Opinions

Met het boek van Stephen King met dezelfde naam heeft deze film niets te maken. Alhoewel ook dit verhaal best interessant klinkt. Bevat het script zelf, alle horrorclichés, rare logica en maak daarnaast gebruik van gemakken om het plot maar vooruit te helpen. Het typische hutje in het bos, het papa-personage dat afwezig is (door een wel heel onwaarschijnlijke reden), een personage dat alles weet over het bovennatuurlijke element, (Lin Shaye financierde mede de film en doet niet veel anders dan haar gekke oude dametje), een paar goedkope schrikjes (bv de koelkast dichtdoen) en een 'spookachtig' achtergrondverhaal. Ondanks het hoge aantal clichés, bevat de film ook een paar elementen met aardige kwaliteit. Allereerst ziet het er goed en gepolijst uit qua locaties en setting en verrassend genoeg zijn er ook enkele goede griezelige en gewelddadige momenten. Daarom voelt deze film meer als een gemiste kans: het had namelijk alle ingrediënten om een best ​​goede en creatieve horrorfilm te zijn, maar men besloot helaas om het saai, ongeïnspireerd te brengen. De film heeft soms zijn spookmomenten is daarom gelukkig geen complete tijdverspilling.

Als er één tip past bij deze film is het wel; 'Denk er niet te hard over na'.

Want de titel "Droomland" is zeker passend! Het is een film met wazige, dromerige logica. Zo speelt de film zich af ergens in een naamloze Oost-Europese stad en weigert het in te gaan op de precieze tijdsperiode. Het is ook een ietwat rare film, en die gekheid zal je leuk vinden of juist nog meer vervreemden. Het is lastig om te onderscheiden waar het allemaal omdraait of wat het allemaal betekent. Maar ik moet zeggen dat ik goed heb genoten van deze apartere filmvisie, die met veel enthousiasme van alle betrokkenen in beeld werd gebracht. En ik vond het nu ook niet zo vreemd dat het niet te volgen was. Snap u het nu nog?

Stephen McHattie, is geweldig als de twee hoofdrolspelers; de heroïneverslaafde jazztrompettist en de koelbloedige huurmoordenaar Johnny. Verder zien we Henry Rollins als de gangsterbaas Hercules en is Juliette Lewis de maffe aristocraat die een bruiloft voor haar vampier-broer en minderjarige bruid probeert te regelen. Ja echt waar! En dan had ik het nog niet over een gangsterbende van schietende kinderen. Uiteindelijk was het aangrijpend onvoorspelbaar en prachtig van de start tot het einde. Het is een soort mini-odyssee die nooit zijn gevoel voor humor verliest en die toewerkt naar één grote actiescène die is opgebouwd rond een spookachtige weergave van Eurythmics '' I Save the World Today '', die McHattie croont met een ongelooflijke tederheid. Onder het mom van zo heb ik ze nog niet eerder gesmaakt! Toffe film!

In de veertiende en laatste film uit Sherlock-Holmesserie met Basil Rathbone draait alles om drie goedkope muziekdoosjes, die elk een iets andere versie spelen van het nummer "The Swagman". Vernuftig en spannend om te zien hoe Holmes en Watson achter de code die verborgen in de muziek is, komen. Het maakt dan ook dat deze film een heerlijk nostalgisch mysterie is, met vage echo's van Arthur Conan Doyles The adventure of the six Napoleons en een verwijzing naar 'A Scandal in Bohemia' Rathbone en Bruce waren nog eenmaal goed in vorm! Rathbone was Holmes-moe en hield er hierna dan ook mee op. Actrice Patricia Morison speelde een fijne femme fatale. Naast het prima plot waren mede de stijlvolle studiodecors, kostuums en belichting verantwoordelijk, dat dit een waardige slot van de Universal-Holmesreeks werd.

Tjonge die viel tegen! Een wannabe iedereen maar haalt nergens ook maar de kwaliteit om in de schaduw te mogen staan. Bij aanvang van de film is er een verwijzing naar Rodriguez From Dusk till Dawn (1996) om vervolgens George Millers Mad max te misbruiken. Desolate zanderige beelden en mannen die het niet zo nauw nemen. Hierna komen ze bij een dorpje. Wat dan weer Cravens The Hills Have Eyes of misschien de remake van Aja nabootst. De freaks leken ook zo weg gelopen te zijn uit Rob Zombies House of 1000 Corpses en het eind gedeelte had een vleugje Tobe Hoopers The Texas Chainsaw Massacre. Helaas hebben alle genoemde films meer kwaliteiten dan de verwijzingen in dit slappe aftreksel. Nee, dit kan echt niet aanbevelen.

