Opinions

Het is door de vele mislukte pogingen binnen het Found footage sub-genre dat ze een niet al te beste naam bezitten Echter soms kom er één langs (zoals deze) waar duidelijk is te zien dat het met veel liefde is gemaakt. Jazeker dit was een vermakelijke film over een (nep)documentaire die een (nep)productie van een found footage Bigfoot-film volgt. Oftewel een film over het maken van een horrorfilm, die op zijn beurt weer worden gefilmd door Franse filmmakers. Die chaos van het "Patterson Project", is de ware horror en lol in deze film!

Je volgt filmmaker Chase Bradner die graag zijn debuutfilm willen maken. Met de minimale middelen, een onervaren cast en crew, een onbedoelde schietpartij, een Alan Rickman-probleempje, een verwarring in Daniel Radcliffe en diverse paranormale activiteiten, is het onvermijdelijk dat de zeven dagen durende opnameperiode vrolijk ontspoort en tenslotte volledig uit de hand loopt.

Wat zo geweldig is aan de film, is dat naast de charme van de cast, het script de balans tussen de absurde omstandigheden, de verschrikkingen en de beperkingen van deelname aan zo'n lowbudgetfilm, en de schrik voor iets mogelijk demonisch weet te vinden. Het levert een behoorlijk geslaagde film op die speelt met het mockumentary-formaat zonder te verzanden in een gimmick. Saillant detail is dat bij de filmproductie is Radio Silence Productions betrokken...op het eerste plaats zei me dat niets maar dat zijn de (gedeeltelijk) de mannen achter Ready or Not, de twee "Scream"-films, en "Abigail"

Wie heeft er niet wel eens een frietje, cheeseburger of Big Mac bij McDonalds gegeten? Er zijn maar weinige mensen die niet hebben gedaan want het is erg makkelijk maar om te zeggen smakelijk...Na het zien van deze biopic over de oorsprong van het bedrijf McDonalds vraag ik me af...wat is er zo speciaal aan alles is geoorloofd ondernemen? Wat is daar de prestatie van...? Of is het hoe schofteriger en hebzuchtiger je bent juist hoe het symbool Amerika zich wil profileren? Ik vond het op slinkse wijze alle rechten overnemen niet echt een succesverhaal en gaf een nare bijsmaak! Of was dat juist de bedoeling? McDonalds mag dan wel de bekendste en grootste hamburgerketen ter wereld zijn zo'n grote prestatie is dat nu ook weer niet!! Standaard biografisch drama waar ik de urgentie niet van ziet.

De Bloomquist Brothers (regisseur Erik en co-scenarist Carson) bewijzen opnieuw hun genre-vaardigheden en het vermogen om verwachtingen te ondermijnen. Maar jammer genoeg weten ze blijkbaar met hun films (aan de cijfers te zien) alleen de" diehard" horrorfans te bereiken. En voor hen hebben de Bloomquist-broers opnieuw een slasherfilm afgeleverd die liefde voor het genre toont! Niet gek dat de regisseur bij mij zijn derde ruime voldoende weet te scoren

De film kiest ervoor om niet de gebruikelijke tieners te volgen maar ook de bewoners van het stadje Fairwood waar iedereen elkaar kent. Het is de vooravond van een lokale viering van stichters-dag en ook de burgemeestersverkiezingen staan weer voor de deur. Echter die verkiezingen roepen een verhitte passie op bij de bewoners en een van hen is een moordenaar met een masker en een gepoederde pruik Niemand van de stadsmensen lijkt veilig voor zijn hamer en snijwerk ...

Een gemaskerde en in een gewaad gestoken moordenaar, een slaperig stadje, vermoorde tieners, wie deed het...? Maar aan die bekende ingrediënten uit slasherfilms weet men verfrissend dingen toe te voegen. Te eerste is daar de slim gebruikmaking van de politieke achtergrond. Daarnaast ondermijnen de makers op een heerlijke manier wat de kijkers verwachten. De dingen blijken niet te zijn wat ze lijken en iedereen blijf een verdachte tot het einde. Zelfs als je denkt dat je het hebt geraden, is dat niet zo... niet helemaal.

Oh pluspunten voor de politiechef die op Kojak/Columbo-achtige manier onderzoek doet! Het is een slasher en dus zijn er ook verschillende goed uitgevoerde moordscènes. Niet iets echt speciaals maar ze zijn wel in beeld! Tja je kan natuurlijk altijd wel iets zoeken wat je niet aan staat; maar kleine bedenkingen terzijde, neemt het niet weg dat deze film het beter en met meer liefde weet te doen, dan vele films die door bekende studio's in de bioscoop worden uitgebracht en gemaakt zijn met grotere budgetten. Helaas worden dit soort films alleen door fans (h)erkent! Dus als je fan bent van slashers met geen groot budget, maar die absoluut goed en met liefde is gemaakt, moet je deze niet missen.

