Opinions

Als we één ding van horrorfilms weten is het dat zomerkampen nu direct de veiligste plekken op aarde zijn. (denk maar eens aan toppers als Sleepaway Camp, The Burning, Final Girls of Friday the 13th) Toch wordt het verlegen en introverte twaalfjarige jochie Morgan naar zo'n kamp gestuurd. Een nachtmerrie voor een groepje buitenbeentjes dus, brr, pestkoppen, meisjes en een uiteraard een kampvuurverhaal die werkelijkheid wordt. Als je geen slasher-fan bent zal je denken "Ojee Daar gaan we weer" maar ook al zijn de clichés en bekende elementen er, was het slimme plot, één grote originele verrassing Het is moeilijk om in teveel detail te treden maar de overwegend jonge cast is in deze horrorfilm ook echt niet veilig, en dat verhoogt de spanning Dat de wat langere opbouw naar...en de in eerste instantie bekende subgenre elementen misschien een minpunt lijken, wordt dat tenslotte ergens in de tweede akte volledig goed gemaakt! Een echte aanrader!

Eigenlijk weet je aan het begin van deze film al wat er aan het eind gaat komen. Enfin, ik was toch wel benieuwd aangezien de film ook was genomineerd voor de Oscars in de categorie beste film. Zelf vind ik dat erg overdreven. De film is verder vakkundig gemaakt maar blijft ook niet weg van clichés. Sterker zelf ze worden vaak innig omarmt. Toch zijn er ook momenten dat er wel mooie beelden zijn. Mark Watney die aardappels poot of de onderschepping in de ruimte met het touw. Helaas zijn die momenten spaarzaam. De beelden van de landschappen van Mars waren trouwens ook zeer mooi om te zien. Nee, aan de aankleding lag het vaak niet. Bijna alle films van Ridley Scott hebben een lange tijdsduur maar kunnen het schijnbaar hebben, wat betekent dat de regisseur toch iets goed doet. Aangezien hij de volle lengte van de film mij wel weet te boeien.

Niet zozeer een horrorfilm als wel meer een tragedie over vervreemding. Het verhaal gaat over tiener Martin die een vampier is of een seriemoordenaar met een voorliefde voor bloed. Is Martin het monster die volkomen verachtelijke dingen doet? Veel vragen en het is aan de kijker om deze te beantwoorden. De cape, de hoektanden, de vleermuizen en de mist zijn verdwenen. En in hun plaats is er dubbelzinnigheid, veel dialoog en een erg traag tempo. In de low-budget film spelen om kosten te besparen ook Romero's vrouw Christine Forrest, make-up artiest Tom Savini en hijzelf een rol. Het zag er best goed uit met zwart-wit-fantasie beelden afgewisseld met in kleur het dagelijkse realisme. Maar de film weet nergens enige angst op te wekken. Het is dan ook veel meer een karakterstudie, kan niet zeggen dat het slecht was maar binding had ik ook niet met de film!

Deze A Ghost Story for Christmas, is een beetje een tegenvaller want het lijkt meer op een 17e-eeuwse versie van een rechtszaalthriller, traag en niet bepaald eng. En waarom voelde Gatiss de behoefte om af en toe een een moderne verteller te laten opduiken? Dit ondermijnt de continuïteit van het verhaal en voegt ook niets toe aan het verhaal?! In 1684 wordt een jongeman beschuldigd van de moord op Ann Clark. De situatie wordt erger wanneer de beruchte 'hangende rechter' George Jeffreys de rechtszaak leidt. Doordat bijna alles zich in de rechtszaal afspeelt is er een gebrek aan gruwelijke sfeer, Het enige echt goede moment is een late verschijning van Ann Clark, maar dat is het wachten nauwelijks waard. Kortom een slecht verteld spookverhaal dat opgeleukt lijkt te zijn door een verteller en misplaatste komische momenten van de rechter

“Do not neglect to show hospitality to strangers, for by so doing some people have shown hospitality to angels without knowing it.”

Er is iets vreemds en engs aan jonge kinderen. Dit spookverhaal concentreert zich op de relatie tussen twee jonge meisjes. Een groot deel van de film is gericht op de tienjarige Leah (Kiera Thompson). Ze is eigenzinnig, een spring-in-het-veld en nieuwsgierig. Haar vader is de dominee zodoende woont ze met haar familie in de pastorie. Echter als het 's nachts allang donker is klopt er een kleine meisje (Sienna Sayer) op het raam en vraagt voor haar verborgen schatten op te sporen. Maar is dit meisje een denkbeeldige vriendinnetje, een beschermengel of een Waanidee? In deze Britse bovennatuurlijke film hangt een ongelooflijk onderhuids gespannen sfeer.

Die griezelige kwaliteit wordt mede veroorzaakt doordat de schrijver/regisseur Ruth Platt voor het grootste deel de camera dichtbij de meisjes houdt. De andere kwaliteit komt van de twee jonge meisjes die uitstekende prestaties leveren! De film heeft een griezelig en tevens hartverscheurend verhaal. Een verhaal dat erg mooi in elkaar zat En waar zelfs de namen van de meisjes geen toeval waren (latere onthullingen maken duidelijk dat het een verwijzing is naar de Bijbelse vrouw van Jacob).

