Opinions

Redelijk spannende film maar niet zo spannend als ik aan de hand van de recensies mocht verwachten. Het verhaal zit dicht tegen het eerder dit jaar uitgebrachte Hush van Mike Flanagan. Nu zijn Home Invasion films van alle tijden en komen in alle vormen voor in films. En deze kan zich dan ook redelijk overeind houden tussen die films. Zeg een goede middenmoter. Mede door de fijne soundtrack die de spanning aardig weet te verhogen. Ook de jonge cast deed het redelijk goed, maar lagen het wel af tegen Stephen Lang, die de imponeerde blinde man speelde. Echter doordat de karakters weinig diepgang kende was meeleven met de slachtoffers er eigenlijk niet bij. Kortom een prima film die ook nog wat eigens wist toe te voegen. De op de poster vermeldde tekst "The best American Horrorfilm in twenty years" is wel zwaar overtrokken.

Ondanks dat de titel luidt "niet ademen twee" Is dit nu ook niet echt een vervolg op de film uit 2016 Waar in die eerste film de schurken, een nog grotere schurk tegen het lijflopen, werd van diezelfde schurk nu geprobeerd een soort anti-held te maken. Met als gevolg dat je hier naar een actie-wraakfilm zit te kijken! De film is in twee delen te verdelen: de eerste helft is redelijk voorspelbaar, (Home-Alone was nooit ver weg!) en alleen de tweede helft was onverwacht nog best stijlvol. Wat de eerste film geloofwaardig en spannend maakte, was dat de hele film zich afspeelde in één huis. Dat werd nu overboord gegooid waardoor het verhaal nu aanvoelt als een willekeurig actiefilm en de blinde hoofdpersoon zelfs enigszins overbodig leek. Er is gebrek aan spanning of een doeltreffende twist zoals bij de eerste film. En echt hoe bedenk je het...Phoenix (Feniks, het fabeldier dat steeds opnieuw uit zijn eigen as herboren wordt?) Wie O wie blijft over...? Oké dit vervolg is eveneens niet al te slecht maar ik was van de eerste géén groot fan en met deze is dat niet veel anders! (zelfs nog minder)

Hmm, eigenlijk heb ik me nog best vermaakt met deze NO-budget film. Het deed me vooral denken aan iets wat je stiekem op zal zetten als je een tienerjongetje ben. De poster en plot zeggen al genoeg, maar Ja deze film heeft seks, bloed en borsten. En het is zeker niet preuts of het braafste meisje van de klas. Onder de acteurs bevindt zich pornoster Nadia White en ook de rest van de cast heeft al vaker in dit soort No-budget films gespeeld. Niet dat dit betekent dat ze heel goed zijn maar voor dit soort productie is het redelijk. Vooral Roman Jossart is grappig als stoner en Brittany Blanton was prima als Final Girl. En ook het monster was lang zo slecht nog niet, menig CGI-monster ziet er slechter uit! Het leek op een soort goedkopere look-a-like-versie van het monster uit de film Creature From The Black Lagoon. Regisseur Shawn Burkett weet op één of andere manier een paar dingen goed te doen. Ten eerste weet hij de '80-jaren klassieke slasher-sfeer goed tot stand te brengen in de film (niet dat het de kwaliteit van de echte klassiekers haalt.) En ten tweede brengt hij het geheel met zoveel plezier dat ondanks de zeer vele fouten ik toch de film ging bewonderen in al zijn eenvoud. Iets wat ik veel minder goed vond was het ontbreken van waar het monster nu vandaan kwam en waarom hij het voorzien had op vrijende mensen. Daarnaast vond ik, afgezien van de climax, de gore net iets te mager. Maar als je houdt van films met de 3B's: Borsten, Bloed en (getatoeëerde) Babes is dit toch wel een ultieme natte jongensdroom.

Onbekwame oefening in het maken van een slasher-film. De film had misschien beter; "Mensen sjokken door het bos", kunnen heten? Het verhaal kan niet eenvoudiger; Een paar kampeerders, een moordenaar... Je ziet dus vier vrienden de bergen van Utah in gaan voor wat alleen kan worden omschreven als ... een wandeltocht. Een heleboel andere personages zonder verhaal worden gedood om te proberen deze film interessant te houden. Oh en er is ook een gezette sheriff als komische noot. Achter de camera stond ene James Bryan, die volgens het overzicht op IDMB ook verschillende pornofilms maakte. Gek genoeg was er hier niet eens het fatsoen om je in slaap te wiegen met wat naaktheid? Tja het was maar goed duidelijk dat Bryan helemaal niet geïnteresseerd was of de film goed of slecht werd, hij wilde gewoon een film in het toen populaire slasher-genre om zijn geld te verdienen. Niets mis mee maar de film is daarom niet spannend, bezit geen hart of ziel, het acteerwerk is verschrikkelijk, de hoofdrolspelers zijn nauwelijks sympathiek, de humor is niet grappig en de talrijke slechte gore-scènes (gooien van nepbloed )wekken nergens ook maar iets van afschuw op! En dan is er nog de foute soundtrack, die valt te beschrijven als elektronische slapstickmuziek voor The Benny Hill Show.