De debuutfilm van Abel Ferrara, is duidelijk gemaakt met een tekort aan budget. Niet bepaald de slasher-film, wel een typisch New Yorkse film waarin de economische en artistieke frustratie van de jaren 70 is te zien. Het gaat over een kunstenaar die worstelt om zijn hoofd boven water te houden. De rekeningen stapelen zich op, zijn vriendin begrijp (net als iedereen) hem niet, niemand waardeert zijn kunst, en zijn art-manager al helemaal niet. Het zou natuurlijk het gezondst zijn om therapie te zoeken maar Reno ziet een advertentie voor een boormachine en heeft een beter idee. Regisseur Ferrara speelt zelf het hoofdpersonage en irriteert soms mateloos en door zijn DIY (Do it yourself) stijl zijn er vaak ontwikkelingen die helemaal nergens heen gaan. Vermoedelijk werd er invloed van drugs gefilmd? Niet bepaald gepolijst dus en met domweg pizza eten, veelvuldige punkoptredens of plotsklap een lesbische douchescène gebeurd vaak ook gewoon niets! Als documentaire over New York eind jaren 70, is het misschien vermakelijk en de praktisch effectwerk zijn erg goed. Daardoor best te bekijken maar het voelt niet echt als een goede film. In het Verenigd Koninkrijk was dit een zogenaamde Video nasties en was verboden tot 1999.

"Love is a sleigh ride to hell."

Heerlijke snedige film waarin Matt Damon als een Republikeinse kandidaat seks had met Miley Cyrus Wat uiteraard uitdraait op een gigantisch probleem en daardoor twee gezellige stoere queer-meiden op een spontane feministische roadtrip naar Tallahassee gaan. De humor is veelal eigenzinnig en over-the-top maar die komische sequenties waren van een hoog niveau en de twist is heerlijk! Ach die paar plotgaten en de soms iets te gemakkelijke karakterontwikkeling ga ik niet over liggen muggenziften omdat de delen die er toe doen gewoonweg goed waren. Regelmatig lag dat ook aan de ontzettend leuke chemie tussen Margeret Qualley en Geraldine Viswanathan. De film is zelfs Coen-achtiger (zoals meer in hun begindagen) dan het in lange tijd is geweest! Blijkbaar is dit ook pas het eerste deel van een beoogde ‘lesbische B-film trilogie’ door Ethan Coen, en zijn vrouw Tricia Cooke mijn zege hebben ze want dit is een juweeltje en absoluut stuk leuker dan die drol van zijn broer Joel.

Zeer vermakelijke whodunnit in een hip jasje! Niet dat de nieuwste Blumhouse productie nu direct iets anders doet dan wat we eigenlijk al kennen. Het voldoet met een budget dat net voldoende is (rond de $ 5 miljoen), een "opvallend" idee met vaak een sociaal thema, weinig locaties en niet te heftig precies aan de voorwaarden. Het plot is simpel; slachtoffer van huiselijk geweld, gaat weer op date en krijg last van een AirDrop-dreiging. Hoewel sommige openbaringen vrij voorspelbaar zijn, zit het hem vooral in de herkenbaarheid en het opbouwen van spanning; de ongemakkelijkheid van de eerste date, en wie zit erachter. Langzaam aan wordt het groter en groter tot een wat actievollere climax (op het randje van geloofwaardigheid) Verder komt het vooral op het acteerwerk aan van de charmante Meghann Fahy en Brandon Sklenar Die beide prettige eye-candy zijn. Deze film was best een fijner wegkijker !

Zo slecht was dit niet!

Een vrij eenvoudig, oude school eerbetoon aan de creatie's van weleer (Freddy Krueger, Candyman) Monsters die ons uit de stoel lieten springen door geloofwaardige alledaagse dingen. Hier is het Madison (Michelle Mylett) die na een traumatische bijna-verdrinkingservaring een verlammende angst voor water ontwikkelt. Onderdeel van haar Hydrofobie is een duister figuur, een killer van de andere kant; de "Drownsman" die overal waar water is, klaar lig om je te grijpen. Regelmatig is de film erg mooi vormgegeven en met een goede atmosfeer in plaats van bloed, gore en een overmaat aan FX te gebruiken. Als je opgroeiend met soortgelijke films, kun je zeker zien op wiens werk het is geïnspireerd, maar Chad Archibald (en mede-schrijver Cody Calahan) weten er nog genoeg eigens in te stoppen. Sebastian Donner is een prima toevoeging aan de al bestaande angstaanjagende monsters, eentje waarvan ik best meer van wil zien!

Druk betekent in het Deens; Binge drinken. Deze film volgt dan ook een groep mannen van middelbare leeftijd die de onconventionele suggestie van de Noorse psycholoog Finn Skårderud om het alcoholpeil in het bloed op 0,05 procent te houden …gaan uitproberen. Tja... we weten denk ik allemaal wel dat drinken je vrolijk, vriendelijk, betrokken en alert maakt, en dat als je het te vaak doet, je leven er op de één of andere manier ook door verpest wordt. De film weet daar ook niet heel veel aan toe te voegen. Je kijk dan ook lange tijd naar mannen met een midlifecrisis die alle gemoedstoestanden afvinken en naar het einde nog even de dramatische consequenties ondervinden. Aangevuld met uhm... 'hilarische' (niet echt0 scenes waarin de mannen dansen op muziek of kindervoetbalteam aanmoedigen. En dat dan bijna twee uur? Mikkelsen en de rest van de cast doen hun werk goed genoeg! Maar het is vooral de vellige en standaard regie die van twee uur lang naar dronken mannen kijken best een lange zit maken!