Regisseur Ruth Platt, had in 2019 al een korte film met dezelfde naam en dat is uiteindelijk deze lange speelfilm geworden. Een knappe rustige film met een goede setting en concept. Er zijn nergens jump scares of gore te bekennen en de onthulling is misschien ook niet zo groot maar verhaal was boeiend en werkte goed. Britse regisseurs schijnen toch net iets meer gevoel te hebben voor dit soort bovennatuurlijke drama -horror die zich afspelen op het platteland?

Wat ik mij eigen dan afvraag hoe gaat zo iets in zijn werk? Gaat in huize DaCosta dan de telefoon....Goedendag Nia DaCosta met Disney; We willen je graag vragen of je een film voor ons kan regisseren en natuurlijk mag je ook meeschrijven? DaCosta; Oh echt... wauw...ja natuurlijk...ik denk dat ik wel een "stripboekennerd" ben en na Candyman zit eigenlijk zonder nieuwe opdrachten dus ja het is zeker welkom! Oh en mag ik dan een beetje "creatieve speelruimte" ? Nou fijne dag nog...klik...

Dus...Oh piep...iets maken voor Disney...hoe zat het ook alweer...die doen iets met superhelden toch? Nou oké het is een vervolg op de film Captain Marvel (2019), en verder moet er aansluiting zijn met de serie Kamala Khan / Ms. Marvel, (die ze na slechts één seizoen alweer stopzetten) Oh en drie meiden ik moet nog ergens een sterk vrouwelijk personage vandaan halen dus... hier neem ik Monica Rambeau voor want die duikt toch regelmatig op in half grote rollen en is de tweede Captain Marvel.... Ook de ‘schurk’ wordt vrouwelijke want dat werkt net wat prettiger voor mij als regisseur...Oeps Nick Furyy...chips bijna Samuel Jackson vergeten...

Zo de rollen zijn vergeven maar euh...Disney...O, ja deden die ook niet iets met SF en dat Aliens dan tussen planeten reizen en werelden vernietigen en andere Aliens die de planeet willen redden. Oh en elke keer als ze dan hebben gevochten doen die helden iets grappig of ze zeggen iets komisch. Kan me ook herinneren dat in hun films altijd wordt gezongen...kwam dat liedje "Let It Go" niet uit één van de films?

Niet dat nu direct deze hele film zo slecht is! Er werden wel dingen geprobeerd. Sommige goed, andere tja...oef musical zijn beduidend minder! Probleem zit hem ook meer in het feit dat ze teveel verwijzen (hopend op meer kijkers voor de dingen uit de franchise) en daardoor is het om de motivaties en achtergronden van de drie hoofdpersonages te begrijpen, dat je minstens kennis moet hebben van de film Captain Marvel én van series WandaVision en Ms. Marvel. Tja en er is nu eenmaal de laatste tijd een soort trend onder een deel van de kijkers die niet alleen Marvel maar ook andere Disney-films willen bashen.

De film wekt geen moment het gevoel dat er echt iets op het spel staat, of dat dit een onmisbaar deel uit de franchise is waarin een belangrijk verhaal wordt verteld. Toch geef ik een krappe voldoende omdat voor een film die op jongere is gericht, het een redelijk vrolijke toon bezat, het op visueel vlak nog steeds prima verzorgd was, er met drie stoere meiden toch fijn feministische randje aan de film zat en niet te vergeten de leuke bijrol van de meute kitten, ja op zijn minst vermakelijk!

Zoals gebruikelijk zijn er een paar clips die hinten op wat gaat komen Ten eerste zie je Ms. Marvel/Kamala Khan op bezoek gaan bij Kate Bishop (miniserie Hawkeye (2021) wat vermoedelijk de opmaat is naar een Young Avengers-film En in de mid-creditsscène als Monica wakker wordt in het alternatieve universum zie je iets dat lijkt op een ondergrondse medische ruimte. Waarna je superheld Binary (Maria Rambeau, de moeder van Monica en de vriendin van Kapitein Marvel) en X-Men-lid Beast ziet. Zal Monica vastzitten in het Fox-universum en is dit de X-Men introductie in het MCU? Moet bijna wel want met Deadpool 3 voor de deur...

Hoe?? Hoe is het mogelijk, dat een Oscar-winnaar als Gary Oldman en een gerespecteerde actrice als Emily Mortimer verzeild zijn geraakt in dit? Ondanks het feit dat ze al rechtstreeks op weg zijn naar de legendarische "Bermuda-driehoek neemt het ook elke spookhuis-cliché en plaats dit nu dan op een grote zeilboot. Zucht Je hebt het allemaal eerder gezien, het jongste meisje gaat beangstigende tekeningen maken, natte voetafdrukken op de grond, dichtslaande deuren en deurknoppen die niet open willen enz. Sterker het is allemaal al eens veel beter gedaan! Regisseur Michael Goi, gooit er een paar routineuze cameratrucs tegen aan maar de film is gewoon ver onder het niveau van verzameld talent. En zelfs als je geen horrorkenner bent, zorgt de omhullende, flashback-manier van vertellen van de film ervoor dat er hier niet teveel verrassingen zijn. Dit is een saaie, vergeetbare thriller, verstoken van originaliteit en die maar weinig te zeggen en nog minder te tonen heeft. Ik weet niet wat Gary Oldman en Emily Mortimer deed beslissen om in dit project te stappen, maar waren zij er niet dan was dit eindproduct nog middelmatiger of gewoon slecht.

