opvolger aangesteld: Eric van Pommeren. Plots verschijnt er een man die beweert dat hij de rechtmatige koning Olaf is.

Tot zover zijn de film en de historische bronnen het eens. Echter de film concentreert zich op de machtsspelletjes van de edelen. Zo is er een samenzwering tussen de Pruisen en leden van de Unie van Kalmar. In de film is de "Valse Olaf" de lang verloren gewaande zoon en werd al het bewijs verbrandt. En in werkelijkheid was de bedrieger een "Pruisische boer" die geen woord Deens sprak en direct werd ontmaskerd. Wat er in de vlammen op ging waren de brieven die hij aan Deense koningin schreef.

Toch is het verhaal een geloofwaardige hypothese van hoe het ook had kunnen zijn! Waarbij de veiligheid van de hele regio had afgehangen van de uitkomst van een strijd om koninklijke legitimiteit. De film werd geregisseerd door Charlotte Sieling, die ook Borgen, Forbrydelsen, Bron/Broen en Homeland op haar naam heeft staan. Natuurlijk met veel Scandinavische bekende acteurs! Trine Dyrholm was een overtuigende, geteisterde koningin Margrete! Prachtige beelden, accurate kleding en een goed scenario maken het nog steeds de moeite waard om te bekijken, maar het verhaal klopt historische niet.

De cinematografie is echt goed gedaan - het acteerwerk is een beetje een mengelmoes. Het lijkt er ook op dat sommige mensen, in ieder geval in de Engelse versie die ik zag, nagesynchroniseerd worden... Het verhaal volgt Maria Black een gevierde adult-filmactrice die na een auto-ongeluk en een daaropvolgende coma overleeft en vervolgens uit haar ziekenhuisbed verdwijnt. Drie jaar later keert ze terug en een wending zet de rest van het plot in gang...Het verhaal is interessant gepresenteerd en met een speelduur van ongeveer 70 minuten schrapt het veel bijzaken, om zich voornamelijk te richten op de bloederige effecten, die samen met behoorlijke CGI ondanks het beschikbare budget, best goed zijn. Ook al speelt het zich af in de pornowereld, blijf alles op dat gebied netjes en is er geen naakt te zien. Visueel wisselen de beelden zich af tussen zwart-wit en verzadigde, neon kleuren. Een respectabele lowbudget sci-fi-actie horrorfilm uit Argentinië die, ondanks de korte speelduur, vaart verliest, en daarna weer opleeft. Gekeken op 09-11-2025

“Niemand is wie hij was, noch zal hij zijn wie hij nu is”

Dit zijn de stemmende woorden van een ‘prime’ Een holografische intelligentie die de 86-jarige Marjorie gezelschap houdt. Een jongere versie van haar overleden man Walter. Twee van de hoofdkarakters in deze ingetogen verfilming van het gelijknamige toneelstuk. Hierin zien we de acteurs Lois Smith (ook in toneelversie) Jon Hamm, Geena Davis en Tim Robbins in een tijd leven waarin kunstmatige intelligentie heel gewoon is geworden. En die vertaling naar het witte doek werkt! Het is zeer fijne warmhartige geworden. Een vertelling die net als de film Her (2013) het vertrekpunt heeft over onze relatie met A.I. Maar waar die film meer handelde over liefde, gaat deze over sterfelijkheid en de verwerking ervan via de feiten en herinneringen over ons geliefden verteld aan een ‘prime.’ Wat zouden wij ons herinneren, en wat zouden wij vergeten, als we de kans kregen? Idealiseren we dat verleden of manipuleren we die herinneringen om het minder pijnlijk te maken. En creëren we zo niet voor ons een intellectuele gevangenis waaruit we niet kunnen ontsnappen? Of zoals Walter Prime opmerkt in de film tegen Julie de verpleegster: Een mens zijn is moeilijk, zelfs voor gesimuleerde creaties.

Een film die bestaat uit alleen maar dialogen moet je natuurlijk wel trekken maar wie weet door te zetten, krijgt een zeer bijzonder film! Met prachtige rollen van Lois Smith,Tim Robbins en Geena Davis. Goede cinematografie van Sean Price Williams ( waar ik onlangs ook het erg goede Good Time van gezien heb) Maar de beste prestatie van de film is dat hij juist zo goed is omdat de film meer vragen oproept, dan dat hij beantwoordt!