Aangename 66 minuten durende mix van spookhuis-, gekke wetenschapper- en misdaadfilms Een wetenschapper zoekt wraak op de familie die hij verantwoordelijk houdt voor de dood van zijn dochter. Dit si tweede verfilming want er was al een stille mysterie film in 1923. Opvallend aan de film, eigenlijk een bewerking van een boek en Broadway-toneelstuk, is dat William Henry Pratt die beter bekent is als Boris Karloff zijn artiestennaam in 1920 zou hebben gekozen naar het personage van de gekke wetenschapper genaamd "Dr. Boris Karlov" Alhoewel et nog steeds een ietwat krakkemikkige horrorfilm is, is het toch erg leuke gedaan met de schaduwen van de moorden. Prima pre-code-film voor wat het is dus.

Ik ben wel gek op detectives, van die "moordmysteries in een klein stadje met geheimen" Dit is een Australische whodunnit waarin twee mysteries; één in het verleden van een verdrinking van een meisje en één in het heden van een moord/zelfmoord waar Eric Bana als rechercheur Aaron Falk probeert erachter te komen of er een verband bestaat tussen de twee. Genevieve O'Reilly (Mon Mothma, in Star Wars: Rogue One en de Andor-serie) speelt daarnaast de love-intrest Als je goed oplet, is het eigenlijk niet ingewikkeld maar het door droogte geteisterde binnenland van Australië zorgt voor de juiste sfeer. Prima misdaadthrillerervaring dus!

Leuke Hong Kong kung fu klassieker. Een pioniers-film in het wuxia-genre. Duidelijk te zien dat ze nog op zoek zijn naar een wuxia nieuwe stijl. Sympathieke mannelijke anti-held (underdog) die gewelddadig en bloederig zwaardspel laat zien.Terwijl er ook ruimte is ingeruimd voor een romantische verhaallijn. Echter is het natuurlijk allemaal terug te voeren op "wraak" Al moet je niet om de minuut een vechtpartij verwachten. Maar als die actie losbarst is dat zeer goed gedaan. Long-armed Devil, een rivaal van Master Qi heeft de "Gouden zwaard"- techniek bestudeert en creëerde een “sword lock” -wapen om hem te verslaan. Dat wapen was een leuke aanvulling op de al bestaande wapens. Verder is er nog geen touwenwerk te zien of CGI, toch voelt het zwaardwerk hetzij wat knullig toch redelijk modern aan. Acteerwerk is solide en is een mix tussen een naturelle stijl en de oudere melodramatische stijl van acteren. Een charmante film gevuld met leuke actie, iconische personages die plicht en opoffering hoog in het vaandel hebben staan.

“a gift for your loved ones.”

Deze film stelt zich een nieuwe wereld voor die lijkt op de onze, maar waar het heel gewoon is om een kloon het leven over te laten nemen zodra er een terminale diagnose wordt vastgesteld. Hoewel het begint met een actievolle, mysterieuze opening, kiezen de makers verder niet voor actie. In plaats daarvan zie je de originele Sarah haar laatste maanden doorbrengen met het inprenten van haar bestaan ​​op kloon oftewel Double (zoals ze in de hele film wordt genoemd) van het bedrijf "Replacement" Wanneer Sarah op wonderbaarlijke manier geneest heeft het nieuwe 28e amendement van de Amerikaanse grondwet een verrassing voor haar...

Het is een uitgangspunt dat ruimte biedt voor tal van absurditeiten. Maar de meest opvallende aspect is hoe regisseur Riley Stearns dit verhaal benadert. Zo is er een opzettelijke nuchterheid in de manier waarop het personage Sarah spreekt (Ze spreekt op een afgekapte en nuchtere manier, bijna robotachtig) en speelt. En er is een bizarre satirische ondertoon. Dit alles geeft de film een ​​vreemde, buitenaardse uitstraling die bij de toon past. Echter kan deze presentatie-aanpak misschien ook een beetje onaangenaam zijn voor sommigen kijkers.

Karen Gillan (Nebula in Guardians of the Galaxy, Jumanji: Welcome to the Jungle, The Bubble) is uitstekend in haar beide rollen. Het enige minpuntje was dat men de uitkomst aan het einde als spannend wil presenteren maar is dit voor de kijker wel duidelijk. De titel kan je ook op verkeerde been zette nwant dit gaat niet over een duel zoals te zien is aan het begin maar over de dillema's van een origineel mens en de kloon. Die belofte maakt het dus nooit helemaal waar. Maar over het algemeen gebeurt er genoeg, waar ik van heb genoten. Kortom een goede, enigszins ongebruikelijke Sci-Fi die meer vertrouwt op zijn verhaal en niet op speciale effecten.

