Opinions

De twee broers Elias (Mads Mikkelsen) en Gabriel (David Dencik) komen er na de dood van hun vader achter dat hij helemaal niet hun vader was. Hierna gaan ze op zoek naar hun echte vader, op het redelijk verlaten eiland Ork. Eenmaal daar, komen ze in een vervallen sanatorium drie jonge mannen tegen, die toch wel heel veel overeenkomsten met hen hebben. Toeval?

In het eerste deel van deze absurde film is de humor sterk aanwezig mede door de aparte personages en hun karaktertrekken, daarna krijgt het een wat serieuzere draai die spanning en zelfs horror-elementen met zich meebrengt. Al zal de droogkomisch toon nooit helemaal verdwijnen. De instabiliteit van deze vijf mannen met Bijbelse namen leidt tot zulk onvoorspelbaar gedrag dat je je als kijker beter kan overgeven en je mee laten voeren in hun absurdistisch universum. Scenes als degene met het dinerservies, of de discussie rond de Bijbel (en er zijn er meer) zijn domweg gewoon niet na te vertellen, die kan je alleen maar bekijken.

Regisseur en scenarist Anders Thomas Jensen speelt het klaar om ver uiteenlopende genres (grove komedie, sprookjesachtige horror en filosofische art-film) aan elkaar te naaien, als een soort cinematografisch monster van Frankenstein. En tot grote verrassing vormen ze samen een zeer levensvatbare film. Men & Chicken had ook wel wat weg van een variant op Blauwbaard, maar dan wel een Blauwbaard die Darwin heeft bestudeerd. Daarnaast worden alle rollen op bijzondere wijze vertolkt door enkele van de bekendste namen uit Denemarken.

De aanwezige humor moet je overigens wel liggen. Hou je daar niet van, dan ga je deze film waarschijnlijk niets vinden. Kun je die humor wel waarderen en ben je bereid het absurdisme serieus te nemen, dan zit je helemaal goed!

Als je de titel; "Me Encontrarás en lo Profundo del Abismo" vertaald krijg je zoiets als; "Je zult me ​​ontmoeten in de diepten van de afgrond." Dat beschrijf eigenlijk ook wel wat het is. Want voor het grootste deel van de104 minuten, is het een man die rond struikelt in het bijna-duisternis op een verlaten fabrieksterrein of iets dergelijks terwijl het veel regent.

De film is bijna een masterclass in het filmen van onderbelichte scènes, een vaardigheid die veel andere films in het donker lijken te missen... Maar aan de andere kant, het plot...Tja is er iets gebeurd. Het is nooit duidelijk wat: zijn er wezens uit de ruimte? Is de wereld geïmplodeerd, in oorlog met de wezens? Of is het op een zeer vreemde manier een Bijbelse metafoor.

Het begint namelijk met een citaat waar "Jesaja " onder staat wat een Joodse profeet is. Ook werd in de film naar de kaiju-formaat dingen verwezen als Nephilim wat ook een connectie is met de Hebreeuwse Bijbel. Of speelt het zich allemaal af in het hoofd van de hoofdrolspeler? Tja geen idee het blijf gewoon een raadselachtig plot, het is de sfeer van de film die het laat werken.

Het heeft wel zijn momenten, waaronder een uitstekende jump scare, maar het is niet overdreven eng. Het is meer een sfeerstuk, met een vleugje artistieke horror en met een opzettelijke weigering om het publiek meer details of achtergrondverhaal te geven. Laat ik maar eindigen met dat het een interessante poging was om iets te filmen dat aanvoelt als een nachtmerrie. Hoewel dat niet was wat ik had gehoopt,

Fijne Franse Sciencefiction-horror, uiterst effectief waardoor de claustrofobie van het scherm spat! Wel één ding; de film doet niet aan uitleg. Waarom doen de aliens dit? Wat is het doel van het menselijke hamsterdoolhof? De film laat dit veelal open voor eigen interpretatie! Was dit erg? Voor mij in ieder geval niet! Enigszins minimalistisch, geen al te groot budget, waardoor de film bijna volledig een one-woman-show werd, waarbij Lisa op haar buik door de compacte buizen van een tunnel kruipt. Gaia Weiss deed het perfect in haar hoofdrol. Als je een fan bent van de Vikings-serie, herken je haar als "Porunn" uit die serie of anders misschien uit de Netflix-serie La Révolution! Veel dialoog was er niet, een klein beetje tekst in zowel Engels als Frans. Gelukkig worden er wel in de film innovatieve manieren gevonden om de nodige spanning te creëren. Om het licht op de timer-armband te gebruiken in de scènes was slim en versterkt ook het gevoel van claustrofobie. De film vertoont een tastbare intimiteit die de kijker op het puntje van zijn stoel houdt. Regisseur Mathieu Turi heeft duidelijk veel opgestoken als assistent-regisseur bij onder meer Tarantino, Ritchie, Besson, Allen en Eastwood. Ja ik heb zeer genoten van de sterke vertolking van Weiss en de intensiteit van de film. Dat sommige dingen vaag werden gelaten deed niet veel af aan het feit dat de film, succesvol was in het creëren van "angst" (Claustrofobie)

Gebaseerd op de kinderboekenserie The Little Broomstick - Mary Stewart (1971) , is dit anime-fantasyavontuur een bevredigend debuut van Studio Ponoc dat probeert de glorieuze nalatenschap van Studio Ghibli voort te zetten. Die link met Studio Ghibli is snel gelegd aangezien zowel regisseur Hiromasa Yonebayashi als ook verschillende andere ex-animators van die studio aan MATWF hebben gewerkt. Het ziet er dan ook erg "Ghibli-ish" uit!