Leuke combinatie van Urban legend en het eeuwenoude verhaal van de Baba Jaga. Niet bijster origineel maar regisseur Caradog W. James weet er wel iets leuks van te maken. Moeder Jess (Katee Sackhoff) heeft door een verleden van drugs en feestjes haar dochter Chloe (Lucy Boynton) af moeten staan. Hierdoor is de relatie tussen moeder en dochter lange tijd ontwricht. Aan het begin van de film wil zij dat natuurlijk weer recht zetten, maar heeft dochterlief iets heel doms gedaan. En wat is er beter om dichterbij elkaar te komen dan een goed en oud horrorverhaal? Deze film is dan ook de laatste in een lange lijn van dramatische enge films, en overtuigt vooral door een paar aardige verrassingen. Actrice Katee Sackhoff is een prettige verschijning en weet wat acteren is. Als wapenfeiten heeft zij rollen in Battlestar Galactica en Horrorfilms zoals Oculus en The Haunting in Connecticut 2 op haar naam heeft staan. En ook Lucy Boynton is bezig met een goede reputatie op te bouwen met rollen in Sing Street en horrorwerkjes als February en I Am the Pretty Thing That Lives in the House. Het acteerwerk is dus bovengemiddeld goed. De regisseur weet daarnaast ook prima om visueel zijn verhaal te vertellen. Waarbij de verrassende plottwisten natuurlijk ook bijdrage leveren. Al is de film misschien niet de meest originele familie-georiënteerde horrorfilm ooit gemaakt, het is wel nog steeds een charmante en goed gemaakte thriller.

Strakke Thriller die best in orde was maar ook een beetje volgens het boekje. Goede en overtuigende prestatie van Kelsey Asbille) die als slachtoffer Iris het grootste gedeelte van de film verlamd was en dus moet acteren met vooral haar ogen. Als kijker voel je met haar mee en en je hoopt dat Iris weg kan komen. Logischerwijs valt de film ook een beetje in herhaling want eigenlijk is het steeds weer proberen uit handen van de seriemoordenaar Richard te blijven. Echt bloedstollend wordt dat dus niet, maar het is wel spannend en met een paar leuke verrassingen. Daarnaast waren de makers zo slim om de speelduur te beperken tot anderhalf uur. Of misschien was dat iets van de producent want dat is niemand minder dan Sam Raimi?

Met een plot over een mijnbouwbedrijf dat een Indianenreservaat voor mijnbouw wil exploiteren lijkt het veel op een tv-film (Sci-Fi Channel) van pakweg 10 jaar geleden. Maar de toevoeging van de inheemse tradities ( First Nations) was een best aangenaam uitgangspunt, ook waren de uitvoeringen voldoende solide en er was een aardige sfeer. Het is de debuutfilm van regisseur Rueben Martell (eveneens de schrijver), en het toont potentieel, maar er is ook ruimte voor verbetering. De effecten voor het monster/spookwezen waren maar mwah...Toch waren de aan begin gebruikte CGI beter dan de verklede man aan het einde. Bovendien doet een geïsoleerde besneeuwde landschap het altijd goed! Al was het maar om het bloed mooi rood te laten kleuren! Opvallend ook dat je vrouwen met guns en enorme pick-up trucks... zag. De film slaagt erin om van een gebrekkig spookverhaal een onderhoudend en boeiend geheel te maken want het eindresultaat was voldoende om een plezierige tijd te hebben.

Op 1 oktober 1942 werd een Japans vrachtschip, de Lisbon Maru, gebruikt om 1816 Britse krijgsgevangenen naar Japan te vervoeren. Het schip werd voor de kust van China getorpedeerd door een Amerikaanse onderzeeër, zich er niet van bewust dat er geallieerde gevangenen aan boord waren. Toen de Lisbon Maru zonk, lieten ze de Britten te achter en toen ze probeerden te ontsnappen, beschoten de Japanners hen. Hun redding kwam in de vorm van een vloot Chinese vissersboten van de nabijgelegen eilanden in de Zhoushan-archipel. Deze Chinese vissers wisten de veel Britse soldaten in veiligheid te brengen, waardoor er 988 militairen die dag werden gered.

Deze ware gebeurtenissen vormden de inspiratie voor de documentaire Li Si Ben wan chen mo (2023) - IMDb die meer dan 6 miljoen dollar opbracht aan de kassa, wat een zeldzaamheid voor een Chinese documentaire is. Niet verwonderlijk dat ze het nu proberen met een grote bioscoop-actiefilm. Er werd $80 miljoen voor uitgetrokken, en Guan Hu (actie-oorlogfilm The Eight Hundred en Cannes-prijswinnaar Black Dog 2024) en tv-regisseur Fei Zhen Xiang aangetrokken voor de regie. Er werd zelfs gefilmd met IMAX-camera's

Het verhaal draait hier om twee heldhaftige broers, van wie er één de Britse gevangenen ontdekt en bevrijdt, en een vrouw de reddingsbrigade leidt. Niets van dit alles is in werkelijkheid gebeurd de eilanden waren niet eens bezet de Japanners. Alhoewel de acties van de Chinese vissers natuurlijk heldhaftig waren, is dit vooral een bombastische Chinese kaskraker (het Chinese equivalent van Bay's Pearl Harbor) met het voorspelbare verhaal dat men spectaculair met eer en moed heeft gevochten tegen de bezetter.

