Opinions

Lowbudget horrorfilm die zich afspeelt in een verlaten katholieke school, Het verhaal draait om een groep christelijke jongeren die dit gebouw moeten schoonmaken en uiteindelijk te maken krijgen met drie vervloekte nonnen, die hun ziel aan Satan hebben verpand in ruil voor "straf past bij de misdaad"-achtige capriolen. De effecten en ook enkele CGI-visuele effecten zijn enigszins bloederiger maar ook best goedkoop zodat ze maar weinig indruk maken. Ach vond het een oké rechttoe rechtaan lowbudgetfilm met een jaren 70 en 80-sfeertje (ergens in de verte is er een Italiaans stijl en flair) maar het is niet bepaald memorabel,

Ik dacht dat de film "Flight 404" iets te maken zou hebben met vliegtuigen of luchthavens, maar dat is niet het geval. De film gaat over Ghada, een Egyptische vrouw met een zondige achtergrond die op de drempel staat van de hadj-reis, maar er ontstaan ​​problemen die haar reis verhinderen en haar dwingen de onopgeloste problemen en verborgen geheimen uit het verleden onder ogen te zien. Vermoedelijk wil de film daarmee iets zeggen over het geloof. Technisch is het best goed geproduceerd, maar uiteindelijk is het ook een beetje een doelloze film; Het verhaal is vlak. Er zit weinig diepgang in. Het is behoorlijk repetitief, onnodig dramatische en het zit tegen het soapgehalte aan. Maar actrice Mona Zaki deed het niet eens zo heel slecht en vond haar erg op Sandra Bullock lijken. Helaas...was de film verder te teleurstellend.

Oei dit was gewoon slecht en vrij standaard. De synopsis was natuurlijk al flinterdun. De claustrofobische setting van het vliegtuig en een groep mensen die tot elkaar veroordeeld zijn. Tja en als de uitwerking dan ook te wensen over laat... Je ziet...euh hoort de persoonlijke sores van de personages. Wat dus een hoop soapachtige verwikkelingen zijn. En zo belandt je algauw bij een half uur voor tijd, waar je op een paar dun gezaaide standaard schrikmomenten, nog niets bijzonders heb gezien. En dat terwijl de reden van de problemen best een interessant gegeven was maar daar gebeurt weinig mee. De ontknoping was al even on-origineel en beroerd... of dat er opeens snel een einde aangebreid moest worden. Tja deze film ben ik in een oogwenk dan ook weer vergeten.

Tja...als je een goede film wil kijken...kies je natuurlijk niet voor deze met hapgrage alligators! In Louisiana staat een orkaan op het punt om los te barsten. Een gevaarlijk gevangene-transport (hoe gevaarlijk, nou mocht je het strafblad niet hebben gelezen, vertellen ze dat ook nog even!) kan door de weersomstandigheden niet verder reizen (die domme bewakers checken ook nooit de weerberichten) en zoeken onderdak bij de slechtst voorbereide plek in omgeving, het lokale politiebureau dus!

Als je bij dat eerste stukje plot direct aan "Crawl" denkt en bij het tweede aan" Assault on Precinct 13" ben je niet de enige. Maar die overeenkomsten zijn natuurlijk geheel toevallig...knipoog...en criminelen die samenwerken...natuurlijk niet DUH? Toch is er nog iets leuks aan. Het deed me een beetje denken aan het soort film van ongeveer tien jaar geleden, toen Lionsgate of SyFy Channel een krap genoeg budget uittrokken om net tot acceptable anderhalf uur B-film te komen. Denk dat ik de laatste tijd toch ook iets teveel van die achtertuin-producties voorbij heb zien komen.

Wat de alligators betreft, die lijken van scène tot scène van grootte te kunnen veranderen en zijn CGI en helaas ook niet erg overtuigend. Hele magazijnen met kogels worden erop afgevuurd maar tja...CGI...daar gaat het natuurlijk dwars doorheen! Prestaties van de acteurs zijn niet opvallend maar meestal solide genoeg. Gore wordt tot een minimum beperkt, vaak verduisterd door water of het wordt weergegeven door bloedspatten op de camera. Ach uiteraard is het niet goed, goedkoop en belachelijk, maar toch best leuk en dat zorgt dat het net voldoende is om de tijd te doden.