En niet alleen de tekenstijl doet aan de vermaarde studio Ghibli denken, ook in uitwerking van het verhaal zien we regelmatig elementen van hun succesvolle films. Zo doet het klunzige meisje Mary je direct denken aan Kiki's Delivery Service. Met de reis en aankomst van Mary bij Madame Mumblechook, zien we invloeden van Castle in the Sky en Howl's Moving Castle. Terwijl het helaas te kleine gedeelte over het Endor College vooral deed denken aan Spirited Away en gek genoeg aan Harry Potters Zweinstein. Natuurlijk is ook wel begrijpelijk dat je met je eerste film dicht bij het werk Studio Ghibli blijft. Zij genieten immers toch van een grote bekendheid.

Verhaaltechnische laat de film helaas wel iets te veel steekjes vallen. De eerste akte gaat over Mary en haar saaie verblijf bij haar oma en tante (al weet ik dat niet helemaal zeker) Echter veel karakter opbouw is er niet. Er gebeurt eigenlijk maar vrij weinig in de eerste handeling dan de ontdekking van de Heksbloem. In de tweede akte komt Mary dan bij het magisch college en ook die is maar vrij mager uitgebouwd. Terwijl dit één van de mooiste en interessantste gedeeltes was. Je hoopte gewoon op meer! Hierdoor verliest de film in de laatste akte ook heel wat intensiteit. Peter, die betrokken is bij het eind-conflict, was in het eerste deel van de film, onaangenaam en pest Mary, dus was er ook geen reden om nu opeens medeleven te krijgen?

Ondanks dat de film niet compleet perfect was, het mistte vooral wat meer diepgang, overtuigde deze film mij meer dan de laatste films van Pixar. Daarnaast is een Studio Ghibli look-a-like nog steeds beter dan helemaal geen Studio Ghibli. Daarom is Studio Ponoc's eerste poging om een lange anime te maken wel een overtuigend bewijs dat het nieuwe bedrijf de geest van Studio Ghibli levend kan houden.

Actieheld Charles Bronson en regisseur Michael Winner maakten samen zes actiefilms (o.a. Death Wish 1,2 & 3) met een scherp randje. In deze is Bronson de huurmoordenaar Arthur Bishop, die ook wel 'monteur' worden genoemd. Hij neemt exclusieve contracten aan van een internationaal misdaadsyndicaat dat alleen wordt aangeduid als "de Vereniging". Bishop krijgt gezondheidsproblemen en neemt Steve onder zijn hoede als potentiële opvolger en leert hem de kneepjes van het moordvak.

En dat was toch wel andere koek dan de remake uit 2011 met Jason Statham in de hoofdrol! Duidelijk zijn er veel risicovollere scènes..? Want wow...naast een indrukwekkende begin waar er zestien minuten geen dialoog is en het vette einde was er ook een opvallende scène met de vriendin van McKenna. Een scene die nu absoluut nooit zal worden geschoten!

De film verzandt een beetje zodra Arthur Steve begint te onderwijzen en trainen. Maar die worden gelukkig wel op smaak gebracht met een aantal goede actiescenes; zo is er een spannende off-road motorachtervolging en een auto-achtervolging plus schietpartij op het Italiaanse platteland. Een paar gebreken of niet, deze film is een heerlijke ijskoude actiethriller!

De late middeleeuwen was een tijd van crisis; een reeks hongersnoden en plagen had voor ontvolking gezorgd. Daarnaast waren er sociale onrusten; conflicten en opstanden werden soms door langdurige oorlogen uitgevochten. Om de vele problemen van die periode nog groter te maken, ontstond er een grote kerkcrisis. Vanaf 1378 waren er twee pausen. De ene zetelde in Avignon en de andere bestuurde de kerkelijke wereld vanuit Rome. In die tijd viel ook de Bohemen; ruwweg Tsjechië onder het Heilige Roomse Rijk.(Duitsland)

Koning Wenceslaus IV van Bohemen (Karel Roden) had tijdens zijn regeerperiode best een zwakke greep op de macht. Herhaaldelijk kwam in conflict met de Boheemse adel onder leiding van het Huis van Rosenberg. Maar de grootste dreiging kwam van zijn eigen familie; met name zijn halfbroer koning Sigismund van Hongarije (Matthew Goode) En dan was er nog religieuze hervormer Johannes Hus en zijn volgelingen die hij probeerde te beschermen tegen de eisen van de rooms-katholieke kerk. Zijn halfbroer daarentegen minder met als uiteindelijk gevolg de Hussietenoorlogen...

In dit politieke en hiërarchische kruitvat ontmoeten we Jan Žižka (eenoog) Een nationale held van de Tsjechen.(een groot standbeeld/gedenkteken staat in de stad Praag) Hij was één van de eerste die infanterie, cavalerie en artillerie als één tactisch lichaam behandelde (heeft nooit een veldslag verloren). En ontwikkelde een tactiek met wagenforten (mobiele vestingwerken en te zien in de film!) Deze film probeert de enigszins complexe historische gebeurtenissen van Bohemen en Europa op een wat gemakkelijkere manier te vertellen.

Dit doet men door Jan Žižka (Ben Foster) en zijn loyale huurlingen gewelddadige klusjes voor de hoogwaardigheidsbekleder, de volledig fictieve Lord Boresh (Michael Caine) te laten opknappen. Dingen lopen uit de hand als Lord Boresh, hem benadert om Lady Katherine (Sophie Lowe) de verloofde van Henry III van Rosenberg (Til Schweiger) te ontvoeren. Hij komt terecht in een schaakpartij tussen twee ruziënde broers/vorsten.