Enigszins vreemde film(verhaal) die visueel overweldigend is en waarin een soort superheld-gekke clown via een arcade-hal in gevecht komt met grandioze CGI-monsters en waarin een auto-achtervolging eindigt bij een extreem potje steen-schaar-papier. Dit alles geënsceneerd door Michael Douglas en onder toeziend oog van een tijger worden er door Yi Feng Li wiskundige theorieën (al snapte ik niet veel van al die

wiskundige raadsels) op de kaarten losgelaten. Misschien dat ze iets te lang daar in doorgaan maar soit! De manga-boeken waren ook mij niet bekend en zodoende werden voor mij niet alle vragen in de film beantwoord maar ik denk dat er een vervolg op deze film komt en die zal zeker met meer antwoorden komen! Tot die tijd valt er genoeg te beleven in deze overdonderende film vol speciale effecten!

Gebruikmakend van de interessante legende van het "Donner Party"-verhaal over een expeditie van kolonisten die ingesneeuwd raken in de bergen en gedwongen werden hun toevlucht te nemen tot kannibalisme. Van 1846 gaat het flash-forward naar het heden. En veranderd de film in de zoveelste "tieners gaan naar een hut in het bos"-type slasher. Het groepje potentiële slachtoffers wordt uitgebreid met vier...irritante sukkels waarvan je hoopt dat ze snel het loodje leggen! Er was een bizar zijverhaal over ongewenste seks, waarvan ik niet begreep wat het belang ervan voor de rest van het plot was. Opvallend was dat opeens in het bubbelbad het meisje haar topje uit trok en pronkte met haar borsten. Tja verder is het gewoon een stel domme tieners in een hut in het bos gooien en ze een voor een afmaken. Wat niet wil zeggen dat het geen capabele direct-to-video slasher was! Regisseur Elise Robertson levert behoorlijk werk met productiekwaliteit gezien het lagere budget. Maar er is hier alleen niets dat er echt toe doet of iets nieuws geeft om te ervaren.

De film mist de energie of een momentum om er iets meer van te maken dan alleen een gemiddelde sciencefiction-film met horror-ondertonen. Lew Ayres speelt een wetenschapper die probeert apenhersenen buiten hun lichaam in leven te houden...als er bij toeval een vliegtuig neerstort komt hij in het bezit van de hersenen van de miljonair Donovan...Het duurt niet lang voordat Dr. Patrick J. Cory experiment misgaat en dat de rijke zakenman in zijn leven een egoïstische bullebak blijkt! Maar de film was zo onspectaculair... Wat voor horror moest door gaan waren pulserende, gloeiende hersenen in een aquarium en de gespleten persoonlijkheid van de wetenschapper. Echter maakt dat plot plaats voor een weinig interessant verhaaltje van misdaad en chantage. Maar meer dan het volgen van Donovan/Cody was dat ook niet! Tja het ontbreekt totaal aan iets... dus meer dan een ongecompliceerde onopvallende B-sciencefiction-quickie werd het niet! Die misschien nu iets meer bekendheid geniet omdat Nancy Davis de First Lady van de 40e president van Amerika zal worden!

Eerder een guilty pleasure dan echt een goede film mar lekker was het wel! Gebaseerd op Doom 3 het derde deel uit de sciencefiction/horror-first-person shooter uit 2004. Eerlijk gezegd denk ik dat het gezien materiaal waar ze mee moesten werken ook niet veel beter zou kunnen zijn. Het verhaal is eenvoudig en summier; In 2026 is er een poort (de "Arc") naar Mars gevonden. Maar bij het onderzoeksstation gaat het mis, een zwaarbewapend SRT-team (Snelle Respons Team), gaan de dreiging onder controle houden. In claustrofobische gangen moeten ze de mensheid redden van een hordes aliens, mutanten en ander duivelsgebroed. Oftewel veel geweld, gore en actie...voorspelbaar maar ook bloederig en videogame-achtig in beeld. De cast kent met Dwayne Johnson, Rosamund Pike Richard Brake en Karl Urban bekende namen. Uiteraard een aantal easter-eggs uit de game "Pinky", het kettingzaaggedoe, de pick-up van hete BFG-wapen en tegen het einde het First Persoon Perspectief. Het is ook een fatsoenlijk gefilmde film en het tempo is loopt prima. Misschien is het niet de meest getrouwe bewerking van de franchise maar verfilmde games die dat wel doen falen soms erger. Nog best een leuke B-actiefilm.