In suspense-films uit de jaren 50 zien we regelmatig twijfelachtige praktijken die vandoen hebben met wetenschap, antropologie of occultisme (of alle drie) en terwijl dat gebeurd zien we veel scenes waar mensen heen-en-weer lopen. Iets wat je in deze film dan ook zeker zal zien. Echter op één ding onderscheidt de film zichzelf wel-degelijk. De film is voor zijn tijd namelijk vrij luguber, bloed zal je niet te zien krijgen maar de demonstratie in de kerkerachtige kelder van hoe je een gekrompen hoofd maakt zijn van zichzelf toch zeer gaaf om te zien. Ook het personage Zutai (Paul Wexler) is voor zijn tijd best griezelig. Deze is door een oud gebruik van de Jivaro-stam onsterfelijk geworden. Om dit te bewijzen is zijn mond dichtgenaaid en hierdoor heeft hij geen lucht of eten meer nodig. Daarnaast zien we ook nog een lijk zonder hoofd en een scene die doet denken aan William Castle waarbij vier doodshoofden door de lucht vliegen. De cast levert prima werk. De show wordt echter gestolen door Henry Daniell (The Body Snatcher) die een zeer goede creepy Dr. Emil Zurich speelt. Regisseur Edward L. Cahn deed goed werk om in maar 70 minuten zoveel spanning op te wekken. Voor zijn tijd een wat ongebruikelijke film maar nu vooral geslaagde entertainment!

De titel 'de vierde soort', is een verwijzing naar het Classificatiesysteem van J. Allen Hynek. Wat inhoud dat Aliens iemand ontvoeren. Deze film handelt dan ook over ontvoeringen door Aliens! De film heeft een bijzondere vorm en is geconstrueerd als was het een onderzoek over mysterieuze gebeurtenissen en verdwijningen in het stadje Nome in Alaska. Er wordt regelmatig met split-screen gewerkt en zie je de werkelijke opname en de gedramatiseerde versie naast elkaar. Waarbij de zogenaamde ‘ware beelden’ ook niet ‘waar’ zijn. Echter vond ik het maar een halfslachtige poging om iets nieuws te verzinnen. Het verhaal was gewoon niet overtuigend genoeg. Verder kampt de film met hetzelfde probleem als vele in zijn soort (fake/found footage) er gebeurd te weinig. Ik kan daar eigenlijk maar weinig mee en zodoende moet ik concluderen dat het wel een aardige poging was maar niet iets wat ik ook echt goed vind!

"A whole lotta woman"

In de jaren zeventig waren vooral in Amerika blaxploitation populair. In de meeste gevallen betrof het hierbij misdaadfilms waarin Afro-Amerikanen de hoofdrol speelden. In 1973 wist regisseur Jack Hill (hij stelt mij nooit teleur) met Coffy (Jack Starrett's Cleopatra Jones was net iets eerder) een vrouwelijke tegenhanger van Shaft, furore te maken. Deze ‘Foxy Brown’ is de opvolger van die ‘Coffy’ Maar hoewel deze een herhaling is, vind ik hem wel aanzienlijk beter dan het toch geweldige eerste. Dat komt omdat dit verhaal wat serieuzer was. Wat de film wat donkerder en verontrustender maakte! Het deed de film uiteindelijk ook op de Sectie 3-video nasties lijst belanden.

De film bezit alle goede elementen van blaxploitation-cinema: seks, geweld, drugs, wraak en een buitensporige jaren 70-stijl. Pam Grier straalt charisma uit (ook al is niet de grootste actrice ter wereld) en is gewoon ongelooflijk goed in de rol. Foxy Brown is een Uber-coole chick; die als tegenstanderster van een blanke vrouw een avontuur beleeft als call girl Misty Cotton, terechtkomt bij een stel red-Necks die haar platspuiten met heroïne, een vechtpartij veroorzaakt in een lesbische bar en haar broer gewelddadig confronteert over de moord op haar vriend. Het is duidelijk een low budget-aangelegenheid maar toch bezit het een stijlvolle B-film charme.

Een verrassingsbonus is dat je ook in een cameo een veel jongere Sid Haig (met haar) ziet, die Foxy ontmoet in een bar en haar vervolgens meeneemt in zijn vliegtuig. Naast tal van 'edgy' en gedenkwaardige leuke citaten; “It’s as American as apple pie,” is er uiteraard ook een coole soundtrack van Willie Hutch. Foxy Brown is een iconisch personage binnen het Blaxploitation-genre en een inspiratie voor menig ander geweest! (o.a. Tarantino's Jackie Brown en de rapartiest met dezelfde naam) En met zo'n geweldige film snap ik ook waarom!

