Opinions

'Only the monster she made could satisfy her strange desires!'

Een aanprijzing die deze Jaren 70 B-horror- en licht erotische film goed omschrijft!

Het verhaal over Frankenstein en zijn monster is bij elke horror-fan (en ver daar buiten) wel bekent.

Een Frankenstein-film (door verschillende studio’s) zal daarom niet bepaald origineel meer overkomen.

En aan dat verhaal veranderd ook in deze Italiaanse pulp-versie niet veel. Frankenstein ( Joseph Cotten) voert de nodige medische praktijken uit om een levend wezen te scheppen. Dit levert leuke en bloederige taferelen op. Fantastisch uitziende apparatuur met in glazen buizen en bollen kokende en borrelende vage vloeistoffen. Pa Frankenstein krijgt stank voor dank, echter dochterlief Tania gaat verder, waar haar pa noodgedwongen zijn activiteiten moest staken. Ondertussen zaait het losgeslagen monster angst onder de plaatselijke bevolking. Pluspunt is dat het creatuur nogal afwijkt qua uiterlijk van wat als algemeen aanvaard uiterlijk wordt beschouwd. Dit laat hem er des te enger uitzien. Daarnaast heeft het monster een goed gevoel voor timing. Meerdere keren verschijnt het monster ten tonele terwijl er een dame in haar eva-kostuum te zien is. Het acteerwerk van de cast was voor een pulp-film nog heel aardig. Paul Muller als laboratoriumassistent Dr. Charles Marshall was leuk en is er een keurig, hoewel helaas te kort optreden van Herbert Fux als grafschenner. Al draait de film vooral om eye-candy Rosalba Neri (onder pseudoniem Sara Bey) Die natuurlijk ook naakt is te bewonderen en dat tijdens een min of meer perverse scene (wurgseks/necrofilie). Rest nog te vermelden dat de sfeer in ‘Lady Frankenstein’ (erg netjes verzorgt) doet denken aan die in van de Hammer House of Horror Frankenstein films, een vergelijking die niet bepaald in het nadeel van Welles’ film uitvalt. Ondanks de standaardelementen, zorgen gedragen spel, ('70 jaren) bloed, naakt en duistere decors voor een hoog vermakelijke Italiaanse pulp-film.

Om eerlijk te zijn de film heeft, net als het vorige vervolg, een schat aan problemen! Het script is hier zo slordig in elkaar geflanst dat het niet eens het Bijbelse kan volgen en een niet-bestaand boek van de Apocriefen moet verzinnen voor een profetische citaat. Afgezien van de fantastisch bloederige shot-gun suïcide, is geen van de sterfgevallen deze keer echt memorabel en lijken ze vaak behoorlijk gekunsteld. De Jerry Goldsmith-score lijkt ditmaal eerder te zijn gemaakt voor een Sciencefictionfilm.

Daarnaast ontbreekt het aan continuïteit Het negeert meerdere keren het eigen volledig verzonnen achtergrondverhaal. Het beste wat je over deze film kunt zeggen is dat het op zijn minst probeert om Damiens verhaal verder te laten komen. De donkere, verontrustende sfeer van The Omen , die al verwaterde in de tweede film, is hier vrijwel onbestaand. Het is niet eng, noch op enigerlei wijze zenuwslopend. Het is gewoon allemaal een beetje dwaas en ook het einde is een ongelooflijk anticlimax. Teleurstellend...

Tja ik ga de rij met positieve reviews toch onderbreken. Ik vond allemaal maar middelmatig. Van de Final Destination-francise heb ik alleen deel 1(en misschien nog deel 2) gezien. Dat was geen slechte film! Ook gemerkt dat de films de laatste jaren door Netflix (of is het alleen in de horror-challenge?) wat populairder werden. Het kon dus niet uitblijven dat New Line Cinema veertien jaar na deeltje 5 er weer eens een nieuw deeltje uitperst.

De verwachtingen waren minimaal toen bleek dat de makers van Leprechaun: Origins (2014) en Dead Rising (2015) (alhoewel ze ook onder Spielbergs toeziend oog het goede Freaks (2018) maakte) in het regiestoeltje gingen zitten. De verwachting werd volledig ingelost het is een flauwe standaard-popcorn horrorfilm. Met enkele serieuze problemen; de speelduur, de cast en de CGI. Tjonge wat valt dit allemaal tegen!

Voor mij was dit weer zo'n typische mooi-ogende maar nietszeggende cast die alleen maar irritatie opwekt en door gebrek aan charisma gewoon onsympathiek zijn. Het had in dat belachelijke gigantisch luchtrestaurant al over kunnen zijn maar tja...natuurlijk...ontkomt er eentje...geheel volgens de opgezette regels. Dat brengt me gelijk bij het tweede, de opvallend slechte CGI, tjonge die openingsscène...

De sterfscènes zijn de attractie in deze franchise. Ze zijn oké, denk ik, maar het snel wegsnijden en de lelijke CGI doet ze geen goed. Waarom werden ze ook steeds herhaald? Enfin ze waren voor mij behoorlijk nep-ogend, wat me ook het idee gaf dat dit bewust zo was gedaan, zodat het als brave bioscoopfilm juist niet te schokkend werd. Ach als vluchtige kermisattractie was het soms enigszins een leuke tijd, maar enige creativiteit (behalve met de MRI-scan) ontbreekt hier wel.