Prima film over een Texas Ranger (Liam Hemsworth) die in een mysterieus, klein dorp onderzoek doet naar een reeks moorden. Hier krijgt hij te maken met een charismatische priester. Prachtige rol van een kale Woody Harrelson. Op zich een mooi gegeven dat voor wat spanning kan zorgen, toch blijft het allemaal wat oppervlakkig. Ook de rest van de cast spelen hun rol met verve, waardoor er wel iets van lichte onderhuidse spanning ontstaat. Het onderzoek komt uit bij een wat bravere Hostel. En mondt uiteindelijk uit in een mooie bloederige persoonlijke wraakmissie. Alhoewel je dat einde wel zie aankomen natuurlijk.

Net zo spannend of opwindend als de verzameling vlinders (en insekten) die in de film zitten!

Als volwassene natuurlijk moeilijker te recenseren maar wat mij opviel bij deze derde Dummie de Mummie-film was hoe slecht ze het verhaal uit boek naar de film hadden vertaald. Waar dat in vorige films nog wel redelijk gebeurde was dat hier vooral ondermaats. De reden waarom Dummie de tombe van zijn ouders niet wil laten ontdekken is domweg gewoon eruit. Ook is mij een raadsel waarom schooljuf Friek mee moest: zij is nu vooral het onderwerp voor flauwigheden en dan was er nog de aanwezigheid van nietszeggende rijdende robotje. Hierdoor voelde de film wel erg afgerafeld. Voor kinderen is het nog wel vermakelijk maar het niveau is duidelijk naar beneden gegaan. En dat is jammer!

Tja...zoals de titel al aangeef is dit gebaseerd op het populaire rollenspel D&D, waarbij het enige vereiste om het te spelen met andere spelers is; een verhalenboek, pen, papier en dobbelstenen en natuurlijk een behoorlijk portie fantasie! Het spel heeft (nog steeds) een grote schare fans, en is het uitgangspunt voor diverse boeken, computergames (o.a. Baldur’s Gate) en zelfs een tekenfilmserie. Het kon dan ook niet uitblijven dan dat er ook een film aan die lijst zou worden toegevoegd!

Oké...het fantasie-genre is vanaf de jaren '80 al lastig en wordt gedomineerd door veel werkjes met een laag budget, al dan niet gemaakt met liefde voor dit genre. Dat een grote studio het dus aan heeft gedurfd om een flink budget te investeren is lovenswaardig maar...ergens ging het mis!

En waar precies weet ik niet...maar ik denk dat er heel wat dingen tegen elkaar hebben gewerkt. Zo begreep ik dat de uitgever dwars lag waardoor regisseur Courtney Solomon (die geen ervaring had met regie) noodgedwongen zelf de film moest regisseren. Daarnaast denk ik dat de studio; een grote naam op de poster wilde, met als gevolg dat flink gat in het budget werd geslagen! Met als gevolg dat de visuele en speciale effecten waar het bij deze film toch omdraait, goedkoop en bijzonder slecht waren. Vooral de climax met draken die het uitvechten, het leek vooral geïnspireerd door mensen die Star Wars hadden gezien!

Mijn vermoeden bestaat ook dat diezelfde studio ook de belachelijke komische noot erin wilde hebben? Marlon Wayans was echt gewoon pijnlijk om te zien! Nu zijn de rest van de optredens niet veel beter! Waarschijnlijk het meest irritante aspect van de film! Over-acteren van Jeremy Irons en het Onder-acteren (als dit mogelijk is) van Thora Birch zijn niet veel beter. En laten we over de jonge held Ridley Freeborn maar gewoon zwijgen!

Alhoewel het D&D-spel en nog meer de Duitse tegenhanger "Oog des Meester" mede invloed hebben gehad op mijn interesse en liefde voor het sciencefiction en fantasie-genre. En ik had ook met deze film nog enigszins wat lol. Maar tja... in alles leek het alsof erbij deze film nogal wat mensen betrokken waren die geen idee hadden wat ze aan het doen waren!