Deze derde film van regisseur Jaume Balagueró ([Rec], Darkness) is een goede onderhoudende horrorfilm. Vooral de goed gekozen locatie van het oude kinderziekenhuis, weet een heerlijke duistere sfeer te creëren. Donkere gangen en angstaanjagende geluiden wekken voldoende spanning op om de aandacht van de kijker vast te houden. Toch zijn er een paar manco's in de film. Zo zien we aan het begin van de film een jongen op onverklaarbare wijze een dubbele botbreuk oplopen. Waarna het eigenlijk gedaan is met zo'n beetje elke fysieke dreiging van het kwaad naar de kinderen toe. Het verhaal richt zich dan veel meer op het wel en wee van nachtzuster Amy (Calista Flockhart) Anders dan een commerciële keuze, waarom er gekozen is voor Ally McBeal-ster Calista Flockhart kon ik ook niet bedenken. Een toegevoegde waarde was ze zeker niet en deed het verhaal ook minder recht aan. Een Amerikaanse die haastig is opgetrommeld om als nachtzuster te komen werken klinkt niet erg logisch.Enfin... dit kan ook komen omdat ik niet zoveel heb met deze actrice. Amy is de heldin van het verhaal en daardoor was de uitkomst van de spannend bedoelde lift-scène waarin Amy met een patiëntje vast komt te zitten,vanaf het begin al duidelijk. Ook ontging mij een goede reden waarom de 2e verdieping (wel prachtig vormgegeven) vanaf eind jaren vijftig leeg is blijven staan. Gelukkig maakte de horror die zich concentreerde in de climax met het tonen van de ‘Mechanical Girl’ nog een hoop goed. Deze horrorfilm is verder vakkundig gemaakt en goed genoeg voor een avondje griezelen.

Prima thriller met een religieus/bovennatuurlijk tintje die het meer van de sterk acteerwerk moet hebben dan het verhaal. Een geslaagd regiedebuut van acteur Bill Paxton. Wanneer een man (Matthew McConnaughey) tegenover de FBI (Powers Boothe) de identiteit van een lang gezochte seriemoordenaar prijs geeft: blijkt dit zijn vader(Bill Paxton). Maar zoals mij al veel te snel duidelijk werd, verloopt dit in flashback-vorm vertelde verhaal natuurlijk anders dan verwacht. De spanningsopbouw van het verhaal is goed, maar het wordt in het midden wat eentonig, om dan wel weer af te sluiten met een onverwacht zeer sterk einde. Mensen die het niet al té eng willen, kunnen hier dan zeer goed naar kijken.

Heerlijke excentrieke film van regisseur Lenny Abrahamson. Het verhaal gaat over Frank de frontman van de avant-gardeband The Soronprfbs die zich verstopt in een hoofd van papier-maché en samen met zijn band terugtrekt op het Ierse platteland om een album op te nemen. Door de ogen van een nieuw bandlid, de muzikaal talentloze Jon (Domhnall Gleeson), kijken we naar de gebeurtenissen. Dat verhaal van Frank is losjes gebaseerd op de ervaringen van journalist Jon Ronson. Hij schreef een boek over zijn ervaringen als bandlid bij de cultsensatie Frank Sidebottom (alias van Chris Sievey) Oh Blimey Big Band, waarbij de frontzanger zich ook verstopte onder een groot hoofd. Dat klinkt meliger dan het is, want Frank is eigenlijk tamelijk melancholiek. Om een idee te krijgen van hoe vreemd de film is: onder het masker van de titelfiguur gaat niemand minder dan Michael Fassbender schuil, althans dat zullen we dan maar aan moeten nemen afgaande op zijn stem en beweging. De grote acteur is bijna de gehele film dus niet te zien. De film is verder grofweg op te delen in twee delen. Het eerste deel is zeer komisch en bedoeld om de band en haar gekke rituelen te leren kennen, maar het tweede deel gaat onverwachts de diepte in. De kijker krijgt een spiegel voorgehouden en stipt meerdere thema’s als roem, de muziekindustrie, social media, authenticiteit en psychische ziektes aan. Ook alle andere karakters zijn fantastisch en maken de film compleet. Dat resultaat past in geen enkel hokje en is eigenlijk ook niet met een pen te beschrijven.

Totaal niet bevallen! Heb een broertje dood aan dit soort films!

Deze film doet precies,(al werd bewezen door een paar latere films dat het soms wel kan) waarom ik komedie in een horrorfilm niet vindt werken. De film draait namelijk alleen maar om het leuk doen. Humor die voor mij ook nergens maar leuk wil worden en goede horror...tja die is er niet. Wat rest is een melig misbaksel die parodieert op Frankenstein en ondertussen met tiener-dijenkletsers grappig probeert te zijn. Zo zijn er neppe scènes met ontploffende hoertjes, en een man wiens hoofd getransplanteerd wordt op een vrouwenlichaam en flauw zinnenspelingen op seks. Ik heb dan ook nergens om deze zoutloze grappen en grollen hoeven lachen. Ik doe het bijna nooit maar binnen 15 minuten had ik de film een tandje sneller staan want anders was er geen doorkomen aan! Vermoedelijk is het alleen maar bekijkbaar als de alcohol inname hoog is. En tja, het helpt natuurlijk ook om wat mannen af te leiden met ontblote vrouwenborsten, het maskeert slim het slechte acteerwerk en nog slechtere special effecten. Deze troep is voor mij duidelijk eens maar nooit, nooit meer!

Heel lang geleden (pakweg 20 jaar) had ik deze film al eens bekeken en nu wederom een review. De film is en blijf gewoon een van de beste klassiekers. Verder is denk ik zo`n beetje alles wel over deze film gezegd. Die scènes met het meisje bij het water en de brandende molen blijven gewoonweg supergoed! Naar zoveel jaar nog steeds fijn om hem te herzien.

