Opinions

Als ik de film zal moeten waarderen op de genre-aanduiding Fantasy / Horror (MM), dan zal deze spookhuis-film het er niet echt goed vanaf brengen. De melancholieke dramatische sfeer is namelijk belangrijker dan de horror. Ik vond dat de geest van het jongetje niets meer of minder was dan een toevoeging om het verhaal af-en-toe gaande te houden. Als ik de film echter op genre-aanduiding Drama (IDMB) waardeer dan is dit verhaal over het weeshuis Santa Lucia, dat diep in het woestijnachtige Spaanse binnenland is gelegen, zo gek nog niet. Rivaliteit onder de jongens, lotsbestemming en dood, de dramatiek van de oorlogsdreiging (gesymboliseerd door een onontplofte Duitse bom op de binnenplaats) en een crimineel met duistere motieven die uiteindelijk voor nog meer tragedie zorgt, heeft je vanaf het begin meteen in zijn greep en weet de spanning goed vast te houden. Het acteerwerk van de jonge cast is altijd afwachten maar de kleine spelers overtuigen goed en vooral de chemie tussen de groep weeskinderen is voelbaar aanwezig. Doordat de film de Spaanse burgeroorlog als achtergrond heeft en er een bovennatuurlijke element aanwezig is, is het moeilijk om niet te vergelijken met Pan's Labyrinth, iets wat ik toch probeerde te voorkomen! Regisseur Guillermo del Toro maakte deze film vijf jaar eerder, het zal dan ook niet heel eerlijk zijn tegenover deze film. “The Devil’s Backbone” is verder prima om naar te kijken en solide genoeg om de moeite van het bekijken waard te laten zijn.

Vervelende mooi filmerij, over een erg minimalistische overlevingstocht en waarbij er geen enkele empathie van de kijker voor de hoofdrolspeler is op te brengen. Daarnaast faalt de regisseur Skolimowski om de bedoelde innerlijke tweestrijd van de Afghaanse Talibanstrijder in een winterlandschap voldoende weer te geven. Meest opvallende aan de film was dat er in de hele film alleen op de achtergrond door figurante wat gesproken wordt en verder er in de film geen woord gesproken werd. De film presenteert ons een man – hij krijgt alleen op de aftiteling een naam: Mohammed – op de vlucht. Echter halverwege zijn de achtervolgers plots verdwenen en zien we een bessen en boomschors etende man. Hierdoor was er geen greintje spanning. Nog minder waren de religieuze Koran-fragmenten die voegde maar weinig toe aan de film. En dan heb ik het nog niet eens over verschillende hiaten in het verhaal gehad. Ik zag in de film niets meer dan een saaie mijmering over het beest in elk van ons.

Uiteindelijk was het best een leuke Thriller die hier en daar wat leent van het horror-genre. Aan het begin als we January en haar vriend Callum zien rijden op een scooter, had ik mijn bedenkingen maar zodra ze terugkeert naar haar ouderlijk huis, een gotisch landhuis op het Engelse platteland, wordt je nieuwsgierig naar het mysterie van de familie. En er is absoluut iets mis met haar familie. De onthulling komt wel relatief vroeg, maar is de opmaat voor een stel meer verontrustende scenes. Het is dan ook een beetje jammer dat de film zich niet meer op het horrorvlak begeeft. Het verhaal was interessant, maar misschien kwam het er niet zo goed uit als het had gehoopt. Er zitten zeker een paar sterke momenten in, sterke cast met prettige hoofdrolspeelster en een paar erg goede bijrollen, het camerawerk is wel net iets te degelijk en de CGI gore-effecten waren een beetje een teleurstelling maar over het algemeen overheerste een tevreden gevoel.

Ik kan niet zeggen dat ik ooit van José Mojica Marins had gehoord maar blijkbaar is hij een cultregisseur binnen de Braziliaanse cinema. Als referenties wordt er gesproken over Mario Bava, Luis Bunuel en Russ Meyer. Daarvan kan alleen de eerste regisseur op mijn waardering rekenen. Enfin het was tijd voor een kennismaking en dat deed ik met deze anthologie-film, alhoewel het meer voelt als een verzameling van drie kortfilms zonder echte rode draad.

Het eerste gaat over een succesvolle poppenmaker en z'n vier dochters. Dit was een veelbelovend maar verder voorspelbaar filmpje. Echter door te focussen op bijzaken en een korte tijdsduur, is het niet heel goed werd uitgewerkt. 2,5 *

In het tweede ‘Obsessie' genaamd, is een verloren cadeautje de aanleiding tot (suggestieve) necrofilie. Een poging om een pervers thema aan te kleden met een vertederend kleedje. Het resultaat is in elk geval een niet boeiend portret dat op een ietwat pretentieuze wijze met wat emoties flirt. 1,5*

In het laatste deel, ‘Ideologie',komt Marins zelf opdraven als de sinistere professor Oaxiac Odez met een controversiële levensvisie; dat niet liefde de sterkste manifestatie van de wil is, maar het instinct. Blijkbaar Marins meest gewelddadige film. Ideaal dus om de kijker, die bij het tweede deel in slaap was gesukkeld, weer wakker te prikkelen. Helaas worden de taferelen van martelingen en kannibalisme begeleid doordat de professor een groot gedeelte aan het woord was om filosofieën uit te leggen. Dat veroorzaakte dat een echt schok-effect uitblijft. Een goede beschrijving had kunnen zijn; een torture-horror avant la lettre 2,5 *

Mijn eerste kennismaking was helaas dus geen groot succes, maar wie weet komt er nog eens een vervolg?