Afgezien van een gezond portie van politieke intriges (die niet zal misstaan in GoT) biedt de film ook aardig wat middeleeuws hack-and-slash-geweld. Ja de gevechten, zijn hevig, behoorlijk brutaal en goed choreografeert. Daarnaast was dit de duurste film die er tot nu in Tsjechië is gemaakt (23 miljoen euro). En dit is vooral zichtbaar in de locaties, kostuums en het productieontwerp die deze harde en meedogenloze periode levendig nabootsen.

Hoewel de film de actie zeker waarmaakt, verwatert regelmatig het verhaal. Het is net alsof men niet goed weet wat ze nu willen laten zien zien. De relatie tussen twee op macht beluste broers, de verzonnen liefdesrelatie tussen Jan en Katherine of Jan Eenoog als de legendarische innovatieve en onorthodoxe militair. Uiteindelijk werkte de film het beste als het verhaal neerkomt op het laten zien hoe goed deze man was in de strijd.

Jammer, ik had hier toch heel wat meer van verwacht maar het viel mij nogal tegen. Van Thaise regisseur Banjong Pisanthanakun zag ik al Shutter (2004) en de prima korte filmpjes uit See Prang (2008) Haa Phraeng (2009) en The ABCs of Death (2012). Hij werkte hier samen met de Koreaanse Hong-jin Na, de regisseur deed hier het schrijfwerk maar is ook bekend van zijn drie films Chugyeogja (The Chaser, 2008) Hwanghae (The Yellow Sea, 2010) en Gok-seong (The Wailing, 2016)

In de film wordt vertelt dat documentaire-makers in 2018 sjamanen wilde bestuderen in Thailand. In de noordoostelijke Isaan-regio in de provincie Loei vinden ze een Nim, een plaatselijke sjamanka (vrouwelijk sjamaan) en naaister die naar verluidt welwillend, de geest Ba-Yan kanaliseert. Via de interviews hoor je van haar dat dit een ‘sjamanistische erfenis’ is die al generatie op generatie vreedzaam is doorgegeven. Het eerste gedeelte lijkt dan ook het meeste op een faux-documentaire.

Maar het is een horror en er staat dus wat te gebeuren in het plot Dat moet gebeuren wanneer Nims nichtje, Mink een jonge meid van begin twintig, zich vreemd begint te gedragen na het overlijden van haar vader. De zogenaamde makers besluiten dan om haar te volgen en veranderd de film naar de welbekende Found Footage-stijl. Hoewel er elementen van mysterie zijn, zijn de gebeurtenissen nu ook niet zo heel schokkend; Alcohol, heftige menstruate, kleine kinderen plagen en seks met onbekende mannen.

Oké je heb dus een film met een flinke looptijd van ongeveer 130 minuten en je ziet pratende hoofden en tijd die je met sjamaan Nim doorbrengt overgaan naar perikelen die net iets meer zijn dan onhandelbaar puber-gedrag en bijkomstige familiale schuldgevoelens. Zonder dat er ook maar oplossing in zicht was! Pas in de laatste 30 minuten waarin men begint af te tellen vanaf vijf nachten voor de gepland exorcisme-ritueel, dat de horror los gaat! Elke avond zie je Mink een of andere kattenkwaad uithalen gevolgd door de finale!

Het is verfrissend om eens andere rituelen en uitdrijvingen van demonische geesten te zien. Nu eens geen omgekeerd kruizen en Latijns murmelende priester maar vingers in een glaasje water en gespannen draadjes. Het is dan ook jammer dat er niet meer gekozen werd voor religieuze en Sjamanisme fenomenen maar dat het eindig in een domme groep bezeten kannibalistische zombies...Tja, met zo'n speelduur en om dan alleen daarop wachten is niet bevorderlijk voor mijn waardering!

Las ergens dat de film is gebaseerd op iets wat werkelijk is gebeurd. Dat een vrouwelijke groep 's nachts op jacht gingen naar vrouwen die "afwijken van het rechte pad", De regisseur was gefascineerd in deze jonge moderne vrouwen die in de ban van Jezus mensen molesteren. Satire denk ik...maar de film heeft wel veel religieuze dingen zoals christelijke selfie. Maar uiteindelijk draait om de genderrol met veel lange scènes en een tempo dat soms wat langdradig aanvoelt. Wel heel goed gefilmd, prima camerawerk, een jonge cast en veel neon-kleuren. De film werd echter algauw repetitief en opgevuld met vulsel doordat de film meer dan twee uur duurde.

Je kan natuurlijk discussiëren over de vraag of de bands belangrijk waren, (voor mij was dit de muziek die ik toen o.a. luisterde) aangezien de meeste niet zo bekend zullen zijn als de toen populaire Limp Bizkit, Metallica, Offspring, Nickelback of Blink-182. Maar daar is het de documentaire niet om te doen! Nee het probeert je meer een beeld te geven van de NY-scene waaruit deze bands voortkwamen, tegen een achtergrond van gebeurtenissen zoals de Y2K-angst, de aanslagen van 9/11 en de vernieuwing en renovatie van Brooklyn.