"Wie mijn vlees eet en mijn bloed drinkt, blijft in Mij en Ik in hem."

Niet verkeerd en in zekere maten ook best nog relevant, deze laatste en dertiende aflevering in de Hammer House of Horror-serie. Een mortuariumverzorger ontwikkel door een virus een paranoïde obsessie voor het getal 9 en ziet hierin de manifestatie van het kwaad. De gekke theorieën van Edwyn zijn best fascinerend weergegeven. Er is zelfs surrealistische droomreeks met een uitnodiging om de baby op te eten terwijl ze op een "perverse" satanische draai de eucharistie (de tekst hier bovenaan) reciteren en de priester met een zeer groot kruis rondloopt. Het verhaaltje over waanideeën en paranoia is behoorlijk effectief, helaas zijn de mortuarium-scenes die goede grafische horror opleveren, gereduceerd tot zo min mogelijk bloed of in beeld Zodoende zie je alleen verschillende met bloed besmeurde autopsieapparatuur, hersenen in een bakje en een steekpartij. Er was hier genoeg te beleven...maar jammer genoeg stopt deze serie dus net nu er meer interessante onderwerpen zijn te zien!

Er zijn veel scènes waarin mensen rondrennen, onkruid aan deurklinken vastbinden of ruzie maken over de vraag of vampiers echt bestaat. Het is eigenlijk niet eens een griezelfilm maar meer een moordmysterie met enkele gothic-elementen. Regisseur Tod Browning weet hoe hij moet filmen en weet soms daadwerkelijk wat griezel op het scherm te toveren. Genoeg mistige kerkhofscènes, vleermuizen en het vampiermeisje Luna Met een verrassend einde dat het een beetje verklaart, maar niet echt en een grap die Bela Lugosi in de laatste scène maakt. Luchtige film van 60 minuten die sfeervol is gefilmd

Oké, het begint met een heks die voordat ze werd opgehangen een langgerekte vloek op de bloedlijn van de beul uitspreek. Vervolgt door een spookachtig openingsdeuntje gezongen door een vrouw, dat je naar het "heden" brengt. Waar het meisje Jill een oud spreukenboek vindt en besluit dat het oproepen van een heks een perfect gezelschapsspel is. Eerlijk gezegd is de rest van de film nogal suf....met veel over boeken, het lezen van boeken, over boeken praten, meer boeken bestellen voor nog meer leesplezier, organiseren van een boekenverkoop …Enfin er zijn wat leukere jaren 70 scènes tussendoor en ja, slecht acteerwerk! Alhoewel hoofdrolspeelster Anitra Walsh was enigszins een hekserige traktatie, die ergens halverwege zo opgewonden raakte van een boom dat ze besluit om de bovenkant van haar jurkje te ontbloten. En mooiste van allemaal was vreemde psychedelische muziek in deze film. Veel piepjes en zeurende synths die een unheimische gevoel moesten oproepen. Totaal amateuristisch, maar de dwaze nep-occulte manier had iets vermakelijks was het zeer mager!

Bestaat er zoiets als Eastwoodism? Want dit deed me toch verdacht veel denken aan, de chagrijnige oude-man-op-een-missie-films inclusief de politieke neigingen waar Clint Eastwood meestal mee komt aanzetten. Achteraf blijkt het logisch, aangezien regisseur Robert Lorenz de afgelopen twee decennia als producer bij zo'n beetje alle Eastwood-films was betrokken. Ook voor zijn debuutfilm kon hij vertrouwen op de man want die vertolkte de hoofdrol. En in het tweede bedrijf van deze film verschijnt de beste man ook nog even op een motel-tv. Echter het is nu aan Liam Neeson om dus een Eastwood-type neer te zetten. Alhoewel zijn aanwezigheid altijd wel goed is, leek de beste man zich hier afvragen wat hij met dit script aan moest? Ja hij was wat aan het rijden met een Mexicaanse jochie van Arizona naar Illinois met op de vloer van zijn pick-up een zak vol drugsgeld en in zijn achteruitkijkspiegel een kartelmoordenaar. Echter voor een scherpschutter was die Jim Hanson maar een ​​hele slechte schutter, het kost namelijk 108 minuten om een paar slechteriken te vermoorden! Verder was het vooral op weg zijn en ook met niet al te gek veel verrassingen; Oei er is geen mobiele telefoon maar hey... de oudere generatie weet nog wat kaarten zijn! Je verlies je wapens maar ach gelukkig heeft in Arizona elke straathoek wel een wapenwinkel. En WOW... Liam Neeson kreeg zijn eigen John Wick-momentje! De gewelddadige, Mexicaanse misdadigers zijn niet veel meer dan stereotypen. Ook het jochie Miguel, krijg niet veel meer dan een paar eenvoudige eigenschappen. Al wa as dat nog beter dan de mooie Katheryn Winnick want die mag het doen met een nauwelijks aanwezige rol als dochter aan de telefoon? Meestal zijn Liam Neeson-films prima entertainment maar dit is denk ik de eerste die dat niet was!

