Opinions

Een stam van in bikini lopende vrouwen, echt verschrikkelijke dinosauruseffecten, halfslachtige soft-erotische scenes en pogingen tot humor maken van deze film niets anders dan ondubbelzinnige onzin. Vreemd genoeg kwam deze film uit een jaar na 'Jurassic Park' maar zijn er hier nog steeds ouderwetse stop motion rubberen dinosaurussen. Absoluut van het kneuterige soort. B-film regisseurs Fred Olen Ray en Jim Wynorski regisseren samen deze film met borsten, schaars geklede vrouwen en sporadische een dinosaurus.Misschien wel het meest opvallende aan de hele film is de poster(van Boris Vallejo) want die is verschrikkelijk gaaf. In zijn eigen genre is het niet eens heel slecht maar het blijft natuurlijk niet minder dan goedkope trash.

Dit is blijkbaar samen met Submarine (1928) en Flight (1929) regisseur Capra's derde film die gemaakt is met hulp van het Amerikaanse leger. Maar gelukkig is het niet direct een stukje propaganda. Het succes van William Wellman's Wings in 1927 en het daaropvolgende box office-succes van Howard Hughes' Hell's Angels lieten één ding zien: het publiek hield van een luchtvaartfilms. Met een budget van $ 650.000, het hoogste bedrag dat een studio toen had geïnvesteerd, heeft het een klein plaatsje in de filmgeschiedenis.

Het is een soort van avontuurlijk verhaal met twee piloten van de Amerikaanse marine (Jack Holt, Ralph Graves) De één op een luchtschip /zeppelin, de andere van vliegtuig. Uiteraard met de nodige concurrentie tussen beide mannen en hun doel om naar de Zuidpool te gaan. Nadeel is dat men hier ook romantische concurrentie om Fay Wray, bijvoegt. De liefdesdriehoek met Fay Wray staat nooit echt centraal, maar desondanks wordt er een aanzienlijke hoeveelheid schermtijd aanbesteed.

Ter compensatie zijn er een aantal mooie speciale effecten met het luchtschip en het vliegtuig. De vliegscènes zijn spectaculair, vooral die boven het Antarctische landschap, wetende dat het geen CGI is. Uiteindelijk leveren deze het hoogtepunt van de film. Als er niet zoveel tijd was gaan zitten in kameraadschap thuis en Wray's personage, die blijkbaar geen andere hobby lijkt te hebben dan voortdurend piekeren, had dit een goede film met veel spanning opgeleverd. Nu is het een solide film door een stel prima effecten.

Regisseur Martin Campbell is geen slechte regisseur. Hij heeft door de jaren heen een aantal prima films gemaakt. Niet altijd even opvallend maar er waren twee James Bonds: Pierce Brosnan in ‘GoldenEye’ en Daniel Craig in ‘Casino Royale’. Hij regisseerde Antonio Banderas in een twee Zorro-films, maakte actiefilms met sterren als Jackie Chan, Mel Gibson, en Angelina Jolie, enz Met zijn op één na laatste waren het Liam Neeson en Guy Pearce en nu dus met Eva Green (hereniging wegens Casino Royale)

Een ​​no-brainer actiefilm. Een toch al riskante missie loopt mis en een grotendeels vrouwelijk team moet de Taliban en ISIS van zich afhouden om de ontvoerde dochters van Amerikaans ambassadepersoneel te bevrijden. Wat er met de rest van de schoolmeisjes zal gebeuren is bijzaak voor alle betrokken partijen, als ook de scriptschrijvers. Zolang er maar explosies en machinegeweren ratelen. Campbell kent natuurlijk zijn actiescènes. En weet het op een spannende manier te filmen.

Er is hier zeker niets nieuws of innovatiefs. Het is allemaal vakkundig gedaan, niets meer! De cast kent naast Eva Green nog twee opvallende teamleden Ruby Rose (John Wick: Chapter 2) en Maria Bakalova (The Apprentice). Het is verre van de slechtste mid-budget actiefilm en soms is dat alles wat je wilt! Een vertrouwde actiefilm met een vrouwelijke ster met voldoende charisma!

Het verhaal is simpel; een team van twaalf moordenaars, verkrachters en criminelen moet achter de vijandelijke linies, Duitsers in een Frans kasteel, vermoorden. Het uitgangspunt is misschien belachelijk, maar de film erkent dit tenminste. Er zijn ook maar weinig films die direct gewelddadig beginnen (hier werd een man opgehangen) Daarnaast ook een ongelooflijke sterrencast van bekende gezichten. De film is goed opgebouwd naar het beproefde recept van in het eerste deel van de film je wijdde aan het bijeenbrengen van een groep jongens voor een onmogelijke missie, en het tweede deel dan de uiteindelijke missie. Echter die laatste 40 minuten waren puur amusement!