Producer Scott Jeffrey zal na het succes van Winne the Pooh: Blood and Honey niet producer Scott Jeffrey (Scott Chambers) zijn als hij niet nog een hele reeks microbudget-horrorfilms uitgebracht, (met Three Blind Mice (2023) is men toe aan de derde film) gebaseerd op verschillende sprookjes, legendes en zelfs kinderliedjes uit het publieke domein. Titels die herkenning oproepen zodat je het aan klikt op een streamingsite

Wanhopig om haar baan te behouden, volgen radiopresentator Carla (May Kelly, die op Lindsay Lohan lijkt) en haar collega's de voetstappen van twee wandelaars die vermist zijn geraakt in het bos. Een dergelijke onderneming is voor de personages altijd een recept voor een ramp. Tja, een afgelegen huis, een gestoorde vrouw van middelbare leeftijd met uiteraard de naam Mary en een moorddadige maniak in een schapenkostuum verder, bevindt je in een TCM-kloon. Scenarioschrijver Harry Boxley speelt overigens ook in de film als het personage Ray.

Het is een eenvoudige film die precies doet wat er staat, maar ook niets meer. Alles in deze film is eerder gezien en zijn er geen verrassingen te vinden. Hoewel het personage Mary nog een vleugje gekte met zich meebrengt is het niet genoeg om van de teleurstellende oppervlakkige film, iets beters te maken. Als horrorschurk is Mary's lammetje geen Winnie de Poeh. Het bloed (hoewel aanwezig) blijft beperkt. Er zijn meer dubieuze stukje dialoog of een langgerekt 'praat'-gedeelte, dan dat je dingen ziet gebeuren. Meer dan een slimme marketing om een horrorvariant op het oude kinderliedje werd niet!

Aangezien binnenkort Saiorse Ronan en Margot Robbie als de twee koninklijke rivalen in een nieuwe verfilming te zien zijn. Deze Zwitserse film die gebaseerd is op een Oostenrijks boek over Mary Stuart, de koningin van Frankrijk, Schotland en volgens een belangrijk deel van haar zestiende-eeuwse onderdanen, Engeland, gekeken. Aan het begin zien we in sneltreinvaart haar als kind Engeland ontvluchten naar Frankrijk en wat jaren later trouwen met Frans II van Frankrijk. Om vervolgens als weduwe weer terug te keren naar Schotland. Vaak horen en zien we Mary brieven schrijven aan Elizabeth I van Engeland refererend aan haar als zussen en dromend van vrede tussen de twee vrouwelijke staatshoofden en hun door oorlog verscheurde landen. Het draait daardoor vooral om de psychologie van de Schotse koningin in plaats van historische elementen. Het historische is ook veel te fragmentarisch. Wie is wie en waarom sommige voorvallen gebeuren is niet duidelijk! Soms zijn ze zelfs ook incorrect. Door Maria te reduceren van "monarch" tot "gewone meid" wordt de verhaallijn van de film tamelijk droog.Hoofdrolspeelster Camille Rutherford speelt nog wel geloofwaardig en goed haar rol maar is niet in staat om de film in haar eentje te dragen. Ondanks dat de kostuums en aankleding erg mooi waren, is het inhoudelijk te oppervlakkig en mist de film het vermogen of spanning om echt mee te leven met de charismatisch koningin.

Wat een heerlijke binnenkomer zit er aan begin van deze film! De heks Asa wordt gebrandmerkt en wordt ‘Het masker van Satan,' een met naar binnen gekeerde stalen pinnen, met hamerslagen aan haar gezicht vastgenageld. Met dit tafereel is de toon, van een van de bekendste werken van regisseur Mario Bava, direct gezet. Het scenario gebaseerd op een verhaal van de Russische schrijver Nikolaj Gogol is voor de film sterk aangepast en de vertelling over hekserij en duiveluitdrijving bevat niet veel verrassingen. Echter daarvoor in de plaats krijgen we in deze film wel veel stijl en sfeer! Prachtige met oog voor detail vormgegeven gotische decors die geïnspireerd lijken door de horrorklassiekers van de Universal Studio’s Iets wat perfect paste in de tijdgeest aangezien ook Roger Corman en Hammer Film hiermee bezig waren. Al is deze film dan wel in het zwart-wit iets wat zeker geen gemis was. Actrice Barbara Steele is met haar dubbelrol de blikvanger in deze film. En eigenlijk ook de enige die opvalt want de rest van de cast is niet slecht maar ook niet bijster opvallend. Een van de stijl- en sfeervolle klassiekers in het vampiersgenre en waarin het vakmanschap van regisseur Bava duidelijk tot uiting komt.

