Opinions

Periode kostuumdrama's zijn een soort guilty pleasure van mij. Vrouwen in weelderige mooie jurken, pruiken, kitscherige bloemetjesbehang en hofmakerij, misschien maar een suffe boel maar ik kan er best van genieten. Deze film, die gebaseerd is op bestaande personages, neemt ons mee naar het begin van de 18e eeuw naar het Britse hof. Daar strijden Sarah Churchill (Rachel Weisz) en haar nichtje Abigail Hill (Emma Stone) om de gunst van de ziekelijke Queen Anne (Olivia Colman). En aangezien er maar één de favoriet kan zijn, willen ze daar best ver voor gaan, zelfs tot tussen de koninklijke lakens. Echter is het, door een beetje lef in de mix te gooien, meer dan de standaard kostuumdrama. Lanthimos speelt hier met de clichés van het genre. Vrouwen zijn ze in deze film vindingrijk, intelligent, eigengereid en empathisch, mannen enkel ijdeltuiten die vooral bezig zijn met hun uiterlijk. Niet toevallig gedragen de personages zich ook allerminst beschaafd (regelmatig valt het woord ‘cunt’) en zijn ook hun dialogen verre van keurig. Door deze dialogen en door de personages, historisch onwaarschijnlijke sociale gedragingen te laten ondernemen, ontstaat er komische en bevreemdende taferelen. Minder waren de visuele cameratrucjes ( door fisheyelenzen gekromde beelden) Misschien voor de regisseur leuk om er mee te stoeien voor mij als kijker een stukje minder. Het is dan ook niet de perfecte film, maar het is wel iets wat op mijn netvlies blijft kleven. Zodoende rond ik hem naar bovenaf met een ruime voldoende,

Niks tegen cliché horror-elementen maar dan moet het wel goed gedaan worden! Oh het had zeker potentieel maar dit was mij gewoon te middelmatig! Regisseur Deon Taylor en co-schrijver John Ferry plaatsten een reünie van vrienden in een hotel in de middle of nowhere tegen de achtergrond van een naamloze pandemie. Hoewel het geen naam heeft, lijkt het niets anders te zijn dan Covid. En doordat en alle actie was tegen het einde. gaat de film compleet de mist in Er waren niet genoeg goede angst-gerelateerde dingen en te veel paranoïde gedoe rond Covid en religie-onzin. Jammer want er was een fatsoenlijke cast en de moorden en bloederige effecten waren best ok. Maar de film is slecht uitgevoerd, werd nooit bijzonder en was erg vergeetbaar. Het verbaast me dat deze film blijkbaar ook in de bioscoop is uitgebracht.

Haaienfilms er zijn er zoveel De killer shark is zo'n beetje overal wel opgedoken, vaak in verschrikkelijke CGI. Met dit in gedachten verwachtte ik eigenlijk weinig van deze film. Maar dankzij een klein beetje vindingrijkheid en een ietwat out-of-the-box concept, wist deze Australische thriller me behoorlijk te boeien. Een krap budget dwingt de makers uiteraard ook tot concessies en moeilijke keuzes maar ondermaats is deze haaienfilm zeker niet!

Binnen het haaiengenre onderscheidt deze film zich door de historische setting en niet te focussen op de haai maar gangsters. Ergens na de Tweede Wereldoorlog gaat het tijdens een goudroof mis en de bestelwagen met het goud raakt te water. De gangsters hebben dus een duikteam nodig om de goudstaven (of "bunion") terug te halen. Zo gezegd, zo gedaan en in een oorlogsveteraan, aboriginal en vrouw worden de duikers gevonden echter een zwangere stierhaai (samen met de witte haai en de tijgerhaai beschouwd als een van de drie voor de mens gevaarlijkste haaiensoorten) gooit de plannen flink in de war.

Nee, het genre wordt niet opnieuw uitgevonden, maar er heerst wel spanning, mede door de potentiele slachtoffers niet zomaar in het water te dumpen. De duikers zijn meer dan alleen haaienvoer. Daarnaast zijn de onderwaterscènes echt heerlijk, er heerst stilte en door vanuit of in de helm te filmen voelt het lekker benauwend aan. Er is minder haaiensensatie maar degene die er is, is een goede combinatie van praktische effecten en slimme camera-trucs. Alhoewel ze de kills wat opvallender hadden kunnen maken.

Oké het is dus niet het heruitvinden van het haaienhorrorgenre, maar met voldoende hart en ziel biedt het genoeg actie, spanning en karakterdiepte om in zijn voordeel te gebruiken en meer te onderscheiden van al die vergeetbare soortgenoten. Met ruwe maar solide acteerprestaties, een boeiende jaren 40-setting en een overtuigende bijtgrage stierhaai verdient deze Australische horrorthriller zijn plek. Geslaagde film!

Wat in eerste instantie begon als een nogal saaie voortvluchtige-on-the-run-film veranderd langzaam in een spannende thriller. De beetje antiheld-ogende John Talbot grijpt een gijzelaar, de weelderige Suzy Kendall, (Dario Argento's The Bird With Crystal Plumage en die op dat moment getrouwd was met Dudley Moore) springt in rode Ford Gran Turino en start daarmee een autoachtervolging langs oevers van een rivier en moeras die maar liefst 13 volle minuten duurt. Ondersteunt door een erg luidruchtige muziekscore. Maar na die veel te lange opening werd naar een relatief rustige, maar gespannen climax toegewerkt, die hiervan toch een plezierige thriller (uit de jaren zeventig) maakte. Vol met onbetrouwbare jongens in pakken, helikopters, diepzeeduiken en een blondine. Allemaal het typisch Alistair MacLean-materiaal waar dit scenario dan ook op gebaseerd is! Als de psychotische sidekick Royale van John Vernon verschijnt zowaar Ben Kingsley in zijn eerste filmrol! (Met haar! Serieus, was deze man OOIT jong??) Daarnaast is ook een beetje gekke productie want het doet erg Amerikaans aan en er werd ook op locatie in de VS gefilmd maar werd gefinancierd door een Britse studio. Best een aardige thriller met een paar verrassingen.