Daarnaast is er ook geen vaste stijl of genre die hier wordt behandelt. Zo is er de ongepolijste anti-folk van de "Moldy Peaches", het Alternative minimalistische van "Yeah Yeah Yeahs", de postpunk- en garage rock van de "The Strokes", het Joy Division-sound-alike "Interpol"en de elektronische rock/dancemuziek van "LCD Soundsystem" Daarnaast is er ook nog wat ruimte voor de dance punk van de "The Rapture, de experimentele psychedelica van "TV on the Radio", en noise-band "Liars"

In overeenstemming met het verloop van de tijdslijn verdwijnen de Peaches na de eerste Britse tournee van de Strokes, terwijl de DFA-dingen steeds meer zendtijd in beslag gaat nemen. Positief van deze documentaire is dat het grotendeels privé-archiefbeelden (repetities, tour-en en concerten) van (en door) de bands bevat, naast live festivaloptredens, nieuwsuitzendingen en MTV-sketches zijn er ook in voice--over interviews met enkele van de sleutelfiguren van de scene. Hier maar weinig of geen typische pratende hoofden, die vertellen hoe geweldig een artiest wel niet is!

"Meet Me in the Bathroom" is een degelijke documentaire die dient als een tijdcapsule naar de New Yorkse underground muziekscene. Hoewel het qua presentatie misschien lijkt alsof het van de hak op de tak springt, is het redelijk informatief en bevat het voor mij geweldige muziek. "Is This It" en "Maps" en "Evil" en "House Of Jealous Lovers" en "Losing My Edge"

Ik weet niet precies waarom mensen dit niet leuk vonden....volgens mij staat er toch echt... Meg 2..? De "The Meg 1" had een ietwat te serieus concept maar deze Meg 2 doet eigenlijk wat elk vervolg hoort te doen: groter uitpakken en meer bieden; Meer gigantische haaien en andere monsters uit de Marianentrog, talloze Bad Guys, meer absurditeit, meer... onnozelheid. Kortom een hoog entertainmentgehalte en dat was niet slecht! Alsof dat mu de Britse indie-regisseur Ben Wheatley aan het roer stond, er opeens een diepgaand verhaal in zou gaan zitten? Nee...het blijkt maar weer dat Wheatley onverwachte dingen doet want hij gooit elke geloofwaardigheid de deur uit om vervolgens te ‘lenen’ uit ontelbare rampen-beestjes en onderwater-films. De film bestaat uit twee gedeeltes, waarbij de eerste helft een onderzeeavontuur is en de tweede een onvervalste haaienfilm. Tja en als je dan voor blockbuster-entertainment gaat, ga dan zover los als je mag gaan...! Er is uiteraard geen druppeltje bloed en het taalgebruik is gewoon bizar netjes! De Megalodons verwijs je vaak ook even naar de achtergrond maar als je ze opvoert zorgen ze voor toffe beelden zoals Jason Statham die met z’n benen een megalodon van zich afhoudt. Nee ik ben blij dat ze de belachelijkheid hier meer hebben omarmd, want daardoor is het een veel leukere film! Misschien verdient de film geen 3,5 sterren...maar mijn jongere mij vond dit toch een pak geweldig! En euh…ideetje...kunnen we voor de "The Meg 3" misschien naar de ruimte gaan?

De vader van Felix en Martha, was de beruchte slager van Mons Deze terroriseerde de omgeving tot Martha in 1997 werd geboren, de politie bleef in het ongewisse over wie de moordenaar van vele vrouwen zou kunnen zijn. Nu de broer en zus volwassen zijn dragen ze de last van de erfenis van hun vader ieder op hun eigen manier met zich mee. De film trekt een vage grens tussen slachtoffer en dader. Toch is dit niet zomaar een film die familietrauma verpakt als horror. Nee want wie van extreme horror houdt kom ook hieraan zijn trekken. Er worden op vrouwen gruwelijke, grafische, gewelddadige handelingen gepleegd. Terwijl het misschien niet eens zo heel erg opvalt want de filmmakers hebben duidelijk ook veel zorg besteed aan de artistieke kant. De cinematografie, belichting en kleurgebruik voegen een ​​element van schoonheid toe, als de gruwelijke horror zich afspeelt. Er zijn ook droomsequenties die, ze het plot enigszins verwarren, maar ook mystiek toevoegen. En natuurlijk bevat de film veel bloed en gore...gewoon in beeld! Het lijkt een beetje op een soort van Belgisch antwoord op de Franse extremistische films. (New French Extremity) en dat is nooit mis!

In 2011 na het uitkomen van de film, verbood men deze in Nieuw-Zeeland wegens "aanstootgevend" In 2020 ging de film viraal op het TikTok-platform en noemden men het "traumatiserend". De film bezat dus enige reputatie... Echter nu na het zien is het best vrij tam, zeker voor het eerste uur. Het is een film in het Found Footage- genre Daarom zie je twee meisjes; Megan het wilde kind en Amy de verlegen, chatten via de webcam of op video of telefooncamera's, ze gaan ook naar feestjes en er zijn een paar opvallendere scenes met grensoverschrijdend gedrag. Helaas is het vaak doorspekt met onbelangrijke of on-gerelateerde verhaallijntjes. Daarnaast krijg je nergens echt het gevoel dat je ook met verloren beeldmateriaal heb te maken. Die is vooral een soort willekeur; werkelijk een moordenaar die opnames maakt met een videocamera, gooit die in de prullenbak vlakbij het plaats-delict? De laatste 20 minuten zijn dan wel redelijk heftig te noemen, met verkrachting, marteling en herhaaldelijk smeken van het meisje. Maar daarvoor moet je wel eerst een heleboel onzin doorstaan!