Zoals bijna elke andere Italiaanse horrorfilm uit de late jaren tachtig wordt deze film bestempeld als een onderdeel van de 'Demons'-serie, die regisseur Lamberto Bava zelf startte in 1985. Daar heb deze film helemaal niets van doen. Deze film gebruik het element van de heks die wordt gedood door een masker in haar schedel te spijkeren en was te zien in het werk met dezelfde naam van vader Mario Bava Echter is deze film maar een teleurstellend geheel en van een remake is geen sprake. Het Nikolai Gogol-verhaal is compleet verdwenen en vervangen voor een tiener-horrorfilm concept.

Tja... dat had de film van Mario Bava ook echt nodig? Tiener skiërs! Een groep van 8 tieners die gaan skiën in de Zwitserse Alpen en plots in een kloof vallen. Ze geven geen zier om elkaar als ze gewond of dood gaan en bij een blinde priester gedragen zich algauw als bezeten. De heks heet Anibas… Rara wie zouden als laatste het overleven? Het decor van het huis, kerk en besneeuwde berg weten nog iets van een magere sfeer te brengen. De film is gemaakt voor televisie, en als zodanig wordt het bloed tot een minimum beperkt. Wel is er nog een soort van erotische scene tussen David en Sabina die veranderd in een enigszins onsmakelijke (verschrompelde borsten) maar verder is er niets om over naar huis te schrijven. Irritante spelers, het oeverloos doorgaan met bij de hand, pakje vriendje bij de hand en plots verschijnen van Medusa maken deze Italiaanse film behoorlijk waardeloos.

“He vas my friend!”

“Vell, he vasn’t exactly my friend, but – vell, I liked him!”

Het is een genot om in deze film Peter Lorre, als de Nederlandse schrijver Cornelius Leyden, rond Europa te zien trekken en te ontdekken wat hij kan over Dimitrios. En daar bij geholpen of is het tegengewerkt door Sydney Greenstreet (Mr. Peters). Beide heren waren elkaar natuurlijk niet vreemd omdat ze in totaal 8 films met elkaar opnamen. De Laurel en Hardy van de misdaad! Europa is trouwens geheel gesitueerd in de studio. Als er gereisd wordt naar Istanboel, Smyrna, Sofia, Paris, dan zien we een kaart. Echter de sets die dienst doen als deze steden, zijn erg goed gemaakt en ademen de atmosfeer uit alsof ze er echt zijn. Als de verhalen van internationaal gezochte crimineel Dimitrios Makropoulos worden verteld zien we dat in flashback. Mede door de fantastische uitvoeringen van Peter Lorre en Sydney Greenstreet is dit een heerlijke film-noir.

De film begint met een korrelige trailer voor de film, 'Small Tables', de zogenaamde enige speelfilm van filmmaker Roosh, dit was eigenlijk niets minder dan een soort promotie voor Dogged (2017), de vorige film van regisseur Richard Rowntree en volkomen overbodig. Hierna volgt de openingsscène, waarin een groep Engelsen in 1878 ergens in West-Afrika, een ​​heilig masker stelen, en die was eigenlijk best veelbelovend, maar de rest van de film..? De film schakelt namelijk over naar de huidige tijd en volgt Mary die voor haar eerste baantje gaat werken als fluffer bij een Tarzan-XXX-parodie en goh...ze hebben als rekwisiet het masker gekocht. Helaas besteedt het dus meer tijd aan een komedie over het maken van een porno dan aan een horrorfilm over een duivelsmasker. Voor een film die over het maken van een porno gaat, is er totaal géén naakt te zien. In de tweede helft van de film is het meer gericht op horror; wat veelal in het donker plaatsvindt en waarvan je alleen het eindresultaat ziet. Daarnaast is er ook leentjebuur van de klassiekers; de assistent koopt het masker wat lijkt op de openingsscène van Gremlins en er is een scène die doet denken aan Poltergeist. Nou vooruit het heeft nog iets van low-budget charme maar goed wil ik het ook niet echt noemen!

Het klopt! In deze film zijn geen Oscar-waardig prestaties. Films van regisseur Mj Dixon zijn stuk voor stuk Shlock! Maar binnen dit soort goedkope werkjes levert de regisseur toch de wat 'betere' kwaliteit. In 2012 kwam Mycho Entertainment met hun eerste film Slasher House (2012) Een film met een simpel idee om filmmonsters allemaal hetzelfde universum te laten bewonen. (helaas zijn de kosten voor de grote bekende te hoog) De Thorn' uit deze film maakt ook deel uit van die film en is inmiddels naast zijn verschijning in die twee delen, ook toe aan zijn tweede eigen avontuur.