Wat een vervelende levenloze film! Ik denk dat het probeerde om het gotische gevoel, van met name de jaren '50 of Hammer-Horror op te roepen. Maar naar mijn mening slaagt het daar niet in! Het ziet er ook veel meer uit als een soort oude televisiefilm van de BBC. Het werd zelfs korrelig (analoog?) geschoten...Waarbij de maker denkt dat als je maar voldoende mist en geluiden van krakende vloerplanken, bonzende luiken en huilende winden, in je film stopt het vanzelf eng gevonden wordt...

De film wordt dus verkeerd gepromoot! Want het probeert niet eens een horrorfilm te zijn. Wat dan nog wel een klein beetje voor de film pleit! Echter slaagt het er ook niet in om de genreaanduiding mysterie waar te maken...binnen pakweg tien minuten was het mij duidelijk! En mocht het toch nog niet duidelijk zijn; is er de scène waarin Julie en Rosalind liggen in hun eenpersoonsbedden te lezen, Julie leest They, het verhaal van Rudyard Kipling...zucht...Het verhaal was misschien nog wel een sociaal drama , maar geen mysterie of horror!

Tja een drama waarin je in feite alleen maar kijk naar het verblijf van een moeder en haar dochter in een hotel. Een dubbelrol van Tilda Swinton. Ongetwijfeld het belangrijkste wapenfeit van de film maar dat is niet genoeg om het de moeite waard te maken! Als de gebeurtenissen in de film, niet veel meer dan; een probleempje met de hotelkamer, het uitlaten en zoekraken van Louis de cockerspaniël, de keuzes op de menukaart, gesprekken over niets en wat onbeduidend gedoe van de receptioniste en haar in de auto-zittende vriendje, waren. Tja de film escaleert nooit of voelt alsof het ergens heen gaat Het was dus eigenlijk gewoon nutteloos.

Mocht je eigen bij de Amerikaanse titel, afvragen; waar zijn de levende doden gebleven..nou die zijn er niet! Die titel was vooral om de mensen te lokken Dit gaat over de Amerikaanse archeoloog Jason Porter (Alex Cord) die een oude Etruskische begraafplaats heeft ontdekt met mysterieuze muurschilderingen. Kort na de ontdekking wordt een jong stel vermoord op dezelfde manier als afgebeeld in de Etruskische tombe, maar die is al 2500 jaar niet geopend. Het is vanaf begin te zien dat er geen bovennatuurlijke krachten achter deze wreedheden zitten, maar zoals in de meeste Giallo, is bijna elk personage in de film een ​​verdachte. Alhoewel ik denk dat dit niet direct een volbloed Giallo was, zijn er wel degelijk ook kenmerken uit het genre te zien! (ineffectieve rechercheur, een krankzinnige moordenaar, schoenenfetisj, een homoseksueel, een fles J&B Whisky) Het slaagt er daarnaast in om zijn publiek te boeien omdat de plot vrolijk voortkabbelt met; o.a. goedgemaakte en behoorlijk bloederige moorden. een opwindende auto-achtervolging door de pittoreske straatjes van Spoleto en een climax-confrontatie in een oud amfitheater. En dat alles meerdere malen op de klanken Verdi's opera 'Requiem' Kortom een fijne Italiaanse thriller uit de jaren zeventig...!

Europa Report is redelijk anders dan de meeste ruimtethrillers en juist dat maakt van deze film een prima geheel. De film zit goed in elkaar en brengt de nodige spanning met zich mee. Daarnaast berust er in het verhaal een kern van realiteit. Op Europa een maan van Jupiter is inderdaad ijs met daaronder vermoedelijk een vloeibare oceaan van water. Er blijkt zelfs een ijle atmosfeer van zuurstof te zijn. Onderzoekers achtte dan ook leven op Europa waarschijnlijker dan leven op Mars.

Naast dat er dus een redelijke hoeveelheid realiteit in het verhaal is verwerkt, is er ook zoveel mogelijk geprobeerd om de film zelf als werkelijkheid te laten overkomen. De beelden die je ziet zijn voornamelijk van de vaste camera’s aan boord van het ruimteschip omdat er meerdere camera’s op het schip gemonteerd zijn, zowel binnen als buiten, kan er veelvuldig van montages gebruik gemaakt worden. In feite is ‘Europa Report’ daarmee een found-footage-film. Met als grote voordeel dat er weinig beelden zijn opgenomen met een bibberige handcamera, aangezien het hoofdzakelijk om vaste opnames van de scheepscamera’s draait. Echter het ontwerp van het schip (binnen en buiten) en de pakken is fantastisch. Ook de beelden van de maan weten indruk maken! Ondanks het lage budget ziet alles er dus enorm realistisch uit.

Behalve Michael Nyqvist ‘Millennium’-trilogie) en Sharlto Copley (‘District 9’) bestaat de capabele cast voornamelijk uit acteurs die wel ervaring hebben maar vrij onbekend zijn. Waarbij ik wel moet opmerken dat de Amerikaans-Hongkongse Daniel Wu eigenlijk de grootste van stel is. Enfin, doet er niet heel veel toe want alle brengen zeer overtuigend hun rol.

Ondanks de grootsheid van de missie houdt de film het klein. Geen dramatische shots van een gigantisch sterrenstelsel, de actie blijft hoofdzakelijk beperkt tot de weinige ruimte die de astronauten tot hun beschikking hebben. Echter het heen en weer springen in de tijd zat de film af en toe een beetje in de weg. Ondanks dat wist de regisseur een relatief laag budget een heerlijke verfrissende sciencefictionfilm te maken. TOP

Een Southern Gothic familiedrama. Een verhaal verteld vanuit het perspectief van de oudere Eve, gaat over de tragische omstandigheden die haar leven op 10-jarige leeftijd (Jurnee Smollett) en die van haar familie in de zomer van '62 veranderde. Bijzondere aan deze familie Batiste is dat het een welvarende zwarte familie is die leeft in Louisiana (uitzonderlijk in het Amerikaanse Zuiden van de jaren 60). De film is een Coming of Age/jeugdherinneringsdrama maar de mystieke sfeer van de aanwezige omgeving en religie; de Bayou-vegetatie van Louisiana, baptism, voodoo en hoodoo, krijg het iets weg van een horrorfilm. Zo ook de akkoorden van de Baptistenhymne "Amazing Grace" die door Eve wordt geneuried in scènes was soms heel creepy. Dat alles levert een sterke en effectieve film op.