Hoe beschrijf je het beste deze film? Tja het is een roadmovie met tieners maar de gespreken van de jongeren gaan vaak over niks, er valt niets te vertellen. Het enige waarmee ze zich bezighouden is seks, drinken van bier, roken en geweld (in de jaren '90 zou men spreken van zinloos geweld) Oftewel Generation X, die zich kenmerkt door desinteresse, pessimisme en amoreel gedrag. Tja wie op diepgang zit te wachten moet deze film niet kijken! Trouwens voor plotprogressie ook niet! De film bezit een groot...WTF heb ik allemaal naar zitten kijken-gehalte? Maar doordat het op een hele aparte manier in beeld wordt gebracht, waarbij de kleuren blauw en rood vaak centraal staan, is het een heerlijk maffe wereld. Elke keer als Amy bijvoorbeeld ergens afrekent, komt het bedrag op zes dollar en zesenzestig cent (6,66). Op de snelweg kondigen borden het einde der tijden aan en dat alles wordt gecombineerd met fijne cartoonachtige wreedheid. Afgehakte hoofden die blijven praten, een arm wordt afgeschoten en het slachtoffer start "You are my sunshine, my only sunshine" in....Bij regisseur Gregg Araki is seks gewoon seks en geweld puur geweld. Choqueert hij daarmee de kijker dan is dat maar zo... De videoclipmontage ziet er goed uit en de vlotte soundtrack mag er ook wezen met minder voor de hand liggende muziek van bands als Front 242, Slowdive, Coil, Nine Inch Nails, Meat Beat Manifesto, Curve, The Wolfgang Press, Porno for Pyros, MC 900 Ft. Jesus, The Jesus & Mary Chain, Cocteau Twins, Pizzicato Five en Aphex Twin. Ergens tussen popcornvermaak, schlock en films voor degene met een *kuch* goede smaak bevindt zich dit vrij leuke tijdverdrijf!

Vijfde whodunit-mysterie van Monogram Pictures en de laatste met Boris Karloff als Chinese detective James Lee Wong. In alle Mr. Wong-films werkt Mr. Wong ook samen met de norse politie-inspecteur Bill Street, gespeeld door Grant Withers, en vanaf de derde krijg hij hulp van de pittige vrouwelijke verslaggever Bobbie Logan, gespeeld door Marjorie Reynolds. De twee delen regelmatig het beeld om tegen elkaar geestige opmerkingen te maken, die best grappig waren.

Het mysterie gaat over de scheepsmagnaat Guy Usher maakt zich zorgen over zowel de brandstichting aan boord van zijn schip de Wentworth Castle als de romance tussen zijn dochter Catherine Craig en William Stelling, de zoon van rivaliserende schipper Melvin Lang. Een vrij eenvoudig plot, dat met afleidingsmanoeuvres en valse verdachten, het lastig maakt om de conclusie te raden.

Volgens mij hergebruikt deze ook beelden uit een eerdere Wong-film(s). En Street en Logan die een huis onderzoeken, was gekopieerd uit de eerste samenwerking. Zoals alle Poverty Row-mysteries is het spraakzaam en bij deze is het ook veel rondlopen van de acteurs op en af de set. Al met al was onopvallend en minder vermakelijk. Oh, de beelden van de brand op het fictieve schip Wentworth Castle zijn ontleend aan actuele nieuwsbeelden uit 8 september 1934 van de brand van het schip SS Morro Castle..

Niet zo heel veel mis met deze Sciencefiction anthologiefilm van vier segmenten. Het bezit een veelbelovend uitgangspunt: uit het niets verschijnen er meerdere buitenaardse deuren over de hele planeet Aarde. (de film heeft een laag budget dus zou ik miljoenen weglaten?) Er zijn verder genoeg intrigerende ideeën en pakkende beelden om het de moeite van het bekijken waard te maken. De film bewijs dat je met ijzer, magneten en de vraag; "wat is er in godsnaam aan de hand?" redelijk wat spanning kan opwekken! Ook nog best redelijk samenhangend voor een anthologiefilm, (meerdere regisseur is vaak veel verschillende stijlen) De drie hoofdverhalen spelen zich af in dezelfde wereld en binnen dezelfde situatie, alleen op verschillende tijdstippen, verbonden door een pod-caster genaamd Martin Midnight.

Je begint met de "Lockdown" waarin vier middelbare scholieren met een focus op Ash, die niet-binair is, lig. Geluiden van sirenes, helikopters en jets en een deur die rechtstreeks spreekt met hen. Het bouwt solide spanning op en een goed sfeervol begin!

Door met 'Knockers' waarin drie vrijwilligers een deur binnen gaan en worden geconfronteerd met wat er aan de andere kant is. Het langste en meest ontwikkelde segment. Het valt op door de intrigerende droomlogica van de steeds veranderende realiteit. Wel jammer de aanwezigheid van Josh Peck (buidelrat/Opossum Eddie uit Ice Age)

Vanaf hier werd het wel iets minder dynamisch In dit derde, "Lamaj", voert een geïsoleerde man in het bos illegale experimenten uit op een deur, met behulp van geluidssysteem. Deze lijkt geweld af te keuren en voorstander te zijn van verbinding. Wat niet goed strookt met het vierde en enige tegenvallende segment (wat geen eigen titel kreeg) Hier zie je in een video-interview twee pratende hoofden.

Nu hou ik ook wel van een anthologiefilms zo op zijn tijd en deze wist voor mij zeker genoeg mysterie op te wekken om het interessant te houden.