De film is licht gebaseerd op het bloedbad in de Mekong rivier in 2011. Een incident waarbij 13 Chinese bemanningsleden van twee vrachtschepen werden vermoord door een drugsbende in Myanmar. Naw Kham, een drugsbaron uit de "Gouden Driehoek"-regio van Laos, Cambodja en Thailand en zijn bende werden schuldig bevonden.

Dante Lam nam veel creatieve vrijheden om van dit verhaal een geweldige actiefilm in blockbuster-stijl te maken. Het is absoluut een wilde rit vol actie! Elk vuurgevecht, auto-achtervolging en explosie is met zwier gechoreografeerd, wat een prachtige film oplevert die geen enkel saai moment heeft

Hoewel er hier een handvol hoofdrolspelers zijn, treden twee van de acteurs op de voorgrond, krijgen de meeste schermtijd en dragen de film van begin tot eind: Hanyu Zhang en Eddie Peng. Elk van het team heeft ook bijnamen die allemaal Griekse mythologische karakters zijn (alleen in de Engelse versie)

De special effects zien er geweldig uit, er is een gezonde dosis spanning en de exotische locaties in China, Thailand, Laos en Myanmar zijn geweldig en de verborgen dorpjes in de jungle en de prachtige shots van de Mekong zijn werkelijk fascinerend. Je krijgt twee uur spectaculair entertainment.

Deze Belgische kleinschalige productie, is een typische poging om iets meer te willen zijn, dan dat het is. Het slaagt dan ook op geen enkel vlak. Het blijft een oppervlakkig horrorverhaal over puberangsten. Zonder bloed of spanning. Of eigenlijk ging het meer over een wild feestje dat door drugs verkeerd gaat. Hm, Gaspar Noé's Climax?? Het camera en acteerwerk vond ik er maar knullig uitzien. En deed me denken aan de talloze halfslachtige Nederlandse producties. De regisseur zal de beste bedoelingen hebben gehad, maar iets echt tof zag ik er niet in.

Deze stond al een tijdje op mijn kijklijst, maar helaas valt het nu een beetje tegen. De opzet had potentieel en de aantal zeer kleverige, creatieve en gekke bloederige effecten worden ondanks een relatief laag budget behoorlijk goed uitgevoerd. Echter om daar te komen moet je eerst een familiebijeenkomst doorstaan. Waarna er op Agatha Christie wijze van kamer naar kamer wordt gehopt om het bloedige werk te doen. De film durft zelfs een kind-personage te vermoorden, iets wat zelfs vandaag de dag nog maar zelden in horrorfilms wordt gezien. Het grootste probleem van de film is dat de personages tussendoor teveel ouwehoeren en helemaal niet sympathiek zijn. Het mistte voor mij gewoon de vlotte energie om dit echt goed te vinden.

De productie van deze film is op ze minst ook opvallend te noemen; De Amerikaanse regisseur Emmanuel Kervyn (blijkbaar expert in vechtsporten) ontmoette de Belgische producent Johan Vandewoestijne en samen maakte uiteindelijk deze film. Het beruchte Troma-label kreeg de wereldrechten (buiten Benelux) om de film uit te brengen en te distribueren. Gek genoeg verwijdert die veel van de gore uit de speelfilm...en is er het Japanse Shock Entertainment voor nodig om de gore-scènes in ere hersteld te krijgen. Enfin de film is niet zo goed, als ik hoopte maar ook nooit zo slecht dat je er niet van kan genieten!

Deze film is een remake (die al 19 jaar vast zat in de productie-molen van Hollywood) van De zaak Alzheimer (2003) van Erik Van Looy. (deze heb ik niet gezien) Vlaanderen werd ingeruild voor het grensgebied tussen de VS en Mexico en het script aangepast voor een typisch Liam Neeson-actiefilm. Martin Campbell, de regisseur van twee Bondfilms; GoldenEye (1995) en Casino Royale (2006), is nochtans niet de eerste de beste zodoende is het er wel eentje die wat ambitieuzer is dan vergelijkbare films die Neeson recentelijk heeft gemaakt.

Een huurmoordenaar op leeftijd met dementie slaat op de vlucht terwijl hij achterna gezeten wordt door politieman Vincent Serra (Guy Pearce) in de stoffige Texaanse grensstad El Paso. Aan sterrencast geen gebrek, want zelfs Monica Bellucci mocht opdraven voor de film. Helaas komt het Alzheimer-aspect hier helemaal niet uit de verf. Het is voornamelijk het traditionele bekende moordfeest van Liam Neeson. Meer actie, iest minder karakter. Op zijn best dus een degelijke actiefilm en zeker één van de betere films van Neeson van de laatste jaren misschien wel net iets teveel dertien in een dozijn maar slecht was dit niet!

De vijfde middellange film uit de VPRO-reeks Koolhoven presenteert waarin televisie- en filmmaker Martin Koolhoven zes nieuwe regisseurs de kans geef om een genrefilm te maken. In deze film kreeg Mila van der Linden, die videoclips maakt en ook muziek produceert onder de naam Mila V, de kans om een film te maken...of af te maken want in VPRO-artikel over ‘De kijk van Koolhoven’ uit 2022 werd er al gesproken over deze film.

In de film vlucht een groep vrienden voor 'The Great Rewind' een mentale schoonmaakactie van de overheid die de wereld verlost van negatieve emoties als stress en verdriet, maar mensen vervallen in een grijze menigte die alles volgens de regels doen. Zo het clubje ontwikkelt een tegengif: het psychedelische brouwsel Joy Juice. Gek genoeg is het voor een film die tegen de wereld van alledag ageert, in stijl Nederlands alledaags.