Planten-horrorfilms zijn er niet veel en deze film illustreert waarom. Ze worden namelijk algauw saai. De eerste minuten zagen er nog veelbelovend uit, met het aanrijden van een oldtimer, maar daarna was gauw over! Filmtechnisch was het niet eens heel slecht! Helaas was het allemaal oppervlakkig met erg veel dialoog, weinig of geen karakterontwikkeling en een pijnlijk langzaam tempo. In het plot wordt gesproken van een onbekend woud... hoe kan er dan een verlaten molen zijn en er een trein rijden? Dat de film zich afspeelt in het jaar 1929 moest duidelijk gemaakt worden door de rekwisieten en kostuums maar die zijn een beetje lukraak. Kreeg ook nergens het gevoel dat daadwerkelijk in die tijd afspeelde (de mensen, en in het bijzonder meisjes uit jaren '20 gedragen zich heel anders) Daarom leek dit veel meer op een modern film waar ze toevallig jaren '20 spullen (het gebruik van de fonograaf sprak boekdelen) gebruiken. Dapper was het wel om een periode-film te maken terwijl je met een beperkt budget zit. En als laatste mistte ik nog een echte dreiging, de Stuifmeel/schimmel die uit geblazen werd als was het een vapenende tiener was alles behalve heel angstaanjagend.

'Sadness will last forever' (Vincent Van Gogh)

Regisseur José Pedro Lopes heeft ooit een filmpje ingestuurd naar de competitie van The ABCs of Death 2 M is for Macho (2013) Die was naar mijn smaak beter dan degene die in de film is geraakt. Vandaar dat ik ook benieuwd was naar deze korte debuutfilm in zwart en wit. Echter bewandelt de film een gevaarlijk dunne lijn tussen art-house en horror-film. Na de Vincent Van Gogh- Quote en wat andere filosofische mijmeringen, worden er beelden getoond van een vrouw die vermoedelijk zelfmoord pleegt. Hierna start de film en zien we Ricardo, een man van middelbare leeftijd en Carolina, een jonge vrouw, elkaar ontmoeten in een bos dat bekendstaat als zelfmoordplek. (zoiets als Aokigahara aan de voet van de berg Fuji.)

Cinematografisch is het allemaal erg mooi om te zien. Helaas is het art-house gedeelte (zoals zo vaak), wat de film in de weg ging zitten. Het wordt al snel duidelijk wie de antiheld is. Die vermoedens ontstaan ​​al vóór de slotminuten van de eerste akte. Uitgebreide dialogen en scènes zaten nu een sneller verhalend tempo in de weg. Terwijl dit voor meer spanning in het mysterie had kunnen zorgen. Daarnaast was er maar weinig bloed of geweld die de impact had kunnen vergroten. Daarom werkte (voor mij) het zware thema over zelfmoord niet goed in combinatie met de (on-)logica van slashers. Gelukkig was deze film ook geen complete verspilling van tijd want regisseur José Pedro Lopes heeft duidelijk talent en kon mij met zijn regiedebuut zeker boeien.

Dankzij CineBut+ een samenwerkingsverband van Cinematig uit Leeuwarden en het BUT Filmfestival uit Breda eindelijk deze film kunnen zien! (08-05-2020) En als er voor mij één woord van toepassing is bij deze film dan is het; Betoveren! De film bezit géén woord van dialoog. Echter gaf de film me het gevoel alsof ik net wakker was geworden uit een nachtmerrie met dood en verval. Het is voor mij precies wat ik wil in een horrorfilm. Het is heerlijk dromerige, nachtmerrieachtige en wordt op fijne manier getoond. De enige manier waarop ik het als geheel kan beschrijven is; spookachtig. Er zijn genoeg gewelddadige beelden en veel bloed en gore. Maar het is niet het zoveelste verhaal over verkrachting en marteling, of gebruikelijke 'martelporno' (hoewel veel scènes erin grafisch zijn) Ze worden veel meer in het geheel van het verhaal opgenomen en dienen niet echt als schokwaarde. Alles staat inteken van sfeer en experimenteel van aard. De beelden zijn dus soms wel vies uit maar dankzij de cinematografie en het decorontwerp, blijft het stijlvol en zeer professioneel. De film is dan ook geen mainstream hap-klare-brok,maar meer voor de ervaren fan die iets meer artistiek, sfeervol en verontrustend willen,

Langdradige film een soort intellectuele evenknie van films met scheetgrappen. Voor mij was dit echter net zo goed een horrorfilm als een komedie. Voor de duidelijkheid ik heb géén één keer moeten lachen! Tja.. de film zal allemaal wel erg artistiek verantwoord zijn met; een 'geluidscollectief', dat met voedsel, ​​collages van aggro-geluiden maakt en ruziet over de groepsnaam? Mimespel onder toezicht en in opdracht van een excentrieke directeur van het instituut.(Gwendoline Christie, GoT) Een voice-over in het Grieks van de aanwezige archivist die constant ongemak ondervindt van zijn spijsverteringsstelsel. En heel veel gepraat...aan tafel(s) en in interviews. Stijve satire over de relatie tussen kunstenaars en degenen die hen financieren. Yup... het hele streven kon niet meer pretentieus en serieus zijn. Het is ongelooflijk traag en dat terwijl het notabene ook nog 111 minuten duurde. Ach, misschien was het allemaal veel simpeler en was het idee niets anders dan dat alle kunst wordt geconsumeerd en uiteindelijk, nou ja, eruit moet worden...gep..pt. Een natte flodder? Want dit was het laatste snoozefest van regisseur Peter Strickland en is niets meer dan pretentieuze grappenmakerij die wanhopig wil worden gezien als geestige satire.