Een alledaags verkrachtings-wraakfilm. Twee knappe meisjes worden ontvoerd door een familie van charmante griezels van het platteland. Die meiden zijn zeker leuk. Solide acteerwerk van de schone actrices. Maar doordat men een luchtige ondertoon aan de film toevoegt wordt het allemaal behoorlijk veilig bekijkbaar. In het eerste gedeelte wordt b.v.. zo beetje alles geïmpliceerd De meisjes zitten in een akelig situatie, echter blijft het op een soort bizarre picknick lijken. Een sterk gevoel van afschuw was er niet! En dan in tweede helft, de wraakhelft, de twee weten uiteraard aan hun lot van verkrachting en geweld te ontsnappen, en nemen wraak op iedereen. Maar nee... eerst gaan de dames nog winkelen in de plaatselijke ijzerhandel op een vrolijk deuntje. RIjden ook nog regelmatig rond in de pick-up truck. AEn als dan eindelijk het geweld losbarst in de laatste 28 minuten, loopt het niet zozeer uit de hand, de camera blijft vaak op zijn plaats zodat er niet veel te zien was. Maar ach...het slaagde net voldoende in te scoren met zijn bloederige beelden en grappige one-liners van de twee hoofdrolspelers.

Net als Salma Hayek heeft deze film weinig om het lijf . Maar wat is ze een mooie, mooie babe.( En dat met een geboorte datum van 1966) Ahum, en dan de film! Tja, je kan het op twee manieren bekijken! De film is idd een vloedgolf van onwaarschijnlijkheden. Ik had het vermoedde dat het een remake was van iets uit Japan? Dit omdat die vaak de zelfde onlogische actie laten zien. Schaars geklede vrouwen die met guns rondlopen, de man op de bank die nog leeft en dan helpt, de steeds grotere en zwaardere en bizardere aanvallen Als je daar voorbij kijk (verstand op nul) is het best te doen! Doe je dat niet dan valt het natuurlijk tegen! De grappigste scene`s zijn als de handgranaat weg wordt gegooid en tegen de hond wordt geroepen "pak bal" en de korte martel scene alhoewel die naar meer smaakt! Salma Hayek speelt zeer overtuigend! Al met al een leuke film zo voor tussendoor!

In de eerste scène zie je een stelletje seks onder de nachtelijke hemel hebben en er stort iets neer op aarde ... er verschijnen aliens en ontvoeren beide naar hun schip. Ze doen vervelende,dingen met hen. Het voorspelde maar weinig goeds, ik begon al te denken O, jee daar gaan weer! Het was een vrij matte met middelmatige humor doorspekte opbouw. Maar het blijkt dat het begin, hoe goedkoop en dom het me ook leek, niet in staat was om een ​​beeld te schetsen van wat je gaat krijgen als je verder in film raakt...

Want net wanneer je als kijker zwaar je twijfels begint te krijgen, blijkt de film een leuke overvloedig splatterfest. Seks met Aliens (geweldig), en de vloeistoffen spetteren op alle mogelijke manier over het scherm. Geweren, zwaarden en boogschieten ... er zijn veel manieren om een ​​Alien te doden! De film mist wel een eigen gezicht (doet zijn voorbeelden na) en de middelmatige humor blijft maar de liefhebber van splatterfilms als ‘Evil Dead’ en ‘Bad Taste’ zullen zeker aardig wat plezier aan deze film beleven.Uiteindelijk overtuigde de film mij en liet de schoonheid van energieke slimme trash cinema zien.

Tja een groepje Amerikaanse studenten reist naar het Ierse platteland, een afgelegen gebied, geen hulp van buitenaf, een of meerdere kleurrijke lokale rednecks die kannibalisme hoog in het vaandel hebben staan...het zijn plotelementen die allang niet nieuw meer zijn. Onderscheiden doe je dan ook met ongegeneerd bloederige gore en T&A. Dat plot is een simpel gegeven maar meer heb je ook niet nodig voor een gave slasher-film. Deze film gooit er daarnaast ook nog pornoactrices Jenna Jameson, Ginger Lynn Allen (pornoster, bekend van dat ze in elkaar werd geslagen door Charlie Sheen), Taylor Hayes en Chasey Lain (pornoster van Bloodhound Gang-liedje roem)in. Dat was garandeert T&A en met de gore ging men ook voluit... succes verzekerd...tenminste totdat een de filmmaatschappij Lions Gate de rechten ervoor weet te bemachtigen de titel veranderd in; Evil Breed: The Legend of Samhain en alle gave scenes er rigoureus uitsnijdt. Er werd zo hard in gesnoeid in de film dat 12 minuten missen. En waarom ze he deden? Geen idee want de film werd op dvd uitgebracht. Dus uiteindelijk is dit een beetje een dilemma Samhain had een goede slasher-film kunnen zijn.(de stills die ik zag, waren best hoopvol) Echter Evil Breed kwam, op een geslaagde momenten na, totaal niet in de buurt van iets goeds!

“Mommy’s with the maggots now.”