Deze film (die ook bekend is als Death Dorm en Pranks, gek want grappen zitten er niet in) is één van de vele slasher-horrors, die gemaakt is in 1982 toen de slasher-rage op zijn hoogtepunt was. En dit was absoluut niet de beste! Het plot zelfs was toen al versleten (al ben ik nog steeds gek op simpele slasher-films) Er wordt heel weinig achtergrondverhaal gegeven van de killer (hij is gewoon 'gek'.) of van het studentenhuis. Er is geen spookachtige verhaal over een moorddadig incident uit het verleden... geen tragische ongeluk... niets. Regelmatig wordt de camera doelloos gebruikt als de ogen van de killer, zijn er langdurige scènes van mensen die in het donker ronddwalen en het acteerwerk is gewoon belabberd. Ook leek het alsof ze opeens bedachten dat een goede slasher niet zonder een paar ontblote borsten kon...want vanuit het niets voegen ze dan die scene toe.

Maar het is niet allemaal slecht! De score van Christopher Young (degene die ook de score van Hellraiser en zoveel andere verzorgde) is best effectief. Daarnaast bezit de film met tien moorden een nog best hoog aantal kills. Oké de make-up en speciale gore FX zijn wisselvallig (de missers, vermoedelijk vanwege een gebrek aan budget), maar het slaagt er wel in om een ​​paar behoorlijk behoorlijke moorden te plegen. Er is ook een behoorlijk goed schrikmoment in een lift en de wending aan het einde is redelijk geslaagd (het zou zelfs opnieuw worden gebruikt in bv. de latere slasher Intruder uit 1988) Een baanbrekende of goede slasher was dit niet maar tegen alle verwachtingen in slaagde het mij toch nog wat te entertainen

Ik keek dit als film en kwam er pas later achter dat dit eigenlijk een miniserie was die in speelduur was teruggebracht tot speelfilm. Niet dat het veel uitmaakt. Misschien zelfs wel beter want langer had het niet veel beter kunnen maken! Het was zo degelijk genoeg! Zoals het plot al aangeef moet er een Teutoonse Bijbel van punt A naar punt B worden gebracht. Doordat de nazi's delen van het concept van de Duitse Orde hebben overgenomen zitten zij achter de bijbel aan. Maar ondanks dat er hoeveelheid spionnen, moordenaars en soldaten worden opgevoerd, die soms nog best voor wat spanning zorgde, weet je ook dat het boek uiteindelijk op punt B terechtkomt! Ook niet altijd even geloofwaardig maar ach...? De tijdperiode werd redelijk goed weergegeven en de cast deed het verder wel goed in deze aardige Russische vierdelige serie die tot de speelfilmduur was teruggebracht.

Deze film had een aardig idee en viel geheel tegen verwachtingen in, ook nog enigszins mee. Ik had het heel wat slechter verwacht!

Jane Tennay, een rondborstige agente, nummer 73, krijgt een camera in haar borsten geïmplanteerd.

om bij een stel schurken langs te gaan en zo de identiteit van hun baas te kunnen achterhalen. Dus om heel kort te zijn zien we haar schurken ontmoeten, uitschakelen, en elke keer als ze een foto wil nemen, moesten de kleren uit. Het maakt de film ondanks zijn karige 73 minuten die hij duurt, opvallend eentonig en langdradig. De moord-scène waren nog de moeite waard, soms zelfs best inventief en met bloed. Echter de slaphangende borsten van Chesty Morgan moesten blijkbaar de enige attractie in de film vormen. Die shots waren algauw vermoeiend en al helemaal oninteressant. Daarnaast was het acteerwerk van hoofdrolspeelster Chesty Morgan ook nog eens vreselijk slecht. Het was wel geinig om zo een keer gezien te hebben maar daar houd het wel mee op!

Bij een dubbelblind geneesmiddelenonderzoek weet noch de proefpersoon, noch de onderzoeker gedurende het experiment, weten wie het medicijn krijgt en wie een placebo krijgt. Deze procedure wordt gebruikt om vertekening in de onderzoeksresultaten te voorkomen...

In deze film nemen dus zeven vrijwilligers deel aan zo'n geneesmiddelenproef. Niet verwonderlijk dat de effecten hiervan potentieel gevaarlijk zullen zijn! In het kort; “je slaapt, je sterft”. Het idee van medische onderzoek dat mislukt is natuurlijk niet nieuw. Maar dit waren wel strakke en goed gemaakte, 90 minuten!

Naarmate het verhaal vordert, zorgen het tempo, de montage en geluidsontwerp (score van Die Hexen) allemaal voor een constante toename van de spanning. Voeg daarbij een cast van voldoende getalenteerde acteurs waaronder; Pollyanna McIntosh (The Woman, The Walking Dead), en Millie Brady, (The Last Kingdom, Pride and Prejudice and Zombies, King Arthur: Legend of the Sword)

De horrorelementen zijn wat aan de veilig kant maar effectief genoeg in beeld gebracht. De film scoort beter op hoe het met knappe beelden de paranoia en hallucinaties wegens slaapgebrek in beeld bracht. Of zoals die scene waar een claustrofobische reactie op een MRI-machine een flashback werd veroorzaakt. Die was er goed gedaan!