Logisch vervolg op de film uit 1986 van David Cronenberg De 1959-versie van het gelijknamige korte verhaal van George Langelaan uit 1957 kreeg dit ook! Nee dit is niet zo goed als Cronenberg maar daar kan/ moet je het ook niet mee vergelijken! Dit is een rasechte Creature Feature die door de praktische effecten een aantal hoogtepunten kent, waaronder het monsterlijk monster.

Deze film gaat dus verder waar The Fly stopte, en opent in het hoofdkantoor van Bartok Industries. Bartok, een schimmig bedrijf dat in het origineel slechts één of twee keer bij naam wordt genoemd, waar Veronica (Alleen s dit niet Geena Davis) het leven schenkt aan een sijpelende mutant. Deze zoon, die op zijn vijfde al volwassen en superintelligent is, probeert zijn vaders uitvinding te perfectioneren maar beseft niet dat hij ook genen van de vlieg heeft meegekregen! Aan het einde loopt dit natuurlijk gruwelijk uit de hand!

Dat plot is misschien niet veel om enthousiast over te worden, maar het slijmerige bloed is dat wel! Het eindresultaat is lekker gruwelijk. Ook een beetje verwacht...met een X-rating en in de regisseursstoel zat Chris Walas...Wie...? Nou de man die ons de smeltende en exploderende gezichten in Raiders Of The Lost Ark, Scanners gaf Die ons de Gremlins gaf, een Oscar kreeg voor de effecten van de Cronenberg-film en nog heel veel meer leuke dingen deed! Daarnaast hadden Frank Darabont en Mick Garris (bekend om hun Stephen King-verfilmingen) allebei een hand in het scenario.

Ook al duurt het even als eenmaal de transformatie plaatsvindt, krijg je speciale effecten om je vingers bij af te likken en een groot aantal bloederige doden. Het enige is dat deze film een ​​soort ‘happy end’ heeft. Oké misschien niet zo goed als de 1986-film maar horrorfans worden hier op hun wenken bediend! Had The Fly een nog vervolg nodig? Uiteraard niet echt, maar het is alleen al vanwege de indrukwekkende effecten meer dan de moeite waard om te bekijken.

Met achtentwintig jaar tussen deze film en die van David Cronenberg vind ik het lastig om nog te spreken van remake. Daarom hou ik het liever op andere interpretatie. Nu ben ik opgegroeid en fan van Cronenberg maar moet ik bekennen dat deze er zeker mag wezen! Het verhaal van de onfortuinlijke wetenschapper Andre’ wordt door zijn vrouw vertelt in een flash-back. Nadat zij, Helene Delambre (Patricia Owens) verdacht wordt hem te hebben vermoord. De twee toehoorders zijn inspecteur Charas (Herbert Marshall) en de altijd goed spelende Vincent Price als Andres broer François. Afgezien dat de film sfeervol en goed blijf boeien springen er twee scenes bovenuit. Bij beide is dan ook de vlieg betrokken. Ik kan dan ook niet anders dan zeggen dat dit een heerlijk oudje is! En om af te sluiten met een quote: "De meest trieste van alle monsters is diegene die ooit net als jij en ik was."

Gek dat ik deze film nog niet gezien had. Terwijl ik toch veel van Carpenter heb gezien. Enfin de film is een ware klassieker. Vanaf het begin wordt er een duister sfeertje gecreëerd. In eerst instantie wordt er veel aan de suggestie over gelaten. Maar hoe verder we in de film komen hoe meer er duidelijk wordt en we ook zien. Carpenters oor voor de muziek is goed te horen want de geluiden en synthesizers zijn super. Heerlijke film.

Begin jaren 2000 waagde er dus iemand om het idee te opperen om John Carpenters tweede grote horrorfilm 'The Fog" een ​​make-over voor de MTV-generatie te geven? Kreeg zelfs Carpenter en Debra Hill zover om als producenten hun naam er aan te verbinden? Veel kan je daarover zeggen maar de regisseur die het aandurf om van Carpenters meest sinistere sfeervolle film een remake te maken, heeft lef of gewoon geld nodig.

En zo werd erin 2005, van het Carpenter-Hill materiaal, met een budget van 18 miljoen (originele 1,1 miljoen) deze versie gemaakt die zich kenmerkt door twijfelachtige beslissingen. Je krijg te maken met een soort "Beverly Hills, 90210"-versie van Carpenters-klassieker De acteurs worden in deze remake gespeeld door de hippe twintigers van toen.