Brr, dit lijkt meer op zo'n Lifetime-achtig familie/tienerdrama over hoe moeilijk het wel niet is voor een gezin, vader, moeder maar vooral de dochter om te leven met een geestelijke aandoening die gepaard gaat met auditieve of visuele waanbeelden. Ook de look en het productie-design doen vaak meer denken aan een tv-productie en er wordt in het eerste uur na de opening met een horror-invloed geen spanning meer opgewekt.

De film besteedt (te)veel aandacht aan Rain; die deelneemt aan therapiesessies, dingen bespreekt die ze ervaart en het nemen van verschillende medicijnen. Kinderen op school behandelen haar slecht, behalve dan dat sympathieke nerd -vriendje Caleb. Een heel gedeelte zie je Rain en Caleb ook normale tienerdingen doen. Maar aangezien het geen coming-of-age-film is, ook geen romance, maar een thriller, laten ze de spanning dan maar komen van de vraag of Caleb niet een imaginaire vriend is?

En spanning moet er komen van de mysterieuze buurvrouw en één van de leraren van Rain. Echter is dit voer voor nog meer melodrama, een kapstok om kindervermissingen te kunnen laten zien! Tja en ook al doet de regisseur en scenariste Castille Landon er alles aan om twijfel te zaaien bij de kijker, je weet van te voren al hoe dit gaat eindigen! De film laveert tussen tienerliefdesverhaal, ouder-dochterdrama en thriller maar ergens in uitblinken doet het niet! Het acteer en camerawerk zijn van conservatieve degelijkheid en daarom weinig aan op te merken maar de film is erg middelmatig en niets bijzonders.

Het voelt allemaal nogal...als makkelijk scoren... Dezelfde jaren '80 liedjes, dezelfde gemene-meisjeskliek, dezelfde pestkop voor de DJ, hetzelfde buitenbeentje-meisje die smoor is op de vriend van het gemene meisje. In 2021 kwamen Fear Street 1994, 1978 en 1666 uit en waren dit prima films meteen redelijk succes. Gek genoeg zijn die drie films, niet gebaseerd op specifiek werk Maar met succes en meer dan 160 Fear-boeken kon een vervolg niet uitblijven en baseren zich nu dus op het boek The Prom Queen uit 1992.

Echter of de maker ook echt het boek aan houden, weet ik niet maar deze Prom Queen is een gewoon herhaling van Prom Night (1980) Een weinig verheffende slasher uit de echte jaren '80 met Jamie Lee Curtis erin. In die film zag je ook een er niet toedoende dansjes-scène en tjonge die werd hier gewoon gekopieerd! Beide films verschillen echter wel in de onthulling van de identiteit van de moordenaar. En eerlijk is eerlijk Prom Queen maakt ietsepietsie meer gebruik van slasher-gaat-los-op-het-gala idee dan Prom Night (1980) of de remake uit (2008).

Tja de film gaat volledig los op zijn jaren tachtig -hommage! De bioscoop draait Phantasm II, en kondigt Miracle Mile aan. De tienerkamers zijn gevuld met posters van Johnny Depp, Patrick Swayze, Prince, en zombiefilm Zombie Flesh Eaters. En de soundtrack staat vol met overbekende hits van Billy Idol, Eurythmics, Bananarama, Duran Duran, Tiffany, Rick Astley en Laura Branigan. Het spul dat je bijna 50 jaar naderhand eigenlijk ook niet warm of koud meer wordt! Uiteraard zijn er ook een paar bloederige moorden maar net als de rest van de film wil het maar niet memorabel worden! Het biedt vertier maar is verder middelmaat.

Low-budget bewerking van de sciencefictionroman van H.G. Wells. Verschillende personages en gebeurtenissen uit de roman worden wel behouden, echter is de belangrijkster wijziging de vervanging van de mannelijke Dr. Kemp voor Adeline Kemp. De 'onzichtbare man" is een side-kick om zo een romance en een driehoekverhouding met inspecteur Adye te kunnen toevoegen. Nu is het een film met een krap budget dus in mijn verwachtingen wil ik ook niet te streng zijn. Helaas kampt het ook met teveel problemen om van echt goed te spreken. Opvallend was het, dat in tegenstelling tot andere aanpassingen van het werk, het Victoriaanse setting van de roman uit 1897 behoudt. Is er echt nu nog nooit iemand geweest die het verhaal ook daadwerkelijk in victoriaanse tijd situeerde? (zover ik weet niet!) Dat is voor de makers toch een pluspunt! Helaas is het Victoriaanse straatbeeld en de pogingen tot horror in ondermaatse ​​CGI. Hoofdrolspeelster Mhairi Calvey levert een solide prestatie maar wie zit er op ellelange dialogen in een low-budget film te wachten? De regie is fantasieloos maar niet eens heel slecht. En dat is een beetje tekenend voor de hele film voor elk aardig idee zijn er genoeg dingen die niet zijn geslaagd!