Deze groots opgezette verfilming van Guillermo del Toro blijft meer trouw aan het literaire bronmateriaal. (maar niet helemaal) Wel in de manier waarop het verhaal verteld wordt; als een raamvertelling waar op een schip op de noordpool, eerst de schepper Victor Frankenstein (vond dit niet bepaald goed gespeeld door Oscar Isaac) zijn versie van de feiten verteld, daarna neemt het monster (prima vertolkt doo Jacob Elordi) het woord. Het tweede gedeelte van de film is ook het beste gedeelte! De regisseur kreeg voor Mary Shelley's klassieker uit 1818 een slordige 120 miljoen dollar. Echter om hetzelfde verhaal dat al op zoveel verschillende manieren is verfilmd, op zo'n klassieke Hollywood te zien...ik had wel een verrassendere versie verwacht. Net zoals Frankensteins schepsel is deze film ook een wonderbaarlijke creatie. Uit de kostuums en het production design spreekt een liefde, maar je kunt je afvragen of die echt nog zo nodig geschapen moest worden?

Och dit is niet de slechtste monsterfilm. Maar er gebeurt gewoon niets. Ja Boris Karloff is aanwezig! Ditmaal in de rol van de schepper Baron Victor von Frankenstein, die als betaling voor het filmen in zijn familiekasteel een atomaire machine ontvangt om zo de heropleving van het Monster te bewerkstelligen. Regelmatig zijn er verwijzingen naar de Holocaust en hey... het zijn de jaren '50 dus pas op...voor atoomtechnologie en stralingsvergiftiging. De impact van monster is...bijna nul want wie is er bang voor een mummie van toiletpapier? Tja...ontzaglijk veel gepraat en te weinig actie maken dit niet echt goed! Toch ziet er goed uit en is er een leuke gotische sfeer. Dus ergens op een verloren zondagmiddag is het met deze monsterfilm nog aardig vertoeven

Ondanks wat gebreken zag ik toch opvallend veel leuke elementen! Het verwachten van bloed in een Hammer-film is bijna zoiets als op je kop gaan staan en wachten tot je sokken afzakken. Maar er is genoeg horror en elementen voor de oplettende kijker. Sowieso is er vrijwel elke keer als je de guillotine zag, een lekker en zeer effectief griezeligheid. Hoofden rollen er ook! En Igor was ditmaal een vrouw!

Ze proberen dan ook niet weer hetzelfde geijkte verhaal te vertellen maar wordt hier Dr. Frankenstein in zekere mate een ondersteunend personage en wordt het verhaal grotendeels overgenomen door de personages van Hans en Christina. Er was bijna regelrechte Science-fiction te zien; want de dokter houd zich bezig met cryogene experimenten, het creëren van krachtvelden en het vangen en transplanteren van zielen. Dat was heerlijk om te zien! Alhoewel dan weer niet zozeer horror!

Het tweede gedeelte staat meer in het teken van wraak Gehandicapte Christina verrijst als een bloedmooie Christina. En... euh, wacht eens even...nu ga ik toch vermoeden dat er in de film is geknipt! Want er was niets te zien van een verrijzenis! Terwijl op menig poster te zien is dat Susan Denberg, bewusteloos op de laboratoriumtafel ligt! Dat was dus wel erg raar! Maar niet te lang getreurd want naast een leuke verschijning was miss Playboy Playmate 1966 in het tweede gedeelte ook erg leuk als femme fatale.

Met een zeer coole draai aan het Frankenstein-verhaal doordat het was, is dit zeker geen verkeerde film. Een stukje beter dan de vorige Frankenstein-film en zeker interessanter dan The Evil of Frankenstein.

Tegenvallende film. Beide monsters komen weer tot leven of zijn het nog. En de een gekke dokter wil ze vernietigen maar kan het niet. De film heeft maar weinig om het lijf. En echt memorale scene`s zag ik niet. Bela Lugosi als het monster vond ik trouwens ook niet echt sterk.

Lon Chaney Jr. deed dan wel weer prima als de Wolf Man.

Laten we één ding vooropstellen: om écht flink te (modern) griezelen ben je bij dit soort Hammerilms aan het verkeerde adres, deze film ontvouwt zich zelfs meer als een thriller-drama dan als een monsterprent. Waarbij snel duidelijk wordt dat voor deze film Hammer weer teruggrijpt naar de oude opzet van een Frankenstein-film maar dan zonder een echt creatuur-met-twee-bouten-in-de-nek.

De rollen zijn hier veel meer omgedraaid, Peter Cushing is de gruwel die hospita Anna Spengler en haar verloofde Karl chanteert om aan zijn experimenten mee te werken. En als de mooie hoogblonde Veronica Carlson in haar nachtjapon rond loopt wordt ze zelfs verkracht door baron Frankenstein (niet R-geclassificeerd) Een beetje een opmerkelijke scene gezien de relatief tamme actie van de rest van de film.

De aardige gore is beperkt tot het laboratorium, behalve een scène waarin een waterleiding breekt en een lijk uit de tuin springt en de openingsscène als een Chinese doos/ton opvalt. De tweede mooiste en efficiëntste scene in hele film. Uiteraard zijn er ook de nodige minpuntjes en onduidelijkheden in het verhaal. Het komisch optreden van het politieduo had voor mij nu niet echt gehoeven! Daarnaast veel aandacht voor de dramatische zielenroerselen van Dr. Brandt.