Met deze Tv-film keer je terug in het D & D-universum, dit keer is het een eervolle ridder die oneervolle dingen moet doen om zijn vader te redden. Wederom een film van regisseur Gerry Lively (zijn tweede) En ondanks dat deze film een nog magerder budget bezat dan het tweede deel was dit nog steeds een veel betere film dan de eerste deel! Jack Derges, die hoofdrol Grayson vertolkt, is duidelijk alleen ingehuurd vanwege zijn uiterlijk en niet veel anders. Die Grayson bundelt zijn krachten met een stereotypische groep huurlingen, geheel volgens D & D-rollenspel regels samengesteld met krijger, dief, magiër en elf, elk met zijn eigen gave! Het acteerwerk was voldoende, de typerende kwaliteit voor een B-film. En voor een low budget film zijn de CG-effecten zo slecht nog niet! Het demonenmeisje was erg leuk en goed gedaan! Er is eye-candy in de vorm van Eleanor Gecks. En de film is iets volwassener doordat er een suggestieve seksscène was tussen Akordia en Grayson en erop een gegeven moment zelfs een regelrechte orgie, was te zien. Iedereen die van zwaard- en magie films houdt en die weet met welke problemen de meeste kampen kan hier best van genieten. Dus JA ...deze film amuseerde me zeker voor zijn 90 minuten, ik kreeg precies wat ik wilde van D&D!

Voor iedereen die na de eerste "Dungeons and Dragons" film misschien wilde afhaken!? Vrees niet! Afgezien dat het zich ook afspeelt in Ismir en Bruce Payne als Damodar (zonder blauwe lippen) terugkeert, lijkt dit vervolg niet op het eerste deel. Dit was zeker te weten beter! Er zijn schurken, monsters, helden, zwaarden, actie en magie. Ja, de film heeft veel meer de sfeer en elementen die bij het fantasie-genre horen!

De kwaadaardige magiër Damodar (Bruce Payne) is niet dood! Hij leeft! Zijn meester Profion had hem vervloekt! En nu wil hij met de kracht van de Orb van Falazure een draak wekken. Dit kwaad moet worden afgewend dus terwijl de Raad van Magiërs hun krachten bundelen, gaan vijf avonturiers op een zoektocht naar oud artefact. En ja dar is een typische D & D-cast met; twee zwaardvechters, een elfse magiër, een geestelijke en een dief, een plot wat dus niet zo heel anders is dan veel andere fantasieverhalen.

Qua uiterlijk lijkt dit meer op een tv-film Wat eveneens te zien was aan de speciale effecten. Die zijn dan wel niet heel veel aanwezig maar welke er zijn waren ook maar net voldoende. Ondanks een gebrek aan acteurs van grote namen was het acteerwerk best goed te noemen! En dat terwijl het budget voor deze film driemaal zo laag moet zijn geweest, slaagt deze er beter in dan de eerste, om trouw te zijn aan het bronmateriaal. Ja dit was een zeer solide vervolg! (eigenlijk moet je gewoon deel één vergeten) Door te focussen op karakter en spaarzaam gebruik te maken van effecten, lukt het om van deze film een prettige fantasiefilm van te maken!

Epische oorlogsfilm over de evacuatie van ruim 300.000 Engelse en Franse manschappen vanaf de stranden van Duinkerken in mei en juni 1940. Dit verhaal vertelt over een groep jonge soldaten die vanuit hun benarde positie terug naar Engeland moeten zien te komen. En met de historische reconstructie van het debacle bij Duinkerken is verder niets mis maar die lotgevallen van individuele militairen zijn enigszins voorspelbaar: officier offert zich op voor zijn manschappen, gewonde soldaat wordt achtergelaten door kameraden etc. Het is vergeven aangezien het ook vrij moeilijk is om deze realiteit tot een film te verwerken. Natuurlijk zijn er ook de fameuze ‘kleine bootjes’ die de Britse marine had gevorderd van burgers om de troepen uit Duinkerken weg te halen. Die vaartuigen werden slechts bij hoge uitzondering door Britse burgers zelf bestuurd in veruit de meeste gevallen nam de marine die taak op zich. Pas later ontstond de beeldvorming die de prominentere rol van burgers etaleerde. Een dankbaar gebruik van symboliek over de burger en soldaat die gezamenlijk optrekken, verenigd in de strijd tegen het kwaad. Deze film haalt wel de uitzondering van de marine aan maar laat het een beetje in het midden hoeveel er daadwerkelijk uitvaren. Echter is naast de verhaallijn van de soldaten er ook veel tijd ingericht voor die dappere burgers. Churchill en het War kabinet blijven afgezien van één keer te noemen verder buiten beeld. Een pluspunt van de film is dat het verder is ontdaan van sentimentele of romantische elementen. Iets wat vooral te danken is aan regisseur Norman want deze deed veel bronnenonderzoek. De film is erg goed gedaan maar overstijgt de driedelige miniserie Dunkirk van de BBC uit 2004 niet. Deze was aanzienlijk realistischer in aanpak. De makers daarvan benadrukten veel meer de wanhoop en de angst van de Britse soldaten in hun hopeloze situatie.

In 2004 maakte de BBC een driedelige miniserie over de evacuatie uit Duinkerke. In drie delen (Retreat, Evacuation en Deliverance) toont het een zeer realistische docu-drama. De film/documentaire is bijna drie uur lang, en geef uitstekende details over het gebeuren. Tevens bevatte het veel beeldmateriaal dat tijdens de evacuatie was opgenomen, samen met enkele reconstructies. Zo is in het laatste deel dan ook Benedict Cumberbatch te zien als Lt. Jimmy Langley.