Absolute rechttoe rechtaan No-brainer! Na een eerste interactie tussen militaire veteraan Tess en een seksistische groep heikneuters in een buurtwinkel op weg naar het vrijgezellenfeest, is duidelijk wat er de komende 92 minuten gaat gebeuren. Afgezien Maggie Q (die zelf ook een beetje lijkt te zijn verdwaald) zijn er nauwelijks personages die de moeite waard zijn om te geven. De andere zeven dames van de cast zijn niets anders dan wegwerpslachtoffers. De motivaties van de aanvallers, is ronduit slap. Sowieso bezitten ze weinig gewicht of impact! Er is nog iets van een poging tot gendercommentaar maar die is net zo mager. De film weet nauwelijks uit de middelmatigheid te klauteren. Tot slot is er nog een uitgesponnen epiloog met een seksistische sheriff maar uiteindelijk is hier niets bijzonder uitdagends of nieuws. Kortom een vergeetbaar verhaal over een huisinvasie.

Beproefde formule! De film neemt het idee van de horrorfilm-fanaat die niet bang is te maken En het doet ook niet Je zag het al eerder in Scream (1996) en mixt dit met The Game (1997) van David Fincher. Weet dat zelf ook en gooit er daarom een hele ris verwijzingen tegen aan. (waaronder de twee waar het plot is aan ontleent) Die spervuur ​​van oude en nieuwe horrorhulde gaf mij meer het gevoel dat alles maar naar het scherm werd gooit om te zien wat er bleef hangen. Te lachen valt er niet veel, hier en daar wel wat kunnen gniffelen. Een prestatie op zich! Als een humoristische slasher-film was het dus op momenten best vermakelijk maar op andere momenten is het veel te zelfbewust om echt goed te zijn. Het doet verder niet veel, kom niet origineel uit de hoek en wordt daardoor ook niet heel veel meer dan vertrouwde cheesiness.

Onschuldige horrorthriller. Een leuke Twilight Zone-achtige film met laag budget en weinig tot geen bloedvergieten of geweld. Sarah (Shannon Dalonzo) en haar verloofde Michael (Justin Gordon) rijden in hun Kia-hatchback naar haar vader wanneer er een zwarte muscle-car opduikt, gelukkig biedt de parkeerplaats van een diner in jaren 50-stijl met jukebox (je krijg 2 kwartjes bij je bestelling) redding. Hoewel het dus echte terreur mist, en de 'on-the-road'-dreiging, natuurlijk herkenbaar is. Desalniettemin weet het met zijn krappe budget genoeg amusementswaarde op te wekken. Het is goed geschoten en de zonovergoten woestijn en ruststop waren goede locaties. Sarah en Michael waren als het stel sympathiek en aanstekelijk Maar Euh...samen sinds hun eerste jaar op de middelbare school, maar Justin Gordon (1980) is 15 jaar ouder dan Shannon Dalonzo (1995)???? Tja een beetje teleurstellend op de horrorafdeling maar toch vond ik dit met zijn vertrouwdheid een comfortabele wegkijker.

Onverwacht een zeer vermakelijke achtbaanrit! Niet verwacht omdat dit tot stand kwam via een Reality-televisieserie ‘Project Greenlight’ en omdat de regisseur later kwam met Piranha 3DD en dat schept nu niet direct verwachtingen. Regisseur John Gulager schreef Feast (en de vervolgen) samen met Marcus Dunstan en Patrick Melton. Wie zijn dat...denk je misschien? Nou die zijn bekend om hun werk van Saw 4 t/m 7 en The Collector en vervolg. Dat stemde ook niet gelijk hoopvol...

Het verhaal is licht en niet moeilijk maar de film zelf is goed voor anderhalf uur horrorplezier. Om het geheel samen te vatten, een groep mensen zit vast in een bar in het midden van nergens en wordt belaagd door monsterlijke wezens . En dat is het! Wat de film zo aangenaam maakt is dat het schijt heeft aan de bestaande regels. Dit houdt in dat je als kijker absoluut geen idee hebt wie de nacht wel en wie de nacht niet zal overleven...Wow...die scene ergens aan het begin met het kind

Er is niet veel achtergrondverhaal of karaktervorming voordat mensen beginnen te sterven. Er is ook geen verklaring voor wat de monsters zijn of waar ze vandaan komen. Maar hé, als je zo min mogelijk tijd besteedt aan de personages is er meer ruimte voor het bloedige feestje, toch? Ander klein puntje is dat het budget niet al te hoog moet zijn geweest. Zodoende is er een vrij snelle montage die de oneffenheden van de grotendeels praktische effecten weg poetst. Maar dat dit een heerlijk ongecompliceerd amusant bloedfestijn was is zeker!

“after you’ve taken everything, what will be left?”

Dit is een horrorfilm die diep geworteld is in Welshe mythologie. Folk-horror. Het is eveneens een slow-burner, een Elevated horrorfilm (arthorror) maar wel één waar iets van bloed invloeit! Een Eco-horrorfilm, gefilmd in de oorspronkelijke taal van het Welsh. Een wilde en verontrustende rit, met ongemakkelijke relaties, bizarre personages en een feest om voor te sterven. het gaat over een welvarend, elitair gezin, bestaande uit moeder Glenda, vader Gwyn en hun twee volwassen zonen Gweirydd en Guto. (alle met ondeugden of perversies) Als deze een etentjes voor genodigden geven, verschijnt er een raadselachtige jonge vrouw Cadi (Annes Elwy) omdat ze haar als serveerster hebben ingehuurd. Met uitzondering van een korte proloog en epiloog, vindt volledig plaats rond een weelderig modernistisch woning.(uiteraard door beperkte middelen en dezelfde locatie als You Should Have Left (2020) Alhoewel de film nooit specifiek naar een Welshe volksverhaal verwijst, werd er wel gewaarschuwd voor 'The Rise', een heilige begraafplaats die niet gestoord mag worden en Cadi neemt enige mate van wraak. Enfin vaak kan ik me minder goed vinden in dit soort slow-burn-benaderingen maar Annes Elwy en de zware onheilspellende folkloristische sfeer maakte dit tot een erg fijne film.