Het verhaal zelf wijk niet veel af van het origineel; een Amerikaanse stadje dat zich voorbereidt om haar stichting te vieren, de welvarendheid van die stichting lig echter in een duistere misdaad. Dit relaas wordt gefilmd met visuele niveau van een tv-film, leunt op eveneens tv-vriendelijke oppervlakkige schokken en een huiveringwekkende sfeer is verdwenen. Tja misschien is het nog een knappe prestatie om een budget waar sommige makers van dromen toch een flop weet te maken. Maar verder blijft dit onbegrijpelijk..

Ja voor het grootste deel is dit kat-en-muisspel een fijne tijd. Altijd bewonderenswaardig wat je met twee personen en één locatie kan doen. En in de laatste jaren zijn er sowieso al een paar leuk voorbijgekomen bv. Scare Me (2020), House of Darkness (2022), Mother, May I? (2022)en Sanctuary (2022) en nu dus dan ook deze...

Jess Peters (Dani Barker, die ook het scenario schreef), is beter bekend als J-Peeps en heeft online met haar kanaal ‘Classified Crazies’ een reputatie opgebouwd als iemand die haar interacties met fetisjisten vastlegt. Tja totdat er een keer iets fout gaat en de video niet wordt verwijderd! Later reageert ze op een advertentie van filmmaker Tom Brady (Luke Cook), het is niet moeilijk te raden dat er meer mis zal gaan! Voordeel is dat Barker en Cook samen een goede chemie hebben en de gebeurtenissen blijven raadselachtig.

De genre-aanduiding thriller hier klopt beter dan de horror die bij sommige andere erop wordt geplakt. Als je van een horror-element kan spreken schommelt die ergens tussen psychologisch en het gevaar van influencer-content op sociale media. Neem niet weg dat deze low-budget speelfilmdebuut weet te verrassen met de licht erotische spanning en slimme wendingen Het levert dus prima werk !

Als er één ding goed aan de low-budget film is dan is het wel dat er geen tijd wordt verloren! Het toont bijna onmiddellijk waar het omdraait; reusachtige moorddadige beesten. Het is de tweede film van regisseur Bert I. Gordon die zich licht heeft gebaseerd op de roman The Food of the Gods and How it Came to Earth van H.G. Well’s. De eerste film was Village of the Giants (1965) De regisseurs bijnaam is Mister B.I.G. Die bijnaam kreeg hij niet alleen omdat het de letters van zijn naam waren maar ook voor het soort films wat hij maakte! Films over reusachtige! Net zoals in het verhaal draait het om het voedsel wat alles laat groeien tot reusachtig formaat.Echter onder het vermelden van “God gave it to us,” komt dit eten nu rechtstreeks uit de grond. Kippen, wormen, bijen en ratten alles wat ervan het voedsel eet krijgt het maatje: Kingsize. Soms zien we dit met echte beesten, maar soms ook met special effects. De regisseur levert hiermee een erg charmante film met een hoog amusement waarde en zelfs met nog heel wat bloederige scenes ook!

Vermakelijk stukje huisinvasie-actie! Het verhaal is mager en en gaf niks om kijkers op de hoogte te houden van wat, waarom en wanneer er iets gebeurt, maar verdomme dit was zeker niet subtiel! Wat volgt is een stevige 80 minuten van marteling, terreur en buitensporig bloedvergieten. Ja het deed zijn titel "Omwille van Wreedheid "eer aan! Een film verdeeld in twee helften. In de eerste veertig minuten zie je verpleegster Romina ( Lora Burke) een bewusteloze man die bedekt is met bloed in haar keuken ontdekken. Zij wordt een onwillige deelnemer aan ontvoering en marteling. Als de deur opengaat is dat het begin van de laatste 40 minuten. Het is de start van een belegering van Romina's huis door een bende Halloween-gemaskerde moordenaars en bloeden van liters bloed. De film is maar in 15 dagen gefilmd, en het maakte me gelukkig dat het praktische FX zijn. Tja, de problemen van het script met betrekking tot onbeantwoorde vragen vergeef ik dan ook graag, aangezien wat ik te zien kreeg meer dan goedmaakt voor wat ik miste in de uitleg.