Ging deze film kijken doordat zowel poster als verhaal me interessant leken. Helaas wordt het zo slecht uitgewerkt. Het viel vies tegen! Abigail Breslin met haar onschuldige ogen speelt wel zeer goed. Al mistte ik wel iets van frivoliteit als ze haar slachtoffers ontmoet. De tekst hieronder van ikkegoemikke was daar dan een uitzondering op, zeer geslaagde grap! Grootste struikelblok voor mij was toch wel dat ik maar niet kon begrijpen waarom iemand jaren de tijd neemt om een meisje op te leiden. Om vervolgens vier simpele moorden te laten plegen. Ik vond dit zo mager! Daarnaast irriteerde ik me mateloos aan de lampen in het bos. Het leek vaak of ze op een voetbaltrainingsveld waren.

Als er bij het kopje genre: Komedie staat ben ik altijd erg op mijn hoede!! Ik heb er al erg weinig mee, en in combinatie met Horror is het vaak ronduit vervelend. Nu bevestigd de uitzondering de regel en dit is er zo een!!! De film probeert nergens krampachtig leuk te zijn maar is het wel! Misschien is het nostalgie naar de jaren 80's (summer-camp-slashers) dat ik deze film zo verschrikkelijk goed vind.Geen idee? Ik van mening dat deze film eigenlijk in de bios had moeten draaien! Hij doet zeker qua kwaliteit niet onder voor heel veel andere films. Op sommige punten zelfs beter!( denk aan de remake van Poltergeist?) En oké, het ziet er B- film-achtig uit maar dan kan ook dus positief zijn!

Goed bedoelde Retro-zomerkamp-slasher die helaas in vrijwel alles niet overtuigt. Zo we gaan terug naar de zomer van 1991, Camp Silverlake staat op het punt zijn deuren voor de zomer te sluiten. Voor de laatste keer want er gebeuren te veel 'ongelukken’ Maar omdat een bijlzwaaiende, gemaskerde moordenaar kattenkwaad gaat uithalen moeten alle kampbegeleiders plotseling voor hun leven vrezen. Hoewel de ingrediënten aanwezig zijn, ontbreekt het kloppende hart en wat overblijft is een nogal vlakke horrorfilm die heel weinig doet om je hartslag te verhogen. Tja het mist de charme en venijnigheid voor een werkelijk plezierige kijkervaring. Er zijn veel verwijzingen naar Friday the 13th, echter anders dan de films uit die slasher hoogtijdagen, is het geweld ongewoon minimalistisch. Het lijkt erop alsof de moordenaar gewoon te onhandig was! En dat voor een filmgenre die beroemd is om zijn bloederigheid. Het tweede grote verschil is dat de film volledig seksloos is. Een paar scènes lijken onscherp, waardoor ik me afvraag of de regisseur een vervormde, mistige blik op de setting probeerde vast te leggen of dat het meer een technisch probleem was. Helaas zijn Jasons schoenen iets te groot voor de film van regisseur John Isberg.

Hoewel The Final Terror al in 1981 werd voltooid, (en dus nog eerder werd bedacht) lag de film twee jaar lang op de plank omdat de filmmakers geen distributeur konden vinden. Maar door de groeiende bekendheid van Daryl Hannah (en in mindere mate Rachel Ward en Adrian Zmed) werd het (de her-montage) uiteindelijk uitgebracht in 1983. Waar de film echter wel een struikelblok vormt is in zijn opzet, het probeert duidelijk slasher-film na te bootsen maar in tegenstelling tot veel andere slasherfilms is dat het relatief weinig doden (bodycount 6) bevat. Bovendien blijven de meeste personages leven, om het als Final-groep, en niet als een Final Girl (of Boy) tegen de moordenaar op te nemen. Hoewel verre van perfect, maakt dat het beter dan het zou moeten zijn.

Het oude gezegde luidt: "Wees voorzichtig met wat je wenst" en dat geldt zeker in een horrorfilm. Wensen komen uit, maar bijna nooit op de manier die je verwacht en altijd voor een prijs. Je kan niet zeggen dat dit baanbrekend was. Deze Djinn-verhaallijn is al oud, (gaat zelfs helemaal terug naar The Monkey's Paw (1933) maar de film weet het wel erg leuk te brengen. Op de poster is te lezen van schrijver van 'The Final Destination' en met de aanwezigheid van genre-favorieten Lin Shaye en Tony Todd schept het ook verwachtingen. Deze worden niet helemaal ingelost, het ontdoet zich niet altijd van de clichés maar het is wel een goed gemaakte film. Niet elke film behoef natuurlijk origineel te zijn! De film slaagt erin redelijk in om onderhuidse spanning te creëren. Ook het interieur van het huis was lekker spookachtig met het antiek wat de vader had verzameld. Er zijn een paar beelden met bloed en gore te zien, maar dat is uiteindelijk niet wat de film voor ogen heeft. Het kent een meer traditionele aanpak van minder is meer. En eerlijk gezegd werkt het! Het zal niet hoog op eindlijstje verschijnen of de beste van het jaar zijn, maar het was best leuk om eens een keer wat anders te zien dan de zoveelste slasher of tieners-die-de-verkeerde-keuzes-maken-film.