Een prachtige bovennatuurlijke slow-burner, waarbij het wachten zeker beloond wordt. De film is opgedeeld in drie delen, te weten Rose het populaire meisje op een prestigieuze meisjeskostschool, die samen met Kat er alleen voor staan op hun kostschool wanneer hun ouders ze om mysterieuze redenen niet komen ophalen tijdens de kerstvakantie. Hierna is het de beurt aan Joan die op weg is door het bevroren landschap naar de meisjeskostschool. Het laatste gedeelte is dan voor Kat en rond daarmee een zeer mooi en gelaagd verhaal af. De actrices Kiernan Shipka Emma Roberts en Lucy Boynton spelen alle zeer sterke rollen. Helaas is de film niet helemaal perfect, en laat wat ons achter met verschillende vragen zoals wie was er aan de telefoon? Werden er satanisch rituelen gebruikt op de school of was het toch allemaal in iemands hoofd? Echter is de film meer dan bovengemiddeld goed, wat erop kan wijzen dat we met Oz Perkins een prima regisseur hebben die nog weleens meer pareltjes zal kunnen voortbrengen.

Ik had geen hoge verwachtingen van deze horrorfilm. De plotbeschrijving is nogal... twijfelachtig. Vijf Influencers en één geneeskundestudente (goh, drie keer raden?) gaan glamperen op een eiland waar een mythe over de heks Märit de ronde doet. Tja dat verhaal is niet heel intrigerend maar het was Zweeds dus gaf het een kans... Tja in principe doet het niets anders dan voorspelbare plotelementen laten zien. Het is bij een meer dus doen ze Jaws, verder natuurlijk de nodige Jump-scares en algauw gaat de zogenaamde heks op de slasher-toer. Er zijn enkele milde bloederige scènes maar het gebeuren laat maar weinig impact achter. Daarom dus ook te braaf voor een serieuze horrorfilm. Niet echt verschrikkelijk, wel te inwisselbaar!

Voor het idee van deze film baseerde ze zich op Armin Meiwes (Armin Menschenfresser) Deze werd ervan beschuldigd Brandes in maart 2001 te hebben gedood en opgegeten. Waarbij het meest bizarre feit was dat het slachtoffer zelf had gevraagd om zichzelf te eten en daarna op te eten...

Hoe dan ook, het begint allemaal met Jed die wanhopig probeert te ontsnappen aan deze wereld. Zijn leven werd verwoest toen zijn vrouw, Olivia overlijdt. Op een avond in een bar biedt Lionel Flack, hem de keuze om te worden opgegeten door Lionel! Hun vreemde relatie begint....

Kannibalisme is niet een gemakkelijk verhaal om te vertellen...je moet kiezen tussen inhouden of vol er ingaan met ongemakkelijke momenten. De makers kozen voor het laatste! Echter zoekt de film ook de grens tussen lachen en ongemak op. Ik snap de keuze want hierdoor werd het gruwelijke enigszins afgezwakt. Helaas werkte dat voor mij niet altijd even goed! Daarnaast vond ik ook dat de datingsubplot niet erg geloofwaardig aanvoelt.

Maar met een aantal echt grafische scènes van kannibalisme heb ik me eigen meer dan goed vermaakt (het speciale make-up werk verdiend een pluim!) en Lionel was gewoon een absoluut genot om te zien. Dit is een personage dat je niet snel zult vergeten. Tof filmpje!

In deze debuutfilm van regisseur en schrijver Pedro C. Alonso en zijn co-schrijver Alberto Marini (schreef ook Mientras duermes), is Jarvis Dolan een sterjournalist (Eddie Marsan) van de succesvolle Londense radio "The Grim Reality." Aan het begin van zijn programma weten een paar gemaskeerde de studio binnen te treden om een ​​schandaal aan het licht te brengen. Het is het begin van een pittige thriller, (niet zo zeer een volbloed horror) die ruimschoots voldoet aan de verwachtingen om je anderhalf uur te vermaken. Een radiostudio is op zich al een unieke setting, er hangt een soort magische sfeer rond die ruimte en met de overtuigende interpretatie van Eddie Marsan, is de film een goede middenmoter geworden. Tevens goede performance van Ivana Baquero (Pan's Labyrinth), Paul Anderson (Brimstone) en Richard Brake (31) Uiteraard zijn er wat losse eindjes maar over het algemeen was ik hier zeer positief over te spreken!

De film wordt op de dvd/blue-ray aangeprezen als een hommage aan The Birds van Alfred Hitchcock. Maar afgezien dat ook hier dieren wraakgevoelens tegen de mensheid hebben, loopt elke andere vergelijking mank. Waar het bij Hitchcocks horrorepos draait om pure angst. Is de angst voor de op hol geslagen honden in deze film zo goed als niet te vinden. Dit komt vooral doordat er gekozen is voor een analogie met het huidige Hongarije. En die lag er zo verschrikkelijk dik bovenop dat elk plezier in de film de das wordt omgedraaid door dat politieke statement. Een ander probleem waar de film mee kampt zijn de motivaties van Lili. Waarom stelt ze de hond boven alles? Als dat ongelimiteerde huisdierenliefde is, staat dat in schril contrast met de rest en is wel heel gemakkelijk. Ook de willekeur aan genres werkte niet goed in het voordeel van deze film. Het lichtvoetig begin van een familiefilm (ik moest opeens denken aan E.T.) staan te haaks op het zwaar belanden middenstuk met zijn politieke allegorie. De finale met een paar horror-elementen voelde meer als mosterd naar de maaltijd. De politieblokkades deden me dan weer denken aan Planet of the Apes. Om positief te eindigen moet ik wel erkennen dat de scenes met de honden zeer knap gemaakt waren! Echter was dat niet voldoende.