De ouders van Bethany willen haar op haar zestiende verjaardag offeren aan Thorn. Haar moeder Mina die veranderd; van een aan het begin jammerende, hulpeloze moeder in een soort Alien- jager probeert dit voorkomen. En het bloedbad dat volgt is erg vermakelijk. Op een low-budget manier worden ledematen afgesneden, hoofden verpletterd of mensen worden brutaal in tweeën gesneden. Daarnaast bezit de regisseur wat talent doordat hij met verlichting en het gebruik van schaduwen, eenvoudige gebreken weet te verbergen.Verder is er een fijn '80 throwback-sfeer.

Zeker de film bezit genoeg problemen, waarvan budget de voornaamste was maar kijk je daardoorheen dan is dit nog een behoorlijke horror met een aantal leuke slachtingen.

Oei dit viel niet mee, een zeer matig verhaaltje en driemaal wordt de kijker verzocht om: "Put the mask on now" waarnaar er zeer zweverige beelden in 3D worden getoond. Denk dat het kunstzinnige bedoeld was met wat horrorelementen. Het sloeg in ieder geval de plank geheel mis. Het was eerder slaapverwekkend en vervelend dan dat die beelden spannend waren. Of lag dit toch aan de 3D bril die ik niet gebruikte? Geen aanrader, of je moet niets te doen hebben.

Na in de anthologie German Angst (2015) het segment "Alraune" te hebben gezien was ik benieuwd geworden naar meer werk van regisseur Andreas Marschall. En nu heb ik dan eindelijk één van zijn films gezien. En wat voor één...!

Een mooie jonge vrouw gaat lessen volgen aan een school. De schaduw van een killer, die een glimmend mes in zijn zwart gehandschoende hand vasthoudt. Duidelijk herkenbare muziek en veel bloed en naakt. Elementen die je meestal tegenkomt bij Giallo en dan met name “Suspiria” een van de grootste Italiaanse Giallo's van de late jaren zeventig. Masks kan daarom worden gezien als een remake, een tribute of welke benaming er nog meer te bedenken valt maar het is zoveel meer dan dat. Ironisch genoeg waren diezelfde Giallo's geïnspireerd door Duitse krimi's.

Het plot is zeker aan de start van de film, zoals ik al eerder zei, veel verwant aan “Suspiria.” Onze jonge mooie heldin Stella wil actrice worden, ze heeft wat succes op school gehad maar slaagt er niet in om een ​​geslaagde auditie te behalen. Op een dag krijgt ze het advies om het te proberen bij de Matteusz Gdula school. Een school die uiteraard afgelegen lig, vervallen delen kent en onheilspellend er uit ziet. In de loop van de tijd krijgt ze het aanbod om privélessen te volgen, gebaseerd op een of andere avant-gardistische methode die in 1973 werd beleden door de oprichter van de school. De beelden van die methode deden sterk denken aan; Panic-Movement en die werd ontbonden in het jaar 1973. Erg mooi om te zien hoe de regisseur (tevens schrijver) dus fictie combineert met realiteit.

Maar ook alle ander elementen in de film lieten mijn horror-hart kloppen. Als er Gore was, dan was die bloederig en in beeld. Wat eveneens van toepassing was voor de naakt. Het acteerwerk is duidelijk Duits (misschien even wennen) maar hier zeker erg zeer goed. Een soundtrack die herkenbaar en de film prima ondersteunt. Het verhaal... is wel een echte Giallo! En dan is er nog het indrukwekkende camerawerk. Dit is inderdaad met recht een topper in het genre.

Wederom een sterke Poe-film van Corman. Vincent Price ditmaal in de rol van de decadente prins Prospero. Een duivelaanbidder. De film heeft een paar fantastische memorabele scene`s. Deze film is wederom een prachtige klassieker met een perfecte sfeer en een zeer vermakelijke verhaal. Dankzij de Horror challenge helemaal Vincent Price ontdekt!

Deze film werkt niet! Niet als horrorfilm en niet als drama-thriller. De reden hiervoor is het onderontwikkeld verhaal! Het is niet eens in de verste verte eng! Wel houdt deze film van maden..! Er is een vage verwijzing naar een legende over ene Margaret Millet die werd opgehangen voor het beoefenen van hekserij tijdens de bouw van de universiteit. Tja en er zijn elementen van iets bovennatuurlijks maar het speelt zich vaak af in doelloze nachtmerries. De film richt zich verder op het leven van drie Afro-Amerikaanse vrouwen; een eerstejaarsstudent, een professor en de nieuw aangetreden Meester van Studies. Hm, de donkere minderheid op de campus dus...en ze zijn alle slachtoffer van de verschrikking van systemisch racisme en ongelijkheid. Zeker het is een belangrijk en actueel onderwerp maar dit letterlijk bijna uitspelen is niet echt sterk! Oh opeens zie je dan bv. een brandend kruis maar waarom? Er is geen aanleiding of afwikkeling hiervan...Dit is dus door de hele film het geval met zowel de horror als de sociale kwesties Deze besluitloosheid levert nergens iets bevredigend op!