‘The Disappointments Room’ doet zijn naam eer aan! Doordat de filmstudio failliet ging kwam de film maar niet uit. Een grote tegenslag voor regisseur DJ Caruso (“Suburbia”) en scenarioschrijver Wentworth Miller (Prison Break en schrijver van de film: Stoker (2013) En nu de film dan wel uit is, een grote ontnuchtering voor de kijkers. De film heeft namelijk niets meer (of minder) te bieden dan Kate Beckinsale. zij is de moeder van het gezin dat zijn intrek neemt in een droomhuis. Het gaat om een oud landhuis met een geheime kamer op de zolder. Als later de sleutel van deze ruimte wordt gevonden door Dana Barrow (Kate) en ze er een kijkje gaat nemen, vinden er in en om het huis griezelige en onverklaarbare gebeurtenissen plaats. Die gebeurtenissen vormen een lange lijst van mislukte scenes, plotgaten, clichés en wat misschien nog wel het ergste is: gebrek aan spanning. De ditmaal geblondeerde Kate Beckinsale is de enige van de cast die noemenswaardig acteert. Helaas gaat het ook met haar mis als er plots een scene is met een verdriet/woede-uitbarsting van haar tijdens een etentje. Het lukt de film gewoonweg niet om de thriller en horror elementen goed samen te voegen tot een bevredigend geheel. Daarnaast had regisseur D.J. Caruso gek genoeg niet voldoende de touwtjes in handen tijdens de editing. En in het laatste shots moeten we ook nog eens een grote anticlimax verwerken als blijkt dat er een te kort aan ambitie was om het goed af te sluiten. De film is werkelijk waar een sof vanjewelste.

Nee, dit was bij lange na géén erg goede film! Het is een film die slecht gefilmd is, slecht geacteerd en slecht gemonteerd. En toch...heb ik hier gek genoeg best van genoten! Het plot is simpel en stelt maar weinig voor; ex-politieagent Tucker Williams verdient zijn brood nu als disco-dj en nachtclubeigenaar. En er is maar één ding dat hem weer bij de politie zou kunnen brengen. Als iemand in zijn familie gevaar loopt! Goh, laat nu net bij neef Bucky de drug uit het discotijdperk Angel Dust (PCP) verkeerd vallen! Tijd voor "Attack the Wack" Dat wordt met enige regelmaat onderbroken door gezellige beelden van dansavonden in Blueberry Hill Nightclub, rolschaats-discodansers, stand-up komedie en zelfs een anti-PCP-bijeenkomst. Net als in zijn andere werk is Rudy Ray Moore (Dolemite, The Human Tornado, Petey Wheatstraw)graag veelvuldig in beeld. En eveneens doet hij hier weer zijn eigen vorm van urban-karate.(onhandige, hilarisch nepgevechten) Wat echter deze film genietbaar maakt waren de opzichtige disco-kleding, een maffe poging tot uitdrijving bij een meisje door de moeder en haar entourage van priesters en gospelzangers en de hallucinaties veroorzaakt door drugsgebruik. Die gekke visioenen waren verrassend goed. Oh en vergeet ook niet de scène waarin waar Tucker aan het vechten is en een willekeurige jogger komt plots meehelpen! Tja dit was maar een vreemdsoortige combinatie van disco blaxploitation kung-fu en anti-drugsfilm. Echter in al zijn naïviteit was het best te doen!

De film begint met een mysterie-plot over een ambulance/gevangenentransport-ongeluk in het bos. Terwijl de agenten, paramedici en gevangenen proberen te achterhalen wat er is gebeurd. De film blijft echter niet te lang daar hangen als blijkt dat er iets het op hun heeft gemunt. De manier waarop het plot zich ontvouwt is goed maar helaas is de film niet zonder problemen. De hoeveelheid toeval kan ik nog op de koop toenemen maar de personages ratelen teveel uitgebreide mono/dialogen (uitleggerig) op en er zijn tempoproblemen. De verlichting van de film is doeltreffend in primaire kleuren, meestal het rood en blauw van de ambulance- en politiewagen maar af-en-toe ook wat groen/geel. En dan is er het bloed! Dat ziet er echt goed gemaakt uit. Ik heb geen digitale effecten kunnen ontdekken en er is net de juiste hoeveelheid om binnen het budget te blijven en de gore-hound tevreden te stellen! Waar de film voor mij ook een voordeel had was de aftiteling! Het is duidelijk gemaakt met een laag budget, maar ik heb ervan genoten voor wat het was.

Goedkoop gemaakte Italiaanse (Pasta) oorlogsfilm met een niet al te originele verhaallijn; veroordeelde Amerikaanse GI's die tegen wil en dank Duitsers bestrijden. Inderdaad het bekende The Dirty Dozen (1967) Nog een geluk dat het geen regelrechte kloon was! Alhoewel men hier duidelijk wil lijken op Amerikaanse oorlogsfilms. Amerika versus Duitsland. De lokale bevolking worden afgebeeld als inwoners van bezet gebied, die de Yanks verwelkomen als bevrijders. Maar euh...het speelt zich af in Italië? Vreemd is dat er menigmaal door de film heen religieuze thema's lijken op te duiken. Waarom ze er zijn...tja..? Het tempo is vrij traag, vooral in het midden als ze bij het Italiaans dorp zijn aangekomen. Veel gepraat en een opzet naar later melodrama. De climax was over de top en werd volkomen ongeloofwaardig. Als er een geschuttorentje van een tank in jouw richting begint te draaien … kun je maar beter uit de weg gaan. Klaus Kinski speelt een Amerikaan, in plaats van een Nazi zoals je zou verwachten. Al was hij ook nu niet bepaald heroïsche. Uiteindelijk was dit geen hele vreselijke film en dat was al heel wat!