Lise Marie Jeanette de Baissac was één van de twee eerste vrouwelijke SOE-agenten (de andere was Andrée Borrel) die in 1942 in bezet Frankrijk werd gedropt. (De Amerikaanse Virginia Hall , was in 1941 al per boot gearriveerd). Tijdens haar twee missies naar Frankrijk werkte ze vaak samen met haar broer Claude. Het leven van deze verzetsheldin staat centraal in dit zeer fictieve Franse film.

Nu heeft regisseur Jean-Paul Salomé, wel een film gemaakt gebaseerd op het leven van een echte vrouwelijke agent maar heeft haar naam veranderd in Louise Desfontaines Ook de naam van de broer is veranderd naar Pierre tja...en ook al het andere is eigenlijk gewoon puur fictie. Deze Louise (Sophie Marceau) en Pierre rekruteren Louise, Jeanne (Depardieu), Suzy (Gillain), en Gaelle (Francois) Samen me de al aanwezige Maria (Sansa) krijgen ze een missie om een Britse geoloog te bevrijden. Tijdens deze missie ontstaat er echter een onvoorziene complicatie omtrent SS-Standartenführer Karl Heindrich.

Al meteen vanaf het begin heeft deze film over de 'vrouwen in de schaduw' het karakter van een spannende actiethriller. Er zijn dan ook meerdere schietpartijen, achtervolgingen en martelscènes. Kogels vliegen in het rond en minuten tikken weg terwijl de vrouwen met koude zenuwen hun missie uitvoeren. Het spel van die hoofdrolspelers trekt de film nog meer omhoog. En een film waar iedereen hun eigen taal (Frans, Duits en Engels)spreekt. Verder goede waarheidsgetrouwe gebouwen, voertuigen en kostuums. Ja di was een prima oorlogsfilm om te kijken! Al vraag ik me wel af....waarom er voor een fictief verhaal is gekozen, als ik de wiki-pagina zo lees over de Baissac's was dit toch best een spannend relaas!

Ach voor een home-invasie-slasher, die is gemaakt voor tv, was het wel aardig...Door het tv-aspect is er niet veel geweld en bloedvergieten, maar wat er wel is aan bloed is lekker en leuk. Het zit zeventienjarige middelbare scholier Hilary niet mee, ze betrapt haar vriend op vreemdgaan en tot overmaat van ramp rijd er iemand achterop haar moeders auto...Blikschade (uit de titel) de chauffeur en Hilary wisselen informatie uit. Zoals je hoort te doen...maar euh…is dat wel veilig?

Maar dat komt later..want hoewel het helemaal niet haar schuld was, moeten haar ouders er wel voorzorgen dat ze thuis blijf voor de killer Een moordenaar waarvan je al weet wie is, dus er is niet veel spanning. Omdat op te lossen zie je eerst Hilary rondlummelen in het huis, hangen op bed en sms'en. Terwijl jij als kijker niet echt weet of ze de enige persoon in huis is...

Er hangt een verteerbaar briesje over de film dat hem de hele tijd vermakelijk en charmant houdt En het is netjes gemaakt maar dat gezegd hebbende, er zijn ook geen wendingen, is erg veilig en er zijn echt meerdere domme momenten. Ach ook al doet het niets bijzonders is soms iets onderhoudend en goed uitgevoerd, ook prima genoeg.

Het regiedebuut van de eerste vrouwelijke regisseur Pao-Shu Kao, (eveneens ook actrice) van de Shaw Brothers Studio. Een solide Wuxia-film met een aantal prima vechtscènes en een solide prestatie van hoofdrolspeler Lily Ho, als Feng Fei Fei, Het plot is vrij eenvoudig; een vrouw en haar jonge zoon worden overvallen, de dame wordt verkracht en vermoord terwijl de zoon weet te ontsnappen en het huis van de zus van zijn moeder weet te bereiken die wraak zweert, maar wraak is niet zo eenvoudig als blijkt dat haar toekomstige echtgenoot de dader is. Ik had niet verwacht dat er nog zo veel bloed in beeld zou vloeien. De regisseur had denk ik wat te bewijzen en speelt dus zeker niet op safe! De ontknoping van het laatste gevecht doet afbreuk en is een actieclimax, maar het is een klein minpuntje in deze verder solide film.in de Shaw-stijl uit de jaren 60. Regisseur Pao-Shu Kao slaagt erin om de actie strak te houden en tegelijkertijd maakt het dat vanuit het perspectief van een vrouw het net even iets meer diepgang bezat dab de standaard wraakfilm.

De beste fantasiefilms gebruiken vaak mythologieën die al algemeen bekend zijn en breiden deze uit. Echter wanneer het fantasie betreft van een andere cultuur, is dat een stuk lastiger! Deze actiefilm is gebaseerd op een 16de eeuwse Chinese roman en zit boordevol Chinese goden en demonen. Werk dat alom bekend is, in de Chinese cultuur, wat meteen ook verklaart waarom het zich niet bezighoudt met uitleggen van het hoe en waarom! Het verhaal bevat dan ook voor mij als Westerling zoveel sprookjeslogica dat het onmogelijk is om dit zonder voorkennis van de mythe echt goed te snappen.