Het verhaal is nog wel aardig, maar veel te langdradig, en zoals het een Hammer-productie betaamt komt ook het visuele aspect nog prima uit de verf. Echter is duidelijk de koek op met deze vijfde Frankenstein -film van de Britse Hammer filmstudio.

Tja...dit is domweg de standaard found footage-mockumentary. Je weet wel...verschillende personages verslaggeefster, cameraman, geluidsman gids en wetenschapper gaan naar een arctische omgeving om één of ander monster te vinden....en tot het einde gebeurt niets. Ja wat geluiden, overhoop gehaald kamp en een dode...verwacht geen creature feature want is bijna enkel en alleen de found footage-sugesstie…Wel is dit één van de wat betere want het acteerwerk, het scenario, de montage, het camerawerk en locatie, dragen allemaal bij aan een kijkbare film. Het beweert of vraag zich eigen af; Wat als het monster van Frankenstein op feiten is gebaseerd en nog steeds leeft in het het hedendaagse Noord-Canada? In ieder geval bevat deze dus ook wel wat achtergrondinformatie. Je kunt slechtere found footage horrorfilms treffen en je moet er van houden maar deze was tenminste (voor mij) aardig genoeg.

Deze nu al minste drie keer gekeken en ik krijg er maar geen genoeg van! Een cult- klassieker. Had hem in 2013 ook in mijn top10 staan maar zag nu dat ik hem nog geen sterren had geven. Dus bij deze even goed gemaakt! Wist ook niet dat het van een nederlander was. Niet dat dat iets af doet aan de film. Ben zelfs blij dat er ook nog dit soort films van Nederlandse bodem komen! Samen met Tom Six`s human centipede hoort dit voor mij bij de toppers van Nederland! Heerlijk ziek! Briljant, nazi zombots in een soort groezelige found footage film. Het soort film waar Tarrantino verzot op zal zijn!

Om eerlijk te zijn is het niet zo goed als Steve Kostanski’s vorige horror-komedie, Psycho Goreman, maar het is nog steeds opvallend en redelijke wat fun. Kostanski maakt onderdeel uit van Astron-6 en wordt door mij zeer gewaardeerd vanwege zijn uitstekende praktische effecten die aan van alles heeft gewerkt, van zijn eigen werk The Void, Leprechaun Returns. Psycho Goreman via 'Crimson Peak, Suicide Squad en 'Star Trek: Discovery' naar het recentelijke In a Violent Nature.

Deze Kostanski's film opereert sowieso wederom op een eigen euh…tja laten we het omschrijven als... golflengte. Er is niet echt iets wat er op lijkt of waar het mee is te vergelijken. Het doet denken aan Ghoulies,(specifiek Ghoulies Go to College) Gremlins, Critters of Puppet Master. Maar Er is niets engs aan de duivelsrode, paars-punkharige Frankie Freako en zijn vriendjes Dottie Dunko en Boink Bardo uit Freakworld.

Terwijl de doorsnee yuppie Conor, met zinnetjes als ‘in godsnaam’, en handjes wil vasthouden met zijn mooie vrouw in sexy lingerie meer doet denken aan maffe komedies als Munchie of anders Drop Dead Fred, Revenge of the Nerds of Dude Bro Party Massacre III Een terugkeer naar de 'tiny terrors'-films van eind jaren '80 en '90 met charmant grof poppenspel en praktische effecten.

Enfin een televisiecommercial voor een 1-900 partyhotline, gehost door een louche goblin-ding genaamd Frankie Freako, belooft je leven opschudden. Dat is precies wat er gebeurt in deze film, non-stop gezinsvriendelijke kattenkwaad door poppen die zich uitleven op een jaren 80-manier. Maar liefst 40% van de cheesy humor van de film hangt af van hoe leuk het is om mensen gekke dingen te zien doen...!

Ondanks dat Kostanski meewerkt aan films met grote budgetten is dit low-budget productie en geldgebrek wordt hier, in ieder geval als een uitdaging beschouwd om nog inventiever en creatiever te zijn. De Freakos zijn geen elegante poppen, ze bestaan uit gevormd schuimrubber maar zijn wel opvallend. En tijdens de climax worden er extra poppenmodellen, de thuiswereld van de Freakos en zelfs een groot monster op het scherm getoverd!

De film is bedoeld om niets anders te doen dan dom, en gek te doen met één man en drie onaangename Freako's. Het is niet helemaal mijn ding maar Kostanski's innovatieve kunstenaarschap met praktische effecten staat nog steeds als een huis!

Er zijn films die, ondanks hun gebrek aan budget en ervaring bij de filmmakers, uitblinken in durf en creativiteit. Dit is zo'n poging van een beginnend filmmaker. Met de vraag; "Wat is er in vredesnaam aan de hand?" Is het zo anders? Neuh, eigenlijk ook niet, maar de film vraagt net iets meer je aandacht. Het weigert namelijk om voor snel te gaan en zeker aan het begin is het geheel niet duidelijk wat er nu speelt. Oh en ondanks, er wel een futuristisch element is, is het ook géén scifi! Er zijn hier vier parallelle verhalen die ogenschijnlijk los van elkaar staan maar geleidelijk samenkomen in een verrassend conventioneel einde.