Tien jaar geleden was er al eens een reboot van de verpletterende low-budget horrorfilm Evil Dead uit 1981. Die reboot stripte alle humor en was een bloederige herhalingsoefening van al die films met een houten hutje met vervelende tieners, die sterven. Na 10 jaar komen de Deadites weer in actie in een nieuw deel (net als de vorige film met Sam Raimi en Bruce Campbell als producent). Tja het verhaal herbergt niet veel verrassingen; en is het min of meer weer dezelfde film; een moderne horrorfilm die handig gebruikmaakt van een al bestaand universum. Met regelmatig het gevoel van dit hebben we eerder gezien. Gelukkig weet regisseur Cronin wat hij doet en slaagt uiteindelijk om een opmerkelijk efficiënte, bloederige, film af te leveren!

Beth ontdekt dat ze zwanger is, en bezoekt haar zus Ellie (Alyssa Sutherland, koningin Aslaug in Vikings) en haar tieners, Danny en Bridget én de kleinere Kassie. Een aardbeving, die de grond openscheurt verder en drie grammofoonplaten uit 1923 en een vreemd boek komen naar boven Het boek blijkt de Naturom Demonto, het boek der doden te zijn (jammer genoeg dus niet de H.P. Lovecraft “Necronomicon Ex Mortis” verwijzing) Maar goed fans weten dat als ze het boek doorbladeren en de spreuk van de LP (was taperecorder) afspelen (luister goed naar die stem!) het al snel helemaal gaat verkeerd. “It’s called ’the Book of the Dead’ for a reason!“

Ook goed nieuws is het dat het hutje in het bos is verplaatst naar een appartementencomplex in Los Angeles. Dat gebouw is een prachtig locatie: een bouwval dat z'n oorsprong lijkt te vinden in de jaren 20 of ’30 van de vorige eeuw, een beetje als Disney's Tower of Terror. Het bouwt de griezeligheid langzaam op, met een klein aantal jump-scares en akelig goed acteerwerk van de bezeten moeder. Dat er nu een gezin bedreigd en blootgesteld wordt aan de gruwelijkheden (kinderen is een no-go in horror) deed me twijfelen of dit wel bloederig ging worden.

Maar tjonge wat had ik dat mis! Het gaat vol voor een over-de-top horrorfilm met bloed; Liters en liters aan bloed. Regisseur en scenarist Lee Cronin kiest de meest verknipte elementen uit de reeks en doet daar nog een schepje bovenop. Soms wordt de spanning gebroken door wat komedie, op de juiste plaatsen en gelukkig niet al te vaak. Dit werkt allemaal in het voordeel van de film! Kettingzaag en jachtgeweer werden ook niet vergeten maar was dat nu een houtversnipperaar in een parkeergarage?

Wat dit echter zo goed maakt is het camerawerk Shots die lekker bijdragen tot spanning en walging. Er werd kundig gebruik van close-ups, geluiden en stiltes om een huiveringwekkende atmosfeer op te roepen en vast te houden. Enfin het verhaal neigt regelmatig naar te vertrouwd maar hoe het eruit ziet, het camerawerk, de verplaatsing van de locatie en de fantastische effecten met redelijk wat memorabele scenes is dit een film die je niet snel zal vergeten! (wat helaas bij de reboot van tien jaar geleden wel het geval is!)

Eigenlijk is het thema van deze film het universele stereotype van het Chinese restaurant.En dat je nooit weet wat je eet in zo`n restaurant? Het getoonde is redelijk heftig.Vooral de huisspecialiteit"worstenbroodje"is fantastisch! En zelfs in beeld! Maar voor een doorgewinterde Horrorfan`s, die dus wel wat gewend is, zijn de scene`s ook niet heel schokkend! Nu lig de nadruk niet op de Gore maar op de karate/ freefight actie. Dit maakt dat de hele film ietwat Aziatische aanvoelt. Maar het is wel degelijk een Canadese film. Topper was toch wel Alyson Bath, niet zo zeer voor acteerprestaties! Meer voor haar opmerkelijke verschijning zowel naakt als met kleding Superleuke film voor liefhebbers en tja, daar hoor ik dus bij!

Deze film is de derde uit de reeks van Frankenstein-films uit de stal van Hammer House of Horror studio's. En is duidelijk een wat vreemde eend. In het verhaal en ook het monster (overdadig geschminkt) zien we veel meer elementen van de jaren '30 en '40 van de Universal Studio’s-stijl van monsterfilms terug, en wordt het maar mondjesmaat gecombineerd met de kenmerkende Hammer-elementen van erotiek en geweld. Dit klinkt alsof het een goed idee zou zijn, maar dat is het in werkelijkheid niet.

Universal-fans zullen hier een tekortschietende herhalingsoefening in zien. Terwijl Hammer-fans juist het Hammer-laagje zullen missen. Dat wil niet zeggen dat alles slecht is, en dat de film niet zonder verdiensten is. De openingsscènes was vrij goed Het lijk dat wordt gestolen en door een klein meisje wordt gezien, is een tamelijk cool moment. Het leek op een Hieronymous Bosch-nachtmerrie die tot leven werd gebracht. Ook het acteerwerk was zeker niet zo slecht; Peter Cushing was weer als vanouds, Katy Wild was overbodig maar sympathiek en Peter Woodthorpe lekker irritant. Al met al heeft de film nog wel genoeg te bieden om het de moeite waard te maken.