Zevendelige serie films geproduceerd door het Amerikaanse ministerie van Oorlog van 1942 tot 1945. Oorspronkelijk bedoeld voor de Amerikaanse soldaten om hen te helpen begrijpen waarom de Verenigde Staten bij de oorlog betrokken waren, maar ze waren zo effectief dat president Franklin Roosevelt opdracht gaf tot verspreiding voor het publiek. Uiteraard propaganda met als doel om de soldaten de rechtvaardigheid van de zaak, te laten zien. Echter doordat het ook voorlichtingsfilms zijn, erg interessant...Het wordt door Walter Huston vertelt via een combinatie van archiefbeeld, grafische kaart (geanimeerd door Walt Disney))en ander materiaal. Aan elk einde zijn de woorden. "Victory of the democracies can only be complete with the utter defeat of the war machines of Germany and Japan" legergeneraal George C. Marshall te zien.

Het derde deeluit de serie "Why We Figh" gaat over Hitlers verraad jegens neutrale landen van Europa. De invasie van Denemarken en Noorwegen worden beschreven. De Noorse verrader Vidkun Quisling wordt benoemd en Hitler wordt vergeleken met de gangster John Dillinger. Tijdens de behandeling van de verovering van Frankrijk wordt de aanval op België en Nederland genoemd als een schijnbeweging die de aandacht afleidt van de hoofdaanval door de Ardennen en toont men via een animatie de Duitse blitzkrieg- techniek die de Maginotlinie , omzeilt, het Britse leger de Noordzee drijft en de overgave van Frankrijk afdwingt.

Vergeet de genoemde post-apocalyptische wereld! Oké er was nucleaire aanval in New York maar die is niet belangrijk. De film zet je eerst ook wel op het verkeerde been. Gaat zelfs hierin iets te ver. Maar alles draait erom dat er een groepje van acht flatbewoners naar de kelder van hun appartementencomplex vlucht en daar opgesloten raakt.Wat er dan ontstaat is Horror vanuit de primitieve zelve; egoïsme, manipulatie, misbruik, perversiteit, men wordt slachtoffer van zichzelf. Veelal zien we alleen maar het psychologische effect van hun verblijf in de kelder kenmerkend door angst en verveling, maar als de voedselvoorraad slinkt en het niet naar ‘buiten’ kunnen de overhand begint te nemen, verandert hun toevluchtsoord langzaam in een luguber spookhuis. Claustrofobische paniek en je denk maar aan één ding: het vinden van een uitweg. Nee de verslechterende geestestoestand van een mens is niet mooi die bestaat uit gruwelijke horror!

Regisseur Xavier Gens neemt de kijker moeiteloos mee naar zijn wereld in de kelder. Maar net als alle die veroordeeld zijn tot elkaar, heeft de kijker geen echte binding met de personages. Niet één is sympathieker dan de ander, geen van alle is een held of veroorzaakt medeleven dat hij of zij moet overleven. Een element dat sterk aan het echte leven doet denken. Blijkbaar liet Gens de acteurs veel improviseren om de geloofwaardigheid en ontwikkeling van de karakters nog beter te versterken. Xavier Gens heeft met ‘The Divide’ een naargeestige film gemaakt die met het publiek precies doet wat de titel belooft: de ene helft zal gefascineerd zijn door het uitgangspunt en de eigenzinnige uitwerking ervan, de andere helft zal moeite hebben de neiging te onderdrukken halverwege de film te stoppen met kijken. Ikzelf behoor tot de groep die dit een erg fascinerende film vond!

“The dream is… to live forever,”

Sciencefiction-films met een klein budget zijn moeilijk te realiseren. Ondanks dat, doet deze film van Eddie Alcazar een poging om zich te onderscheiden met gedurfd, innovatief werk. Dat dit slaagt is dan ook meer dan lovenswaardig! De visuele stijl van deze film is dan ook verbluffend. Geschoten in korrelig zwart-wit en met een uiterlijk dat een retro-futuristische gevoel oproept.

Het samenvatten van wat er in de film gebeurt, is zowel een eenvoudig als complex. Simpelweg gaat het over een uitvinding van een onsterfelijkheidsserum dat uiteindelijk ten koste zal gaan van de mensheid. Twee wezens (The Brothers) komen van... ergens? Van een ver sterrenstelsel? Uit de toekomst? Ze proberen te voorkomen dat het helemaal uit de hand loopt.

Klink vertrouwd, toch slaagt de film om bizar en verontrustend aan te voelen. De film wordt namelijk regelmatig onderbroken door reclamefilmpjes of oude videobanden die vader Sterling Pierce (Scott Bakula) voor zijn zoon Jaxxon Pierce (Stephen Dorff) heeft achtergelaten. De broers kijken eveneens verschillende minuten lang naar tv-advertenties. Dat niet alles helemaal duidelijk of klopt komt omdat de film zich niet bezig houdt met plot-details. Sfeer krijgt voorrang op plot.

Maar misschien wel het meest spectaculair is de climax met prachtige stop-motionanimatie van Misha Klein. Door zijn low-budget is de film ook een beetje ongepolijst in zijn beelden, maar dat maakt het des te charmanter. De onheilspellend elektronische composities van DJ Muggs en Dean Hurley maakt het geheel af!

Op de poster staat Steven Soderbergh presenteert; Wat betekent dat de ervaren filmmaker gelooft in de capaciteiten van deze film. Natuurlijk is het verre van een normale film, het biedt de kijker weinig houvast, maar dat maakt het zo’n verbluffende, eigenzinnige avant-gardistische pulpfilm grabbelton. Het is moeilijk bijna onmogelijk om deze film in één genre te stoppen!