Wel de klassieke filmsfeer maar toch anders dan ik had verwacht. Waarin de muisachtige Mimosa (Rebecca Antonaci), klein van stuk en met bruin warrig haar per toeval in de filmwereld belandt. Door haar timide uiterlijk, een beetje een naïeve meid die zowel aantrekkingskracht bezit, als dat ze onopvallend is. Wat volgt is haar odyssee van één nacht, die begint op een filmset van een zwaard-en-sandalenfilm die wordt opgenomen in Cinecittà-studio's en eindigt met een CGI-leeuw die door de straten van Rome loopt op de klanken van "Last Nite" van The Strokes. Het eindresultaat is iets dat een beetje vreemd, off-beat is, een beetje dromerig en ook een beetje ongrijpbaar. Lily James is belichaming van Hollywood, Joe Keery idem dito, Rachel Sennott en Rachel Sennott vertolken een rol. Maar in de eerste plaats keek ik de film voor Willem Dafoe die wederom mij niet teleurstelt als een vriendelijke, ietwat excentrieke vaderfiguur en Italiaanse tolk. Misschien niet voor iedereen weggelegd, maar ik vond dat de aanwezige eigenzinnigheid hier charme had! (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Tja...Post-apocalyptische drama met een stervende Tom Hanks die een lieve robot bouwt voor zijn schattige hondje... Ach tja een buil zal je er niet aan vallen. Dit is over de gehele linie gewoon een veilige film. Mager emotioneel sausje erover; waarom het hondje moest worden gered. Een iets te gemakkelijke reden om opeens op weg te gaan en ja dan is er nog het proefde recept van een androïde die moet leren te functioneren. De shots van het desolate landschap en de dreiging van de plotselinge stormen waren nog wel erg mooi in beeld gebracht. Tom Hanks doet verder waar hij goed in is. Nee, er is niets aanstootgevends aan deze road-trip. Er is hier ook niet veel nieuws. Het voelt allemaal een beetje versleten aan. Maar een mooi uiterlijk en goede effecten zijn hier niet genoeg om een voorspelbare schrijfstijl, slecht gemotiveerde relaties en clichématige verhaallijn te maskeren. Toen Rick Deckard verliefd werd op een robot, werd de vraag opgeworpen; "wat betekend het om mens te zijn", maar in deze film voelt het alsof men probeert te zeggen vertrouw gewoon op Siri en alles komt goed?

Zeer sterke televisie film van SyFy. Wel erg standaard. En er wordt veelvuldig leentje buur gespeeld bij gerne klassiekers. Denk hierbij aan Chucky, The exorist, poldergeist enz. Maar toch kon deze film me zeer bekoren. Waarschijnlijk door de goede dosering van spanning. De kwaadaardige pop zag er redelijk goed uit en ook de horror- elementen waren zeer te pruimen. Voor mij waren de zwarte ogen als meisje bezeten was het engst.( Weet ook niet waarom?) Maar ook dit was niet nieuw! (Ringu)

Film die het verhaal vertelt van hoe J.M. Barrie, de auteur van "Peter Pan", zijn beroemdste creatie bedacht. Nooit geweten dat achter dit verhaal de ontroerende vriendschap van Barrie met een jonge weduwe en haar vier zonen schuil ging en hoe die vriendschap uiteindelijk de magische wereld van Peter Pan en Neverland inspireerde. De film kan bogen op uitstekende uitvoeringen van Johnny Depp als de excentrieke toneelschrijver en Kate Winslet als Sylvia Llewelyn Davies. Het was hartverwarmend en emotioneel. Uiteraard is het meeste te danken aan het werkelijke verhaal en misschien is dat bitterzoet en typische Oscar-voer, maar het was daardoor ook behoorlijk effectief!

Verfilming van het waargebeurde verhaal van een reddingsmissie in 1952 onder leiding van Bernie Webber, een Amerikaanse kustwacht die samen met zijn team (Andrew Fitzgerald, Richard Livesey en Ervin Maske) de bemanning van de T2 tanker SS Pendleton redde. De film is een typisch Hollywood rampenfilm. Met uiteraard bekenede acteurs, de heroïsche heldendaad, bombastische muziek, een romantische subplot dat verder niet zo heel veel toevoegt en een sentimenteel einde Tja en het is een historische film dus dat reddingsmissie slaagt staat vast Alleen in de digitale spektakel-scènes weet de film nog best te overtuigen. Voor het grootste deel is het een solide film maar echte rillingen lopen je zelden of nooit over de rug. Daar kleurt de film teveel binnen de lijntjes!

Op 5 november 1975, in het kleine plaatsje Snowflake, Noordoost Arizona, Amerika, komt een groepje houthakkers vanuit de bossen geracet en duiken de plaatselijke kroeg in. Wat en waarom er voor gebeurde zie je in flashbacks en tevens in de vijf dagen erna. De film is losjes gebaseerd op een verhaal van Travis Walton die beweert te zijn ontvoerd door buitenaardse wezens.

Helaas lig driekwart van de film meer de focus op dat wat de hele gebeurtenis met de groep mensen deed. Het gaat over de redenen waarom stadsgenoten argwanend zijn, de problemen uit het verleden, hun huidige huwelijksproblemen, enz. Dat was best middelmatig...waarom ik dit toch zeer positief beoordeeld is puur voor het laatste gedeelte!

De film toont namelijk ook in een flashback de herinnering van Walton, van hoe het was om in het buitenaardse ruimteschip te zitten. Een ontmoeting van de 'vierde soort' volgens het Classificatiesysteem van J. Allen Hynek. En die scènes in het vaartuig zijn echt op een huiveringwekkende manier, erg goed! Oh, en de makers wilde denk ik meer geloofwaardigheid creëren door voor de film Henry Thomas te casten, beter bekend als Elliot uit E.T..