Dat wil niet zeggen dat 'League of Gods' slecht is, op welke manier dan ook. Het is een prachtig spektakel van kostuums en decorontwerp, met fantastische CGI-wezens die over het scherm spatten! Het verhaal speelt zich een beetje af op dezelfde manier als 'The Odyssey' , met een episodische reeks reizen naar fantasie-werelden, elk met een nieuwe beproeving voor onze held op zijn zoektocht naar een magische zwaard. In zijn zoektocht wordt hij bijgestaan door tot leven-gewekte CGI-wezens; een schattige ogende scheten latende ninja-baby, een pratende oogbol-plant en een blauwe rook spugende garnaal.

Visueel is dit een overdonderend fantasy actie spektakel. Het was een lust voor het oog dankzij vele fraaie beelden in allerlei kleuren. De film bezit een ontzettend hoog tempo waardoor de film voorbij raast. En de vele actiescènes zijn ronduit spectaculair! Deze film is puur onverbiddelijk spektakel. Ook is er een cast van bijna louter grote namen uit de Chinese cinema; bijna onherkenbare Jet Li, de oogstrelende dames Bingbing Fan en Angelababy, en de heren Zhang Wen,Xiaoming Huang en Louis Koo

Noem het Kitsch, of kleurrijk, vol met Kung-fu gevechten, gigantische monsters, vreemde werelden en overdreven computereffecten. Het is een films die je over je heen moet laten spoelen en gewoon accepteren zoals het gaat. En als je dat lukt dan is het zeker een film die je niet gauw zal vergeten. Heerlijk!

Grote A-productie met een flink budget maar met een opvallend kleinere, stijlvollere aanpak. Aan het begin van de film lijkt het namelijk een grootschalige historische spionageproductie, afspelend in de Tweede Chinees-Japanse Oorlog, (de Tweede Wereldoorlog) te beloven maar neemt dan een verrassende wending. Het brengt vijf personen met een vervalste telegram naar een afgelegen kasteel. Daar aangekomen, worden ze gedwongen te blijven totdat de mol met codenaam The Phantom is gevonden. Wat volgt is een Agatha Christie-waardige whodunnit, maar waar de verdachten soms wel worden gemarteld voor aanwijzingen. Visueel gezien is de film mooi. In zekere zin ook vrij traditioneel, met gedetailleerde belichting en cinematografie slechts soms met wat modernere technieken. Wat het acteerwerk betreft, (van toch wel een sterrencast0 valt er niets op aan te merken. De actrices Xun Zhou en Li Bingbing vormen een sterk duo, (voor China misschien ook wel gewaagd) en Xiaoming Huang is de goede tegenstander. De epiloog is wat lang doordat ze het allemaal willen uit te leggen. Prima film!

Don't... poke... the alien!

Als er Syfy-network staat dan weet je natuurlijk wat je krijg (tja of niet te oordelen aan de meningen) In ieder geval zijn er dan veel goedkope CGI-effecten te zien, acteerwerk wat varieert van aardig naar redelijk tot gewoon slecht en een niet al te ingewikkeld plot of ontwikkeling van de personages. Dit plot draait om een ​​kleine groep soldaten en wetenschappers die vastzitten in een vijandige parallelle dimensie wanneer een experiment verkeerd gaat. Er is natuurlijk veel CGI, in de vorm van één belachelijk wezen maar dat is normaal voor SyFy. Niettemin lijkt de film ook bijna steeds hetzelfde; wezen, rennen, schepsel, wegrennen. Het hoort er allemaal bij in dit soort films! Ik was wel verrast om regisseur Billy O'Brien aan het roer te zien staan. Hij was verantwoordelijk voor de aardige, interessante en sfeervolle horrorfilm Isolation (2005) en het latere I Am Not a Serial Killer (2016), dit is zeker een stap terug voor deze genre-regisseur. Echter doordat hij een fatsoenlijke regisseur is, waren hier de resultaten ook iets positiever dan verwacht voor de film.

Een definitie van Visch noch vleesch is halfslachtig maar past net zo goed bij de Nederlandse film met deze Ferry als het zoveelste bewijs.

De val van Constantinopel door de Ottomanen, op 29 mei 1453 onder leiding van Sultan Mehmed II, ‘de Veroveraar’ is weliswaar een verovering maar lang niet zo knappe heroïsche prestatie als de film doet geloven. Maar goed... zowel christenen als moslims fleuren de geschiedenis nogal eens op voor eigen religieuze symboliek.

De film is dan ook een bombastische CGI-hervertelling met een flinke religieuze ondertoon van Mehmet II's verovering van de oude Byzantijnse hoofdstad Constantinopel. De film begon zelf in de openingsscène in Medina, met de beroemde hadith van de profeet Mohammed; die voorspelt dat de oude Romeinse hoofdstad ooit in handen van de gelovigen zal vallen.

De laatste Byzantijnse keizer, Constantijn XI wordt dus neergezet als een hedonist (maar hij leefde juist grotendeels celibatair) en de rechtvaardige islamitische strijders voeren een zuivere oorlog voor deze stad. Op de ochtend van de laatste aanval gaat het hele leger in gebed maar men vergeet dat er veel meer Griekse (en andere) soldaten voor de sultan vochten. In een andere scène blazen geniesoldaten zich onder de muur op met de kreet 'Allahu Akbar' In werkelijkheid waren de tunnelgravers Servische orthodoxe-christenen.

Enfin...men maakt van de film dus tot een soort religieuze geschiedenis. Daarnaast is de verbeeldingsrijke manier waarop die tot uiting komt ook doordrenkt van nationalisme. Want het Byzantijnse rijk bestond toen nog maar uit een paar kleine stukjes waarvan de stad Constantinopel op strategisch zeer belangrijke plek lag. De verovering was dus vooral van grote strategische waarde voor de uitbreiding van het Ottomaanse Rijk richting Middellandse Zee.