Ondanks de titel lijkt het er niet op dat het echt uitmaakt (of wordt opgemerkt) dat de beangstigende aanwezigheid inderdaad een djinn is. Deze wordt opgeroepen uit 'The Book of Shadows' en verschijnt in Amerikaans appartement. Ook speelt de film zich volgens het plot af in de (late) jaren '80 maar ook dit was maar summier te zien. Volgens mij was er niet veel meer dan wat synth-New Wave- liedjes, een radio, een tv met antennes, vaders pieper en geen mobiele telefoons. Maar verder was dit voor het grootste deel toch best een bekwame kleine horrorfilm. De filmmakers nemen een eenvoudige benadering van het verhaal dat zich ook uitsluitend op maar één locatie afspeelt. Ezra Dewey (speelde ook in de vorige film van deze regisseurs) die de 12-jarige doofstomme Dylan Jacobs speelt, deed dit oké. De film bezit een R-rating (voor milde angst en geweld) , maar zal meer de ontluikende horrorfans aanspreken dan hardcore fan. Niet alleen vanwege de jonge hoofdrolspeler, maar ook omdat er hier niet echt iets nieuws wordt gedaan. De film duurt niet al te lang en levert niet meer of minder op dan het belooft. Het was efficiënt en effectief genoeg voor het lage budget!

In ‘Dnevnoy Dozor’ ofwel 'Day Watch' gaan we min of meer vrolijk verder waar ‘Nochnoy dozor’ ofwel 'Night Watch' (2004) ophield. Met andere woorden; Russische chaos deel twee. Nu leek het verhaal zelf wel iets eenvoudiger dan dat van zijn voorganger. Maar voor wie deel één niet heeft gezien of daar al de weg is kwijtgeraakt in de chaos, is dit wederom maar lastig te volgen. Nu is een magisch oud artefact genaamd "Chalk of Life", het leidende voorwerp maar regelmatig verdwijnt deze ook geheel uitbeeld. Mede doordat de verhaallijn vaak wordt losgelaten om nauwelijks ter zake doende (maar soms wel aardige) vondsten uit te diepen. Zodoende zijn er genoeg eigenaardigheden en verwarrende plotpunten. Ook gaat er nogal wat tijd op aan een sekseverwisseling. Ook is de film nog langer dan de vorige en soms repetitief. Wederom warrig, maar met visuele flair gemaakt. Voor wie de eerste goed vond, zal deze ook goed vinden en dat geldt eveneens andersom

High school film...met veel '90 verwijzingen Hoe hip is dat...? Vermoedelijk dacht men ook dat het wel cool was om met Cruel Intentions (Sarah Michelle Gellar is dan ook te zien) op de proppen te komen en dat te combineren met Hitchcock's Strangers on a Train. Tja alles onder het mom je moet meegaan met je tijd en het lekker hip maken...Oh en natuurlijk niet iets met drugs vergeten! Dan ben je zeker uber-cool! Om een film te laten slagen heb je een sympathiek personage nodig maar die zijn er niet...alleen een stel tieners die zich bezig houden, met wat andere van ze denken. De vrouwelijke personages zijn jaloers, kleinzielig, ellendig, afgunstig, egocentrisch, ijdel, onaardig maar blijkbaar zijn dat goede eigenschappen en is alleen het mannelijke personage de slechterik. Voor mij maakte het dus niet meer uit wie wraak neemt op wie....Gefilmd in een oppervlakkige stijl en met de meest oubollige mainstream popsong-troep die je, je eigen kan bedenken. Dit was echt verschrikkelijk!

Weer een dag, weer een Indonesische horror over geesten. Met talloze horrorfilms per jaar is Indonesië een zeer productief land. Veel van deze films beweren te zijn geïnspireerd op waargebeurde verhalen, en maken veelvuldig gebruik van clichés Het is die herkenbaarheid, die er vermoedelijk voor zorgt dat horrorfilms populair zijn in Indonesië. Anders is dat dit verhaal, ook is gebaseerd op een populaire horror-podcast van 30 minuten (van ene Mizter Popo) Het verklaard misschien ook waarom dit binnen die constante stroom horrorfilms, een wat leukere onderhoudende Indonesische spookfilm was.

Het is een horrorthriller waarin het meisje Mawar op haar 20e verjaardag het graf van haar ouders bezoekt. Op het kerkhof doet ze een verjaardagswens; ze wil een vriendje en tja uiteraard Mawar wordt die wens werkelijkheid. Gelukkig heeft ze een paar vriendinnen die haar ziel proberen te redden. De vertolkingen van de meisje zijn eerlijk gezegd ook best behoorlijk goed. Dit is ook nodig want het verhaal wordt ook gedreven door het idee dat vriendschap belangrijk is als dingen moeilijk worden. Verder volgt de film de traditionele benadering van het omgaan met een ongewenste geest. Daardoor werd het uiteindelijk relatief fris en onderhoudend verhaal.

Beetje vreemde film dit zeg! Regisseur Freddie Francis had al bijna in geen 10 jaar meer een film gemaakt. Hij was een gerenommeerd horror-regisseur die menigmaal werkte voor Hammer-films. Deze film heeft dan ook wel iets weg van die films uit die studio. Gek ook want het is zo'n beetje de enige horrorfilm uit de jaren tachtig die zich afspeelde in de negentiende eeuw. (tijden veranderen) Echter is het ook geen echte horrorfilm maar meer een periodedrama-film.