Er zijn talloze films geweest over de Engelse koning Henry VIII (hier gespeeld door Jude Law) en zijn verschillende vrouwen (Gescheiden, Onthoofd, Gestorven, Gescheiden, Onthoofd) maar geen van die films hebben zich geconcentreerd op de enige koningin die erin slaagde hem te overleven; Catharina Parr...(hier gespeeld door Alicia Vikander)

Catherine Parr was een goed opgeleide jonge vrouw, tweemaal weduwe, die Henry's aandacht trok nadat hij zijn vijfde vrouw, Catherine Howard, had geëxecuteerd wegens overspel. Parr was persoonlijk betrokken bij de opvoeding van Elizabeth en Edward en herstelde de relatie met Mary. Hierin ligt dan ook veel van haar historische betekenis. (Third Succession Act van 1543)

Catherine Parr was eveneens de eerste vrouw die onder haar eigen naam in Engeland in de Engelse taal een boek (stukje oorlogspropaganda) publiceerde. Ze was katholiek opgevoed, maar kreeg sympathie voor en interesse in het "Nieuwe Geloof" Haar tweede boek bevatte dan ook religieuze opvattingen die met argwaan werden bekeken door de bisschop van Winchester (Stephen Gardiner) In 1546 kreeg hij met succes via de koning een arrestatiebevel tegen haar opgesteld. Ze zag echter het bevel en slaagde (deed het af als afleiding voor zijn beeninfectie) erin zich met de koning te verzoenen.

Een sterke vrouw die gezien het lot van sommige van zijn vorige vrouwen best een film verdiend! Waarom deze film dan een poging doet om de geschiedenis opnieuw vorm te geven? Waarom historische fictie ervan maken? Ik weet dat films over historische figuren vaak ook enigszins eigen interpretatie zijn. Echter hier was het extra frustrerend omdat er in het grootste deel van de film wel voorzichtig werd omgegaan met zaken als kostuums, muziek, belichting en feiten.

Het probleem is dat de aanpassing juist nadelig waren voor Catherine Parr, Afwijken van de geschiedenis (en volgens zeggen ook soms de roman waar het op is gebaseerd) is verder oké Maar waarom gedoe rond een waardevol collier (de verkeerde tijd en koningin) opvoeren, Katherine Parr die zwanger was van Henry's kind en eindigen met deze zwakke fictie. Nee dat deed haar persoon geen goed! Een deel van wat Katherine Parr zo interessant maakt, is dat ze verstand en intelligentie kon gebruiken om zich staande te houden in deze koninklijke wereld met zijn vele intriges.

Als de film een onderdrukte rebelse vrouw in Tudor-Engeland wil portretteren is dat niet geslaagd! Artistieke vrijheden met de geschiedenis zijn geen probleem maar hier weten ze op geen enkele manier de film te verheffen Zeker, over de uitvoeringen van Jude Law en Alicia Vikander niets dan goed! En uiteraard zorgt de stemmige, grijze Engelse setting voor een prachtig renaissance-achtig portret van Engeland. Maar verder draagt ​​het niets bij aan iets nieuws of spannends in het historische genre. Helaas te teleurstellend!

Firestarter kan je makkelijk opdelen in drie gedeeltes: Het eerste gedeelte met het ontmoeten van de personages was nog niet zo heel slecht. We zien Andy McGee (David Keith) en dochter Charlene 'Charlie' (Drew Barrymore haar eerste rol na E.T.) vluchten voor een instantie van de regering met de naam “The Shop.” In dit gedeelte zien we ook een flashback van Andy McGee en Vicky Tomlinson (Heather Locklear), twee studenten die zich aanmeldden bij 'The Shop' een instelling waar ietwat dubieuze wetenschappelijk research werd verricht, om deel te nemen aan een experiment met de hallucinogene stof Lot 6 en zo een centje bij te verdienen. Alle drie bezitten bijzondere gave en dat is dan ook de reden dat ze worden achternagezeten. Het tweede gedeelte gaat over hoe ze worden gevangen en hoe ze daarna vertoeven in "The Shop" Hier zag ik aan het begin ook de eerste tekenen dat er niet veel meer ging komen dan wat explosies met vuur. In de derde en laatste akte kom natuurlijk uit dat Charlie is misleidt en dat ontaard in een climax. En wel een ronduit voorspelbare en saaie climax met veelal dezelfde beelden van vuurexplosies en domme tegenstanders die met een vuurwapen schieten en dan door vuurballen in brand vliegen. En voor deze tijd zelfs zeer erg gedateerd. Er gebeurd eigenlijk maar heel weinig in de film en dat in combinatie met dat rechtlijnige simpele actie-verhaaltje zonder ook maar enige spanning maakt het tot niets minder dan een afgezaagd overblijfsel van de jaren '80.

In de eerste verfilming van dit Stephen King-verhaal werd geprobeerd om er met een actie -regisseur wat van te maken. Dit vond ik niet echt een geslaagde film; niet rond de tijd dat hij uitkwam en twee jaar geleden was het er niet veel beter op geworden. Het bleek erg oubollig. Dus met een nieuwe poging tot verfilming was niets mis! Nu is Blumhouse producties nu ook niet direct de aangewezen maatschappij om hoge verwachtingen te krijgen. En daarnaast is het bronmateriaal misschien ook niet het beste van horrorschrijver King. Dat uitgangspunt is simpel: Charlie de dochter van ouders die aan een experiment hebben meegewerkt , heeft telekinetische krachten. Zij willen Charlie koste wat kost weghouden van de organisatie (The Shop) die hun leven totaal op zijn kop zette. Ook deze film richt zich meer ergens drama en actie. Doet daarmee dus niet iets nieuws. Vergeleken met de eerste etaleert Charlie zich nu meer als super-heldin. (Duh...we leven in de tijd MCU!) Dit creëert nog redelijke actiescènes met niet altijd even goede special effecten. (hielden ook daar misschien ook de jaren '80 versie aan?) De soundtrack is van de hand van John Carpenter en klinkt alsof hij hem heeft gemaakt voor de laatste Halloween. Ach gelukkig bezat het maar een korte speelduur van negentig minuten. Heel memorabel was het niet, de film was makkelijk kijkvoer maar ook in zijn geheel niet al te slecht.