In 2002 begon regisseur en schrijver Andrew Getty met deze film en nu vijftien jaar later, na te zijn overleden aan de gevolgen van drugs, heeft Co-producer Michael Luceri de film afgemaakt. Getty was de kleinzoon van een oliemagnaat en het gerucht gaat dat hij $5 à 6 M. eigen geld in de film heeft gestopt. Hoe dan ook vanaf de opening is direct te zien dat er het nodige geld voor uitgetrokken is! Aan dat begin horen we ook een voice-over die zich introduceert als Dennis (Frederick Koehler) en je algauw mee de donkere wereld intrekt van verontrustende nachtmerries. Echter bemerken we ook dat je niet alles moet vertrouwen wat je ziet. Horrorfilms richten zich meestal op de angst voor spinnen, poppen of spiegels. Ze komen allemaal voorbij maar vooral spiegels. Zodra oudere broer John een antieke spiegel op de kamer van verstandelijk gehandicapte Dennis zet gaat het mis. Echter is dat zo? Getty's drugsgebruik kom tijdens het verdere verloop duidelijk naar voren want soms lijkt het wel een gigantische trip op methamphetamine. Maar ook Koehler levert met zijn rol een fantastisch bijdrage in de deprimerende en huiveringwekkende verbeeldingen. Ook lijkt de film ietwat te spelen met het gegeven van de seriemoordenaar David Richard Berkowitz, die beweerde dat de hond van buren hem aanzette tot de moorden. En dan is er nog horrorlegende Michael Berryman (de poster) die de fenomenale rol van boosaardige Cadaver op zich neemt. Het is gewoonweg spijtig dat de film geen bioscoop-release krijgt want het moet een waar genot zijn om de unieke en geweldige visuals uit die verbazingwekkende wereld van angstaanjagende nachtmerries eens op het witte doek te zien. Helaas zal de toch wel getalenteerde Andrew Getty ons niet meer kunnen verblijden met een ander werk. Nog een leuk weetje: we zien in de film een cameo van de opvallende acteur Matthew McGrory (House of 1000 Corpses, Big Fish en The Devil's Rejects) echter deze is in 2005 overleden. Hierdoor heeft hij dus postuum nog een rol erbij op zijn naam.

Deze film is fantastisch! De film richt zich voornamelijk op het dagelijkse leven van de zwaar verknipte puber Pauline, hoe ze in de knoop zit door een kreng van een moeder, een vader die niets heeft in te brengen en een zieke zus. Pauline voelt zich onbegrepen en kan totaal nergens met haar issues terecht. Tot zo ver lijkt het een dus comming of age film maar de totaal geschifte manier waarop dit in beeld wordt gebracht is ongeëvenaard! Het kruipt onder je huid en geeft je de koude rillingen. Daarnaast speelt AnnaLynne haar rol perfect. Ook de zwarte humor die verwerkt zit in de film slaat naadloos aan, bij een heerlijke ziek sfeertje.

Tja, te slecht om goed te zijn, te goed om slecht te zijn, deze film. Nu had ik bij Ridley Scott niet verwacht dat we een sterk verhaal zullen zien. Maar dit is wel zeer minder, de karakters zijn erg platonisch , met niemand kan je een echte band opbouwen. Het lijden van het volk, de Hebreeën ,is nergens echt voelbaar. Christian Bale is bijna een vreemde eend in de film. De film begint met mooie beelden van Egypte. Hierdoor weet je gelijk waar je bent. Alles is redelijk authentiek. En dan komt Bale in beeld, en tja dan gaat het al mis. Deze draagt een harnas wat gewoon niet op zijn plaats is! De enige reden die ik kan bedenken is dat we zo weten dat het om Mozes gaat. Wat dan weer betekent dat Ridley ons IQ wel heel laag in schat. De verdere interpretatie laat ik met rust aangezien dit iets is wat bij de regisseur hoort.(ook al misste ik nogal wat dingen) Visueel is er ook een of ander aan op te merken: Zo vind ik de redding van Rames door Mozes zwaar over top! (een strijdwagen die dan net op tijd wordt gestopt) Bleuh, wat verschrikkelijk! Vraagje? Was de neus van de Sfinx nu echt vergeten erop te zetten? Al met al is de film dus wel te doen. Dit komt omdat Ridley Scott het filmen(camerawerk) zeer goed in de vingers heb. Maar tweeenhalf uur film en dan zulke platonische karakters is erg. En dan het einde........
Volgens mij splijtte Mozes de Rode zee. Nu trekt de zee zich terug. Oke, misschien dachten ze dat het geloofwaardig was ofzo maar dit was zeker niet spectaculair!!
Misschien hoopte ik toch meer op het verhaal gericht epos. Zo`n film die in 1956 is gemaakt en die je dan lekker in de kerst -vakantie kan kijken

Hoewel het ernaar streeft meer te zijn (kritiek op de corruptie en hypocrisie van de kerk)dan een simpele horrorfilm, is dat precies wel wat je krijg. Het resultaat is namelijk een visueel opvallende en onderhoudende simpele exorcismefilm. Exorcismefilms richten zich vaak op de persoon die bezeten is of degene die tegen de demon vechten Ook deze houdt zich aan deze formule (elke film is en blijft schatplichtig aan die ene klassieker) maar zorgt toch voor een behoorlijke portie horrorvermaak. Dat begint al met de opening waar men uitstekend verbeelden hoe krachtig de krachten van het kwaad kunnen zijn. Achttien jaar later is de pater Williams een priester in een klein stadje en wanneer hij bij een gevangene in de nabijgelegen gevangenis wordt geroepen, blijkt het verleden hem te hebben ingehaald. In de film zijn verder genoeg doeltreffende dingen die proberen angst op te roepen; een bezeten Jezus en gevangenen, religieuze beelden die tot leven komen en ja natuurlijk ook de uitdrijving van God waar de titel naar verwijst. Vanwege het budget zijn er beperkingen, vooral in de CGI, maar regisseur Alejandro Hidalgo doet ook veel goed (sowieso de creepy gevangenis gangen) en vergeet gelukkig niet dat dit in eerste plaats een horrorfilm is!