Het is namelijk gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Dr. Robert Knox en de grafschenners Burke en Hare die in de jaren 1820 in Edinburgh opereerden. Er zijn al verschillende films die er hun inspiratie vandaan weten te halen. De meest bekendste is denk ik wel The Body Snatcher (1945) van Val Lewton en met Boris Karloff. Vreemd is ook de indrukwekkende bezetting van de film. Veel beroemde gezichten zoals: Timothy Dalton, Jonathan Pryce, Julian Sands, Stephen Rea, Patrick Stewart, en Phil Davis maar zovele meer!

Het script kwam van dichter Dylan Thomas, en werd door Ronalds Harwood verder bewerkt. Er waren wel verschillende pogingen om er een ​​productie voor op te zetten, maar geen van deze lukte totdat het Mel Brooks en Freddie Francis 42 jaar later wel lukte! Misschien ook een reden dat dit meer kijkt als iets uit de jaren zestig. Dit wordt nog eens versterkt door de aanwezigheid van Twiggy, het gezicht van Swinging London in de jaren zestig. En dan zijn er nog de bijna shakespeariaanse geletterde Schotse articulatie van de personages. Die helpen ook niet heel goed om de film meer toegankelijk te maken voor een groot publiek. Daarom is dit uitsluitend een film voor lastig te definiëren liefhebbers. Het doet denken aan de betere gruwelfilms van Hammer, Francis is niet voor niets de regisseur, maar is verder een echt Britse periodefilm.

Ja, ja het klopt de film is veel te lang! En liedjes brr...Ik ben er niet de grootste fan van! Dit zou dan ook zoveel beter en minder lang zijn als ze ze allemaal zouden schrappen, maar gek genoeg zat ik soms geboeid naar een 3 uur lange kinderfilmmusical over pratende dieren te kijken. De film lijkt een beetje op een soort generale repetitie voor Chitty Chitty Bang Bang (1968) want die is iets korter en duidelijk de betere! Maar die is nooit genomineerd geweest voor de Oscar voor beste film? Huh...zeker ja deze wel! Ondanks te lang en liedjes was deze film toch nog verdomd leuk. Ja het is een oubollig maar behoorlijke kinderfilm uit die periode! En zeg zelf; als naast de pratende dieren, er ook een tweekoppige lama, een vermomde zeehond, welbespraakte inboorlingen en een grote Roze Zeeslak zijn, is het moeilijk om niet meegesleurd te worden in deze overvloed aan kleur en vrolijke waanzin.

‘Danny’, het jochie uit 'The Shining', dat op zijn driewieler door de gangen van het Overlook Hotel fietste, is een stukkie ouder geworden! Ewan McGregor speelt een volwassen versie van Dan Torrance, het zoontje van de doorgedraaide Jack (Jack Nicholson) en Wendy (Shelley Duvall). Het vervolg 'Doctor Sleep' is een lange film. De film duurt ongeveer 2,5 uur en dit is te voelen. De film staat bol van de uitgerekte scènes die vaak niet veel toevoegen aan het verhaal of zelfs gewoon helemaal niks toevoegen aan de film. (Danny als verpleger?)

De film voegt wel iets toe aan het verhaal van 'The Shining', maar waarom dit nu Persé Kubrick’s verfilming moest zijn? Misschien had hij het helemaal los moeten laten? Gelukkig probeert Flanagan ook nooit echt te tippen aan de overbekende film, maar maakt hij alleen gebruik van de stijlelementen. De andere plotlijn over Rose The Hat (Rebecca Ferguson) en haar groep van ‘misfits’ vond ik nu niet heel erg bijzonder (deed me op één of andere manier denken aan Near Dark (1987) en kwam niet lekker samen in één bevredigende climax, waardoor de film, ondanks dat alles er prima uitziet (Mike Flanagan is een aardig regisseur), ook niet echt blijft rondspoken.

Inception on speed? Dat gevoel krijg je als je naar de duizelingwekkende visuele effecten kijk van Dr. Strange. Die onwerkelijke beelden leken soms wel tot leven gekomen tekeningen van kunstenaar M.C. Escher. Superheld Strange is dan ook wel een bijzondere toevoeging van het immense Marvel-universum. Parallelle werkelijkheden, (zwarte) magie en geestesbezweringen zijn doorgaans niet aan de orde bij menig superheld-film. Er werd dan ook terecht opgemerkt in de film dat deze zonderlinge orde de verdedigers zijn van de spirituele wereld en andere dimensies. Benedict Cumberbatch speelt zijn hoofdrol als de briljante doch arrogante chirurg dokter Stephen Strange erg goed. En nadat deze enigszins cynische Strange in een auto-ongeluk belandt, zijn z’n handen verminkt, wat het einde van zijn carrière betekent. Strange reist vervolgens af naar het Nepal en gaat in de leer bij een zonderlinge orde aangevoerd door de androgyne 'The Ancient One'. Gespeeld door Tilda Swinton die een waar genot was om naar te kijken. De rol van deze wijze mentor speelt zij moeiteloos, alsof het haar tweede natuur is. Daarnaast was er nog Mads Mikkelsen in de rol van de kwaadaardige Kaecilius. Maar met acteurs als Cumberbatch en Mikkelsen moet je eigenlijk goud in handen hebben. Echter zijn hun personages gewoonweg te vlak uitgewerkt om echt te goed te overtuigen. Ik had met beide daarom niet echt een goede connectie. Een ander probleem waar de film mee kampte was de snelheid waarmee het verhaal er doorheen werd gejaagd, er werd gesproken dat de opleiding jaren moest duren, echter in de film kwam dit niet over. Hierdoor leek het meer een drie-daagse cursus. Ik hoopte dat Doctor Strange zou afwijken van de standaard formulefilms maar uiteindelijk volgt het toch dezelfde route met onder andere een pril liefdesverhaal en een slechterik die begrip vraagt van de kijker. Nu is het ook wel lastig om de personage Strange goed te introduceren en is elke poging om af te steken tegen de superhelden met hun onvoorstelbare, veelal fysieke krachten enkel aan te moedigen. Door de sensationele special effects en aanwezigheid van de geweldige cast weet de film net te overtuigen en nu het ontstaan-verhaal is verteld en kijk ik echt wel uit naar wat er hierna komt voor de dokter.