Het was ook lang niet zo'n welvarende en grote stad als deze film suggereert. De precieze omvang van het Osmaanse leger is niet bekend maar wordt gehouden op ongeveer 100.000. De stad had circa 50.000 inwoners waarvan er plusminus 8.500 weerbare mannen waren inclusief Genuese huurlingen en Napolitaanse boogschutters. Het beleg duurde 57 dagen en men had moeite met zo weinig verdedigers Het lukte de aanvallers binnen te komen nadat de Genuese generaal Giustiniani gewond raakte en er paniek uitbrak, plus iemand de poort was vergeten af te sluiten.

Beide dingen hadden misschien nog wel een goede film kunnen opleveren. Echter is het vooral een grote puinhoop geworden. Je hopt soms gewoon van scenes. Ottomaanse gevangen die plots worden opgeknoopt, of gedoe over een banier. De liefde intrest die opeens strijdster was of toespraak in een Romeinse arena. De Genuese generaal Giovanni Giustiniani die een belangrijke rol speelde is hier bijna onzichtbaar. En dan is er nog slechte cinematografie, slecht visueel CGI-effecten, en slechte montage. Als de film probeerde iets van Ottomaanse glorie wilde doen herleven is dat niet geslaagd!

tja, met horrorfilm die als titel Fetus heeft, kan het bijna niet anders dan dat het bloederig gaat worden. Sterker het is meer de vraag hoe goed en bloederig is het! En het antwoord luid ja vrij goed en er zijn liters bloed. De film is zeker niet voor mensen met een zwakke maag. We zien namelijk foetussen onthoofd worden, darmen naar buiten komen, necrofilie en vreemde bloederige rituelen. Alle Gore ziet vrij goed uit maar soms is wel duidelijk te zien dat het nep is. En zo zijn er ook een paar knullige uitwerkingen: Als je iemand in een nek snijdt hoe kan er dan bloed van boven uit zijn hoofd komen? Of een lijk dat wel heel erg aan het (glim)lachen is? Het genre drama is omdat we tussendoor wat beelden van de mooie tijd met zijn overleden vrouw zien. Maar voeg verder ook niet veel toe. Het gaat natuurlijk maar om één ding: Gore. Ook wordt in de film bijna niet gesproken en het meeste geluid komt van de Noise-muziek. Verder doet de film precies goed wat het beloofde: Hardcore gore laten zien.

Een luchtig drama, die lichaamsvloeistoffen (en meer) relateert aan eenzaamheid, vriendschap, disfunctionele familie en een jeugdtrauma ... Maar verwacht niet teveel diepgang.Hoofdfiguur Helen Memel is de kwetsbare heldin. Ze kent geen enige schaamte over haar seksleven of haar lichaam. Dit alles zien we via anekdotes, fantasieën en herinneringen. Waarbij het hier en daar is ook best humoristisch was. Vaak was de bron van vermaak de onsmakelijkheden die we krijgen te zien. Hoe erg je deze smerigheden vind, hangt af van hoeveel films met expliciete beelden je heb gezien. Maar er zijn zeker ergere! Het is vooral hoofdrolspeelster Carla Juri, die van deze film een erg leuke ervaring maakt. Zij is het frivole middelpunt, waarbij zelfs de meest ergste viezigheid nog aandoenlijke liet overkomen. Ze heeft inmiddels met een rol in Blade Runner 2049 ook even in Hollywood mogen kijken. De film werd wat onevenwichtig doordat regisseur David Wnendt experimenteert met verschillende stijlen en opnametechnieken en die zijn niet altijd even geslaagd. Het boek had hoge verkoopcijfers in Duitsland die werden verklaard door de taboedoorbrekende inhoud (niet voor het goed vertelde verhaal) Voor mij is het min of meer ook van toepassing op de film.

Een sub-genre binnen de horror is de anthologie-film, deze bestaan al vanaf de stille film. Dit is een subgenre waar ik dol op ben! Zodoende stond deze film van producenten Ant Timpson en Tim League die met hun The ABCs of Death-reeks al redelijk wat succes genoten, al een tijdje op mijn lijstje! Zeker gezien het lijstje met regisseurs, moet dat voor fijnproevers van horrorfilms, hun hart sneller doen slaan!

Het eerste segment komt uit Oosterrijk;"The Sinful Women of Höllfall" van Veronika Franz & Severin Fiala (Ich Seh Ich Seh (2014) en recentelijk The Lodge (2019) Erg fijne sfeervolle middeleeuwse Folk-horror waarin twee meisjes, in een strenggelovige boerengemeenschap, liefde voor elkaar ontwikkelen maar christelijke waarden en verboden liefde gaan niet goed samen met als gevolg; een bezoek van een Alp of Trud (folklore) Sterke opener die open blijft voor interpretatie!

Het tweede segment komt uit Turkije; "Haunted by Al Karisi, the Childbirth Djinn" van Can Evrenol (uitstekende Baskin (2015),en Housewife (2017) Hij onderstreept hier wederom dat hij genoeg talent bezit. Een wel heel erg jonge aanstaande moeder (Naz Sayiner lijkt een jaar of veertien?) zorgt in haar uppie voor een oud besje. Wanneer ze een talisman van de oude vrouw neemt, wordt ze lastiggevallen door een kwaadaardige djinn die de geit en grootmoeder bezit. Wel rechtlijnig maar lekker claustrofobisch en het slaagt erin om onder je huid te kruipen.