Tja Russell Crowe's tweede exorcismefilm in 1 jaar, (hoewel deze eerder is gefilmd) maar in deze speelt Russell Crowe, het personage Tony die een acteur is die als priester gaat acteren in een exorcismefilm die "The Georgetown Project", heet en die opvallend veel lijkt op een remake van "The Exorcist". Die film heeft trouwens, nog meer connectie met deze film want regisseur Joshua John Miller van deze The Exorcism is de zoon van Jason Miller, die Father Damien Karras speelde in The Exorcist. Nu had ik wel zin in een filmpje over of met een duiveluitdrijving Nu heb ik hem gekeken vraag ik me toch af? Oké tijdens de pandemie stopt je met filmen van deze film Waarom besluit je vier jaar later (de film stamt uit 2019) dat het de moeite waard was om dit af te maken? Verbazingwekkend... Een exorcismefilm met Russell Crowe in de hoofdrol gaat natuurlijk niet meer werken, als hij niet een Italiaans accent heeft en op een rode Vespa rondrijdt Visueel competent echter bereikt de film eigenlijk nooit een hoogtepunt, Crowe zweet zich er gewoon doorheen en aan het einde vraag je, je af: wat was hier nu eigenlijk het idee of bedoeling van?

Sommige films lijken toch iets beter te worden naarmate de jaren verstrijken. Of ben ik milder geworden? Feit is dat nu ik de 'Exorcist II' heb herzien, ik het niet eens zo heel slecht meer vond. Mijn grootste fout is misschien geweest dat ik teveel verwachtte om eenzelfde soort film te zien. Wat ook niet verwonderlijk is omdat er veel bekende terugkeren en de titel zelf er eveneens naar verwijst. Toegegeven, het is nog steeds een gebrekkige film, maar het is desalniettemin ook een interessante film. Dat zit hem vooral in het gegeven van het mystieke versus het occulte. Al wordt dat weer teniet gedaan door de bijna amateuristisch special effecten van het aangezicht van een sprinkhaan in de lucht. Al met al ervaarde ik ditmaal film eigenlijk als niet zo heel slecht, als je tenminste de tekortkomingen opzij kunt zetten. Als ik dit zie als een vervolg op The Exorcist dan is het jammerlijk mislukt! Maar door het filmische en doordat het horror, psychologisch drama en een beetje Science-fiction combineert was het een nog best een interessante misser.

Alhoewel het boek 'Legion' (een direct vervolg op "The Exorcist") al uit 1983 stamt, sluit het goed aan bij horror uit de jaren '90. In die periode werden er vele horror's (Thriller met een horror-element )gemaakt, die draaide om een detective die op onderzoek uit ging.Zodoende zien we hier dan ook Inspecteur Kinderman jacht maken op de Gemini Killer aka James Venamun (Brad Dourif, de stem van Chucky) En ook al is deze veel nauwer verbonden met de klassieker uit 1973, is het maar verder aan de magere kant. Er worden maar weinig griezelige beelden getoond, zelfs nog minder dan deel twee, al zijn deze soms nog wel effectief. Gek was de aanwezigheid van al dan niet bedoelde humor?

Na wat ik lees schijnt de studio niet tevreden te zijn geweest en toevoegingen hebben gedaan in de film, met als gevolgd dat het resultaat nogal rommelig was. Echter als er nog minder horror-elementen aanwezig waren, rust de film dus nog meer de dialoog en of ik dan de film beter had gevonden? Het is voor mij nu nog net een acceptabele horrorfilm.

"De Verenigde Naties van Christelijke spiritualiteit"

Onontkoombaar moet je het hebben over de film van William Friedkin uit 1973 Over die film was voordat het in de bioscoop verscheen, al een hoop over te doen. De trailer werd zelfs verboden. Dat is nu haast niet meer voorstellen, maar mensen hadden toen nog nooit zoiets gruwelijks gezien. Na vijftig jaar is het publiek natuurlijk wel iets meer gewend Het is bijzonder moeilijk (zelfs misschien zinloos) om een film die als het ware de regels opzette proberen te evenaren.

Maar als je, je film de naam laat dragen van die 1973-film leg je de lat hoog! Natuurlijk waren er in de loop van de jaren al meerdere sequels, prequels maar hoe slecht deze ook zijn, ze hebben in ieder geval risico's genomen. Daarnaast zijn duiveluitdrijving en bezetenheid een regelmatig terugkerend onderwerp geworden. Het is dus niet verstandig om met een alledaags film aan te komen. En laat deze nu net helemaal op veilig draaien. Het is ongelooflijk schokkend hoe weinig risico's deze film neemt...vloeken, braken en kruisbeeldmisbruik, Green's film biedt niets wat hiermee te vergelijken is.

De eerste pakweg 40 minuten kijk je naar het drama van Victor Fielding die zijn zwangere vrouw verlies bij een aardbeving in Haïti en dertien jaar later als alleenstaande vader voor hun dochter Angela zorgt. Op een dag verdwijnen Angela en haar vriendin Katherine en blijven drie dagen weg. Hm...voor wie de metafoor niet opvalt....geen nood, het wordt uitgelegd, sterker de halve Bijbel werd opgedreund. Kortom als je terugkeert naar het geloof, komt alles goed...

Om toch een connectie of om nostalgie bij het publiek op te wekken, keert Ellen Burstyn als Chris MacNeil terug. (en er is nog een cameo aan het eind) Ook dit is geen goede toevoeging want als haar rol er niet in was opgenomen, zou dit het verhaal in het geheel niet beïnvloeden. Het detail dat bij de demonische bezetenheid ook andere religieuze praktijken en perspectieven te betrekken was niet slecht. (voodoo-priesteres, tv-achtige dominee) Helaas gaat het daar ook mis omdat je niet al deze mensen leert kennen. De climax is dan ook totaal niet zo spectaculair aan als zou moeten.