Geholpen natuurlijk door de heerlijke sets van de steriele, klinische faciliteit. En wat blijkbaar een ondergronds laboratorium van de Universiteit van Limerick was. Alhoewel dit dus pas de eerste speelfilm van regisseur Ian Hunt-Duffy was, doet ze eigenlijk best veel goed en weet zo een goede effectieve thriller met veel spannende momenten af te leveren!

Dat deze film op het horror-gebied erg braaf ging wezen, lag geheel in de lijn van mijn verwachting. Het is namelijk een boekverfilming van Y-A schrijfster Lois Duncan (ook bekend van “I Know What You Did Last Summer”) Na een korte introductie van hoofdrolspeelster AnnaSophia Robb, reizen we af naar Blackwoods Boarding School. Aldaar zien we een select groepje rebellerende meisjes om hun verborgen talenten te verkennen. Natuurlijk is het direct duidelijk dat het daar niet pluis is!

De school was idee deaal plaats om maximale atmosfeer te scheppen. De vijf meiden krijgen genoeg tijd om mee kennis te maken. En ook Uma Thurman als Madame Duret gaf een solide performance. De horror was veilige tiener-horror. Nergens eng maar wel leuk en voldoende om te entertainen. Echter de film is het voorbeeld van hoeveel een einde een film kan verpesten. Dat einde was tenenkrommend Hollywood. Het leek bijna alsof er opeens een andere regisseur plaats had genomen op de regiestoel. Een echt groot contrast met het voorgaande. Over het algemeen is de film geen vreselijke film, maar door dat einde, is het een complete gemiste kans.

Deze film was totaal niet mijn ding! Wat een vehikel. De film is zo'n beetje op te delen in drie delen. De tijd voor de gevangenis erin en na de gevangenis. Waarvan het eerste gedeelte het leukste was. We zien het leven van Zack een mislukte diskjockey gespeeld door Tom Waits en het leven van Jack, een armzalige pooier gespeeld door John Lurie. Het acteerwerk van Waits was nog wel oké al is hij geen groot acteertalent. De rest van de acteurs was echter niet heel overtuigend, er wordt te houterig geacteerd. Tot zover viel het allemaal best mee mooie beelden, aardig sfeertje, en tja en dan geraken ze in de bak en komt Roberto Benigni te tonele. En daar ging het gigantisch mis. De 'clown' Roberto Benigni neemt de film over. Jim Jarmusch kan hem totaal niet in het gareel houden en tot overmaat van ramp komt aan het einde ook nog zijn liefje/vrouw (in reallife ook) opduiken. Waarnaar zo'n beetje het slechtste gedeelte komt als hij tot overmaat van ramp een soort bronstige dans op voert met haar. Alhoewel de scream-scene deed niet veel onder als meest tenenkrommende stukje film. Er zal zeker nog wel een diepere betekenis aanwezig zijn: Het eind van de film met de twee wegen en waarschijnlijk iets met die ramen maar Benigni walst erover of doorheen als een idioot. Of was dat nu juist de betekenis van een Horrorclown?

Vlot, simpel en doeltreffend; een groep carpool-tieners krijgen een lekke band op een verlaten snelweg en een onzichtbare dader heeft het op meer dan alleen autobanden gemunt. Regisseur Ryûhei Kitamura brengt het terug tot de basiselementen en slaagt erin om er een zeer vermakelijk film van te maken. Hij speelt soms met de genreclichés, heerlijk die openingsscène (wanneer valt het eerste schot?) maar in principe is het bloed en gore. Met het camerawerk is maar weinig mis en er zijn zelfs nog wat stunts in de film verwerkt. Het acteerwerk is niet hoogstaand maar ook daar wist de regisseur handig mee om te gaan; in een carpoolgroep kent niet iedereen elkaar, dus onderlingen chemie is ook veel minder nodig. En met een erg leuke twist aan het einde nemen we afscheid van anderhalf uur plezierig vermaak.

Helaas niet de fijne verrassing en kwaliteit als het eerste deel! Veel grappen zag ik al ver van tevoren aankomen! De arm die aangenaaid word, Zombie Squad "stoere mannen", enz.Verder was het wel weer lekker genieten van de (foute) uitmuntende gore. Memorabel waren: De ingewanden die ze gebruiken om de tank te vullen, en de ehbo die hij aan het jongentje wil geven. De knok- partij tussen de Duitsers en Russen vond ik een beetje teveel van het goeie.(was het satire op voetbal- hooligans?) Zelfs misschien wel te saai. Net als de flauwe teksten van de politie-agent en de over de top cliche Zombie Squad. Het einde daartegen was wel echt briljant!!!

Denk dat iedereen weleens heeft gehoord van de gotische horrornovelle Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde (uit 1886) Het is na Dracula of Frankenstein zo'n beetje het meest verfilmde boek binnen het horrorgenre. In dat verhaal ontwikkelde en testte de Victoriaanse wetenschapper Dr. Jekyll een serum en brengt hierdoor zijn duistere kant aka mr. Hyde naar voren echter nu in deze film brengt het zijn vrouwelijke kant naar voren. Waarna de gebruikelijke strijd om de controle volgt...