De juiste mix van spektakel, (blockbuster)horror en Disney. Het ‘Marvel Cinematic Universe’ is net zoiets als voetballen kijken, het blijven natuurlijk alleen wat Marvel-superhelden die samenkomen... toch ziet het steeds weer anders uit! MCU staat ook niet per se bekend om zijn echte horror of zijn enge films. Toch brengt deze film een combinatie op het scherm van liefdevolle Disney en nog best griezelige horror-effecten. Die verschuiving in toon is grotendeels te danken aan regisseur Sam Raimi, onder andere bekend van verschillende horrorfilms en de Spider-Man-trilogie met Tobey Maguire. Ja met deze grimmige toon en nieuwe horroraspect weet het goed te verrassen!

In de serie WandaVision zag je Wanda Maximoff als Scarlet Witch die haar verdriet verwerkt na wat er gebeurde in de 'Avengers'. In die serie zag je ook voor het eerst een beeld van de ‘Darkhold’, een boek vol duistere magie. Hier borduurt de film eigenlijk op verder (is bijna een herhaling uit 'WandaVision'). De film is verder een clash tussen Wanda en Benedict Cumberbatch die je natuurlijk ook niet moeten vergeten. Inzet een nieuwe superheld America Chavez, Xochitl Gomez had degelijke acteerprestaties, maar is niet bepaald memorabel! Daarnaast zijn er ook nog verschillende cameo's van bekende.

Waar het dus een beetje schort aan plot maakt de film goed doordat het visueel gezien een prachtige film was. Raimi's creativiteit zorgt ervoor dat het op visueel vlak goed zit. Van de monsters tot de verschillende universums, alles is kleurrijk. Een hoogtepunt is de sequentie waarin Strange de strijd aan moet met een duistere versie van zichzelf en waarin de bombastische soundtrack wordt gevisualiseerd middels een gevecht met muzieknoten. Door goede visuele effecten en een duister randje is deze tweede Doctor Strange film zeker een zeer geslaagde wegkijker in het superheldenblockbustergenre.

Doctor X is vooral een curiositeit voor de historie van de genrefilm. Na het succes van Dracula en Frankenstein (beide uit 1931) waren horrorfilms in. Warner Bros. was niet een filmmaatschappij die veel op had met horror, toch hebben ze er ook paar gemaakt. Door contractuele verplichtingen moesten er nog twee two-color Technicolor films worden gemaakt en daarom is er gekozen om deze film tegelijkertijd op te nemen met Mystery of the Wax Museum (1933) De films werden een half jaar na elkaar uitgebracht en als regisseur werd er gekozen voor de hardwerkende Michael Curtiz.

Journalist Lee Taylor (Lee Tracy) gaat op onderzoek uit, om de Moon Killer te vinden. Algauw leidt het spoor naar de Academie voor Chirurgisch Onderzoek en naar zijn illustere professoren. Dr. Xavier claimt een machine uitgevonden te hebben die de dader kan ontmaskeren. Dit gebeurd in de kelder van het huis van dr. Xavier waar ook zijn mooie dochter (Fay Wray) woont.

Wat volgt is een soort whodunnit die nog het meest weg heeft van een aflevering uit "Scooby-Doo, Where Are You?" Iets wat ook opval zijn de thema's die aanbod komen: verkrachting, kannibalisme en prostitutie. Voor de tijd waar deze film in is gemaakt best schokkende thema's. Helaas is de film niet overal even goed in. Zo is de komische noot waar Lee Tracy voor zorgt, alles behalve grappig. En de bedoelde spanning van wie er achter de moorden zit is te tam in spanning. Gelukkig wordt er in de laatste 10 minuten nog veel goed gemaakt.

Ondanks dat de film zich niet weet los te breken van het toneelstuk (The Terror) waar het op gebaseerd is, kijk hij redelijk leuk weg.