Een van de weinige Britse sciencefictionfilms uit de jaren vijftig. Waarbij zoals gebruikelijk geprobeerd wordt om Amerikaanse te zijn door bekende sterren uit da land in te huren. Echter is de film beter gestileerd en sfeervoller dan de Amerikaanse van dit type. Daarnaast kan het verhaal over een testpiloot die naar de rand van de ruimte vliegt, een of ander onverklaarbaar ongeluk krijgt en terugkeert naar de aarde als een bloeddrinkende, humanoïde vleespastei, niets anders dan Brits zijn! Die enkele raketschip FX, waren verrassend goed uitgevoerd. Verder stop men er wat klinisch wetenschappelijk gebabbel' in(minimum is beperkt) en een liefdesrelatie om het wat meer smaak te geven. Voegde nog een paar plot-elementen toe, die sterk doen denken aan situaties uit The Quatermass Xperiment (1955) Er was nog best een flink aantal moorden, zij het wel allemaal 'handig' buiten het scherm. Na ongeveer halverwege het verhaal te zijn krijg je eindelijk een goed idee van de boosdoener. een old school man-in-een-pak monster. Ja kortom dit was best leuke monster-schlock uit de jaren 50 !

“The miracle of life can be a messy business,”

Samen met "The Exorcist" is "The Omen" denk ik wel een van de meest iconische, op religie gebaseerde horrorfilms. Niemand zal bij de naam "Damien" ook als eerste denken aan de getroebleerde priester Damien Karras uit "The Exorcist" Het was dus een kwestie van tijd voordat deze horrorfranchise (The Omen (1976) en vier vervolgen)) ook weer opnieuw tot leven zou worden gewekt,

Nu hebben Puristen de gewoonte om in het geval van remakes, sequels, reboots of zoals dit geval prequels het te beschouwen als niet creatief, ondergeschikt, inferieur en bijgevolg nooit zo goed als het origineel. Toch is het maken van deze vervolgen, herstarten of vóórvervolgen al zo oud als de film zelf. Wie uit nieuwsgierigheid The First Omen toch een kans gunt, krijgt een uiterst doeltreffende prequel, vol unheimisch beelden en satanische gekte.

Oké er is die onvermijdelijke beperking van dat de Antichrist hoe dan ook geboren zal worden, dat is in dit scenario tamelijk voorspelbaar, maar er zitten genoeg verrassingen in van de verontrustende visioenen en soms wansmakelijke horror-beelden. Ja inderdaad er zijn opmerkelijk confronterend horror-beelden voor een in de studio geproduceerde horrorfilm. Uiteindelijk krijgen antwoord op hoe het kwam dat Gregory Peck precies bij Damien terecht kwam en waarom je besluit om op 6 juni om 18.00 uur een kind te adopteren.

Aangezien de eerste film in de jaren '70 uitkwam speelt deze zich ook in deze tijd af. De jonge Amerikaanse noviciaat Margaret arriveert in Rome. Pater Lawrence (Bill Nighy) verwelkomt haar in de door protesten onrustige stad en begeleid haar naar het Vizzardeli-weeshuis. Het verhaal neemt dan bewust de tijd om Margaret en de kijker vertrouwd te alten raken met deze nieuwe omgeving. Een wereld waar de schaduwen geheimen fluisteren en de muren kwaad herbergen. Regisseur Arkasha Stevenson geef je een eersteklas film in de ouderwetse stijl.

Maar dat betekent niet dat de film geen hedendaagse horrorfilm is! Gelukkig overladen ze het verhaal ook niet met op trauma gebaseerde invalshoeken (een valkuil waar veel van de recente horrors, helaas in trappen) Subtiel wordt lichamelijke autonomie en vrouwen in het bijzonder (de vernietiging van Roe v. Wade) onder de aandacht gebracht. De timing kan dus niet beter zijn en is vergelijkbaar met de recente release van Immaculate , een film die vergelijkbare karakters en locaties deelt, maar anders is qua productie.

Dit is geen luie geldgreep bedoeld om een ​​gevestigde franchise uit te melken. De film bevat zelfverzekerde regie, verbluffende mooie cinematografie (al doet kaarslicht en katholieke symboliek het bij mij altijd wel goed), is niet afhankelijk is van jump scares of vermoeide gimmicks. Het werkt allemaal om een ​​film te maken die zich niet gebonden voelt door franchisebeperkingen en uiteindelijk op een coole manier aansluit bij het origineel uit 1976. up deze film is geslaagd als verontrustende en griezelige horrorfilm!