Teleurstellende film over de Amerikaanse Robert Jordan (Gary Cooper) die opdracht heeft om een brug op te blazen. De film speelt zich af tijdens de Spaanse Burgeroorlog. Hij krijg hiervoor hulp van een groep boeren, waar ook burgemeestersdochter Maria (Ingrid Bergman) zich bij heeft aangesloten. De brug moet naar drie dagen worden opgeblazen gelijktijdig met een groot offensief. De film kampt met twee manco's waardoor de film niet werkt. De film duurt namelijk erg lang en met een simpel gegeven als: brug opblazen en een liefdesverhaaltje is dit onvoldoende om het spannend te maken. Die spanning had misschien wel kunnen worden gecreëerd als er meer was ingegaan op de (politieke) strijd tussen de republikeinse en nationalistische legers. Die minimale uitleg waarom die boeren zich ophouden in de bergen is dan ook het ander manco. De oorlog die op de achtergrond zich afspeelt had elke willekeurige oorlog kunnen zijn. En dan was er nog de combinatie van Cooper en Bergman, ook al zijn het beide goede acteurs werkte hier niet. Bergman wilde zelf graag deze rol spelen maar kan mij nergens echt overtuigen. Ze speelt een snotterend meisje en meer niet en dat terwijl deze film tussen de films Casablanca en Gaslight in zat. Een film van vooral gemiste kansen.

Het grote probleem met deze film is hoe cliché het allemaal is. Het verrassende aan de film was dan ook dat het ondanks veel clichés de spanning soms weet hoog te houden. Er zijn twee verhalen; één aan het westfront en één in het thuisland wat vermoedelijk dus Australië was. Echter schaadt dat stupide subplot met de vrouw van de hoofdpersoon, vooral het tempo van de film. De verbinding tussen die vier verwante personages is gewoon zwak. Combineer dit met het budget dat te klein was ,en je heb een over het algemeen zeer gebrekkige film die voor het grootste deel tamelijk saai en ongeïnspireerd overkwam. Ik denk dat dit de film is om naar te kijken als je een soap uit de Eerste Wereldoorlog wil!

Wow, wat een prachtige sfeervolle aankleding had deze film! Prachtige decors, futuristische landschappen, kostuums die leken of ze later model hebben gestaan voor Thunderbirds en de zeer korte jurkjes van Altaira (Ann Francis). ? Ook vond ik de film qua uitstraling wel wat weg hebben van Star Trek. En zag ik nu in het monster de hand van de DIsney studio's? Het verhaal, gebaseerd op Shakespeare’s ‘The Tempest’ mocht er ook best wezen. De tovenaar wordt vervangen door de buitenaardse techniek van de Krell. Echter blijft de klassieke vraag of de mensheid de kennis van een hogere macht mag hebben bestaan. Minpuntjes zijn er ook en wel in de vorm van het acteerwerk, wat nogal stijfjes was. En in mindere mate de keuze voor een helaas niet al te complex verhaal. Al moet ik bekennen dat ik dan liever deze film nog eens bekijk dan bv. Solyaris (1972) maar tja dat is persoonlijk. Verder is er een opvallend jonge Leslie Nielsen, die we later vaak zagen in komische films, hij speelt hier een min of meer serieuzere rol als Commander Adams. En dan is er natuurlijk nog de gave Robby the Robot.

Film die je ervaart alsof je één grote shot drugs heb ingenomen; een drugs genaamd FILM! Het is één groot orgasme van beelden uit niet bestaande stille films. Een draaikolk van verhalen. De naam 'The Forbidden Room' verwijst naar een gelijknamige film uit 1914 met Lon Chaney in de hoofdrol, die niet meer te vinden is. En zo oogt dit ook; als verloren meesterwerken uit de overgangstijd van de zwijgende naar de pratende cinema. Met een labyrint aan gestapelde raamvertellingen in zwart-wit, sepia en extreem verkleurd celluloid over de meest uitzinnige onderwerpen en thema's.

Over een man in een openhangende kamerjas die vertelt hoe je het beste een bad kunt nemen, een onderzeeër die nog maar voor een paar uur zuurstof heeft, over houthakker Cesare (net als de slaapwandelaar uit Das Cabinet des Dr. Caligari (1920) die een jonge vrouw, ene Margot, moet redden uit de klauwen van de Rode Wolven die wonen in een wolfmannengrot, Margot is een nachtclub-zangeres in haar droom, over een inktvisdief op een subtropisch vulkaaneiland, een man met een billenobsessie, een vrouw met 47 gebroken botten, de droom van een snor en een Januskop-incarnatie genaamd Lug-Lug, er zijn Vampier-bananen en een dokter die gevangen wordt gehouden door dansende vrouwen in skelettenpakken. En dat is nog maar een halve film!

Alles is prachtig gefilmd met studiodecors, soms met een vervormd geluidsspoor of in jarentwintigstijl gevatte tussentitels. De regisseurs Guy Maddin en Evan Johnson zorgen voor prikkelende spanning door op uitdagende, surrealistische wijze te filmen. Het is als het ware een vrolijk cinefiel feestje. En zoals ieder geslaagd feest, weet ook deze film niet van ophouden. De film is als... tja een heerlijk warm bad. Zien is geloven.