Bekoorlijke film gebaseerd op een verhaal van Jules Verne. Het gaat over de mysterieuze Robur, een briljant uitvinder gespeeld door altijd fantastische Vincent Price. Deze heeft een zeppelin, de Albatross, ontworpen en wil hiermee de wereldvrede afdwingen. Helaas zijn er de nieuwsgierige Prudent,zijn dochter Dorothy, haar verloofde Evans en een inspecteur van de Amerikaanse regering John Strock gespeeld door Charles Bronson. Deze twee genoemde mannen staken met kop en schouders boven de rest van crew uit. Al deed Henry Hull het ook niet verkeerd. De film is licht verteerbaar en heeft een beetje dezelfde sfeer als Chitty Chitty Bang Bang (1968) of het latere Willy Wonka & the Chocolate Factory (1971) Maar mist wel de andere kwaliteiten van die films. Zo te zien was regisseur William Witney een druk baasje, op moviemeter staan 89 films en dat is een ongeveer drie á vier films per jaar.

Geen al te goede western maar is wel iets beter dan vorige westernfilms die ik van regisseur William Castle zag. Vooral het scenario was alles behalve goed, echter zorgde Castle ervoor dat er veel actie in de film zat, in de hoop dat niemand de mankementen zou bemerken. Een stuk grasland is de aanleiding om een complot op te zetten zodat de eigenaar Merrick kan worden opgehangen. Echter hadden ze niet gerekend op de hulp van drie befaamde westernhelden: Bat Masterson (Montgomery), Doc Holliday (Griffith) en Wyatt Earp (Cowling) Vooral James Griffith als Doc Holliday overtuigd in deze film heel goed. Tja en Montgomery speelt verder zoals hij altijd doet. Het is vooral een gemis dat er geen betere acteurs aan het werk zijn aangezien de speelse interacties tussen Masterson en Holliday nu veelal verzanden. Ook de verhaallijn van Nancy Gates die de dochter van Merrick speelt en voor de nodige romantiek moet zorgen, is niet goed uitgewerkt. Mooi was wel aan het einde als de drie revolverhelden naast elkaar in de straat lopen en de schurken uitschakelen en die actie maakte dus nog veel goed.

De Amerikaanse streamingdienst Tubi is gratis en haalt zijn omzet uit advertenties. Het maakt ook Original films maar door het lage budget zijn de films vaak ook niet heel erg goed. Echter door dat de dienst succesvol is, lijkt het ook dat het budget iets omhoog is gegaan, waardoor het denk ik voor beginnende filmmakers ook interessanter wordt. Hoe dan ook de originele TUBI-films worden absoluut beter. Op horrorsites en forums kwam de laatste tijd vaak deze "Match" langs als een aanrader. Dus gaf ikhet een kans!

En WOW...dit was verrassend sterk....achteraf ook niet gek want regisseur Danishka Esterhazy weet regelmatig verfrissende leuke horrorfilms te maken! Hier doet ze het met een zeer solide monsterfilm in jaren 80-stijl die zich afspeelt in de moderne tijd, waarbij Paola tijdens haar app-date 'Henry' tegen het lijf loopt. En het is bloederig en smerig! Er zitten scènes in waar sommige mensen van zeggen dat ze er misselijk van werden. Nou... als horror-fan ben je meer gewend dus hangt het ook een beetje van de persoon af maar ik heb me prima vermaakt. Ja dit is TOP-vermaak!

Nu was ik niet echt een fan van de Matrix-franchise dus misschien dat ik veel informatie van voorgaande films ook miste. Maar dit leek mij toch erg veel op een puinhoop. Een enorm lange speelduur en veel is gewoon copy-paste van de vorige films? Dat is nooit echt sterk te noemen! Het zit dan ook overvol met verwijzingen naar de trilogie. De film begint zelfs met een make-over van de begin-scène van The Matrix (1999) Tja dat getuigt van een lui script dat voornamelijk leunt op nostalgie wat voor mij gewoon een grote zwakke bod was! Brr...herinner u zich deze nog...nog...nog..? Daarnaast is het te uitleggerig en komt men notabene op de proppen met humor. En geen goede! Budgettaire is het ook de goedkoopste Matrix film, en het is eraan te zien. Menig low-budget filmpje presteert beter! Je zal toch denken dat men in meer dan twintig jaar wel geëvolueerd zouden zijn? Niet dus, en datzelfde kan gezegd worden van de regisseuse Lana Wachowski. Met minimale hoogtepunten en vele dieptepunten was het enige gevecht van belang die van de kijker met zichzelf om wakker te blijven gedurende meer dat 2,5 uur! Oh en wie bedacht die idiote soundtrack met een als dieptepunt aan het einde een cover van Rage Agaist te Machine?