Als er één ding is dat je van deze film met een grote zekerheid kan zeggen, dan is het dat de prent over de hele lijn behoorlijk origineel is. En alles behalve een doodgewonde en saaie criminele dramathriller. Het verhaal komt op een erg vreemde manier op gang. Regisseur Paul Schrader introduceert zijn personages op een nogal bijzondere manier, wat zeker aan het begin nogal wat van de kijker vraagt. Gelukkig wordt het als we kennis hebben gemaakt met de drie ex-gedetineerden: Mad Dog, Diesel en Troy een stuk beter. Het verhaal over de kidnapping van één of andere baby is hier maar slechts een reden. Want de film gaat eigenlijk meer over drie mannen die hun weg moeten zoeken nadat ze uit de gevangenis zijn gekomen. Die wereld is voor hen compleet anders geworden. Zo kennen ze Facebook niet, weten ze niet wie Taylor Swift is. Helaas is het ook niet zo dat de film over de hele linie slaagt. Er zijn namelijk nogal wat plot-gaten maar een slechte film is het niet. Door het eigen sfeertje en het uitstekende acteerwerk van Nicolas Cage en Willem Dafoe is het een prima film geworden.

Wat is er nodig om een goede spannende film te maken? George A. Romero wist het in 1968. En in 2002 deed regisseur Neil Marshall het ook.Niets mis mee want het blijf natuurlijk een goed concept; zorg dat je overlevenden op gesloten raken in een geïsoleerd huis,terwijl het hardnekkige kwaad buiten wacht.

‘Dog Soldiers’ is verder een film die niet wordt gehinderd door een complexe verhaallijn. Een groep Britse militairen wordt tijdens een oefenmissie in de Schotse hooglanden geconfronteerd met een horde weerwolven. Toch is de film is allesbehalve een typische genrefilm. Deze weerwolf is niet die einzelgänger die kampt met innerlijke kwellingen.Nee, ditmaal is het een familieaangelegenheid van de roedel die zonder scrupules iedereen verslindt.En die weerwolven mogen hun tanden een keer niet zetten in de gebruikelijke kudde weerloze slachtoffers, maar moeten het opnemen tegen tot op de tanden bewapende militairen die niets te verliezen hebben. Binnen deze vier muren van het huis zit er voor Marshall ook weinig anders op dan uit te wijken naar gitzwarte galgenhumor en een flinke dosis splatter. Het wil overigens niet zeggen dat de film van alle diepgang ontdaan is. De personages stijgen ver boven het niveau van onderling uitwisselbaar slachtvee uit, zonder zich te bezondigen aan al te lange dialogen. Voeg daar het fraaie camerawerk en ondanks een bescheiden budget prima vormgegeven weerwolven bij op en je heb een zeer vermakelijke film

Britse folk-horror die schaamteloos de "The Wicker Man" nabootst. Dierenmaskers, 10-jarig meisje (In WM 12-jarig meisje),buitenstaander die terugkeert en Lord Summerisle werd vervangen voor Vader David J Jones. De film ziet eruit alsof studenten met schamele middelen de klassieker uit 1973 hebben nagespeeld. Er wordt gefilmd met veel wankele VHS-camcorder of handheld en vanuit vreemde camera-hoeken of met extreme close-ups die verdoezelden wat er gebeurde. Oké, tot zover had het nog geen probleem hoeven te zijn. Maar nergens is de overmatige lange speelduur van 2 uur te rechtvaardigen en erger het voelde nog veel langer aan. Ook is er een gebrek aan horror. Pas vrij laat zien we wat conventies die we met het genre associëren. Het zeer trage tempo, het niet creëren van spanning in het verhaal en de falende climax maken dat deze film een lange saaie zit wordt. Regisseur Richard Rowntree, die verantwoordelijk is bij grote kaskrakers voor de groenverzorging van de Art departement had vermoedelijk grote ambities, helaas maakte deze folk-horrorfilm ze niet waar!

Eind jaren ’80 werd Italië opgeschrikt door: de zaak ‘Er Canaro’ (de hondenman). Ene Pietro de Negri, eigenaar van een honden-trimsalon in een kleine kustplaats in Zuid-Italië had Giancarlo Ricci, een voormalig boxer uit een schimmig milieu, op brute wijze om het leven bracht. Volgens eigen zeggen na urenlange martelingen in werkelijkheid bleken het verzinsels door overmatig cocaïnegebruik.

In de film is het ene Marcello of voor zijn vrienden Marcè, die een hondenkapsalon uitbaat en in kleine beetjes cocaïne handelt. De problemen arriveren in de vorm van crimineel en voormalig bokser Simoncino. Hij terroriseert de hele buurt maar vooral Marcello met zijn opvliegende karakter. De film gaat over hoe een de kleine man door pesterijen en gruwel kan veranderen in een gevaarlijk mannetje. Het David tegen Goliath-verhaal. De afloop is dus bekent en is niet prettig!

Deze film vertelt dan ook meer over het dagelijkse uitzichtloze leven van de personages in een troosteloos badstadje in Italië waar de zon nooit lijkt te schijnen. De film zit goed in elkaar, kent ook enkele aardige momenten. Maar helaas mist er iets...? Misschien de emotionele impact want die is erg mager, of de geringe spanning (je weet dat het miezerige mannetje gaat ontploffen) of anders dat het wachten is op rauwe of expliciete beelden. Prima maar toch vraag ik me af of er niet meer impact in had gezeten!