Best goede, onderhoudende, bovennatuurlijke film! Een film die speelt met idee van wat als je kind de gave bezit om dingen van gene zijde te zien. Het meest fascinerende zit ongeveer halverwege, wanneer het kleine meisje genaamd Thea (Thea Petrie) naar een occultist (Eileen Davies) wordt gestuurd, zodat ze kan worden getraind om haar gave te beheersen. Natuurlijk zijn er ook de meer bekende momenten van terreur; deuren die vanzelf sluiten en vergrendelen, vreemde geluiden en personages die vechten tegen onzichtbare vijanden. Wel speelt de regisseur een beetje op safe tijdens de meer schok-of-verontrustende scènes en de climax. Hier en daar had het verhaal ook iets beter kunnen worden uitgewerkt maar overwegend was het een fatsoenlijke film

Toegang tot onderwijs voor vrouwen en meisjes is niet een vanzelfsprekendheid in veel landen Diepgewortelde culturele normen en waarden of religieuze overtuiging maken het bijna onmogelijk. Zo ook in deze Kameroense film waarin de twaalfjarige Ekah (Faith Fidel) droomt om naar school te gaan, maar in het conservatieve vissersdorpje waar zij samen met haar vader Solomon (Kang Quintus) woont, is scholing voor vrouwen absoluut uit den boze. Als ze het verhaal hoort van Nobelprijswinnaar Malala Yousafzai, wordt Ekah zelfs nog vastberadener. Geen echt gezellige film maar het raakt de juiste snaren. Van vroege vreugde over de geweldige vader-dochterrelatie naar frustratie in het midden, hartzeer en wanhoop meer naar het einde en afsluitend met hoop en opluchting. Voor een film uit Kameroen is het best goed maar er zijn wel continuïteitsfouten en het acteerwerk is een beetje stroef soap-kwaliteit. Behalve de jonge Fidel die levert een indrukwekkende acteerprestatie. De film bezit ruwe randjes, is erg lang maar krachtig genoeg om een goede indruk te maken!

Een aan Caruso verslingerde kolonist met onrealistisch droom/ambitie, sleept een salonstoomschip over een berg of eigenlijk de inboorlingen slepen hem. Tja...en meer is het eigenlijk ook niet! In een rustig tempo met uitgesponnen scènes kijk je naar maar liefst ruim tweeëneenhalf uur film vol operamuziek en zonder werkelijk hoogtepunt. Je ziet mooie beelden van een schip op de rivier, de jungle van Peru, indianenstammen en een kinderlijke obsessieve sukkel. Misschien leuk dat regisseur Werner Herzog in ongeveer vier jaar deze levensgevaarlijke onderneming zonder trucages filmde maar ik had toch liever iets meer spanning en een kortere film gehad. Oké eerlijk is eerlijk als eenmaal zo verder is dat de boot de rivier opgaat ontstaat er wat spanning maar in het ellelange voorstuk en de afloop gebeurd maar zo weinig dat de film voor mij erg tegenvalt!

Deze film is de allereerste Apocalypsfilm over de nasleep van een nucleaire oorlog Slechts zes jaar na Hiroshima en Nagasaki. Daarbij is het voor de jaren '50 geen campy ding maar een verrassend donkere sci-fi film. Wel is regisseur/schrijver Arch Oboler meer geïnteresseerd in het menselijke drama en de spanningen die in de nasleep zouden ontstaan. Ondanks de praat-gedreven focus (regelmatig van het pseudofilosofische soort) van de film
viel de visuele kwaliteit van sommige scènes op. Hoewel de cinematografie simpel en formeel is, is de stadssequentie aan het einde behoorlijk luguber en sfeervol. De verlaten auto's, de licht trillende camera en zelfs de verspreide skeletten zorgen voor wat angstige beelden voor de kijker in de jaren '50. Daarnaast was er een opvallende meedogenloze donkere toon (welke film uit deze tijd liet een baby sterven?) De sciencefictionfilm werd in eigen beheer geproduceerd met een zeer laag budget. Het huis op een klif was de regisseurs eigen huis. Tja de vijftiger jaren dus zijn er de gebruikelijke Bijbelse verwijzingen . Er was zelfs het gedicht The Creation (1919) van de Afro-Amerikaanse dichter James Weldon Johnson, dat een eerbetoon brengt aan de grootsheid van de schepping. Misschien een beetje traag en ouderwets maar zeker het bekijken waard. Al was het maar voor het historisch belang.

De poster van de film belooft "de meest sadistische en sensuele slachting die het Westen ooit heeft gezien". Wat je als kijker krijgt, is een B-Western-productie met een beetje nepbloed en heel weinig 'sensueel' Zeker, er zijn een paar schotwonden en pijlen die het lichaam binnendringen, het start met een bedscène maar tenzij er ooit scènes werden uitgeknipt...is het op elk vlak nogal tam.

Verder is de film het verschrikkelijke standaard; een cowboy Ben Thompson (Robert Dix de schrijver van het plot) en een indiaan Yaqui-chef Setago die voorbestemd zijn om elkaar te ontmoeten. Verteld door ene verteller Mr. Death. (vermoedelijk later toegevoegd omdat de film kloppend te maken) Deze cowboy zoekt wraak omdat zijn vrouw werd gedood (op haar trouwdag nog wel, om het nog een stukje erger te maken) op een blanke indiaan met een bruin geschminkt gezicht, die als taak had op een paard op een heuvel te zitten en moeilijk te kijken.

Overal waar deze indiaan komt, vermoordt hij alle willekeurige blanken. Overigens, overal waar de cowboy komt, sterft ook iedereen. Waarom heet dit nog Five Bloody Graves? Tja deze film is nergens echt geweldig. Na wat gedoe met een Indianen-meisje (deze bruin geschminkt vrouw probeert niet eens te acteren) die is achtergelaten voor de mieren en de brandende zon en twee wapensmokkelaars, kom dan eindelijk de koets in beeld.