Het eerste personage (waar de film mee begint) woont in de steam-punk-achtige metropool "Meanwhile" Een wereld waar kerk en staat één zijn. De atheïstische Jonathan Preest (Ryan Phillippe met een film-Noire voice-over) wil wraak nemen op "Het Individu" In het huidige alledaagse Engeland volg je het tweede personage, de kunststudente Emilia (Eva Green), die suïcidale situaties verzint om te filmen en een moeilijke relatie heeft met haar moeder. Derde persoon is de onlangs afgewezen bruidegom Milo (Sam Riley), die denkt dat hij zijn jeugdliefde, de roodharige Sally (wederom Eva Green) heeft herontdekt. En vierde personage is een kerkvoogd van middelbare leeftijd uit Cambridge (Bernard Hill) die op zoek is naar zijn vermiste zoon.

Dit is vooral een zeer Britse film, zowel qua toon als qua aanpak. Regisseur Gerald McMorrow neemt vooral risico door vier verhalen, rond vier afzonderlijke karakters, over twee verschillende werelden, met aan het begin zonder enige vorm van link te presenteren. Er zijn wat ruwe kantjes maar het wil vooral je hersens aan het werk zetten. Verwacht dan ook géén popcorn-werk! Toch is dit hoe dan ook een sfeervol, stukje cinema met een solide cast, de acteurs zijn een deel van de reden waarom het zo intrigerend is, die tenminste iets anders durft te bieden!

Deze stond als één van de weinige films op mijn(must-see)lijstje om te kijken. En dat is me absoluut niet tegen gevallen! Het begint met een zeer sterke opbouw. We ontmoeten één voor één de personage van het circus. En waar het eerst allemaal gemoedelijk verloopt blijkt algauw dat er steeds meer dreiging ontstaat. Wat uiteindelijk resulteert in een angstaanjagende eindspel. Zoals de “Freak” door de modder kruipen was rondweg om de koude rillingen van te krijgen. Ondanks zijn leeftijd een nog best actueel thema. TOP-film!

Tja dat Spielberg’s competitie-show 'On the Lot' waarin regisseurs streden om een deal bij DreamWorks, deze samenwerking tot stand heeft gebracht, is toch wel positief! En deze eerste samenwerking is eveneens het beste wat de heren tot nu toe hebben gemaakt! Denk dat je wel kan spreken van een low budget-Spielbergiaanse film. Maar het resultaat is zeker wel geslaagd!

De film begint in eerste instantie als een soort suspense-thriller waarin de vader zijn dochter verbiedt om ooit het huis te verlaten omwille van een bedreiging van buitenaf. Wat is hier aan de hand? Vertelt hij de waarheid of is hij paranoïde? De film is dan ook erg spannend en zowel de kijkers als de personages krijgen steeds net genoeg informatie toegereikt om verder te puzzelen.

De film haalt het maximale uit zijn lowbudgetsetting, met goede acteerprestatie van de jonge actrice Lexy Kolker(deed een beetje denken aan Drew Barrymore in Firestarter) terwijl Emile Hirsch en Bruce Dern op de achtergrond haar voorzien van goed tegenspel. Ook de special effecten zijn (zeker gezien het bescheiden budget van de film) uitstekend, misschien zelfs wel indrukwekkend te noemen!

Nadeel was wel, dat eenmaal bekent wat er aan de hand was, het linea recta toewerkt naar een onontkoombare goed einde.

Tjonge wat was dit een geweldige andere kijk op het body-swap-verhaal ... we verwisselen een verlegen tienermeisje met een seriemoordenaar ... NOT! Zucht wat een uitgekauwd standaard Hollywood concept was dit..? Tja meneer Jason Blum we hebben een erg goed idee... we zouden graag ditmaal Disney's Freaky Friday willen combineren met Friday the 13th. Ach ja na het ‘High concept’ van seriemoordenaar gecombineerd met 'Groundhog Day' waarom niet...een ‘body swap’-film met seriemoordenaar? Oké het begint nog aardig en vloeit er nog wat bloed, maar na de gedaanteverwisseling neemt voorspelbare humor de overhand. En in de climax is het bloed dan ook geheel opgedroogd. Nee als het op griezelen en gore aankomt, dan is de film tergend fantasieloos. Het script verspilt daarnaast tijd en vaart in het uitdiepen van clichépersonages en komt niet verder dan een reeks flauwe grappen. Niks kan een lengte van twee uur rechtvaardigen, ik heb die tijd dan ook veelal gapend doorgebracht. Terugkijkend op de film dan waren er slechts een paar moorden hier en daar verweven met middelmatig dialoog en acteerwerk en de traditionele en verwachte en vervelende jump scares en humor. Ik vind het eigenlijk een verschrikkelijk woord om te gebruiken maar bij deze film kan ik niet anders want dit was gewoon saai!

