Mangiati Vivi! (1980)

Deze had ik denk, ik nog niet gezien, maar met 'Cannibal Holocaust' heb ik de meesterfilm in het genre al zot gekeken en staat nog steeds redelijk stevig op z'n voetstuk. Dus verwacht nooit dat een andere in dit genre aan Cannibal Holocaust kan tippen en laat deze dan msschn onterecht links liggen. Deze viel nog best mee eigenlijk, ik hou sowieso vh 70s 80s horrortijdperk, met Italiaanse regisseurs op kop. Ook hier, de setting, sfeer, kannibalen en mundo horror, ik hou er van, het wekt ook pure nostalgie op, uit tijden dat dergelijke films op tv werden uitgezonden en volle cinemazalen trokken tijdens 'Nacht vd Wansmaak' en Vlaanderen en Nederland. Deze komt tuurlijk niet in de buurt van CH en zelfs niet Ferox, maar is toch leuk om dit soort films te zien, net iets te soft en gewoontjes allemaal, een leuk tussendoortje.

Aardige film. Door de film best wat ranzige stukjes en aan het eind helemaal. Voor de rest was het niet echt een kannibalenfilm, maar meer een variant op het verhaal van mafketel Jim Jones. Ik vraag me trouwens af waarom de beste acteur van zowel Cannibal Holocaust, Cannibal Ferox en deze niet bij de cast staat. Is dat omdat Roger Kerman voornamelijk als porno acteur bekend is? Ik vind iig dat de beste man zeker de credits mag hebben voor deze films wat acteren aangaat. 3*

Het zal aan het succes van Cannibal Holocaust (1980) te danken zijn geweest dat in de jaren erna een reeks kannibalenfilms het licht zag. Een nieuw subgenre dat met een gering budget gewelddadige, shockerende en onsmakelijke beelden over de kijker uitstortte. Mangiati Vivi! is er een voorbeeld van. Een mager plotje zorgt ervoor dat een vrouw en een stoere held samen in de jungle van Borneo terecht komen. De uitgelezen plek om brute geweldsexplosies, pornografische ellende en carnivorische activiteiten te praktizeren. De beelden zijn expliciet en vaak walgelijk. Ziehier de horror. Aan sfeeropbouw, een behoorlijke dramaturgie of interesse in de personages heeft de film lak. Spannend is de film dan ook niet. Er valt hoogstens iets positiefs te zeggen over de soundtrack die tamelijk ongewoon is en zorgt voor wat atmosferische dreiging. Mangiati Vivi! is een film vol harde en groezelige beelden van walgelijke taferelen. De film houdt zich niet in en toont een behoorlijke hoeveelheid naakt vlees, geweld, bloed en gore. Denk hierbij in concreto aan zaken als: afgesneden borsten, ingeslagen schedels, het opensnijden van een levende leguaan, kluivende en verkrachtende inboorlingen en een truc met een reusachtige stenen dildo. Van die dingen. Het klinkt gruwelijk en het is gruwelijk, maar ik kan zeggen dat ik de intentie van de beelden vaak gruwelijker en walgelijker vond dan de plastische weergave ervan. Hoewel het belangrijkste element in de film het shockelement is, lukt dat maar gedeeltelijk. De oorzaak is gelegen in de knullige enscenering. Het meeste ziet er smoezelig of gewoonweg onecht uit. Wat ook niet helpt bij de beleving is dat er geen enkele vorm van empathie voor de personages ontstaat. De inferieure dramaturgie en het zwakke acteerwerk voorkomen dat heel effectief. Mangiati Vivi! is gewoon een slechte film.