In de jaren 70 kreeg Hammer financiële problemen en of dat nu de reden was dat ze in die periode een aantal interessante films maakten, weet ik niet. (Hands of the Ripper & Twins of Evil (1971) was ook al zo fijn!) Wie niet waag, die niet win-principe want dit was absoluut wild voor zijn tijd! Voor meer horror laten ze Dr Jekyll en Mr Hyde moorden alsof hij/zij de Whitechapel-moordenaar Jack The Ripper was en combineerde het verhaal ook met de lijkenrovers Burke & Hare. Wat een heerlijk geheel oplevert!

Ondanks dat transformatie naar een vrouw was, is verre van een goedkoop excuus om Beswicks borsten (al mogen we wel een blik erop werpen) te laten zien. Het is ook verbazingwekkend hoe goed Michael Bates en Martine Beswick (speelde ook in twee James Bond-films) bij elkaar passen! De gelijkenis is echt opvallend en dat zonder dat er make-up nodig was.

Verder is er in deze productie aandacht voor details, het gewaardeerde Hammersfeertje van kleurrijke Victoriaanse sets en kostuums is hier volop aanwezig! Daarnaast zorgt het idee voor een waardevolle variatie op een toentertijd eigenlijk al oude verhaal. Deze op-en-top Britse film profiteert van maximale sfeer, zijn griezelige locatiekeuzes, goede bloederige moordscènes en een romantische subplot. Wederom een heerlijke film uit de Hammer-studio!

Het verhaal van de film wordt verteld vanuit het oogpunt van James, een angstige en depressieve tiener die zich zogen maakt over de verdwijning van zijn oudere zus, zijn disfunctionele gezin en zijn ontluikende romance voor mede-studente Sophie.(de fijne Taylor Russell, Escape Room) James neemt daarom een denkbeeldige duif in vertrouwen. Met dat plot leek het erop dat een eigenzinnige gekke film ging worden maar helaas werd het gewoon nergens echt gedenkwaardig. Deze film probeert te hard om raar te zijn! Zoals bv. David Arquette,, die een idiote cameo had als een shirt-loze sekteleider Xavier. De regisseur probeert het ook met het toepassen van wat verschillende stijlen-vormen, om het wat losser te krijgen maar dit kwam redelijk geforceerd over. Het voelde allemaal erg stijfjes! Als voorbeeld de film Enola Holmes (2020) die, alhoewel het verder wel een ander film was, slaagde deze wel om frivool door middel van een voice-over van de hoofdrol te laten horen. Het acteerwerk van hoofdrolspeler Zumann was geforceerd en middelmatig en deze film is alleen geen complete mislukking omdat Taylor Russell het anker is om dit schip niet te laten zinken. Nee het betreft hier toch een psychische aandoening dus had alles wel wat gewaagder en mindere gereserveerd mogen zijn! Oh en Dr. Bird werd zeer goed door niemand minder dan Tom Wilkinson ingesproken, die ook was te horen als de auteur in The Grand Budapest Hotel.

Erg leuke “mad scientist” film. Waarin Albert Dekker de show steelt als “Dr. Cyclops”. Een over-de Top engerd met maniakale trekjes. De rest van de cast speelt naar behoren maar valt niet echt op. Het verhaal is simpel maar zit wel heel vernuftig in elkaar. De uitdagingen, waar de verkleinde mensen voor komen te staan, zijn goed uitgedacht. Verder worden er zeer leuke grapjes of verwijzingen met de cycloop Polyphemos uit de Odyssee van Homeros gedaan. Ook de Special Effects zijn een drijvende kracht voor de film. (nominatie voor de Oscar) Aangezien Schoedsack de regisseur van King Kong was, zijn die invloeden dan ook duidelijk te zien in de effecten. Echter zijn ze niet alle effecten even goed gebleven maar in de context van wanneer ze zijn gemaakt, vind ik het ruim voldoende overtuigen. De film is ook één van de eerste Sciencefiction/horror-films die in Techincolor is geschoten. Hiermee is Dr. Cyclops vooral een leuke, minder geziene "klassieker" van het genre.

Deze Jekyll en Hyde is niet de eerste verfilming van het verhaal van Robert Louis Stevenson. Er waren in 1912 en 1913 al een paar verfilmingen maar wel één van de meest interessantste oudjes. Vooral doordat hoofdrolspeler John Barrymore zowel als Jekyll als Hyde speelt. En die transformatie van de beschaafde Jekyll naar de monsterachtige Hyde weet hij zeer indrukwekkend neer te zetten. En dat zonder speciale effecten (behalve zijn klauwachtige handen) Toch zijn er ook wel wat aanmerking : zo zijn er een paar niets toedoende personages en is het filmen nogal statisch en kent weinig afwisseling. Toch is deze oude Jekyll en Hyde helemaal niet onaardig want er hangt een redelijk duistere sfeer en is voor zijn tijd zelfs nog vrij gewelddadig.