Op de vormgeving is weinig aan te merken, die is op veel punten best wel tof. De titelkaarten met fluorerende tekst oogt wat kitscherig/goedkoop en de muziek is misschien zelfpromotie maar de muziek aardig goed (geen echte fan van deze acid-pop) en tekst is niet hinderlijk. Echter het acteerwerk en de dialogen falen! Misschien dat in het kunstenaarswereldje Engels en Nederlands inconsistent door elkaar wordt gepraat maar het leek mij erg geknutseld Bijna alles wordt ook zonder emotie en monotoon naar buiten gegooid.

Tja, de videoclips van Mila V zien er best goed uit maar langere films zijn denk ik toch te hoog gegrepen want er is slechte montage in een soort GTST- stijl en hoewel de Burlesque-achtige mensen met wisselende genderidentiteiten zo te zien een geweldige tijd hadden, kunnen ze niet acteren. Koolhoven gaf als referenties Brazil, en The Doom Generation op, films die ik hoge waarderingen gaf, dus ik had hier toch iets mee moet kunnen maar de film was gewoon te slecht uitgevoerd om er echt van te genieten.

Brr, als Harper een appel plukt wist ik het al! Dit is er weer één; een film die zwaar met metaforen en drama schermt maar die horror schuwt. Of....je moet de vet aangedikte toxische mannelijkheid daar nog onder willen laten vallen! Het plot is dun en eenvoudig. Harper ontmoet in het dorpje verschillende mannen (Rory Kinnear) en allen zijn kwaadwillig en imperfect...hoeveel...er zit een boodschap in de film... kan je verdragen? In de finale is er dan wat bodyhorror maar die was eerder lachwekkend dan huiveringwekkend. De getoonde 'Groene Man' was hier net zo decoratief dan dat hij vaak ook op gebouwen is te zien! Natuurlijk ook, in het kader van kunstzinnigheid, was het traag, soms minutenlang stil of er werd een zeik-geluidsband vol stemklanken ondergezet Tja dit is allemaal zo standaard kunstzinnig dat het voor mij alleen nog kijkbaar was door de snelheid een tandje erbij te doen. Zucht...ik word gewoon zooo moe van al die zogenaamd 'elevated horror'-films.

"You will eat less than you desire and more than you deserve."

Een exclusieve groep snobs en rijkaards krijgen een onvergetelijke avond in het afgelegen sterrenrestaurant van de mysterieuze chefkok Slowin (Ralph Fiennes) De ervaring van dit restaurant wordt al snel unieker dan de gasten hadden verwacht. De acteerprestaties van de cast met Ralph Fiennes, Anya Taylor-Joy, Nicholas Hoult, John Leguizamo en Hong Chau is meer dan uitstekend en zeer geloofwaardig. De film heeft een fijne spanningsopbouw, een aantal verrassende plot-twis en ook niet geheel onbelangrijk, zijn er ook goede momenten van humor en horror! De verrassingen zijn goed doordacht: en juist de kleine details maken de film erg goed. Het slaagt er dus goed in om de kijker op het puntje van de stoel te doen zitten. Helaas is er ook een ietsepietsie nootje van kritiek want het had soms wel iets meer over de schreef kunnen gaan! Neem niet weg dat deze film mij verrassend goed beviel!

Met op de achtergrond de Simba-opstand van 1964 en vermoedelijk zeer licht gebaseerd op de ‘Ommegang’ van de Belgische kolonel Vandewalle was dit een heerlijke actiefilm! Een niet al te moeilijk verhaal van een trein die door vijandig rebellengebied op weg gaat om, diamanten, westerlingen en missionarissen op te halen. De Simba's zijn hier dan ook het equivalent van de Apaches in John Ford's Stagecoach. En ​​natuurlijk ontstaan er problemen....een foute nazi, (oef die moord op twee kleine Afrikaanse kinderen) vuist & kettingzaag gevecht, een vliegtuig dat de trein beschiet en een bloedbad met verkrachtingen, een martelingen uitgevoerd door de rebellen. Ja... regisseur Cardiff laat de volledige gruwel van de Simba-aanval zien! Rod Taylor en Jim Brown zijn uitstekend in het soort rol waarvoor ze gemaakt zijn. Peter Carsten was heerlijk als fout nazi-tuig en Kenneth Moore is geweldig als dronken dokter. De mooie Yvette Mimieux, (Taylor en Mimieux werkten al samen in The Time Machine (1960) was de blondine zonder verdere functie maar weet op de een of andere manier toch voldoende op te vallen. Bijzonder opvallend, is dat de film in Jamaica is opgenomen en niet in Afrika! Tot slot verdient de goede Morricone-achtige soundtrack van Jacques Loussier een vermelding. (dit vond Quentin Tarantino ook want hij verwerkte elementen ervan in Inglorious Bastards) Topklasse meedogenloze, en beklijvende film!

Onsamenhangende film. Een film gebaseerd op een verhaal op Stephan King geeft geen garnatie dat het ook een goede film! Stephan King voorkeur gaat uit naar zeer platte verfilmingen van zijn verhalen ( de briljante film "the Shinning" vond hij bv. niets). Nu valt dat in deze film gelukkig mee. Maar de karakters die langs komen, zijn er opeens. Door dat gewirwar van mensen is de binding ermee ook veel afstandelijker. Ook vond ik het eind maar erg makkelijk. Had er toch meer een Horror open eind in verwacht!