Echter gebeurt er dan ook niet heel veel bijzonders; een ​​ensemble van stereotiepe personages laten men kletsen, wat meer een excuus was als opvulling voor pijl en schietgevechten, ach zo komen ze aan een acceptabele speelduur. Misschien dat de Duitse nasynchronisatie het slechter maakte maar in de jaren dat de spaghettiwesterns-genre op zijn hoogtepunt was, tja was dit gewoonweg inferieur!

Tja...wat moet je hier van zeggen...? Ik weet niets over de populaire horrorvideogames waar deze film op gebaseerd is! Wat ik wel weet is dat dit een Blumhouse productie is. Dat betekent dat de horror voor alle leeftijden moet zijn en de commerciële aantrekkingskracht van een titel voldoende om mensen naar de bios te trekken!

Na een moeizaam productieproces van zo’n tien jaar kreeg regisseur Emma Tammi (van de intrigerende westernhorror The Wind (2018) de niet te benijden taak om het spelletje over de pizzeria/amusementshal waar vier Animatronics ‘s nachts een eigen leven lijken te leiden, om te zetten naar film.

Dit verhaal gaat over Mike, die worstelt met een incident uit zijn kindertijd en noodgedwongen een nachtbaantje bij Freddy Fazbear's Pizza aanneemt omdat hij zonder inkomen de voogdij over z’n jongere zusje verliest. Dat Mike daarvoor veel slaapt omdat hij gelooft dat de antwoorden in zijn dromen liggen, was niet echt een goed idee! Euh...maar er kwamen toch animatronics in voor? Dat ging een beetje als volg; Oh ja...dat is waar ook... ach dan voeren we even gauw wat slachtoffers op! Dat doen ze door amper bloed te laten vloeien om vervolgens weer netjes terug te keren naar voorgaande drama!

Wat film wel in zijn voordeel heeft, is de sfeervol locatie van het restaurant en de animatronische figuren Freddy, Bonnie, Chica en Foxy uit Jim Henson's Creature Shop. Hoewel de animatronics er op het scherm altijd geweldig uitzien, voelen ze nooit als een echte bedreiging. De film weet misschien de fans van het computerspel te vermaken maar voor horrorfans is gewoon tam en te kindvriendelijk.

Doordat in 1957 "Around the World in 80 Days" de Oscar voor beste had gewonnen, verschenen er begin '60 meer films die gebaseerd waren op het werk van Jules Verne. Deze film is gebaseerd op het eerste verhaal uit Verne’s “extraordinary voyages” series. De reis begint in Zanzibar, aan de oostkust. Daarna gaat het gezelschap verder naar het Victoriameer, het Tsjaadmeer, Agadez, Timboektoe, Djenné, Ségou en ten slotte St Louis aan de westkust. Toen het boek uitkwam (1863), waren verhalen over expedities in Afrika, een continent dat toen voor de meeste Europeanen nog een mysterie was, erg in trek. Bijna honderd jaar later was dit natuurlijk wel anders, laat staan in deze tijd. Daarom ziet de film er nu nogal gedateerd uit. Veel van de acteurs die "Afrikanen spelen" zijn in blackface en alle clichés over "donker Afrika" zoals speren, lendendoeken of tulbanden worden getoond. Ook Peter Lorre verschijnt in een brown-face rol en wel als "Ahmed," Hij is de leukste personage in de film maar zijn talent wordt vooral verspild. (lag dit aan de man zijn alcohol en drugsverslaving of aan de regisseur?) De ballon zelf was best cool. Echter heeft de film de grootste moeite om zich door de lengte van 100 minuten heen te slepen. Als product uit zijn tijd nog aardig maar meer ook niet!

Op MM staan welgeteld op het moment van schrijven 12 Zuid-Afrikaanse Sciencefiction-films. Inclusief deze, en dat is uiteraard niet veel! Uit die lijst zag ik ook al schrijfster/regisseur Kelsey Egan eerdere film, het fijne Glasshouse (2021) En net zoals die film hebben vervuiling en giftige stoffen de buitenlucht besmet. Echter in deze is het niet zo dat mensen binnen moeten blijven! Met behulp van een gefilterd masker of een duur medicijn van een farmaceutische gigant kan je wel naar buiten.

De in Kaapstad wonende Ella McPhee (Grace Van Dien, cheerleader Chrissy in seizoen 4 van Stranger Things) is een model waar het ondanks een lucratieve opdracht, even wat minder meegaat. Het is precies een jaar geleden dat ze haar moeder verloor en ze betrapt haar beste vriendin Gina met haar vriend Tully. Woedend gooit ze op een feestje een flesje met een blauwe vloeistof achterover. Iets wat uiteraard niet zo slim was!

Opvallend is dat terwijl de vorige film van de regisseur ingetogen en rustig was, dit was veel meer een adrenaline-aangedreven, hectische,-stijlvolle achtbaanrit met genoeg gevechten. Ze geef ook een mogelijke verkrachter kick-ass en voor wie met hem bekend is dat was Ryan Kruger, de Zuid-Afrikaanse regisseur van Fried Barry (2020) en Street Trash (2024) Sowieso zijn er naast de hoofdrolspeler nog een paar bekendere acteurs uit de Amerika te zien. JA moet zeggen dat dit over het geheel genomen een plezierig stukje futuristisch plezier was.