Het verhaal van Dr. Jekyll en Mr. Hyde is misschien wel het meest verfilmde verhaal binnen het horrorgenre. Ook kreeg hij een zoon en een dochter, werd uitgebeeld als een vrouw en een donkere man. Verschenen er komische variaties,trad op in animatie en zijn er zelfs erotische en porno versies maar deze film uit 1931 is denk ik wel de beste. Alleen de silent en de 1941-versie komen nog enigszins in de buurt.

In de meeste opzichten wijkt deze versie van het basisverhaal niet af van de meeste andere versies. Wat deze onderscheidend maakt, is de flitsende visuele benadering van Rouben Mamoulian. Dat is eigenlijk al vanaf de eerste scene te zien, die is volledig vanuit Jekylls perspectief gefilmd, maar ook uit de verschillende momenten waarop je langzaam het beeld in tweeën wordt gedeeld en je dus in feite met een vroege vorm van split-screen te maken hebt.En dan is er nog de transformatie van Jekyll naar Hyde die enkele van de meest indrukwekkende speciale effecten bevat uit zijn tijd.

Daarnaast biedt de film ook een verfijnde verkenning van seksualiteit en repressie en de wreedheid die ze kunnen veroorzaken. Het is een product van het "pre-Code" tijdperk, een tijd waarin filmcensuur aanwezig was maar niet zo zwaar afgedwongen als later zou worden tussen 1934 en 1966. Er zijn dan ook vergaande (lange tijd werden naakte vrouwenbenen als zeer erotisch gezien) seksueel suggestieve scènes. Toen die code vol van kracht werd, moest er maar liefs 10 minuten aan beeldmateriaal weggeknipt worden. Dat is nu niet meer voor te stellen! Dit maakt het juist zoveel jaar na dato nog steeds een uitstekende vintage klassieker.

Het verhaal van Robert Louis Stevenson over dokter Henry Jekyll die ervan overtuigt is dat elk mens een goede en een slechte kant heeft en dat die van elkaar te scheiden zijn, waardoor hij Mr. Hyde laat verschijnen, is met zoveel verfilmingen, denk ik, wel bekend. In deze versie wordt Jekyll/Hyde gespeeld door Oscarwinnaar Spencer Tracy. Daarnaast zijn Lana Turner als zijn verloofde Beatrix en Ingrid Bergman als de wulpse barmeid Ivy te zien. Dus zeker niet de minste, toch overtuigd de film niet echt. Deze versie uit 1941 is te braaf. Dit komt natuurlijk ook door de censuurcode, die in 1934 van kracht werd. Ondanks dat zag Ingrid Bergman er trouwens soms wel heel sexy en ondeugend uit.

Echter komt het ook doordat de regisseur op de wens van Tracy de nadruk meer leg op de psychologische kant van het hoofdpersonage, deze had namelijk geen zin zich te laten uitdossen met dikke lagen make-up. Het gevolg hiervan was dat zijn Mr. Hyde nauwelijks te onderscheiden is van zijn Dr. Jekyll. Ook van de innerlijke strijd die Dr. Jekyll met zichzelf voert, is in deze film maar weinig van te zien. Dit nekt natuurlijk de film!

Ook Ingrid Bergman verzocht regisseur Fleming om de rollen van haar en Lana Turner om te draaien, omdat zij, slim als ze was, inzag dat de rol van Ivy veel interessanter was. Haar overdonderende aanwezigheid is dan ook de belangrijkste reden om de film te kijken! Hoewel ze veel te stijlvol is en ook haar accent te wensen overlaat, weet ze als enige te overtuigen. Prachtige decors, weelderige zwart-wit camerawerk en een sterrencast; er is door MGM duidelijk met geld gesmeten om hier iets van de maken. Maar al die uiterlijke schijn kan niet voorkomen dat ‘Dr. Jekyll and Mr. Hyde’ teleurstelt.

Fritz Lang is een fantastisch regisseur! Want als er één ding duidelijk naar voren komt in deze film, is het wel de visuele pracht. Echter met een tijdspanne van vierenhalf uur is dat veel te lang om die pracht de gehele tijd vast te houden. Het is zelfs zolang dat het opgedeeld is in twee gedeeltes. Die beide dan weer opgedeeld zijn in 6 aktes per deel. Het eerste Part I - Der große Spieler: Ein Bild der Zeit opent met dat Dr. Mabuse de beurs manipuleert. Achteraf blijkt dat een beetje buiten de rest van het eerste te vallen. Want na de spannende opening komt er een hele lange zit met vooral wat Mabuse vooral nog meer doet. Wat dus gokken/kaarten blijkt te zijn. Pas naar het einde toe komt er nog vaart in de film. Het tweede gedeelte Inferno: Ein Spiel von Menschen unserer Zeit is een stuk vlotter (al blijft het langzaam) en iets beter ook. We zien wat meer cameratrucjes (geesten) en ook zien we het huis van graaf Told meer en dat is zeer mooi vormgegeven. De eindscène is letterlijk en figuurlijk grandioos. Ondanks dat er op Fritz Lang regie en filmische beelden weinig aan op te merken valt, is het vooral de lengte van de film die het tot een lager eindoordeel doet belanden. En was ik uiteindelijk blij dat “The Man Who Was Mabuse.” in beeld zag.