De miniserie geeft verder goed, de wanhoop en de angst van de Britse (en in mindere mate de Franse ) soldaten in hun hopeloze situatie, weer. Het volgt de dramatische gebeurtenissen, veelal vanuit het perspectief van de soldaten en hun leidinggevenden, aan het strand en in en om de havenstad, van 26 mei tot in de vroege uren van 4 juni 1940. Ook gaat de miniserie meer in op premier Winston Churchill (Simon Russell Beale) en zijn War Kabinet.

Visueel is dit misschien wat minder overweldiger (dan die film uit 2017) maar door de uitermate realistischer beelden van Operatie Dynamo, is deze miniserie tevens een stuk aangrijpender.

In totaal kwamen 11.000 Engelsen en Fransen om bij Duinkerken en werd een enorme hoeveelheid materieel achtergelaten; de Duitsers troffen 63.879 voertuigen aan, 20.548 motorfietsen, 445 pantservoertuigen en 2472 stuks geschut. Ook waren 377.000 ton proviand en uitrusting en 68.000 ton munitie achtergebleven.

Nog nooit heb ik de stranden in een film over de Slag om Duinkerken zo schoon gezien? Duinkerken was op meerdere fronten een uitzichtloze hel. In en om de stad werd zwaar gevochten om landgenoten die op het strand waren een kans te geven te vluchten. Op het strand zelf werden ze belaagt door 'Messerschmitts' Gewonden en doden bleven achter of spoelden weg met het getij. En dat is het gemis van de film; er is geen chaos, geen wanhoop, geen bloed en geen doden. Als is keurig, ordelijk en schoon.

Die historische achtergrond is interessant, maar blijkt voor Nolan niet belangrijk. Vanuit drie invalshoeken: land, zee en lucht toont hij visuele mooie plaatjes en begeleidt dit even vaak met een misplaatste saaie soundtrack.Het geluid van de vliegtuigen en machinegeweren enz. daarentegen waren wel erg fijn! Het zijn dan ook vooral de gevecht-scènes van de Spitfire-gevechtsvliegtuigen die overtuigen. Ook de mythe over de bootjes voegt niet nieuws toe en blijft geheel intact. De niet overdreven lange speelduur was dan weer wel een pluspunt in deze verder schone en niet heel boeiende film.

Niet zo beste verfilming van een H.P. Lovecraft-verhaal. Nu zit het met de aankleding nog wel goed. Niet verwonderlijk want regisseur Daniel Haller was halverwege de jaren '60 verantwoordelijk voor de aankleding van Roger Corman’s Poe- verfilmingen. Echter faalt hij om ook maar een echo van die films te zijn. In de fictieve Miskatonic Universiteit in het eveneens fictieve Arkham ontmoeten we Professor Henry Armitage deze geef Nancy Wagner (Sandra Dee) de opdracht om een zeldzaam boek naar de bibliotheek terug te brengen. Daar komt ze Elizabeth Hamilton (Donna Baccala) tegen. Dit boek is de legendarische Necronomicon en als ze die net weg willen leggen, vraagt Wilbur Whateley (Dean Stockwell) of hij het boek mag inkijken. Zoals je ziet zijn de Lovecraftiaanse termen wel aanwezig maar gaat het vooral mis in de uitwerking. Zo schittert het monster door afwezigheid, we horen hem een hoge fluittoon maken, zien we wat hij ziet, door middel van zwaar irritante groen-rood-blauwe kleuren, maar fysiek is het monster niet te zien. Behalve dan op de poster en een plaatje aan het einde van de film. Tijdens de afwikkeling van het einde wordt nog wel even gauw vermeld dat het om Wilbur’s tweeling-broer gaat, echter de film er mee reden lukt niet meer. De film faalt domweg doordat er niets gebeurd.

Aardige tv-film naar een verhaal van H.P. Lovecraft met dezelfde titel. Na de opening van de film zien we wat geestelijke die klaarblijkelijke bezig zijn met een exorcisme. Dan gaat de bel en staan Dr. Henry Armitage (Dean Stockwell) en Professor Fay Morgan (Sarah Lieving) voor de deur en deze nemen het over. Op een soort superhelden manier wordt de demon overwonnen en vinden ze een artefact in de vorm van piramide. Die wel verdacht veel lijkt op Lament Configuration puzzelbox (Hellraiser) Deze bezetenheid is het startsein om opzoek te gaan naar vermiste bladzijde 175 uit Necronomicon. Hiervoor schakelen ze dan ook nog professor Walter Rice (Griff Furst.) in. Dit begin van de film is nog best sterk, echter zakt de film verder naar het einde in. Een ander leuke toevoeging zijn de cameo's van verschillende sleutelfiguren uit Lovecraft verhalen zoals: Charles Dexter Ward en de gekke Arabier, Alhazred, de auteur van de Necronomicon. Ook lijkt het naar het einde toe of ze niet precies weten hoe ze de film moeten laten eindigen en daardoor wordt het een beetje een standaard makkelijk einde. Met een wel heel neppe paarse wolk en CGI demon! Voor een SyFy-tv-film die gebaseerd is op Lovecraft is het nog best entertainend maar verwacht geen hoogstaand meesterwerkje of zelfs een goede B-film. Saillant detail: Dean Stockwell die hier de rol van Dr. Henry Armitage vertolkt speelde ook in de The Dunwich Horror (1970) In deze film vertolkte hij de rol van zijn tegenstander Wilbur Whateley.