Na afloop van de film vraag ik mij af of David Gordon Green The Exorcist wel begrijpt want ik heb horrorfilms gezien die meer met het origineel van William Friedkin van doen hebben dan deze film. Alsof hij eerder het geloof wil promoten en dit doet met een erg doorsnee horrorfilm. Nu is dat eerste trouwens ook iets wat de 1973-film werd verweten, maar Believer doet het zo oppervlakkig, opzichtig en belerend, dat het gewoon tenenkrommend was!

Ook de productie van dit vierde deel verliep niet bepaald voorspoedig. Problemen die veroorzaakt werden door ontevreden studiobazen. Regisseur Paul Schrader, die in eerste instantie de regie op zich nam, werd ontslagen en werd vervangen door regisseur Renny Harlin. De film werd bijna volledig her-schoten onder zijn regie. Nu staat deze regisseur vooral bekend als actieregisseur en dat is goed te zien aan de film. Spannende scènes worden snel afgewisseld met enkele schrikmomenten en de Engelse soldaten knallen er flink op los! Ook bevat de film behoorlijk wat gore, maar die scènes met CGI zien er goedkoop uit. En dan is er nog een Hollands tintje door de rol van Antonie Kamerling als Nazi in een iets te ruim zittend SS-uniform. Met de originele 'Exorcist' heeft het helemaal niets meer van doen! Maar technisch gezien is deze film zeer gepolijst, al is het ook een routineuze formule-horrorfilm, gelukkig bevat het wel genoeg momenten om te vermaken.

Zeer mooie film! Zeker visueel is het allemaal erg mooi! De film leunt vooral op de drama-kant van de epidemie uitbraak en wat er tussen Patrick en Jack heeft afgespeeld. Bij de begin- scene dacht ik dat we met een simpele standaard zombie- film te maken hadden. Gelukkig kom dan de tekst 9 jaar later in beeld en krijgen we een kleine wereld van twee buren in een ijzige verlaten wereld. De film is geen pure horror maar meer een drama gecombineerd met! Denk aan films als Spring, Only Lovers Left Alive of Låt den Rätte Komma In. Maar als we dan een monster zien is het ook goed raak! Wat zijn die prachtig weergeven!

Regisseur Ben Young verraste mij 2 jaar geleden met thriller Hounds of Love (2016) Vandaar dat hij het opnieuw mag proberen. Helaas valt zijn tweede nogal tegen. Dit moeten Universal Pictures, Good Universe en Mandeville Films ook hebben ingezien want ook deze film (na Cloverfield Paradox en Annihilation) werd gedumpt op Netflix. Waardoor de streaming-dienst steeds meer op een laatste redmiddel voor filmmaatschappijen gaat lijken.

De klassiek aandoende SF-film over buitenaards gespuis dat de wereld komen overnemen, maar dan wel met een twist, mist vooral iets eigens. Dat beetje meer pit om echt goed te zijn. Weliswaar kijkt het aardig weg maar ontgroeit nergens dat degelijke gevoel dat vaak aanwezig is bij series. Op Michael Peña en Lizzy Caplan die de hoofdrollen vertolken is niets op aan te merken. Ook de rest van de cast presteert niet slecht. Het manco aan de film was vooral het tonen van beproefde elementen die voor actie en spanning moesten zorgen. Deze waren nogal standaard van aard. Gek genoeg zijn er naar ongeveer een uur op eens wel een paar interessante ontwikkelingen, die waren zelfs beter dan de rest. Helaas is de familie-hereniging dan weer tenenkrommend. En in de laatste minuten werd er even gezinspeeld op een eventueel vervolg. Het algehele resultaat was niet geweldig, maar het levert wel een fatsoenlijk film op.

Horrorkomedies...ik ben er niet tegen maar zijn nogal lastig. Ik vind ze algauw flauw en sla ze dan ook regelmatig gewoon over. Maar met deze was het best genieten! Liefdevolle rijinstructrice Rose Dooley wordt gevraagd om hulp te bieden met een bovennatuurlijk probleempje bij weduwnaar Martin Martin en zijn tienerdochter Sarah Echter loopt dit nogal uit de hand als ze ontvoerd wordt door de uitgerangeerde zanger Christian Winter die een deal met de duivel gesloten heeft.

Ondanks het bovennatuurlijke is dit vooral een komedie, eentje die slaagt doordat dit werd gebracht met van die typische Ierse gortdroge manier van grappen maken Dit was dus voor mij vooral genieten! Sommige grappen zijn ook best specifieke referenties naar klassiekers uit het genre. Dus met een snufje tragiek, een snufje humor, een snufje oprechte gevoelens en een snufje horror, was dit een prettige film en met op de koop toe ook nog een hilarische achtervolgingsscène!

Blijkbaar heeft de film hierop MM niet de weg naar de juiste filmkijkers gevonden want de lage waardering hier staat toch wel in schril contrast met de waardering die film elders krijg.

Animator Raul Garcia werkte jarenlang voor onder andere Disney. Werk van hem is te zien in films als Aladdin, Pocahontas, Hercules en Who Framed Roger Rabbit. Of in films voor andere studio's zoals Platvoet en zijn vriendjes en De smurfen. Met deze anthologie bundelde hij vijf verhalen van schrijver Edgar Allen Poe waarvan hij sommige al eerder had gemaakt. Nu zijn de verhalen van Poe wel vaker verfilmd, maar die producties zijn niet altijd even trouw aan de bron . Raul Garcia wilde zo dicht mogelijk bij Poe blijven. Daarom komen sommige teksten woord voor woord terug in de film.