De film is gebaseerd op het vervolgdeel dat Alistair MacLean zelf schreef op zijn succesroman. Echter duurde het zeventien jaar na "Guns of Navarone" om het te verfilmen. Daarom zijn er, om je geheugen op te frisse, aan het begin beelden uit "The Guns of Navarone" (1961) In die film kregen zes soldaten de opdracht om Duitse kanonnen op het fictieve Griekse eiland Navarone te vernietigen. Nu worden Mallory en Miller van de eerder Navarone-missie weer opgeroepen omdat Nicolai, een Duitse spion bij de Joegoslavische partizanen is geïnfiltreerd als kapitein Lescovar en zij als enige hem kunnen ontmaskeren. De twee mannen moeten ditmaal samenwerken met 'Force 10', een Amerikaanse sabotage-eenheid onder leiding van kolonel Barnsby.

Tja de acteurs Gregory Peck en David Niven vond men inmiddels te oud geworden om hun rollen opnieuw te kunnen spelen. Daarom werden ze vervangen door Robert Shaw en Edward Fox en aangezien Nicolai een grotere rol speelde kreeg Franco Nero deze rol. Ook werden Star Wars-ster Harrison Ford, Bond-girl Barbara Bach en Richard Kiel (Jaws) uit The Spy Who Loved Me gecast voor een rol. Als regisseur stelde men Guy Hamilton aan die eerder vier James Bond films maakte. Duidelijk speelde het budget geen probleem.

Zo goed als de film waar het vervolg van is, werd het niet. Niettemin: is het een redelijk spannende oorlogsfilm. Dat komt omdat de speciale effecten behoorlijk goed zijn gedaan. De uiteindelijke climax van de vernietiging van de dam is na zoveel jaar nog steeds uiterst solide. Het is geen hoogvlieger maar door het vlotte tempo, de actie en speciale effecten was de film toch nog redelijk te genieten en had de kijker niet veel te klagen.

De misdaadthriller The Dry (2020) deed het goed genoeg om ook een ​​vervolg te maken. Zodoende keerde Eric Bana terug als rechercheur Aaron Falk voor een nieuw moordmysterie. Ditmaal is het decor de dichtbeboste bergen ten noordoosten van Melbourne. Tijdens een wandelretraite van een technologiebedrijf verdwijnt een van de vrouwen. (Anna Torv uit de serie Fringe en The Last of Us) Er is persoonlijke betrokkenheid van Falk, die eveneens een financiële onderzoek doet, doordat in hetzelfde bos zijn moeder is verdwenen. Het verhaal is wat minder emotioneel en met vier vrouwen die alle een ander verhaal vertellen, is het een echte whodunnit. Misschien door drie verhaallijnen (verleden, onderzoek en verdwijning) wel wat te vol. Op de film is wederom qua acteerwerk, cinematografie, enz, niets aan te merken. Persoonlijk geef ik net iets meer de voorkeur aan deze dan de eerste maar beide zijn vermakelijke sterke films. Ook benieuwd of ze ook het derde en laatste deel van de misdaadroman van Jane Harper gaan verfilmen!

De tweede film die Alfred Hitchcock maakte in Amerika en waarin hij laat zien dat hij zich als Engelsman duidelijk zorgen maakte over wat erin Europa gebeurde. De film heeft dan ook een propagandistische ondertoon die de Amerikanen er mede bewust van wil maken dat ze niet langer hun kop in het zand moesten steken. In de film zoekt de Amerikaanse misdaadjournalist Johnny Jones/Huntley Haverstock (Joel McCrea) de door de nazi's ontvoerde Nederlandse diplomaat Van Meer. Waarbij veel van de kracht van de film ligt bij de schitterende actiescènes. Voor ons Nederlanders is er nog meer te genieten aangezien veel van die actie plaats heeft in een weliswaar nagebouwde Amsterdamse binnenstad en typisch Hollandse polderweg met molens. De achtervolging op het plein in de Amsterdamse binnenstad waarbij Jones tussen de paraplu’s door de schutter moet zien te achtervolgen en de claustrofobische scène in de molen zijn de twee meest indrukwekkende scenes van de film. Ook het spectaculaire vliegtuigongeluk aan het einde van de film mocht er ook zeker wezen. Helaas waren er ook een paar minder goed uitgewerkte zaken, waarbij vooral de plotsklaps romance met Carol Fisher (Laraine Day) de meest opvallende was.