Het derde segment komt uit Polen; "The Kindler and the Virgin" van Agnieszka Smoczynska (het bijzondere Córki Dancingu (2015) De tijdsperiode is een beetje onzeker maar vermoedelijk ergens voor de Eerste Wereldoorlog, in Mazurië keert Kindler huiswaarts. Een demonische Maagd spoort hem aan om drie menselijke harten te eten van overledene, wat hem wijs zal maken en hem in staat zal stellen de oorlog te winnen (of overleven). Kindler besluit dit recept uit te proberen. Er is een dubbelzinnig einde maar voor mij het mooiste filmpje! Visueel mooi, grimmig, bloederig en wat zwartgallige humor op de koop toe!

Het vierde segment komt uit Amerika; "Beware the Melonheads" van Calvin Lee Reeder (The Oregonian (2011) en The Rambler (2013) Tja een Appalachiaanse legende over humanoïde kannibaal-kinderen die in het bos wonen. Het valt nogal uit de toon, voelde bijna als een pauze,of horror-intermezzo? Gek genoeg is dit minste en gemakkelijkste verhaaltje van een regisseur, waarvan ik heel veel meer had verwacht!

Het vijfde segment komt uit Griekenland; "What Ever Happened to Panagas the Pagan?" van Yannis Veslemes (Absurdistische vampierenfilm Norvigia (2014) Ok, deze was behoorlijk raar, dit verhaal gaat over de Kallikantzaros, mysterieuze goblin-achtige wezens die op eerste kerstdag verschijnen om lege huizen te bezoeken en mensen voor de gek te houden. De visuele effecten van de onderwereld leken zo uit Scott's klassieker Legend te komen. Vreemd, mooi, sfeervol en zelfs beter geschikt voor een langere speelfilm

Het zesde segment komt uit India; "The Palace of Horrors" van Ashim Ahluwalia (is voor mij een onbekende, Miss Lovely (2012) Zwart-wit geschoten kort vertelsel, dat komt vanuit het perspectief van een man. Een gedoemde expeditie naar het paleis van een gestoorde koning door een circusmaker op zoek naar 'freaks' Zijn nieuwsgierigheid wordt gewekt door een ondergronds 'heilig wezen' Ergens in verte was er iets Lovecraftiaans verborgen, het kwam er helaas nergens uit!

Het zevende segment komt uit Duitsland; "A Nocturnal Breath" van Katrin Gebbe (Tore Tanzt (2013) en iets meer recentelijk Pelikanblut (2019) Dit deel behandelt eigenlijk hetzelfde soort wezen als het eerste segment maar ditmaal is het de kwaadaardige Beierse geest, bekend als een drude, in de vorm van een rat die in en uit je mond kruipt. Broer en zus en wat dieren hebben er nogal veel last van. Gewoon prima.

Het achtste en laatste segment komt uit Hongarije; "Cobblers' Lot" van Peter Strickland (Berberian Sound Studio (2012), The Duke of Burgundy (2014) en In Fabric (2018) Van zijn films ben ik nooit echt weg geweest maar hier deed hij het niet verkeerd. Echter meer een sprookje en minder horrorwerk. Alhoewel Strickland Brits is, is de aflevering opgenomen in Hongarije met het lokale acteurs, die dus een lokaal sprookje over twee broes (Robert Smith-imitators) uitbeelden op de manier van de stille film, met dezelfde acteermethoden, make-up, camera-effecten en ondertitelingskaarten. Dit verhaal was prima als luchtige afsluiter.

Dit soort films moeten je natuurlijk wel liggen want de verscheidenheid aan bijdragen betekent noodzakelijkerwijs dat ze heel verschillend zijn in vorm en presentatie. En over kwaliteit valt vaak ook veel te twisten.Tja, zoals ik al eerder zei, kan ik erg genieten van dit soort goede anthologie-films. En had met deze anthologie die elementen uit verschillende culturen mengt zeker weer een leuke tijd!

Mijn vijfde film van regisseur Ben Wheatley en zijn meest moeilijke film om te beoordelen tot nu toe. Hijzelf definieert A FIELD IN ENGLAND als een combinatie van historisch drama en een sixties drugsfilm. Iets wat overduidelijk wel een vaststaand feit is! Het verhaal speelt zich af in een veld ten tijde van de Engelse Burgeroorlog halverwege de zeventiende eeuw. Een alchimist, ontvlucht het slagveld samen met drie deserteurs op zoek naar een bier-huis. Als ze een andere alchimist treffen gaat het mis. En dan vooral door de hallucinogene paddenstoelen. En juist die psychedelische effecten maken dat dit een moeilijke zit is. Een film met evenveel probeersels die niet origineel zijn (hallucinatie-scene) als andere weer wel. Echter vraag ik me af of dat ik ook op de origineelste; zoals bevroren beelden of een lied dat in de camera wordt gezongen, zat te wachten? En dan de gortdroge dialogen die maakte het er al niet veel beter op. Ik weet dat regisseur Ben Wheatley experimentele films maakt, echter bij deze film vond ik dat experiment minder geslaagd.

Extreem gewelddadig, best grappig, en charmant! Het verhaal is stupide en belachelijk, maar dat maakt het samen de coole actie juist leuk! Een overdreven actiefilm over één man die een groep huurmoordenaars moet tegen houden die iemand in een vliegtuig proberen te vermoorden. Het was zelfs zoveel leuker dan die film Bullet Train waar dit mee vergeleken wordt! Op minstens het half budget minder speelt dit tenminste niet op veilig standaard! Het bloed vlieg hier in het rond en zowaar zelfs enkele keren erom moeten lachen! Ooit een kettingzaagsequentie in een vliegtuig gezien? Josh Hartnett is dan wel geen Jason Statham, maar hij doet het hier goed als de FBI-agent die tegen wil en dank het vecht aangaat. Top vermaak!