De filmpjes zijn verbonden door een raamvertelling waarin de Dood (Cornelia Funke) op het kerkhof een plagerige conversatie voert met Poe (Stephen Hughes)die door een zwarte raaf vertolkt wordt. (Een verwijzing naar het gedicht ‘ The Raven’) Terwijl Poe op aarde wil blijven om nieuwe verhalen te kunnen creëren, wil de Dood zijn ziel. Hierbij is de bindende factor de verhalen van Poe die ze als argumentatie elkaar vertellen. Elk filmpje heeft zijn eigen opvallende stijl en verteller, beginnende bij:

1. "The Fall of the House of Usher"

Werd verteld door de toen 89-jarige Christopher Lee (het was één van zijn laatste rollen) en zeker de mooiste stem van alle filmpjes. Dit filmpje werd al gemaakt in 2012. Lee leest voor uit het werk van Poe, waardoor de gotische romantiek, er als het ware van afdruipt. Het filmpje is geanimeerd met opvallende schaduwen en harde, hoekige Kenmerken van zowel de personages als de locaties.

2. "The Tell-Tale Heart"

Werd verteld door Bela Lugosi en is letterlijk een stem uit het graf. Garcia vond op eBay een cassette (waarschijnlijk uit 1940) met daarop een oude opname van Lugosi die het verhaal voorleest. Na het oppoetsen van de opname en na toestemming van de zoon van de acteur werd de cassette gebruikt als basis voor deze animatie uit 2005. Tevens was het succes hiervan de start van de hele film. Het verhaal is gemaakt in de tekenstijl van de Argentijnse stripmaker Alberto Breccia en bestaat uit scherp contrasterende zwart-wit-tekeningen.

3. "The Facts in the Case of M. Valdemar"

Werd verteld door Julian Sands’ (Leaving Las Vegas, The Girl with the Dragon Tattoo) die de rol van dokter vertolkt en hem passend maniakaal laat klinken. De dokter lijkt op Vincent Price, de acteur die in menig Poe-de verfilming te zien was en ook als eens als Mr. Valdemar optrad. De tekenstijl is geïnspireerd door de druktechnieken uit de jaren vijftig zoals we die kennen uit de horror-strips van uitgeverij EC Comics. Dit filmpje is in 2014 gemaakt, een jaar voordat deze film er kwam.

4."The Pit and the Pendulum"

Werd verteld door Guillermo del Toro (geen vreemde met in spreken van films;The Book of Life, Puss in Boots) Volledig geanimeerd door de computer en oogt als een videogame maar deze beelden laten zich bekijken als een hommage aan het werk van Francisco Goya (prachtig werk leverde de man) en Giovanni Battista Piranesi. De claustrofobie van de hoofdrolspeler wordt prachtig overgebracht. Samen met het volgende filmpje zijn deze twee segmenten de enige die voor deze film zijn gemaakt.

5. "The Masque of the Red Death"

Koning van de B-film Roger Corman, die in de jaren zestig menig Poe- verfilmingen regisseerde, sprak de rol in van Prins Prospero. Corman heeft maar liefst één zin dialoog. Visueel is dit met gemak de mooiste van de vijf korte films. Misschien kwam dat ook omdat deze was geïnspireerd op het werk van Pieter Bruegel (zijn schilderkunst is een favoriet van mij) en Egon Schiele.

Als de combinatie van de verhalen van Edgar Allen Poe en bijzondere animatie je liggen, heb je met deze 74 minuten durende film een heerlijke avond! Mij deed het dat zeker! Al miste ik hier en daar wel de echt bevlogenheid om helemaal gepakt te worden.

Toch tweeeneenhalve ster. Maar dicht tegen drie sterren aan!! De opbouw van de film is aardig. Je leert de personage net als in een slasher een klein beetje kennen. Om vervolgens te worden afgeslacht. Alleen in dit geval dus niet..... Want zoals de titel al aangeeft er zijn Aliens. En deze E.T. `s zijn niet vriendelijk. Zijn trouwens wel goed in beeld gebracht. Wat daarna volgt is tegen het saaie aan. Er wordt vooral wat heen en weer gerent. In het huis en buiten het huis. En er vallen wat dode. Om vervolgens te eindigen in een zeer leuk einde.

“Horror is no better than pornography, It’s smut, dressed up as entertainment. It serves no greater purpose”.

De film begint met een meisje (Dana Christina) dat zich aanmeldt voor een unieke horrorervaring genaamd "The Perdition", een soort real-time escape room-game zonder stopwoord voor als het te extreem wordt. Chaotisch was het wel maar in tegenstelling tot de zoveelste "maniak-met-een-machete" die losgaat in een spookachtige attractie probeert het om dingen anders te doen. Het leunt op het psychologische aspect van wat mensen ertoe aanzet dit soort dingen te doen. Ondanks dit goedbedoelde uitgangspunt levert het echter een wisselvallige film op. Er zijn nogal wat flashbacks naar het traumatische verleden van Allison of gesprekjes met haar therapeut, en er zijn ook interviews met leden van de 'crew' van Perdition door Japanse journalisten. let op die cameraman! Dit is de man achter de speciale make-upeffecten van deze film en de regisseur van spetterende films zoals Tokyo Gore Police, Meatball Machine Kodoku, Helldriver en Mutant Girl Squad. Goedbedoeld om het anders te doen maar op één of andere manier werd het tempo denk ik hierdoor naar beneden gehaald. Het zorgt er dus voor dat het niet al spannend werd, ondanks ook een paar erg goed in beeld gebrachte verschrikkingen maar als het eindigt in wat spetters, off-screen doden en een schokkend goed schot met gore-effecten, was het ook niet eens zo heel slecht!