Enge film-poppen zijn tijdloos, in 1936 was er bv. al The Devil-Doll (1936) Als daarnaast blijkt dat de twee regisseurs Brian Yuzna (vaak ook producent) en Stuart Gordon, die in de jaren 80 en 90 garant stonden voor vele solide horrorfilms, deze film hebben gemaakt. Dan kan het niet anders dat het genieten wordt! De film had helaas een beetje de pech dat het een jaar voor Child’s Play werd uitgebracht. Hierdoor is de film en de poppen in de schaduw komen te staan qua bekendheid. Onterecht vind ik! Het verhaal ontvouwt zich als was het een Disney echter zodra het geweld losbarst, wordt je eraan herinnert dat je naar een Stuart Gordon film kijk. Niet dat er veel gewelddadigheid is want de focus wordt namelijk meer gelegd op het mysterie en de spanningsopbouw in plaats van de gore. Plus het sfeervol in beeld gebrachte grote huis en zijn geheim dat het waarborgt. Echter weten de goede kills de film net iets meer scherpte mee te geven. Een echte verrassing zit er natuurlijk door de titel van de film ook niet in maar elke scène met die wezentjes is genieten. De stop-motion die gebruikt wordt om de poppen tot leven te wekken ziet er prima uit, zeker voor een al wat oudere film. En die poppen weten op sommige onverwachte momenten ook nog heerlijk sadistisch uit de hoek te komen. Guy Rolfe, die de poppenmaker Gabriel speelt is perfect gecast. Hij heeft echt een fijne gotische, spookachtige verschijning, zoals ook zijn lieftallige vrouw Hilary Mason. Daarnaast doen ook goedzak Stephen Lee en het jonge meisje Carrie Lorraine het erg fijn. Door het lekkere sfeertje en de duivelse poppen is deze film puur genieten!

De film kwam uit in hetzelfde jaar (1991) als Child's Play 3, een beetje laat om een echte knock-off te zijn. Echter gaat het over een gezin dat naar Mexico verhuist en toevallig eigenaar wordt van de Dolly Dearest-fabriek. De dochter mag één van de levensgrote poppen mee naar huis nemen. De kijkers weten al dat de pop bezeten is door een kwaadaardig wezen, omdat we het in de openingsscène zagen gebeuren. Dat klinkt heel bekend? Iemand moet dus op het idee zijn gekomen om een vrouwelijke Chucky-versie te maken. Want ja de film volgt overduidelijk de Child's Play-formule maar is dat erg? Zeker niet als ze lekker griezelig met kleine voetjes rondrent of met kleine poppenhandjes deuren sluit. Bovendien hangt ze rond in een oversized poppenhuis, alleen wel jammer dat van Dolly in "kill-modus" er niet genoeg is! De beste prestatie hier is van het kleine meisje, dat net zo griezelig is als de pop. Oh...en Denise Crosby speelt opnieuw een moeder (2 jaar na Pet Sematary) Niet origineel, wel erg leuk!

Huiselijke post-apocalyptic.

In een scènebepalende proloog hoor/zie je vliegtuigen zwart gifgas over Amerika dumpen, de helft van de bevolking kwam om en de overlevenden splitsten zich op in verschillende sekteachtige groepen. Degenen die niet bij een groep zijn aangesloten, staan ​​bekend als The Domestics Twee daarvan, een man en vrouw (Kate Bosworth) zijn op een roadtrip naar Milwaukee. Het uitgangspunt...een menselijk relatie in een wereld vol barbaarsheid.

Dat is ook het enige dat hier aan de hand is, een stel gaat van plaats naar plaats, in een poging te ontsnappen aan verschillende bendes. Het zijn dus allemaal de vrij standaard dingen van het overlevingsscenario, die alleen interessant worden door zijn wereld opbouw en de actiescènes. De makers benutten hun budget slim om er zo voor te zorgen dat je vermaakt blijft en uiteindelijk volgt er de afsluitende confrontatie die niet zal misstaan in een western. De hele film is smaakvol gedaan maar ik miste ook een beetje opvallende scene.

Helemaal eerlijk is het niet om deze film te betitelen als niet geslaagd! Regisseur Schrader werd de laan uitgestuurd omdat de studiobazen iets anders wilden en vervingen hem door Renny Harlin. Later werd Schrader's versie toch nog uitgebracht maar op kleinere schaal. Men wil de productiekosten van de geflopte film toch terugverdienen! Maar de beste man heeft, zover ik het heb kunnen ontdekken, nooit de kans gehad om de film te volbrengen. De film was dan ook niet echt af.

De films komen op veel punten overeen maar er zijn evenwel ook verschillen. Je ontkomt er eigenlijk niet aan om deze twee films met elkaar te vergelijken. Deze versie (van Schrader) is eigenlijk niet meer dan een soort psychologische thriller waarin vrijwel alleen gesproken wordt en Harlin's versie moet het meer hebben van de actie en gore. Karakter-verdieping is er in zijn versie niet te vinden. Regisseur Schrader interesseerde zich veel meer voor het drama dan de gruwel, en dat zie je; desillusies over het christelijke geloof en God’s invloed op de mensheid of juist het gebrek eraan komen aan de orde. Helaas ogen ook de computer-gegenereerde beelden erg ongeloofwaardig en nep. Het levert twee totaal verschillende films op waarbij een ieder waarschijnlijk zijn eigen favoriet zal hebben.

Zeer sfeervolle film (Waar duidelijk de hand van Guillermo del Toro is in te zien). De kwaliteit van de film zit hem niet zo zeer in het feit dat ie eng is. Maar meer in de uitwerking/vormgeving. De wezentjes, het huis, de cast, enz. Al deze dingen zijn gewoon op zijn plaats. De enige min-puntjes die er waren: Katie Holmes wist van de wezentjes en toch geloofde ze Sally nog niet en het duurde wel erg lang voordat de wezentjes tot actie overgingen om Sally mee te nemen