Qua uitwerking is deze film eentonig. De Russische helden worden niet ontwikkeld, als ze al een naam hebben, wordt dat in de hele film niet duidelijk, wie van de soldaten nu Ivan Panfilov was, je kan er alleen naar raden. De vijandelijke Duitse kant is uiteraard nog erger gesteld en blijft volledig gezichtsloos kanonnenvoer. (hoe kwamen ze überhaupt in de buurt van Moskou?) En dan de dialogen aan de zegevierende kant, die beperkte zich tot weinig meer dan toespraken met patriottische onzin en slogans van glorieus doorzettingsvermogen en vaderlandsliefde. Het verhaal is in wezen de Sovjetversie van de historische 300 Spartanen, één van de soldaten brengt zelfs dit ter sprake tijdens de mars naar waar ze zich in graven. Na meer dan een uur rest dan nog de veldslag met Duitse tanks en soldaten. In de tweede helft ligt de nadruk dus op die actie, deze zijn gezien het budget nog aardig...maar om nu steeds weer Russische soldaten miniaturen en Computer-graphics kapot te zien schieten..? De film is een poging tot heroïsche proporties opblazen van de strijd bij Dubosekovo maar het resultaat is een vrij simpele oorlogsfilm, niets bijzonders.

Feit uit het verleden; In februari 1959 waagden negen Russische wandelaars zich in een afgelegen gebied van het Oeralgebergte in Rusland. Twee weken later werden ze alle negen dood aangetroffen. Wat er met hen is gebeurd, is een mysterie. Het is bekend geworden als het Dyatlov Pass-incident en er zijn talloze theorieën voor de onverklaarbare sterfgevallen; aanvallen van dieren, onderkoeling, lawine, katabatische winden, door infrageluid veroorzaakte paniek, en militaire betrokkenheid...

Fictie in het heden; Vijf Amerikaanse studenten krijgen een beurs om terug te keren naar de plaats van de gebeurtenissen in de overtuiging dat ze de waarheid kunnen ontdekken en documenteren van wat er is gebeurd bij Dyatlov's Pass. Hierna zijn er Russische nieuwsbeelden over de vijf studenten die zijn verdwenen tijdens hun onderzoek en dat 'hackers' de camerabeelden gemaakt door de studenten hebben weten te bemachtigen.

Het begin van een found-footage-film, daardoor kun je de gebruikelijke documentaire-achtige opnamen verwachten met toegevoegd wankel camerawerk en weinig echte gebeurtenissen. Toch was het beter dan verwacht... Dat was alleen nog niet te zien in de eerste helft! Tja het begin met de clichématig gevulde...niets. Oftewel onsympathieke stereotiepe personages en oninteressante dialogen. Pas tot over de helft wanneer men iets vreemds ontdekt dat begraven ligt in de sneeuw, neemt de film inderdaad een zeer interessante afslag...en werd de hele film de moeite waard.

Hoewel found-footage films nogal eens de neiging hebben dingen te laten gebeuren die helemaal geen gevoel van spanning opwekken. Weet regisseur Renny Harlin dit in de tweede helft goed te compenseren en het dus memorabel genoeg te maken!

Origineel is de film zeker niet. Het is het veel voorkomende verhaal van een paar stelletjes die naar een onverstandige bestemming reizen. Ditmaal is het de onherbergzame Tasmaanse jungle, alwaar ze op zoek gaan naar een tijger die al enkele decennia uitgestorven zou moeten zijn. Echter is het niet de tijger waarvoor ze voor moeten uitkijken, maar lokale kannibalen die de Australische bossen bewonen. Enfin er zijn genoeg voorbeelden in films, om te weten dat ze vanaf het begin in de penarie komen te zitten.

Toch weten de schrijvers het mysterie lekker langzaam op te bouwen. Dat betekent dat je de eerste drie kwartier van de film naar weinig anders zit te kijken dan de jacht op de Tasmaanse tijger en het ontzettend vervelende gedrag van yup Jack. Terwijl je om de spanning er in te houden af en toe kruimels met gore te zien krijg. Als ruim over de helft de actie dan toch eindelijk losbarst is die niet verkeerd, al wordt de gore nooit heel erg bloederig. Daarmee valt ‘Dying Breed’ dus een beetje in de middenmoot. Misschien minder choquerend als zijn illustere voorgangers maar zeker geen slechte film die netjes verzorgd precies de juiste sfeer weet te vinden.