Vraagje: Deze film is toch ouder dan 2014 of niet? Aangezien Chandler Riggs in de walking dead ook al een stuk ouder is. Kan ik me bijna niet voorstellen dat hij vorig jaar is gemaakt. Denk zelfs dat hij van een jaar of vier terug is!

De lijst van Urban legendes en mythes is lang en groeit nog steeds. Op internet zijn ze heden ten dage ook te vinden in de vorm van zogenaamde; Creepypasta's. Nu is het al bijna wachten op een film over 'Momo' nadat we recentelijk zijn voorganger in de film 'Slender Man' hebben gezien. De 'roem' van Slender Man werd mede veroorzaakt" door de Waukesha Stabbing" En Regisseur Owen Egerton gebruikt de basisdetails van dit tragische geval om er zijn eigen niet-bestaande Urban legend over;'Mercy Black' mee te creëren. Jammer genoeg, maakt hij er een standaard spookshow van en slaagt de film er niet in om erg overtuigend te zijn! Te lang probeert de film het met de spanning of 'Mercy Black' nu een psychische aandoening of toch een echt bestaande entiteit is. De Urban legend is daarbij ook te slecht uitgewerkt, om echt indruk te maken. Het maakt van de film vooral een onopvallende thriller die alleen in de derde act een paar verrassingen bezit. Helaas moet ik concluderen dat de film een gemakzuchtige studio-horrorfilm is die er niet in slaagt iets interessant te doen en teveel vertrouwt op elk denkbare horror-cliché.

Nee, deze biopic is bepaald geen heldenepos, maar vertelt het verhaal van een man die zijn eigen capaciteiten nogal verkeerd inschatte. Maar dit is het enige wat opvallend is aan dit Brits drama dat dus gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Het is namelijk een erg conventionele productie. Het gaat over de Britse zakenman Donald Crowhurst die eind jaren zestig besluit deel te nemen aan zeilwedstrijd: de 'Sunday Times Golden Globe Race' een wedstrijd waarvoor hij in zijn eentje de wereld zal rondzeilen zonder ooit ergens aan land te gaan. In werkelijkheid was hij een man van 35 die zijn vrouw en drie kinderen achterliet voor een krankzinnig avontuur. Dankzij Colin Firths als naïeve doorzetter (zelfs al is die eigenlijk twintig jaar te oud voor de rol) en de degelijke regie van Marsh kijkt de film prima weg. Rachel Weisz (echtgenote Clare), komt er nogal bekaaid vanaf als huisvrouw die geduldig haar man zijn droom gunt, valse hoop voor de jonge kinderen ophoudt en ondertussen het huishouden en de pers te woord staat. Tja...een beetje belegen cinema en waarschijnlijk enkel doordat ik geen voorkennis had over het reisverslag van Crowhurst blijft de film overeind .

Laat ik genereus zijn voor de film! Ik heb namelijk een zwak voor Sherilyn Fenn (Twin Peaks) en zij speelt hier de hoofdrol en is zelfs naakt te aanschouwen. Het is na Puppet Master (1989) de tweede film die uitkwam voor Charles Band's Full Moon producties. En het is een onmiskenbare low budget-horror, toch bezit het nog een beetje glans en heeft zelfs gevoel voor wat stijl. Latere productie moeten soms zelfs dat ontberen. Vreemd waren de eerste scenes die erotisch waren bedoeld, maar zien je eigenlijk twee meiden misbruikt worden. Daarna neemt de film een romantische wending en maak gebruik van het Beauty en het Beast-concept. Bloederig of angstaanjagend zal het nooit worden, er gebeurt praktisch niets. Wat ik nog wel leuk aan de film vond was de transformatie van de geile weerwolf en het acteerwerk van Sherilyn Fenn en Charlie Spradling, buiten dat beide dames mij ook lieten genieten van hun eva-kostuum. Verder is de film slecht geschreven (wat best raar is want Dennis Paoli was verantwoordelijk en deze schreef ook voor films als Castle Freak, From Beyond of Re-Animator) en eveneens is het slordig gemaakt. De elektronische muziek die hier is te horen zal nog menigmaal terugkeren in een Full Moon productie. Oplettende kijkers zullen in het kasteel (Castello di Giove) herkennen uit de films; Castle Freak (1995) en The Pit and the Pendulum (1991) De uiteindelijk conclusie is dat de film prutswerk is maar nog wel leuk prutwerk!

Typische een film die ten ondergaat aan te ambitieuze ideeën. Er zijn in deze film gewoon te veel verhaallijnen. Naast de mythologische zeemeermin, psychiatrische vrouwelijke patiënten. is er ook nog een geest, een seriemoordenaar en aan het einde een vreemde ontknoping met betrekking tot die geest. Daarnaast is er veel onlogica; Dr. Beyer die met een onverklaarbare reden de vissersboot in de gaten houd, de zeemeermin die niet kan praten, maar wel gebarentaal kent, doordat ze piraten heeft geobserveerd. Tja blijkbaar zijn piraten gebarentaal-experts? Ze is ook sterk genoeg om botten te verpletteren, maar kan ze niet ontsnappen uit een dwangbuis? De plotgaten waren gewoonweg storend. Echter de speciale effecten waren niet slecht voor een low-budget film. Het acteerwerk daarentegen was echt niet geweldig. Degene die er nog het beste mee weg kwam was Alexandra Bokova die de zeemeermin speelde. Nee, dit is een beetje te teleurstellend.