Na The Steel Helmet is dit de tweede Koreaanse oorlogsfilm die regisseur Samuel Fuller in 1951 uitbracht. Het uitgangspunt is redelijk rechttoe rechtaan; een ​​48-koppig Amerikaans peloton dat achterblijf tijdens de terugtocht van hun divisie om de vijandelijke troepen op een afstand te houden. De uitvoering is daarentegen dat niet!

De kijker wordt direct midden tussen de wrede omstandigheden waarmee de soldaten in het besneeuwde terrein worden geconfronteerd, gegooid. De film volgt de karakterdynamiek van sommige soldaten in het peloton en de rest van de cast werd aangevuld met de (onvermijdelijk in een oorlogsfilm uit de jaren vijftig) standaard-stereotypen. Ook beschrijft een voice-over regelmatig de innerlijke crisis van de gevolgde soldaten. Hierdoor komt de focus op de emoties van die mannen te liggen.

Het wil echter niet zeggen dat er geen actie was! Nee de actie werd zeker niet vergeten! Regisseur Fuller weet het beste te halen uit de middelen die hij heeft, spannende sequenties en actiescènes met veel camerabewegingen (naar verluidt een voorbeeld voor Martin Scorsese, Quentin Tarantino en Jim Jarmusch) Aan het einde is er zelfs een heus tankgevecht.

De film kiest geen partij en de Koreaanse en Chinese soldaten zijn even dapper en vindingrijk als hun Amerikaanse tegenhangers. Dit gebrek aan ideologische vooringenomenheid maakt de film een stuk beter dan veel andere oorlogsfilms. Misschien dat ervaringen van Samuel Fuller, hij was een onderscheiden soldaat in de Tweede Wereldoorlog, ook hierin meespeelde.

Het besneeuwde berglandschap is overduidelijk een studio-set en heel soms een off-set in L.A. Ach... er zijn zwart-wit-beelden en daardoor kan je redelijk wat verbergen. In de handen van een mindere regisseur was dit misschien overdreven dramatisch of een slechte film geworden maar niet onder Fuller Nee, deze film over de Koreaanse oorlog (1950-1953), is zowel interessant als vermakelijk!

Deze heerlijke avonturenfilm is gesitueerd in het middeleeuwse Lombardije, waar Burt Lancaster in de rol van Dardo Bartoli de strijd aanbindt met de Duitse graaf van Hesse Ulrich aka 'The Hawk' (Frank Allenby) Dit doet hij samen met de stomme smid Piccolo. Een rol van Lancasters trapeziumbuddy Nick Cravat. Dardo Bartoli is een soort combinatie tussen Robin Hood en de Zwitserse Willem Tell. Een avonturenfilm zonder dat er een schone jonkvrouwe moet gered worden kan natuurlijk niet en we zien dan ook Virginia Mayo als de schone Anne de Hesse. Origineel is het allemaal niet, Douglas Fairbanks en Errol Flynn hadden natuurlijk al eerder de rol van Robin Hood gespeeld maar de film levert genoeg spektakel om goed te vermaken. Onschuldige actie, mooie (filmstudio) decors, een heel schare aan illustere figuren houden de vaart in de film. Maar de film biedt meer want aangezien Lancaster en Cravat samen een tijdlang een bekende circusact vormden. Zien we dan ook nog wat leuke acrobatische kunsten. Cravat sprak trouwens in de film niet omdat zijn heftige New Yorkse accent nogal misplaatst zou zijn. Zeer degelijk en goed popcornvermaak uit de jaren'50.

De Burke & Hare-moorden uit het negentiende-eeuwse Schotland waren een inspiratie voor meerdere films. De eerste was het door Val Lewton geproduceerde The Body Snatcher (1945) destijds mochten de echte namen van de daders niet worden gebruikt. Een paar jaar later kwam The Greed of William Hart (1948) uit, deze werd geschreven John Gilling. Tja en twaalf jaar later maakte hijzelf deze Flesh and the Fiends. Opvallend omdat de film gevuld is met ongebruikelijk hoeveelheid naakt en geweld die eigenlijk meer neigen naar grindhouse-films. (al moet je wel de "Continental Cut" kijken) Dit betekent niet dat het voor doorgewinterde horror-fans grafische ver genoeg zal gaan.

Het acteren is eerste klas. Peter Cushing is uitstekend als Dr. Robert Knox, de dokter die geen vragen stelt als de ongure personen Burke en Hare, briljant gespeeld door George Rose en Donald Pleasence, het ene naar het andere 'verse' lijk aanbiedt. Pleasence krijg ook meer schermtijd dan Cushing en steelt hier de show. De B-verhaallijn richt zich op een student van Cushing's, gespeeld door John Cairney, die verliefd wordt op het barmeisje, gespeeld door de erg mooie Billie Whitelaw, misschien meer herinnert als de angstaanjagende oppas uit de originele The Omen (1976) Het zijn mede de redenen waarom deze film goed werkt.

De film is heerlijk uitgevoerd in sfeervol zwart/wit. De regisseur heeft een goed oog voor de plaatsing van de camera en de sfeer van het reilen en zeilen in de louche bars en bordelen komt goed over en de topless naaktheid, draagt ​​zeker bij aan de naargeestig sfeer. De sets zijn ook rijk en gedetailleerd. De film verdient dan ook veel lof voor het creëren van een geweldige sfeer. Dit is misschien wel één van de beste die regisseur John Gilling heeft gemaakt.

De film bezit door het thema van medische ethiek nog steeds een redelijk actueel onderwerp en door geweldige uitvoeringen en een meeslepende verhaallijn, raad ik de film dan ook van harte aan.