Wat ik erg waardeerde, was dat de film me aan het begin een soort van waarschuwde waar ik aan begon; het productiebedrijf bezit de naam "Zero Budget Trash Films"....Verder lijkt het op al die andere films met geen budget. Een groep mensen die bevriend zijn met de regisseur gaan met een paar kratjes bier ergens bij hun huis (ze gebruiken volgens mij het betonnen schuurtje als hut?) de bosjes in. De vier mannen en twee vrouwen spelen dat ze drie stellen zijn, die worden lastiggevallen door een lachende, moordlustige clown Er is dus een bos, er is een clown en de clown gaat het bos in...zucht..Het acteerwerk of wat daar voor door moet gaan is op zijn best iets uit een schooltoneelstuk. Men probeert de clown wat diepzinniger te maken door een traumatisch verleden te geven. Camera-technisch is het eigenlijk nog best oké maar ja de regisseur heeft rond 30 shorts kunnen oefenen...Tja voor mij is dit te low-budget...

Een low-budget horrorfilm over de vormveranderaar van de wendigo-mythe. Het doet wat het doet, eenvoudig en totaal niet effectief. Vermoedelijk gewoon gefilmd in en bij een Airbnb. Er is geen enkele intentie om de regels van het genre te herschrijven. Zoals veel van dit soort films wordt er te veel tijd besteed aan mensen die dingen doen... twee meisjes en twee jongens die wandelen in het bos, kampvuurtjes bouwen, kaarten, drinken en wiet roken. Het dunne script en de gehaaste opnamestijl laten weinig ruimte voor meer dan wat goedkope montage met een paar schrikbeelden en speciale effecten die zijn er niet! Erg handig is het natuurlijk als het ‘monster’ een vormveranderaar is! Simpel gezegd je kan gewoon je acteurs dubbel gebruiken. Kortom vervelende twintigers in een huis en verder is er maar weinig om enthousiast van te worden. Gezien rond 11 november 2023

Een prima debuutfilm van regisseur Jordana Scott. Niets mis mee! Ach er is een wat tragere, broeierig tempo, so what? De Apocalyptische westernzombiefilm neemt tenminste zijn tijd om de wereld en personages op te bouwen. Het verhaal vraagt ​​zich af wat ons dwingt te overleven terwijl het voelt alsof we alles al verloren hebben. Hoop in een post-apocalyptische wereld met een aantal goede en mooie locatie-cinematografie (met een sepiafilter zodat het lijkt op een spaghettiwestern uit de jaren 50) Het Nieuw-Zeelandse landschap werkt eveneens goed voor deze film. En met sterke acteerprestaties van vooral Lilly Sullivan (Beth uit Evil Dead Rise) als moeder Rory die de dood van haar kind verwerkt. De zombies waren van het coole clicker-type met schokkerige bewegingen die deden denken aan The Last of Us. Tja...het enige nadeel is dat er al zoveel zombiesfilms en series zijn en dat een film met mijmeringen over overleven niet echt opvalt.

In oktober 1939 werd het Aktion T4-programma gestart op bevel van Adolf Hitler. Een nazi-Duitsland eugenetische programma op basis van "genadedoding" en verplichte sterilisatie. Het zuiveringsprogramma had als doel het behouden van de genetische zuiverheid van het Ariërs ras door het systematisch vermoorden van mensen met een lichamelijke beperking of die geestelijk aandoeningen hadden. Onder het naziregime werden 300.000 gehandicapten (meestal kinderen)vermoord en nog eens 400.000 werden gedwongen gesteriliseerd.

Als korte film doet regisseur Ashley Eakin haar best om deze historische feiten over een bijna vergeten groep in 14 minuten samen te proppen. Dit doet ze met een Duitse schooljuf die haar leerlingen leert dat het financieel ‘te duur’ is om gehandicapt te zijn. Die juf blijkt aan het einde van de dag de moeder van het gehandicapt jongetje uit die klas te zijn. Enkele dagen later staan er militairen voor de deur...Zonder twijfel is deze film vrij goed gecomponeerd voor de beperkte tijd. Maar ik geloof ook dat het verhaal veel meer nodig heeft en dat een speelfilm over dit onderwerp (ik kan me ook geen film over dit onderwerp herinneren) misschien veel meer zal aangrijpen.

Deze film bevat een aantal gedenkwaardige momenten, maar helaas is het gewoon veel te traag om echt te werken. Er zijn veel te veel niet interessante dialogen. Aan het begin wordt Dr. Stephens vermoord door een patiënt en hierna zal het een goed uur lang duren voor er weer bloed gaat vloeien. De film besteed veel tijd aan verhaalopbouw. Een verhaal wat trouwens losjes is gebaseerd op Edgar A. Poe's "The System of Doctor Tarr and Professor Fether". (een verhaal wat je ook ziet in Unheimliche Geschichten (1932) en Stonehearst Asylum (2014) In de film komt de jonge, mooie verpleegster Charlotte Beale (playmate Rosie Holotik) werken in psychiatrische instelling met een andere onorthodoxe methode voor de patiënten maar is alles wel zo als het lijkt? Dit centrale idee was goed en de de laatste twintig minuten zijn domweg heerlijk. Maar vanwege de low budget-beperkingen is vooral wachten. De film heeft geen echte visuele kwaliteit; vlak en weinig opwindend met schokkerig camerawerk en veelvuldig extreme cameraclose-ups-ups van de amateuristische acteurs. Er is een beetje naaktheid om het nog enigszins op te leuken. De drive-in-film komt uit 1973 maar werd met het uitkomen van de videocassette en de strenge Britse keuring op de lijst van video nasties geplaatst. Nu veronderstel ik dat het bij dat uitkomen er misschien een schokfactor was, maar het grafisch geweld is erg tam en vrij kort. Of het dus gerechtvaardigd was?