Een zeer mooi gefilmd liefdesverhaal, waarbij er ook wat spoken uit de kast komen.

Het is een film met spookverhaal dat waarschijnlijk aangenamer is voor mensen die meer van een art-house-stijl houden dan van doorsnee horror. Stijl -en sfeervol is de film zeker, bijna elk beeld is spookachtig mooi. Ik probeer zo voorzichtig mogelijk omschrijvingen over het plot te mijden want hoe minder je van de film weet des te beter het is. Al moet het wel van mijn hart dat de schrijver van een paar succesvolle films Sergio G. Sánchez het geven van de film Where the Lilies Bloom (1974) combineert met ... Pas op een grote spoiler The Others

Als beginnend regisseur levert hij een goed gemaakte film maar wel één met een stel haperingen. Het is ook wel een beetje ironisch dat een van de weinige negatieve aspecten dan ook het script is. Het is lastig uit te leggen maar de film probeert je vanaf het begin op het verkeerde been te brengen, maar raakt vaak verstrikt in zijn eigen twists of veranderingen. Daarnaast hadden waarschijnlijk een paar sub-plots minder ook meer recht gedaan aan de film. Hierdoor had het geheel veel meer gestroomlijnder geweest bij bepaalde punten.

De cast met jong talent zoals; Jack (George MacKay, Captain Fantastic ), Billy (Charlie Heaton,Stranger Things binnenkort The New Mutants), Jane (Mia Goth, A Cure for Wellness, binnenkort Suspiria), Sam (Matthew Stagg) en buurmeisje Allie (Anya Taylor-Joy,The Vvitch, Split en binnenkort The New Mutants) presenteert zich erg goed met hun acteerwerk.

Ik vind dat de film eigenlijk ook verkeerd gepromoot wordt want waar nu ingezet wordt op horror is dat veel minder de kern van de film. De film bezit twee jump-scares maar juist die voegen maar weinig toe aan de film en zijn zelfs een beetje misplaatst. Al met al is het wel een goed mysterie/drama-film die me heftig laat twijfelen of ik hem toch niet een halve punt meer moet geven.

Dr. Pria Anan en haar collega-biologen Ben en Will trekken de moerassen van Australië in om onderzoek uitvoeren. 'S avonds bij het kampvuur verteld Ben over de legende van een moordzuchtige "Swagman' die in de moerassen rondspookt. Het duurt echter even voordat je zijn fluitje hoort want de film neemt de tijd om het publiek kennis te laten maken met de hoofdpersonen. Het ruige moerasland is geen gastvrije plek; redneck stropers en muggen maken het ongemakkelijk voor de milieu-wetenschappers. Veelal werkt deze film met een verontrustend gevoel maar na ongeveer 50 minuten toont het ook wat gore en bloed. Het was best boeiend, maar vaak ook vaag en raadselachtig. Alsof je op de hoogte moet zijn van de Australische folklore om dit echt te gronden. Ik die deze folklore dus niet kende bleef nogal in het ongewisse. Soms waren er ook beelden van microscopische waterdiertjes maar of daar ook bedoelingen achter zat was me een raadsel. Enfin niet bijzonder maar door de mooie setting en vakkundige cinematografie werd het wel een spannende survival-thriller met een paar prima slasher-horror-elementen.