De tweede film uit een reeks van vijf, gaat verder waar de vorig ophield; Angélique's hart is gebroken en ze zint op wraak voor de dood van haar innig geliefde man Jeoffrey de Peyrac. Angélique wordt hierbij geholpen door de bendeleider Calembredaine/Nicolas. Echter is Giuliano Gemma geen Robert Hossein en ook de dichter die zichzelf ‘ de wind’ (Jean-Louis Trintignant) noemt kan hem niet vervangen. Gelukkig zitten er in deze film erg leuke scherpe woordenwisselingen tussen de koninklijk politieagent Desgrez en Angélique. Michèle Mercier is een schoonheid en beleeft ook in deze film weer haar avonturen. Verder zien we deugdzame erotiek en zijn er naast een hoeveelheid aan mooie japonnen ook de nodige intriges. Zodoende is dit wederom een prima avonturenfilm die geen moment verveelt.

Oef, hoe omschrijf je deze film uit Spanje want eigenlijk moet je hier juist niet te veel over schrijven of zeggen...Oké kersverse ouders Jesús en Maria kopen naar enig gebakkelei een spuuglelijke Rörret-salontafel... Maar het lot bepaald soms dat de meest onschadelijke beslissingen, meestal in een opwelling genomen, ertoe kunnen leiden dat je verwikkeld raakt in een nachtmerrie waaruit je niet kunt ontsnappen...Wie had ooit gedacht dat deze film over een salontafel zo verontrustend zou kunnen zijn? Er waren momenten dat ik moest lachen terwijl er eigenlijk een pijnlijke situatie was te zien. Hoe kreeg men die ongemakkelijke situatie grappig? Geen idee! Alles werd vakkundig geregisseerd door Caye Casas, die het strakke en inventieve script ook meeschreef. De filmmakers weten dat de spanning van de dreiging niet komt uit dat de bom ontploft, maar juist van vermijding en wanneer het gebeurd, weten ze dat subliem uit te buiten! Onbeschrijfelijk effectief!

De Belgische genre-regisseur Fabrice Du Welz maakte de overstap naar Amerika en komt met een uitstekend wraak-filmpje. Bij Los Angeles denkt je algauw aan palmbomen, zon en bruingebrande lichamen, echter die zien we niet in “Message from the King” Nee, het L.A. van Du Welz is regenachtig en grijs. Het begint met dat de Zuid-Afrikaanse Jacob is gearriveerd op LAX en stevig aan de tand wordt gevoeld door de douaneambtenaren. Jacob King wordt gespeeld door Chadwick Boseman (de aankomende Black Panther) en is op zoek naar zijn zus Bianca. Hierbij worden geweldexplosies niet geschuwd. Echter concentreert de film zich niet op dit geweld maar veel meer op personages en dat maakt dat dit een zeer goede film is en niet de zoveelste wraak-actie-film. Daarnaast zijn het de acteurs die het hem doen. Chadwick Boseman oogt cool en draagt de film zonder problemen (de nieuwe Denzel?) en ook Teresa Palmer is fantastisch. Het enige minpuntje is de afsluiting van het verhaal, het wat en waarom er nu in Preston’s villa gebeurde en het hoe en wat er nu precies mis was met Bianca, komt niet heel goed aanbod. Dit is voor regisseur Fabrice Du Welz doen niet een hele vreemde film vol met bizarre scenes. Maar verpakt in mooi jasje zoals de thrillers van weleer is het nog steeds beter dan een heel gros van dit soort films. Hij weet er een zeer mooie stilistische film van weten te maken Top!

Sequels, prequels, ze hebben vaak één ding gemeen; ze zijn geen succes.(uitzonderingen zijn er natuurlijk ook) Ook ‘Messengers 2: The Scarecrow’ is geen succes. Sterker het stempel ‘prequel’ klopt bij deze film al niet. De enige overeenkomst is dat het hele gebeuren zich op een boerderij afspeelt (misschien dezelfde maar ik betwijfel het) en O ja de kraaien zijn er even. Verdere vergelijkingen zijn er niet en weg is de spannende spookhuis-setting. Er wordt een vogelverschrikker achter een geheime deur in de schuur gevonden en tja weg zijn de gevleugelde vrienden. Die vogelverschrikker hangt er maar, terwijl de aan hem toegerekende moorden uit beeld worden gepleegd en weg was daarom ook de horror. Er zitten wel nog een paar erotische scènes in die de mannelijke kijker even wakker schudden, maar die het verhaal totaal niet dienen. En de climax was ook niet echt toereikend. Een echte tegenvaller!

Corvus corone, Kraai ook bekent onder "de Boodschapper van de Dood" en ook al hebben ze een kleine rol in deze film, de titel is dus wel een verwijzing naar deze vogel. Een film die het Amerikaanse debuut van Oxide en Danny Pang is, een tweeling uit Hongkong. De broers Pang maakte als regisseurs al meerdere misdaad- en horrorfilms die zich vooral kenmerken door veel gevoel voor visuele flair maar verder luchtige inhoud. Dat is bij deze dan ook niet anders! De familie Solomon heeft een huis in North Dakota kunnen kopen. Dat het huis spookt, merken alleen de kinderen. Maar wie gelooft nou een zestienjarige meid en kleine Ben, die niet kan praten. Zo'n beetje elke horror-cliché komt wel voorbij en ook elementen (laten we het op hommages houden) van meerdere horror-klassiekers zoals ‘The Grudge’, 'The Shinning' en natuurlijk 'The Birds' Ondanks dat de film vrij conservatief is en zeker het wiel niet opnieuw uitvindt, levert de film wel anderhalf uur degelijk vermaak. Iets wat, mits in goede handen, soms ook wel eens fijn is!