Oké ik was zo te zien dus niet de enigste die dacht dat dit een horrorfilm zal zijn. Maar dit is dus een echte familiefilm. Waarbij er wel enkele spannende momenten zijn, er ook een bovennatuurlijke element is maar er gebeurt dus niets echt engs staat te gebeuren. Dykkerne is wel een degelijke jeugdfilm die het verhaal vertelt van twee broers, hun bejaarde grootvader en Maja tijdens één van hun zomervakanties. Een avonturenfilm voor tieners waar voldoende in gebeurt zodat er voor volwassenen ook iets te genieten valt. De grootste kracht van de film is het mysterie van de Duitse onderzeeër uit de Tweede Wereldoorlog, die verandert van een grote goudschat (van de nazi's) in misschien wel de formule voor het eeuwige leven. Daarnaast werkt de claustrofobische sfeer onder water natuurlijk ook goed. Nu is ook niet zo verwonderlijk want dit was een relatief grote Deense productie; er zijn geslaagde computereffecten (van de U-Boot) en Oscar-genomineerde cameraman Dan Laustsen (The Shape of Water (2017) en Nightmare Alley (2021) en Oscar winnaar en genomineerde scenarioschrijver Anders Thomas Jensen (van o.a. Adams Æbler (2005) The Duchess (2008) Brothers (2009) Riders of Justice (2020) of het Nederlandse Vet Hard (2005) waren hierbij betrokken. Ach voor een jeugdfilm zal het zeker geen slechte film zijn geweest.

Een film die zich afspeelt in Leningrad net na het einde van de Tweede Wereldoorlog, centraal staan twee vrouwen, Iya en Masha, die van het front zijn teruggekeerd en nu in een ziekenhuis werken. Een film waarvan men zeg dat het is geïnspireerd door het boek 'The Unwomanly Face of War', een boek met mondelinge opgetekende oorlogservaringen van Sovjet-vrouwen. Echter waar dat boek de verschrikkingen van die vrouwen beschrijft, is er in de film maar weinig echt oorlogsleed te zien. De film blijkt zich geheel te focussen op traumatische effecten van de oorlog. Ze praten zelfs niet veel over hun lijden. Wat rest is 130 minuten met twee vrouwelijke hoofdrolspelers waar heel soms een klein incidentje gebeurd maar bijna nooit echt heftig. Opzienbarend ook hoe emotieloos de film verder kabbelt terwijl Iya toch net door één van haar aanvallen, het jongentje per ongeluk smoort onder haar gewicht Daarnaast veel beelden met contrasterend bloedrood en gifgroen, die meer aan schilderijen deden denken dan aan film. Het maakt de film ondraaglijk traag en hij duurde al vrij lang!. De aankleding zag er wel waar getrouw uit, ja de tijdperiode was dus best goed weergegeven. Maar Leningrad zag er wel heel eg ongeschonden uit! Nee voor mij was dit in Leningrad gesitueerde post-oorlog drama met een veel te langdurende looptijd nergens overweldigend, eerder een tergend lange zit waar regelmatig op de klok werd gekeken.

(Vraag;) “What the fuck is that?!” (antwoord;) “Happiness.”

Het is een "horror"-film van A24, dus ik ging al kijken met zeer lage horrorverwachtingen maar om nu deze langgerekte grap te zien als griezelig? Het had misschien nog iets van een thriller kunnen wezen aangezien ik het me het de hele film afvroeg en er uiteindelijk ook antwoord op kreeg; wie het schaap had geneukt! Het op de markt brengen als horrorfilm is dan ook erg misleidend want meer dan een meditatieve plattelandsdrama met een grap kwam ik niet! Tjonge wat waren het echtpaar, Maria en Ingvar toch zwijgzaam er werd aan het begin zo goed als niet gepraat! En Ja IJsland is erg mooi maar daarvoor kan je beter een natuurfilm kijken! Verder was het typische A24-formule of mumble-core. Langzaam, soms ijzig traag, met lange stiltes. Onnodige close-ups van willekeurige onbelangrijke items, auditieve smash-cuts, en het verplichte inzoomen naar bewolkte bergtoppen. Uiteraard nog een metafoortje erin (de pijn van kinderverlies) en de resterende tijd wordt besteed aan zweverigheid van vage relaties. Door de gehele film gebeurde verder een heleboel maar eigenlijk ook gewoon helemaal niets! Ja het kabbelde allemaal lekker weg! Echter opeens schrok men op en moest er nog een einde komen. Dus plotseling boom en laat de aftiteling maar rollen. Uiteindelijk laat het mij onbevredigend achter. Misschien had ik toch maar schaapjes moeten gaan tellen?