O...O...O, ook de Verenigde Staten doen aan machtsmisbruik? Grootmachten als Rusland, China en Amerika hebben te maken met zoals ze zelf graag benoemen; activisten, dissidenten of terroristen en gaan daar niet altijd even zachtzinnige mee om! Echter met dat verschil dat men van deze onfrisse praktijken, in Amerika ook films maakt! Dit conventionele opgezette Hollywoodrechtbankdrama naar het boek dat Mauritaniër Mohamedou Ould Slahi, die werd verdacht een sleutelfiguur te zijn geweest tijdens de aanslagen van 9/11, is er zo één! Uiteraard wordt je aan begin direct erop gewezen dat het 'ECHT' gebeurd is. Verder kleurt de film erg netjes binnen de lijntjes; Advocaat met een hart van goud vertegenwoordig een gevangene met weinig hoop onder mom van iemand is onschuldig tot het tegendeel bewezen is? Dit soort rechtbankdrama's bezitten natuurlijk veel dialogen en zijn natuurlijk niet compleet met een cast van bekende namen! Hollander werd dan ook vertolkt met een zeer routinematige presentatie van Jodie Foster. Ook Benedict Cumberbatch en Shailene Woodley kwamen opdraven maar doen niet erg veel. Alleen Tahar Rahim weet het betere werk met zijn genuanceerde rol te leveren. Maar... zijn afsluitende speech was tenenkrommend; Door Godsdienstwaanzin belandt je in het gevang maar hé... God/Allah vergeef alles? Maar ondertussen probeert deze film wel een schuldgevoel te bewerkstellige? Uiteindelijk is het een (de zoveelste) erg brave film over de goede of (in dit geval) slechte dingen die Amerika doet! Ach het is "Goed bedoeld", keek nog aardig weg en ik zou ook niet weten of dit wel beter kan...Daarnaast was de film gisteren (06-01-2022) gratis op Pathe thuis te zien dus kostte het me niets!

Dit is geen horrorfilm in de zin van "jumpscares" of gore maar veel meer horror in zin van; wat voor invloed oorlog heeft op mensen. Het verhaal is echter niet sterk genoeg om die boodschap compleet te ondersteunen en de horrorelementen die er wel zijn voelen vreemd aan. Ook had de film een stuk beter kunnen zijn als er wat meer dingen waren uitgelegd. De in het plot genoemde islamitische amulet ''hamajlija'' wordt een paar keer getoond maar waarom deze nu in de film zit is niet echt duidelijk. Visueel is de film mooi, en het verhaal bezit een paar interessante dingen maar veel scenes worden domweg te lang uitgetrokken en dat vertraagt ​​de film. Wat afwisseling of meer actie of horror zou de film zeker hebben geholpen. Of een meer explosievere finale, zodat het wachten op, wat bevredigender was geweest, maar helaas zat dat er ook niet in! Aardig cinematografisch debuut van deze Spaanse regisseur maar de boodschap is niet sterk genoeg en de, zoals al gezegd voelen de horrerelementen vreemd aan.

Een goed gemaakte horrorfilm is deze 'Mausoleum' niet, het is nog wel een vermakelijk en dat is nog best positief voor deze cheesy 80’s film. De film heeft twee elementen die maken dat de film genietbaar is.

We zien "Playboy Bunny" Bobbie Bresee als "Scream Queen" met gloeiende groene ogen, twee jaar voordat ze dit nog eens deed in 'Ghoulies'. Uiteraard was het geen probleem om er soms erg luchtig bij te lopen.

De andere fun-factor komt van de SFX. Die is voor een low-budget film nog best goed. Ik keek naar een één op één kopie van een VHS. Waarvan ik niet weet of er ingesneden was, al bestaat dat vermoeden er wel want heel erg bloederig was het niet. Wel is de demon te zien en die was best gaaf! Haar borsten veranderen zelfs in nog twee kleinere demonen. Nadeel was dat de demon ondanks die moordende borsten, meer met telepathisch te werk ging. Ook waren er de kekke eighties-kleurtjes!

Tja... en wie wist er überhaupt niets beters te bedenken dan de naam; 'Nomed' ?

"but we’re not some video nasty anymore, We’re theatrical now…"

Tja...en die woorden zijn meer dan waar...nasties kregen die titel niet voor niets! En deze film moest gaan over waar Maxine allemaal toe bereid was voor faam...maar wat dat betreft was het misschien op één scene na (weliswaar beter iets dan niets!) keurig biosscoop-veilig. Conventioneel en geen echt grote verassing ach de voorgaande lieten mij als horror-fan ook al op mijn honger zitten! Conclusie; de setting is weer top maar qua horror is het een en al terughoudendheid.

X greep terug op de groezelige TCM-horror 'vibe' uit de jaren '70 maar vergat op een paar borstjes na de lef. Pearl was wat interessanter doordat het gewelddadigheid vermengde met de suikerzoete kleurtjes van technicolor maar het was nog steeds mager. Tja.. niet verwonderlijk dat ook nu weer het meest geslaagde onderdeel de 80’s setting neerzetten is.

De film is dus vooral bedoeld om je terug wanen in het jaren tachtig. Maar dit is ook vaker meer gedaan, dan zeventig of zestig, dat ook niet iets heel opvallend is. Sowieso is het een flinke nostalgie-show met referenties en technieken naar vooral Brian De Palma (tot Elizabeth Short aka The Black Dahlia toe). Zelfs het hotel uit een bepaalde Hitchcock-film was in dat kader dus niet heel toevallig!