"Crime does not pay"

Filmmaker Stuart Gordon vooral bekend om zijn horror-films heeft echter ook wat uitstapjes gemaakt naar andere genres. Fortress was er daar één van en wel met een budget dat groter is dan misschien wel alle andere films bij elkaar. Helaas heeft dat niet geresulteerd in een goede film. Deze film kampt vooral met middelmatigheid. Daarnaast is het ook het plot niet het meest ingewikkelde. Het zijn dan ook vooral de gore -momenten en technologische smerigheden die van deze film nog iets leuks weten te maken.

Christopher Lambert speelt; een Neanderthaler euh, O sorry, John Brennick die in het jaar 2017 een gevangenis-straf van 31 jaar moet uitzitten in een high-tech gevangenis, waar je niet uit kan ontsnappen. Ook zijn vrouw Karen (Loryn Locklin, TV film; Wes Craven 's "Night Visions" (1990) wordt daar opgesloten. Hun misdaad; samen een tweede kind op de wereld willen zetten. Die gevangenis wordt geleidt door de meedogenloze Warden Poe ( Kurtwood Smith, "RoboCop", 'That 70s Show') en een super-computer genaamd Zed-10 (Gordons' vrouw en actrice Carolyn Purdy-Gordon, vele van haar mans producties) Verder zien we als cel-genoten Jeffrey Combs (Re-Animator (1985) en vele andere semi bekende B-sterren. Die alle beter presteren dan Lambert !

Verder zijn het vooral futuristische kogels die om je oren vliegen, zoals ook wel gebruikelijk in actie-films. Geen wonder dan ook dat er bij deze film het verhaal de ronde doet dat Arnold Schwarzenegger de hoofdrol had moeten spelen. Of het waar is weet niemand! Ach, of de film dan zoveel beter was geworden? Nu heeft de film op sommige momenten (met bloed, gore, SF, actie) nog zo zijn charmes! Het cijfer voor deze film is wat aan de hoge kant maar dat komt omdat ik wel van kon genieten van dit actie-pulpwerkje.

Gestileerde giallo-light (of Italo-thriller) met de nadruk op slinkse seksuele chantage i.p.v. moorddadig bloedvergieten. Een relatief vroege film uit Italiaans subgenre gemaakt dus wel de kenmerkende zwarte handschoenen maar geen moordenaar Weinig naaktheid en veel meer suggestieve erotica gecombineerd met psychologisch geweld waardoor er een onbetrouwbaar sfeer ontstaat. Een soort van sexy, Italiaanse Giallo-versie van Gaslight (1944) Aardig mysterieus en typerende genrekenmerken van veel onzinnige details, stijlvolle cinematografie, opzichtige decors, mooie vrouwen en de aangename swingende melange van tropicalia en lichte jazz-muziekjes van Ennio Morricone. Oké misschien in zijn plot niet al te sterk maar zeker een respectabel moordmysterie! Beetje ondergesneeuwd ook want in datzelfde jaar kwam er ook ene Dario Argento met een nog betere film!

“Found.” is meer een coming-of-age drama dan een horror-film maar de horror-elementen die we zien zijn beter dan menig ander low-budget horrorfilm. De jonge Marty heeft het niet makkelijk, gepest op school, onbegrepen door zijn ouders en tot overmaat van ramp is zijn broer ook nog een seriemoordenaar. En juist door die vreemde hobby van grote broer Steve te tonen door de ogen van Marty maakt van deze film een fijne ervaring. Herkenning met Marty was er ook want hij is fan van Horror en kijkt dan ook als het kan en mag naar videofilms. Een van die films die hij kijkt, is zelfs een echte film geworden: Headless (2015)

De film heeft verder genoeg prachtige beelden zoals bv. wanneer de jongens naar een bijna verlaten spookhuis gaan of de opening met geïllustreerde beelden. Niet alles was in deze B-film (bijna niet te zien) goed, zo speelt vooral de vader zeer slecht en niet alle moorden zijn in beeld. Iets wat gek was omdat andere juist gruwelijke moorden wel in beeld waren? Uiteindelijk is het een fijne gevoelige film geworden met een grillig donkere kant, die mij goed is bevallen.