"Dude, that goalie was pissed about something"

Uiteindelijk kwam de film toch...! In 1993 aan het einde van Jason Goes to Hell (part 9) zag je dat de handschoen van Freddy Krueger het masker van Jason Voorhees de grond in trok. Pas 10 jaar later is het zover als Freddy Krueger (Robert Englund) de hulp in roept van Jason Voorhees (geen Kane Hodder maar Ken Kirzinger) om Elm Street opnieuw te terroriseren. Dit loopt uiteraard uit de hand omdat beide killers immers op dezelfde 'doelgroep' jagen. Tja, en uiteindelijk met twee concurrerende slachtmachines leidt dat tot een confrontatie!.

De surrealistische droommoorden van Freddy worden afgewisseld met het recht-toe-recht-aan-hakwerk van Jason. Dit werkt erg goed! Tussen die actie door is er ook ruimte voor aardige humor en nostalgische verwijzingen uit beide reeksen en...naar andere horrorfilms. Jason bezat altijd meer moorden dan Freddy en die formule wordt ook hier behouden. TOP! Veel van die moorden bestaan wel uit mindere CGI-momenten (OMG de CGI van Kelly Rowland die haar neus verliest) Maar goed uiteindelijk levert de film ruimschoots af wat de titel belooft en zorgt de film voor veel kijkplezier!

Voor mensen die denken dat dit een hapklare actiefilm allá John Wick is, zal heftig teleurgesteld zijn! Nee, het gaat om de nieuwste en zesde film van de eigenzinnige Britse filmmaker Ben Wheatley. In zijn vorige film High-Rise beperkte hij zich nog tot een flatgebouw nu in zijn nieuwste zoekt hij het nog kleiner op: een verlaten pakhuis. Niet alleen het speelveld is ingeperkt, ook het verhaal wordt teruggebracht tot de absolute basis: één lange schietpartij. Als een groep mannen, gekleed in jaren zeventig pakken, bijeenkomt voor een wapendeal in een afgelegen loods in Boston, dan weet de doorgewinterde kijker het wel: dat wordt schieten. Dat gebeurt dus ook. Al zet deze mislukte deal niet, zoals gebruikelijk is in dit soort misdaadkomedies, een hele reeks gebeurtenissen in gang. Nee, dit is het: negentig minuten lang schieten de twaalf personages op elkaar, in een oude fabriek. Soms misschien iets te langdradig maar die schietpartijen zelf zijn ook niet de opzet van de film, alles ertussenin wel. Dat blijkt soms ook uit het feit dat raak schieten van korte afstand niet lukt. Uiteindelijk zijn het de heerlijke gitzwarte duivelse grappen, van die fijne typische Britse humor, waar het omdraait. Hierdoor is ook de vergelijking met Quentin Tarantino’s ‘Reservoir Dogs’ (1993) nooit ver weg. Misschien niet de meest ambitieuze of beste film die Wheatley heeft gemaakt. Maar een vermakelijk anderhalf uur aan bizarre-entertainment blijft Free Fire zeker.

Historische drama dat het verhaal vertelt van Newton Knight die in de staat Mississippi een vrijstaat sticht en aldus weerstand biedt tegen de vechtende partijen tijdens de burgeroorlog. Regisseur Ross nam het niet zo nauw met de geschiedenis. Newton Knight heeft weliswaar echt bestaan en is de boekjes ingegaan als een voorvechter van rassengelijkheid, maar de weg ernaartoe is in deze film grotendeels uit de dikke duim gezogen of op zijn minst geromantiseerd. Het loopje met die werkelijkheid kan Ross nog wel vergeven worden, maar de rommelige verhaalvertelling, waarbij strijd en drama elkaar opvolgen en aanvullen, zonder dat er echt een goed ritme inkomt is hem echter wel aan te rekenen. En dan waren er nog de flashforwards waarin één van de nazaten van Knight wordt gevolgd tijdens een proces. Deze waren volstrekt zinloos en haalde je zelfs meerdere keren uit het verhaal. Aan hoofdrolspeler Matthew McConaughey en de rest van de cast ligt het allemaal overigens niet. Zij laten solide acteerwerk zien. Als Ross met meer subtiliteit de mentaliteit van het door oorlog verscheurde Amerika van de negentiende eeuw had getoond was dit waarschijnlijk een zeer goede film geweest. Nu is het vooral een sfeervolle film die zwaar leunt op een te dramatische plot. Gelukkig blijft de film wel gevrijwaard van de meeste patriottisme.

Blindelings (horror)films in gaan levert een hele reeks "niet zo goede" films op, maar één keer in de zoveel tijd, kom je dan zoiets als deze Australische film tegen! Met een redelijk geloofwaardig verhaal over hoe een freelance filmeditor wanhopig werk probeert te vinden om de rekeningen te kunnen betalen. Zodoende doet ze de montage van "pornofilms" totdat ze een lucratief ander aanbod krijg. Maar zijn het goedkope horrorfilms of echte "snuff-films" ? In zijn basis is het een langzaam op gang komende psychologische afdaling in wanhoop en waanzin. Daarom moet deze film gedragen worden door goede hoofdrolspeelster, en Nicole Paster doet dat inderdaad bewonderenswaardig. Een ​​klein minpuntje is dat de speelduur net iets te lang aanvoelde. Maar ach...verder is het een goede film die je vanaf het begin tot aan de laatste seconde boeit. Misschien eenvoudig in zijn idee, maar ruimschoots memorabel in de uitvoering.