Daarnaast had ik een beetje last dat dit voelt alsof je in de fantasie van Mia Goths zit. Haar acteerwerk is technisch zeker goed maar of een Amerikaanse accent opzetten nu echt charisma of bevlogenheid is....Ook zit ze in bijna elke scène, wat te denken geef, als bij de aftiteling langs komt dat ze eveneens producer van deze film was, is Maxine's uitroep: "Ik wil een ster zijn" dan niet bijna autobiografisch...? Enfin ik zal nooit een grote fan worden van deze in mijn ogen overhypte trilogie...

Verreweg het beste van de film was hoofdrolspeelster Angela Bettis (May) Niet iedereen zal haar verschijning kunnen bekoren maar hoe zij haar rol vertolkt door tussen schattigheid en kwaadaardigheid te zweven vond ik zelf erg genietbaar. Ze was sympathiek maar tegelijkertijd ook afstotend. Net als Carrie (een rol die Bettis ook heeft gespeeld in de tv-versie ervan) is haar verhaal het verhaal van een buitenstaander. Ze heeft op jonge leeftijd geen vrienden dus geef haar moeder haar “Suzy" een pop in een glazen kastje. Met als bijkomend advies; “If you can’t find a friend, make one.”
Om toch even bij dat Frankenstein thema te blijven want het is ook een beetje van toepassing op de film zelf. De film voelt soms nogal aan elkaar geplakt te zijn van ideeën. Hierdoor lijkt niet alles evengoed als één geheel. Daarnaast is het natuurlijk geen verrassing dat er iets mis moet gaan, en dat blijft helaas net iets te lang uit. Ondanks zijn onvolkomenheden (of juist dankzij) is dit wel een erg fijne film, die helaas net te weinig gruwel-heden bezat om echt te schokken.

Ondanks dat er zwak geacteerd wordt, het verhaaltje erg mager en het een soort opeenstapeling van scenes was, weet de film wel door de mengeling van horror en avonturen een fatsoenlijke sfeer te creëren en zowaar te vermaken met wat leuke Gore. Dit alles wordt ook nog opgeleukt door wat vrouwelijk naakt en voor de dames met het ontblote bovenlichaam van Peter Phelps (Baywatch) Hoe het nu precies zat met wie er nu moorden pleegde, werd mij ook niet helemaal duidelijk maar het één en ander had van doen met een legende uit de Maya-mythologie Iets over een slechte Maya-koning Xibalbay die heeft gezworen terug te keren om bloedig wraak te nemen. Enfin deze verre van perfecte film was nog best vermakelijk.

"Mary….Alice…Yankee...Delta...Alice…Yankee"

Ana ontsnapt aan de eentonige werkdag in een restaurant en belandt in een schemerwereld waar mannen tegen de vrouwen vechten of is het andersom.....? Geen vrouwelijke actiefilm....nee dit niet! Dit is..."De Strijd tussen de seksen" samengepakt tot een stel kernspreuk. Zusterschap...maar hun jacht op mannen is niet heel geloofwaardig.... Mia Goth is de zichzelf overschreeuwende (moet dat acteren zijn?) leider Marsha. Het is allemaal behoorlijk clichématig..."Gert" is geobsedeerd door wapens, "Bea" is avontuurlijk.... En ze brengen hun dagen door met ronddartelen op een "oorlogseiland", talloze zwempartijtjes in zee en het uitzenden van noodsignalen...Wow diep hoor...het zijn "sirenen" Want verwijzen naar de Griekse mythologie is intellectueel ofzo? Regisseur Karen Cinorre probeert het allemaal wat kunstzinniger of gewoon haar visuele kwaliteiten te bewijzen door een misplaatste danssequentie te tonen op Liberace's versie van "Love is Blue" en er is een onderwaterballet. Voor wei erop zat te wachten...De film bezwijkt onder zijn eigen gewichtig-en-prekerigheid. Ondanks dat het er wel mooi uitziet is er hier niets wat overtuigt en dat komt vooral omdat het allemaal erg geforceerd overkomt.

Eenvoudig en vermakelijk. Het virus Idiosa Dartellum 7 oftewel ID-7 breekt uit in een kantoorgebouw. Een virus die alle remmingen van de mens vervaagd of versterkt. Na de uitbraak probeert Derek samen met Melanie, een ontevreden cliënt, zich een bloederige weg naar de bovenste verdieping te banen. En dat is dan ook wat je krijg (te zien) Niets meer of minder. De genre-aanduiding hierboven zijn trouwens omgedraaid (zie IDMB) En dat klopt duidelijk beter omdat dit een actie-film pur-sang is. De Horror zit hem voornamelijk in wat bloed. Etage naar etage en van toegangspas naar toegangspas zien we knok-partijtjes. Waarbij spitsvondige grappen en voorhanden zijnde wapentuig de pret opleuken. Steven Yeun (The Walking Dead) en Samara Weaving (The Babysitter) hebben er overduidelijk ook plezier in. Weinig om het lijf maar het is zeker wel leuk om zo een keer te kijken.