Regisseur Charlie Steeds heeft al een redelijk oeuvre en reputatie opgebouwd met zijn genrefilms. Hij weet met een beperkt budget toch leuke of geode dingen te doen. Voor zijn nieuwste project waagde de filmmaker zich naar Noorwegen om een Lovecraftiaanse creature-feature te filmen.

Degenen die Lovecraft een beetje kennen, zullen de vele referenties niet ontgaan! Het bevat Deep Ones en een schip genaamd de HMS Innsmouth, dat op zoek is naar een ander verloren schip genaamd HMS Eibon. (Hyperborea -Clark Ashton Smith) en er zijn viswezens (ichthyoïden) en een vreemd Arabische boek.

Is het een geweldige Lovecraftiaanse horror ? Nee. Is het leuk? Ja. En voor een kleine studio met lage productiewaarden was het een vrij solide eenvoudige monsterfilm. Het scenario weet voldoende spanning te brengen, met aanvallen van wezens, verraad en waanzin. Het acteerwerk varieert van behoorlijk tot Beatrice Barrilà die met haar dikke Italiaanse accent niet heel veel indruk maakt!

Tja, door budgettaire en niet voldoende onderzoek waren er ook slordigheden; Er zijn namelijk geen bergen in het Noordpoolgebied, er is een driemaster te zien maar van binnen zie je ijzeren balken met bouten of musketten in dezelfde tijd als de grammofoon??? Ach de ichthyoid-beesten zijn tenminste wel van de ouderwetse mannen-in-pakken (Helemaal te gek!) en meer dan uitstekend

Alleen wou ik dat Steeds het gore-gehalte wat meer had verhoogd! De Ichthyoids hebben vervelende tanden en klauwen, maar de resultaten van hun aanvallen zijn niet al te bloederig of goed te zien! Het zou interessanter zijn geweest als de filmmakers wat meer budget hadden gehad maar zoals het er nu uitziet, was het wel een solide manier om negentig minuten door te brengen!

Het grauwe New York van eind jaren '60 (begin jaren '70) met zijn pornobioscopen en groezelige bars, waar hoeren en dealers rondhangen en waar dode bedelaars in de portalen bleven liggen. Tegen die achtergrond werken Jimmy "Popeye" Doyle en zijn partner Buddy "Cloudy" Russo als rechercheurs van de narcoticabrigade. Gene Hackman en Roy Scheider vertolken daarmee rollen die zijn gebaseerd op de politiemensen Eddie Egan and Sonny Grosso, die in het echt het onderzoek naar het onderscheppen van een heroïnelevering uit Frankrijk te maken kregen. Elk facet van politiewerk komt langs; aanwijzingen zoeken, observeren van een verdacht pand, afluisteren en het schaduwen. Niet altijd het spannendste werk. Daarom werd voor de film de vrijheid genomen om achtervolgingsscènes en schietpartijen toe te voegen. Wat uiteindelijk resulteerde in een van Hollywoods spectaculaire achtervolgingsscènes. Een ander opvallend aspect van de film is dat het er door een documentaire-stijl er realistisch uitziet. Dit kwam ook omdat men onder het budget van 2 miljoen moest blijven en daardoor regelmatig direct op locatie werd gefilmd zonder figuranten of soms zelfs zonder (of maar gedeeltelijke) toestemming. De film is misschien daardoor ook niet altijd even goed uitgewerkt (flink aantal maffialeden bij elkaar brengen voor een schietpartij?) maar het is een prima misdaadthriller.

Bloederige romantiek

De film begint een beetje zoals elke andere romantische komedie, een meisje Noa (Daisy Edgar-Jones) heeft een vreselijke date met een man met wie ze een match had in een app. En terwijl je de vermoeiende wereld voor vrouwen van moderne dating ziet ontmoet ze in de supermarkt de aantrekkelijke en charmante Steve aka mr. perfect. Whoa...alarmbellen! Want het valt natuurlijk niet te ontkennen dat Steve foute motieven heeft. En als het dan mis gaat rollen plots de openings credits over het scherm.

Vanaf dan is Fresh iets heel anders...een horror die mede door de popmuziek ook wel wat weg had American Psycho's Patrick Dateman (flauw woordgrapje) Zonder de regie van Mimi Cave, haar speelfilmdebuut, betwijfel ik ook of de film zo goed zou werken. Ze maakt dit zowel ongemakkelijk als vermakelijk. Het tweede waarom deze film slaagt is door de twee leads; de erg goede innemende prestaties van Daisy Edgar-Jones, een atypische horrorheldin en het charisma en passende afstandelijke spel van Sebastian Stan.

Jammer is de keuze om met de gruwelen niet voluit te gaan! De film waagt zich nooit ver van de veilige haven. Veel in de film is niet in beeld en werkt met suggestie. Op zich niet eens een probleem maar hier roept de film gewoon om meer over-de-top bloederigheid. En ondanks een looptijd van bijna twee uur roept de film ook wat vragen op waarvoor het nooit de moeite neemt om ze te beantwoorden, tenzij er natuurlijk een vervolg in pen zit? Ach het zijn verder kleine opmerkingen aan het prima beginnende filmwerk van Mimi Cave